เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 19 : chapter sixteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119,234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,688 ครั้ง
    16 มิ.ย. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

16

ย้อนอดีต พาร์ท 1

 

               

 

 

                ปีแรกของการเข้ามหาวิทยาลัย นักศึกษาปีหนึ่งหรือเฟรชชี่ทุกคนคงต้องตื่นเต้นเหมือนกับปัถย์แน่ ๆ ตอนสอบติดก็ดีใจ แต่พอเข้ามาอยู่ที่หอ ไม่ได้อยู่บ้าน มันก็รู้สึกเหงาและรู้สึกกลัวไปด้วยเพราะการเรียนในมหาวิทยาลัยมันก็กินเวลาชีวิตไปตั้งสี่ปี บางคนถึงกับห้าปีหรือหกปีด้วยซ้ำ เขาคิดหนักมากว่าจะมีความสุขกับการเรียนไหม จะมีเพื่อนที่ดีหรือเปล่า

 

 

                เพื่อนคนแรกของปัถย์ชื่อเป็นอาหาร เรานั่งข้างกันตอนเข้าแถวรับน้อง บะหมี่เป็นคนเงียบ ๆ แต่บะหมี่หน้าตาค่อข้างดีเลย เขาเห็นพวกพี่ ๆ ผู้หญิงแอบมองกันใหญ่แต่บะหมี่ไม่ได้สนอะไรเอาแต่ทำหน้าเซ็งตลอดการรับน้อง วันนี้เป็นวันรับน้องที่รุ่นพี่บอกว่าจะต้องมีการเปื้อนเกิดขึ้นเลยให้น้อง ๆ ใส่เสื้อสีเข้มมา หรือไม่ก็เสื้อที่คิดว่าคงไม่เอากลับมาใส่อีกแล้ว เขาแอบมองบะหมี่ที่ตอนนี้ยังคงทำหน้าเซ็งอย่างเคย และดูเหมือนว่าเราจะรู้จักกันเองอยู่แค่สองคน ทั้ง ๆ เพื่อนผู้ชายก็มีอีกตั้งหลายคน(แต่ไม่ถึงสิบ)

 

 

                “ปัถย์”

 

 

                “ห หา”

 

 

                “โดดรับน้องกับกูไหม” ปัถย์ทำหน้าเหวอก่อนจะแอบลอบมองซ้ายมองขวาแล้วค่อยหันกลับมามองหน้าบะหมี่อีกหนึ่งที

 

 

                “มันจะดีเหรอ” กระซิบถามเพื่อน เขาไม่เคยโดดเรียน โดดกิจกรรมมาก่อนเลย ใครให้ทำอะไรก็ทำเพราะไม่อยากตื่นเต้นเวลาที่โดนจับได้

 

 

                “ดี น่าเบื่อจะตาย ไปกัน”

 

 

                “เดี๋ยว ๆ เราว่าไม่ดีมั้ง อยู่รับน้องด้วยกันเถอะบะหมี่” บะหมี่ทำหน้านิ่ง

 

 

                “งั้นกูไปคนเดียว มึงก็อยู่นี่ ห้ามบอกใครนะ โอเคป่ะ” ปัถย์ทำหน้าลำบากใจอีกรอบ อีกใจก็ไม่อยากโดดรับน้องกลัวรุ่นพี่จับได้ อีกใจก็ไม่อยากให้เพื่อนโดดไปคนเดียว

 

 

                “เดี๋ยว ๆ” ในจังหวะที่บะหมี่ไป เขาเลยรีบลุกตามไปด้วย โดยที่บอกรุ่นพี่ว่าจะไปห้องน้ำ สรุปแล้วเขาก็โดดรับน้องมากับบะหมี่ เพื่อนคนแรกและก็ดูเหมือนว่าจะเป็นเพื่อนคนเดียวไปแล้วด้วย

 

 

                บะหมี่พาเขาเดินไปทางห้องน้ำก่อนจะแอบเดินไปข้างหลังคณะ แล้วค่อยเดินอ้อมออกมาโดยระวังไม่ให้รุ่นพี่เห็น ปัถย์เดินตามเพื่อนที่พาเดินมาจนถึงคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ เขาตกใจจนสะดุ้งในจังหวะที่เพื่อนหันมามอง บะหมี่รีบถอดป้ายชื่อของตัวเองมาเก็บไว้ในกางเกง เขาก็ถอดตาม ตอนนี้เราสองคนเลยดูเหมือนรุ่นพี่มากกว่าเด็กปีหนึ่งที่ตอนนี้ห้อยป้ายชื่อกันทุกคน

 

 

                “ไปหาที่นั่งเล่นกัน” เขาพยักหน้าเออออตามบะหมี่ เราทั้งสองคนเลยไปนั่งที่โต๊ะม้าหินในคณะสถาปัตย์ เขาไม่เคยโดดอะไรแบบนี้เลย ตอนนี้เลยรู้สึกแย่กับกลัวนิดหน่อย

 

 

                “...”

