เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 17 : chapter fifteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108,158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9,183 ครั้ง
    8 มิ.ย. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

15

 

 


 

                ปัถย์รู้สึกว่าเช้านี้หนักอึ้งเหลือเกิน เขาลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก สิ่งแรกที่เห็นก็คือภคินกำลังเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง พอมองแล้วน้ำตาก็รื้นขึ้นมาอย่างไม่บอกไม่ถูก

 

 

                คนตัวเล็กค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง ทำไมวันนี้รู้สึกไม่ดีเลย เขาอยากร้องไห้...

 

 

                “ตัวหอม ตื่นแล้วเหรอ รู้สึกเป็นไงบ้างครับ” ภคินเดินเข้ามานั่งบนเตียง เอามือจับหน้าผาก จับแก้ม จับคอของเขาเหมือนกำลังสำรวจอุณหภูมิของร่างกาย

 

 

                “...”

 

 

                “เมื่อคืนอยู่ดี ๆ ก็ไข้ขึ้น ตัวร้อนด้วย ภคินตื่นขึ้นมาเพราะตัวหอมเพ้อเสียงดังเลย” เขานั่งมองหน้าภคินที่กำลังพูดอย่างสบาย ๆ แต่แล้วน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานมันก็ไหลออกมาจริง ๆ

 

 

                “ภคิน เราไม่อยากเป็นแบบนี้เลย” รู้สึกเสียงตัวเองแหบ ภคินก็นิ่งไปก่อนจะจับมือเขาเอาไว้

 

 

                “เล่าให้ภคินฟังได้ไหมครับ” ปัถย์ส่ายหน้าไปมา ถ้าเกิดว่าถ้าพูดออกไปจริง ๆ ภคินจะโกรธไหม เขาจะได้เจอภคินใกล้ ๆ แบบนี้อีกหรือเปล่า ทำไมมันทรมานแบบนี้ก็ไม่รู้

 

 

                “ถ้าเราเล่าภคินจะโกรธไหม”

 

 

                “ไม่โกรธ เล่ามานะครับ แล้วเราค่อยมาแก้ปัญหาด้วยกัน” อีกคนเลื่อนมือมาลูบหัว เขาค่อย ๆ ยกมือตัวเองขึ้นมาจับมือของภคินเอาไว้ก่อนจะแนบแก้มของตัวเองลงไปกับมือนั้น เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากทำแบบนี้ แต่ถ้าเกิดว่าพูดไปแล้วอาจจะไม่มีโอกาสแล้วก็ได้ เขาไม่อยากให้ตัวเองเป็นแบบนี้ ถ้าเกิดพูดออกไปแล้วสถานการณ์มันย่ำแย่จนถึงที่สุด อย่างน้อยเขาก็จะไม่ต้องทรมานไปเรื่อย ๆ เจ็บแบบทีเดียวจบ

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “...”

 

 

                “คือเรา...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ภคินมองอีกคนที่ตอนนี้ตาแดงไปหมด แล้วก็ร้องไห้ออกมาด้วย เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวหอมเป็นอะไร เมื่อคืนก็เพ้อขึ้นมาจนเขาตื่น ในขณะที่หลับก็ยังร้องไห้ออกมาจนคนมองอย่างเขาอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะปลอบคนเพ้อยังไงให้เงียบเพราะปลุกยังไงก็ไม่ตื่น เขาเลย...กอดคนที่เริ่มตัวร้อนแล้วก็ลูบหลังไปมาจนกว่าจะเงียบ

 

 

                “...”

 

 

                “เมื่อวานเราไปซื้อสร้อยมา” พูดออกมาเสียงสั่นก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบสร้อยเส้นที่ว่าที่อยู่ในลิ้นชักข้างเตียง เขามองสร้อยเส้นนั้นแล้วมองตัวหอมที่ตอนนี้น้ำตาเริ่มไหลอีกแล้ว ภคินเลยใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตานั้นออกแต่ก็ดูเหมือนว่าน้ำตานั้นมันจะออกมาเรื่อย ๆ แบบไม่วันมีหมด เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่ไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้จะทำยังไงให้อีกคนหยุดร้องไห้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตอนนี้ตัวหอมเป็นอะไร เขาหาสาเหตุไม่ได้

 

 

                “...”

 

 

                “คือเราจะให้สร้อยเส้นนี้กับภคิน” เขามองสร้อยคอเส้นบาง ๆ มีจี้ที่เหมือนจะเป็นรูปดินสอ “เราเลือกนานมาก ๆ”

 

 

                “...”