 

 

                “มึงจะทำหน้าเศร้าทำไมเนี่ย”

 

 

                “เราไม่เคยโดดกิจกรรม ตอนนี้เลยรู้สึกกลัวนิดหน่อย”

 

 

                “ไหนพูดกูมึงดิ๊”

 

 

                “...” ปัถย์ทำปากเป็นเส้นตรงเมื่อบะหมี่พูดบังคับให้เขาพูดกูมึง ซึ่งเขาไม่ค่อยอยากพูดสักเท่าไหร่เพราะเรายังไม่สนิทกันมาก กลัวว่าเพื่อนจะไม่ชอบอะไรที่หยาบคาย

 

 

                “พูดเถอะว่ะ เรา ๆ เธอ ๆ กูไม่ชิน”

 

 

                “จะดีเหรอ เรายังไม่สนิทกันเลยนะ”

 

 

                “เดี๋ยวก็สนิทเองนั่นแหละ! พูดมา!” ทำไมบะหมี่เป็นคนขี้บังคับเพื่อนแบบนี้ ก็เขายังไม่อยากจะพูดอ่ะ มันยังไม่ถึงเวลา แต่บะหมี่ก็จะให้พูดให้ได้เลย

 

 

                “ไม่เอา รอให้สนิทก่อน”

 

 

                “...”

 

 

                ปัถย์มองหน้าบะหมี่ที่ทำหน้าเซ็งก่อนจะหันไปเล่นเกมในโทรศัพท์ต่อ และด้วยความที่ไม่มีอะไรทำ เขาก็เลยหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเล่นบ้าง ช่วงนี้เพื่อน ๆ ในคณะกำลังไล่แอดเฟรนกันในเฟซบุค เขาก็ไล่แอดเพื่อนเหมือนกัน ตอนนี้ก็เลยมีเพื่อนเพิ่มขึ้นเยอะมาก ๆ บางทีก็มีคนแอดมาซึ่งเขาก็รับโดยที่เข้าไปดูแค่ว่าเรียนที่นี่หรือเปล่า ไม่ได้เจาะลึกว่าเรียกคณะอะไร

 

 

                “ทั้งสองคนว่างอยู่ใช่ไหม” เสียงที่ไม่คุ้นเรียกเราทั้งคู่ให้เงยหน้าขึ้นไปมอง คนคนนี้ดูท่าว่าจะเป็นอาจารย์ยิ้มให้พวกเขาอย่างใจดี “อาจารย์ขอแรงช่วยยกของหน่อยได้ไหมครับ”

 

 

                “ได้ครับ” บะหมี่เป็นคนแรกที่ตอบ เขาก็เออออตามอาจารย์เข้าคณะไปด้วย ข้างในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ดูแปลกตากว่าคณะอื่นมาก รอบด้านดูสวยไปหมดเหมือนทุกมุมของคณะนี้ถูกออกแบบอย่างตั้งใจ เขานับถือคนเรียนคณะนี้มากเลยนะ นอกจากจะวาดรูปเก่งแล้ว คำนวณก็ต้องได้ด้วย คนที่เรียนก็ต้องได้ทั้งสองอย่างเลย

 

 

                อาจารย์พาพวกเราสองคนเดินมายกกล่องกระดาษที่มีอยู่ประมาณสามถึงสี่กล่อง เขากับอาจารย์ยกมาคนละหนึ่งกล่อง ส่วนบะหมี่ที่ดูแข็งแรงมาก ๆ ยกไปคนเดียวเลยอีกสอง อยากขออาจารย์มายกสองกล่องบ้าง แต่ยกคนละกล่องอ่ะดีแล้ว ถ้าเขายกสองกล่องอาจจะมองไม่เห็นทางก็ได้

 

 

                พวกเขายกกล่องมาวางตรงไหนก็ไม่รู้แต่เป็นตรงที่คณะนี้มีการรับน้องอยู่พอดี ที่นี่ก็รับเหมือนกับคณะเขาเลย มีเต้น ๆ ทำโทษ เอาสีป้ายหน้า เล่นเกม ทำความรู้จักเพื่อนกับรุ่นพี่

 

 

                แต่ก่อนที่เขาจะเดินตามบะหมี่ไปนั้น ข้อมือของเขาก็ถูกใครไม่รู้จับเอาไว้!!

 

 

                “ช่วยพาน้องไปล้างหน้าหน่อยได้ไหม ทางนี้ไม่ว่างเลย”

 

 

                “ห หา”

 

 

                “นั่นแหละ ๆ ฝากด้วยนะ” เขายังอึ้ง ๆ อยู่กับการที่มีรุ่นพี่คณะนี้มายัดมือรุ่นน้องของตัวเองใส่มือเขา ปัถย์หันไปมองรุ่นพี่คนนั้นก่อนจะหันกลับมามองรุ่นน้องที่ว่าที่คงเป็นรุ่นเดียวกับเขาไปมาก่อนจะหันไปมองบะหมี่กับอาจารย์ที่ตอนนี้เดินไปไหนกันแล้วก็ไม่รู้...

 

 

                “...ผมแสบตา พี่ช่วยพาไปล้างหน้าหน่อยนะครับ” คนที่เขาจับมืออยู่พูดขึ้นมา ปัถย์เงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าที่ตอนนี้เลอะแต่คราบสีเต็มไปหมด ผมก็ถูกมัดเป็นจุกโด่เด่ และดูท่าทางจะแสบตาอย่างที่พูดจริง ๆ ช่วยไม่ได้ที่ปัถย์จะต้องทำภารกิจเดินหาห้องน้ำเพื่อพาเพื่อนไปล้างหน้า

 

 

                “งั้นเดี๋ยวเราพาไปนะ” เขากระชับมืออีกคนแน่นแล้วเริ่มเดินหาห้องน้ำซึ่งคิดว่าคงอยู่ไม่ไกลนักหรอก เขาพาคนตัวสูงผ่านโต๊ะม้าหินต่าง ๆ จนมาถึงอีกด้านของลานกิจกรรม ในที่สุดก็เจอห้องน้ำ

 

 

                ปัถย์พาอีกคนเข้ามา แอบมองป้ายชื่อที่เขียนว่า ภคิน ก่อนจะช่วยกวักน้ำมาล้างหน้าให้ ถ้าเกิดว่าบะหมี่ไม่พาโดดมาเขาต้องโดนป้ายสีจนเละแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม... ไม่อยากนึกสภาพเลย

 

 

                “หายแสบตาไหม”

 

 

                “หายแล้ว ขอบคุณครับ”

 

 

                และในจังหวะนั้นเอง เขารู้เลยว่าอาการที่เรียกว่าโลกหยุดหมุมมันเป็นยังไง เขารู้สึกใจสั่นจนอยากจะล้มก็เลยได้ เขาคิดว่าภคินเป็นคนที่ตาสวยมาก ๆ สวยจนคนเห็นอย่างเขารู้สึกหวั่นไหว ไม่อยากมองใกล้ไปกว่านี้ กลัวตาบอด เลยได้แต่เดินถอยหลังออกห่างจากอีกคนจนแทบหงายหลัง แต่ภคินก็มือไวมาจับมือเขาเอาไว้แล้วดึงกลับเลยกลายเป็นว่าจมูกของเขาชนกับไหล่ของภคินอีกที

 

 

                “ข ขอโทษ ไปก่อนนะ!” ใจมันสั่นแปลก ๆ เมื่ออยู่ใกล้ ปัถย์เลยเลือกที่จะหนีออกมาตั้งหลักก่อน

 

 

                “หาตั้งนาน ไปวิ่งเล่นไหนมาละเนี่ย” ปัถย์หันไปตามเสียงบะหมี่ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหา เขารู้สึกว่านี่เป็นปัญหาระดับมนุษยชาติ!! ต้องหนีก่อนแล้ว!!

 

 

                “บะหมี่!

 

 

                “อะไรรร”

 

 

                “กลับคณะกัน!

 

 

                “เป็นอะไรเนี่ย หน้าแดงอย่างกับคนไปวิ่งกลางแดด”

 

 

                “เดี๋ยวบอก ๆ กลับกันเถอะ”

 

 

                “กลับคณะไม่ได้ โดดมาแล้ว มึงจำได้ไหม”

 

 

                “งั้นไปที่ไหนก็ได้!

 

 

                “เออ ๆ อะไรของมันวะ” ปัถย์รีบผลักหลังเพื่อนให้เดินออกไปจากตัวคณะ ในจังหวะนั้นเขาก็หันไปมองภคินที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วก็มองมาทางนี้ ปัถย์เลยรีบหลบสายตาแล้วพาบะหมี่วิ่ง!!

 

 

                “วิ่งเร็ว!

 

 

“จะวิ่งทำไมวะเนี่ย!!!”  

 

 

               

 

 

 

 

 

                “เจอแล้วไงต่อ บอกชอบเลยดีไหม”

 

 

                ตอนนี้พวกเราทั้งสองคนอยู่ที่คณะสถาปัตย์ จนถึงตอนนี้ก็ปามาสามอาทิตย์แล้ว เขาบอกบะหมี่ไปแล้วโดนแซวใหญ่เลย เขาโกรธบะหมี่ไปห้านาทีโทษฐานล้อกัน เรื่องแบบนี้ห้ามล้อ มันเป็นประเด็นหวั่นไหว

 

 

เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมพอมองตาของภคินแล้วใจมันถึงเต้นตึกตักขนาดนั้นก็ไม่รู้ เมื่ออาทิตย์ก่อนก็เห็นภาพภคินที่กำลังทำหน้านิ่ง ๆ ถูกถ่ายลงเพจคิ้วบอยด้วย ภคินดูดังมาก ๆ เลยอ่ะ ตอนแรกว่าจะจีบแล้ว แต่พอเห็นดังแบบนี้ใจมันก็แป้วไปเลย ไม่กล้าจีบ รู้สึกตัวเองเป็นเหมือนหมาที่กำลังนั่งเห่าเครื่องบิน

 

 

                “ไม่เอา เดี๋ยวอกหัก ภคินดูดังมาก ๆ เลย”

 

 

                “เดี๋ยวไปดิวให้เอาป่ะ กูรู้จักคนนั้นอ่ะ” บะหมี่ขี้ไปทางผู้ชายอีกคนที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ ภคิน

 

 

                “รู้จักกันได้ไง”

 

 

                “ตอนประกวดเดือนไง” ปัถย์พยักหน้าหงึกหงัก หลังจากตอนนั้นที่เราโดดรับน้องกัน รุ่นพี่ก็จับได้เลยทำโทษให้เราทั้งสองคนเต้นให้เพื่อนดู แล้วบะหมี่ก็โดนเรียกไปคุยแบบคนเดียวด้วย รู้ตัวอีกทีเพื่อนของเขาก็ได้เป็นเดือนคณะเฉยเลย

 

 

                “...”

 

 

                “ไปคุยให้เอาไหม เผื่อเป็นใบเบิกทางให้มึงไปจีบไอ้หน้านิ่งนั่น”

 

 

                “ภคิน!!

 

 

                “เออออ ภคิน!

 

 

                “มันจะดีเหรอ...”

 

 

                “ดี เอาเลยป่ะล่ะ” บะหมี่ทำท่าจะเดินเข้าไปหาคนนั้น เขาก็จับแขนเพื่อนเอาไว้เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีผู้หญิงเดินเข้าไปหาภคิน เขาซ่อนตัวเองอยู่ข้างหลังบะหมี่แล้วค่อย ๆ ชะโงกหน้าไปดู ปัถย์เม้มปากแน่นมองภาพที่ผู้หญิงคนนั้นยื่นขนมให้ภคินพร้อมกับพูดว่า แอบชอบอยู่นะ มาลองคุยกันดูไหม

 

 

                เหมือนกับว่ารอบข้างเงียบลงและพร้อมที่จะเผือกกันมากว่าภคินจะตอบว่าอะไร รวมถึงเขาก็ด้วย เผือกอยู่เหมือนกัน... และหัวใจก็เต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ อย่างน่าหวั่น

 

 

                “ไม่ครับ ไม่ชอบคุย”

 

 

                “ง งั้นขอจีบได้ไหม”

 

 

                “ไม่ชอบให้ใครมาจีบ”

 

 

                “...”

 

 

                รู้สึกเขากำเสื้อของบะหมี่แน่นมาก กำแน่นจนเจ็บ ถ้าไปสารภาพแบบนั้นกับภคิน ปัถย์จะต้องมีชะตากรรมเดียวกับผู้หญิงคนนั้นแน่ ๆ แค่นึกก็ไม่ไหวแล้ว ยังไม่ทันจีบก๊อกหักดังเป๊าะเลย

 

 

                “หงอยเป็นหมา”

 

 

                “ถ้าไปบอกต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ เลย” เขาบอกกับเพื่อนไปแบบที่คิด เขาได้ยินเต็มสองรูหูเลยว่าภคินไม่ชอบให้ใครจีบแล้วก็ไม่ชอบคุยด้วย หมดหวังเลย แล้วไอ้อาการแอบชอบเนี่ยมันไม่ใช่ว่าจะหายไปง่าย ๆ นะ นี่ก็เป็นมาสามอาทิตย์แล้วด้วย...

 

 

                “เออ หยิ่งโคตร”

 

 

                “...”

 

 

                “แต่หน้าตาดีจริง กูยอมรับ แต่ให้ไอ้สุดเขตเป็นอ่ะดีละ กูยังไม่อยากดูความสามารถของคนหยิ่ง” ทำไมบะหมี่ขี้แซะแบบนี้

 

 

                “ก็ภคินไม่อยากเป็นไง” ถึงภคินจะไม่ยอมเป็นเดือนแต่ก็ดังอยู่นะ เขาได้ยินมาว่าภคินได้รับสมญานามว่าเป็นสมบัติของคณะสถาปัตย์ด้วย บางทีตำแหน่งนี้อาจจะมีหีบเป็นรางวัล เหมือนนางสาวไทยที่มีมงกุฎเป็นรางวัล

 

 

                “ยังจะมาแก้ตัวให้มันอีก” เขารีบหุบปากเลย เพราะบะหมี่ทำหน้าดุใส่ ก็บะหมี่ถามไงว่าทำไมภคินถึงไม่เป็น ก็เพราะว่าภคินไม่อยากเป็น แล้วสุดเขตก็หล่อเหมือนกันแถมยังเฟรนลี่อีก เหมาะกว่าอยู่แล้ว ทำไมบะหมี่ต้องทำหน้าไม่พอใจภคินด้วยก็ไม่รู้

 

 

                “มึง อยากกลับคณะแล้วอ่ะ”

 

 

                “แหงแหละ มีเรียนบ่าย”

 

 

                “...”

 

 

                แล้วบะหมี่ก็พาเขากลับคณะ โดยที่ในใจก็พยายามบอกตัวเองว่าทำใจให้เลิกชอบภคินไปซะ เพราะภคินไม่ชอบให้ใครจีบ ส่วนเรื่องที่จะให้ภคินมาจีบนั่นก็คงเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว...

 

 

 

                กาลเวลาผ่านพ้น แต่ความรู้สึกยังคงเด่นชัด

 

 

 

                ตอนนี้ปัถย์ขึ้นปีสองเทอมสองแล้ว หลังจากวันนั้นที่เห็นฉากภคินเย็นชาใส่ เขาก็ไม่ค่อยกล้าไปแอบมองภคินที่คณะสถาปัตย์สักเท่าไหร่ เดี๋ยวภคินรู้ว่าชอบ ส่วนเรื่องเรื่องเลิกชอบนั้นเขาคิดมาดีแล้วว่า ไม่ดีกว่า แอบชอบไปเรื่อย ๆ ก็ได้ แบบไม่หวังอะไรเลย เพราะแบบนี้มันก็ไม่ได้แย่มาก

 

 

ไม่ตั้งความหวัง ไม่หวัง จะได้ไม่ผิดหวัง

 

 

                แต่ปีนี้ปัถย์จะไปแอบมองภคินเวลาที่คิดถึง ซึ่งก็คิดถึงตลอดเลย บางวันอยากจะชวนบะหมี่ไปด้วย ก็กลัวว่าจะโดนบะหมี่หาว่าบ้าผู้ชาย... เขาไม่ได้บ้าผู้ชาย ในกรณีนี้จะต้องเป็นบ้าภคินต่างหาก ก็เขาชอบภคินคนเดียว ไม่ได้ชอบผู้ชายคนอื่นสักหน่อย

 

 

                วันนี้เขามาแอบมองภคินคนเดียวเพราะบะหมี่ไม่ว่าง ที่คณะสถาปัตย์ตอนเย็นแอบน่ากลัวนิดหน่อยแต่ตอนนี้คนอยู่เยอะ ไม่เป็นไร

 

 

                หลังจากที่ชอบภคินมาหนึ่งปีครึ่ง เขาก็ได้รู้หลายเรื่องเกี่ยวกับอีกคน ไม่ว่าจะเป็นแนวเพลงที่ชอบ แนวหนังที่ดู เพราะมีคนมาโพสคุยกันใต้ภาพของภคินในเพจ ซึ่งภาพนั้นก็จะเป็นภาพแบบแอบถ่าย ดูเหมือนว่าภคินจะไม่ค่อยชอบถ่ายรูปสักเท่าไหร่

 

 

                เห็นภคินแล้ว!!!

 

 

                ปัถย์รีบพลางตัวเนียน ๆ ไปนั่งที่โต๊ะไม่ห่างจากภคินมากนัก เขาใช้แขนวางไปบนโต๊ะแล้วค่อย ๆ เบียดแก้มลงบนแขนตัวเอง ขนาดแค่นั่งทำงานอ่ะ เขายังรู้สึกว่าภคินมีหีบอยู่ข้างตัวตลอดเวลา เพราะภคินเป็นสมบัติ...

 

 

แอบมองภคินไปสักพัก ตาก็เริ่มจะปิด เขาพยายามส่ายหน้าไปมาเพราะไม่อยากหลับ เดี๋ยวจะมองภคินไม่คุ้ม

 

 

แต่สุดท้าย... ก็ไม่รอด

 

 

 

 

 

 

                “อ้าว ยังไม่กลับอีกเหรอวะ” ภคินเงยหน้าไปมองเพื่อน

 

 

                “เดี๋ยวอีกสักพักก็กลับแล้ว”

 

 

                “เออ งั้นกูกลับก่อนนะ” พยักหน้าให้กับเพื่อนที่กำลังจะกลับหอก่อนจะลงมือทำงานต่อ ความจริงก็อยากกลับแล้วนั่นแหละ แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้คนที่หลับอยู่ตรงนู้นไว้ได้ คณะสถาปัตย์ตอนกลางคืนค่อนข้างเปลี่ยว ก็เลยอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าอีกคนจะตื่นแล้วกลับหอไปก่อน ถึงตอนนั้นเขาถึงจะสบายใจแล้วกลับคอนโดของตัวเองได้

 

 

                พอรู้ตัวเองอยู่เหมือนกันว่ามีคนชอบมาแอบมอง แต่พอมองกลับไปคนเหล่านั้นก็จะโบกมือให้เขาเหมือนอยากจะทำความรู้จัก แต่คนคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างนั้น... เขาไม่รู้ว่าอีกคนเป็นใคร ชื่ออะไร อยู่คณะไหนแต่สักพักสีผมกับท่าทางของอีกคนก็เริ่มติดอยู่ในซอกหลืบของความคิด

 

 

                ในเวลาที่เขาหันเมื่อจะมอง อีกคนก็หลบสายตาไปเสมอ พอลองแกล้งหันไปหลาย ๆ รอบ ก็หลบหลาย ๆ รอบเหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นอย่างนั้น ตอนนี้เขาเห็นแล้วว่าคนที่ตามเขามาสักพักหน้าตาเป็นยังไง

 

 

 

                ก็น่าหยิกแก้มดี

 

 

 

                เขายิ้มออกมาก่อนจะนั่งทำงานต่อเงียบ เวลาผ่านไปสักพักเมื่อมองไปอีกทีก็เห็นคนที่หลับกำลังจะตื่น เขาเลยทำเป็นนั่งทำงานเหมือนเดิม โดยที่สายตาก็เหลือบมองเจ้าตัวเล็กที่กำลังลุกลี้ลุกลนอยู่คนเดียว เมื่อเห็นอีกคนกำลังเดินออกจากคณะไป ร่างกายมันก็ลุกขึ้นมาเก็บของแล้วก็ตามไป ก็คิดเอาไว้ว่าจะเดินไปส่งเพราะตอนนี้มันดึกแล้ว ไม่อยากให้กลับคนเดียว

 

 

                หน้ามหาวิทยาลัยตอนนี้ไม่ค่อยมีคนแล้ว ดังนั้นวินมอเตอร์ไซค์ก็ไม่มีด้วย เขาเลยเดินตามไปส่งอีกคนจนถึงหอ พอส่งอีกคนเสร็จเขาก็เรียกมอเตอร์ไซค์วินแถวนี้ขึ้นกลับคอนโด ภคินถอนหายใจออกมาเพราะเขาลืมไปว่าวันนี้ตัวเองเอารถมาแต่มันก็ยังคงจอดเอาไว้อยู่ในมหาวิทยาลัย แต่ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับไปเอาก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

               

 

 

 

 

               

“คนนั้นมาอีกแล้วว่ะ” สุดเขตเหล่ตามองไปทางเจ้าตัวน้อยที่กำลังทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เต็มที่

 

 

“คนไหน” ชนะถาม

 

 

“เหมือนจะมาแอบมองภคินนะ”

 

 

“ตามนั้น”

 

 

หลังจากวันนั้นที่ไปส่งอีกคนที่หอ เขาก็รู้สึกแปลก ๆ กับตัวเองมาตลอด มันเหมือนอะไรสักอย่างที่ว่ายวนอยู่ในหัวทุกเวลา มันน่ารำคาญจนบางทีก็อยากจะหาทางทำให้ความรู้สึกนี้มันหายไปเสียที แล้วทางนั้นมันคืออะไร หลายวันที่ผ่านมาเขาพยายามคิดอยู่ตลอด

 

 

ภคินคิดว่าทางออกของความรู้สึกนั้นคือคงจะต้องเดินเข้าไปหาตรง ๆ ในหลายวันที่ผ่านมานี้เขาก็พยายามทำแบบนั้นหลายรอบแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือเจ้าตัวเล็กที่เหมือนกระต่ายขี้ตกใจดันวิ่งหนีทันทีที่รู้ตัวว่าเขากำลังเข้าใกล้ และยิ่งใกล้อีกคนก็ยิ่งหนี

 

 

เป็นแบบนี้หลายครั้ง จนเขาคิดว่า

 

 

 

เดินเข้าหาเหยื่อไม่ได้ ก็ต้องหาทางล่อให้มาติดกับ

               

 

 

 

 

 

 

 

                “มึง ช่วงนี้กูว่าภคินต้องรู้ตัวแล้วแน่ ๆ เลย”

 

 

                “รู้ตัวอะไรวะ”

 

 

                “ก็ภคินมองมาทางที่กูอยู่บ่อย ๆ เหมือนรู้ว่ากูแอบมองอ่ะ”

 

 

                “ไม่รู้หรอก มึงอ่ะคิดมาก” คำปลอบใจของบะหมี่ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นเลย ถ้าภคินรู้ว่าปัถย์ชอบจะต้องทำตัวห่างเหินแน่ ๆ บางทีอาจจะโดนบอกว่าไม่ชอบ ถ้าได้ยินแบบนั้นก็ไม่เอาดีกว่า ดังนั้นต่อไปนี้เขาจะระวังตัวมากขึ้น ภคินจะได้จับไม่ได้ เขาจะได้แอบชอบได้อย่างสบายใจต่อไป...

 

 

                “กูว่าเราต้องเนียนกว่านี้อ่ะ”

 

 

                “อย่าใช้คำว่าเราได้ไหม มึงคนเดียวหรือเปล่า มันฟังดูเหมือนว่ากูก็แอบชอบภคินด้วย แค่คิด ขนก็ลุกไปถึงตีน”

 

 

                “มึงจะชอบภคินไม่ได้นะ!!

 

 

                “กูพูดเล่น!! ใครเขาจะชอบมันนอกจากมึง หยิ่งจะตายห่าอยู่แล้ว”

 

 

                “ก็ยังเห็นมีคนชอบอยู่เลย แล้วภคินไม่ได้หยิ่งขนาดนั้นสักหน่อย” พูดเสียงอ่อยก่อนจะช้อนตามองเพื่อน

                “ชอบมันไปเถอะ ถ้ามึงสบายใจอยากจะชอบ” บะหมี่พูดก่อนจะถอนหายใจออกมา ปัถย์ยิ้มกว้าง รู้สึกปลื้มใจบะหมี่มากเลย เป็นเพื่อนที่ไม่เคยบังคับให้เขาเลิกชอบ ถึงจะด่าภคินให้ฟังอยู่บ่อยครั้งว่าหน้าหยิ่งก็เถอะ  

 

 

                “ต้องทำไงถึงจะเลิกชอบอ่ะ บางทีกูก็อยากจะเลิกชอบภคินอยู่เหมือนกันนะ แต่พอเรียนเสร็จก็อยากไปแอบมองภคินอีกแล้ว ภคินเป็นคนมีความสามารถเยอะมาก ๆ เลย เรียนก็เก่ง เล่นกีฬาก็ได้ เล่นดนตรีก็ดีอีก!!

 

 

                “เลิกอวยภคินให้กูฟังสักที ฟังมาประมาณสามล้านรอบแล้ว เอียน”

 

 

                “ยังมีอีกนะ...”

 

 

                “กูบอกให้พ๊อ!!!!

 

 

 

               

 

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

 

พาร์ทอดีตแบบเบาะ ๆ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.688K ครั้ง

19,384 ความคิดเห็น

  1. #19382 GOT-MarkBam (@Angle-2358) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 23:30
    ร้ายจริงๆนะพ่อ
    #19382
    0
  2. #19374 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 12:21
    น้องปัถย์นี่น่ารักจนอยากหยิกกกกก
    #19374
    0
  3. #19362 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 23:08
    แบบนี้นี่เอง
    #19362
    0
  4. #19333 Sunny Blue (@1700401338683) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 21:49
    น่ารักไปหมดจริงๆ น่าหยิก
    #19333
    0
  5. #19292 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 09:57
    ยัยน้องงงงง55555
    #19292
    0
  6. #19225 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 13:04
    สงสารบะหมื่ 555555
    #19225
    0
  7. #19209 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 10:39
    หลงขั้นวิกฤตแล้วยัยตัวเล็ก
    #19209
    0
  8. #19186 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 00:46
    55555 เขา​เห็นเหมือน​กันอ่ะ​
    #19186
    0
  9. #19155 Paboll222 (@Minar11) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 00:14
    เอ้ออออ 55555555555555555555555555555555555555555
    #19155
    0
  10. #19069 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 10:37
    น่ารักกกก
    #19069
    0
  11. #19045 ` peachypeach (@monkieztam) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 12:31
    ภคินแอบเหนเค้ามานานอล้ววววว
    #19045
    0
  12. #19028 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 14:53
    แต่ละคนคือน่ารักมากๆเลยฮื่อ แม่ต๋าาาา นุใจบั้ง
    #19028
    0
  13. #18998 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 12:08
    สงสารบะหมี่ทนฟังมาสามล้านรอบแระ 555
    #18998
    0
  14. #18969 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 20:31
    ภคิณก็น่ารักกับปัถย์ มีปัถย์ที่ซื้อๆเลยไม่รู้ ส่วนบะหมี่เป็นเพื่อนที่ดีมาก
    #18969
    0
  15. #18940 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:07

    บะหมี่ความอดทนนายนี่เป็นเลิศจริง ๆ

    #18940
    0
  16. #18854 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 02:36
    น่ารัก แบบอ๋องๆ5555
    #18854
    0
  17. #18795 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 08:34
    บะหมี่เป็นเพื่อนที่ดีจังเลยยยยย น่ารัก~
    #18795
    0
  18. #18600 PrapapanGG (@PrapapanGG) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 12:42
    อย่างน้อยบะหมี่ก็เป็นเพื่อนที่ดีนะปัถ ถึงจะชอบหมั่นใส้ภคิณก็เถอะ5555
    #18600
    0
  19. #18566 β • 🐢🍀 (@bee68nr) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 08:27
    แหน่ ภคินเขาก็เลยดูอะไรกับตัวหอมตั้งแต่ตอนนั้นช้ะ แต่บะหมี่คือเพื่อนที่ดีนะ
    #18566
    0
  20. #18493 mmyu24 (@mmyu24) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 12:51
    บะหมี่ ฟังเพื่อนหน่อย 55555555
    #18493
    0
  21. #18260 คุณผักกาดหอม (@ttpimd) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 23:37
    น้องรู้กกกกกก เอ็นดูววววววว
    #18260
    0
  22. #18238 wontotee (@wontotee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:36
    อยากไปแอบมองคนที่ชอบบ้างแต่ไม่มี555555555555555​
    #18238
    0
  23. #18210 KKMP (@montiraposuwan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 09:58

    ปัถย์ลูกกกกก
    #18210
    0
  24. #18190 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 21:56

    ขอบคุณ
    #18190
    0
  25. #18131 rainbow....* (@BluefreezZy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 22:48
    นับถือในความซุ่มเป็น FC ของน้องเค้านะคะ ซุ่มซะเค้ารู้กันหมดเลย โอ้ยยย
    #18131
    0