 

 

                “เราคิดว่าภคินน่าจะชอบเขามองอีกคนที่เงียบไป “...เพื่อขอภคินเป็นแฟน” ประโยคสุดพูดเสียงเบากว่าเดิม เขารู้สึกใจเต้นแปลก ๆ ที่ตัวหอมคิดจะขอเขาเป็นแฟนถึงไปซื้อของมาให้แบบนี้...

 

 

                คิดไม่ถึงเลยว่าปัถยะจะมีความคิดที่จะขอเขาเป็นแฟน

 

 

                “...”

 

 

                “ตอนแรกเรามั่นใจมากว่าภคินต้องชอบเราแน่ ๆ แต่พอมองเห็นว่าภคินยืนลูบหัวใครก็ไม่รู้” ภคินมองปัถย์ที่เงยหน้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาประกอบกับแก้มแดง ๆ ของอีกคนเพราะกำลังป่วย ถึงจะดูน่ารักขนาดไหนแต่เมื่อฟังดูจากที่อีกคนพูดแล้ว...

 

 

                ต้นเหตุความเสียใจของตัวหอมก็คือเขาเอง

 

 

                “...”

 

 

                “เราเลยรู้สึกว่า...”

 

 

                “พอครับ พอนะ ไม่ต้องพูดแล้วนะ” ภคินค่อย ๆ รั้งคนร้องไห้งอแงมากอดเอาไว้ ความผิดเขาทั้งนั้นที่ไปลูบหัวคนอื่น มัวแต่รักษาน้ำใจคนอื่นโดยที่ลืมไปว่าคนที่เขาควรรักษาไว้มากที่สุดก็คือปัถยะ “ภคินขอโทษ”

 

 

                รู้แล้ว เขารู้แล้ว

 

 

                พอรู้แบบนี้ก็รู้สึกโคตรแย่ที่ทำให้อีกคนเสียใจขนาดนี้ และถ้าปัถย์ไม่เล่าให้ฟังแล้วถ้าเกิดหายไปเลย เขาต้องเป็นบ้าตายแน่ ๆ

 

 

                “ถ้าภคินไม่ได้ชอบเราอย่างที่เราเข้าใจก็ไม่เป็นไร เรา--

 

 

                “ชอบครับ”

 

 

                “...”

 

 

                “ไม่สิ” ภคินผละอ้อมกอดออกมามองหน้าคนป่วยที่ตอนนี้ตาบวมไปหมด เขาค่อย ๆ ใช้นิ้วแตะบริเวณที่เปียกชื้นน้ำตา มองแก้มแดงยุ้ยที่มันเป็นสีแดงระเรื่อจนอดใจไม่ไหวที่จะยื่นจมูกของตัวเองไปสัมผัส กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่เขาชอบโชยไปทั่ว ตัวหอมยังไงก็ตัวหอมอย่างนั้น

 

 

                “อื้อ ภคิน”

 

 

                “รักครับ”

 

 

                “...”

 

 

                “ถ้าเกิดว่ามีเรื่องแบบนี้อีก ขอให้บอกภคินเป็นคนแรก”

 

 

                “...” เขามองคนไม่สบายที่หน้าแดงมากกว่าเดิมพยักหน้าช้า ๆ

 

 

                “เพราะภคินก็รักปัถย์อยู่คนเดียว”

 

 

                “...”

 

 

                “และที่บอกว่าจะขอภคินเป็นแฟน”

 

 

                “...”

 

 

                “เป็นนะครับ” คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ทำหน้าเหวอก่อนจะรีบหยิบหมอนแถวนั้นมาบังคั่นตัวเองกับเขาเอาไว้ “เอาหมอนมาบังแบบนี้ ภคินจะไม่เห็นหน้าตัวหอมนะ”

 

 

                “...” อีกคนไม่ตอบแต่กลับโผล่แค่ดวงตาออกมามอง

 

 

                “มาใส่สร้อยคอให้ภคินด้วยครับ ซื้อมาขอเป็นแฟนไม่ใช่เหรอ”

               

 

 

 

 

 

 

 

                ฝันไปหรือเปล่า รู้สึกดีใจจนอยากจะร้องไห้อีกรอบ ภคินยอมเป็นแฟนด้วยแล้ว

 

 

                ปัถย์ค่อย ๆ โผล่ใบหน้าออกมาจากหมอน เขากำสร้อยคอที่ซื้อมาแน่นก่อนจะเงยหน้ามองภคินแล้วเขาก็เห็นว่าภคินหูแดงอีกแล้ว!

 

 

                “ใส่ให้หน่อยนะครับ”

 

 

                มือของเขาถูกจับเอาไว้ ปัถย์ค่อย ๆ แบมือออกมาก่อนจะใช้อีกมือหยิบสร้อยคอขึ้นมา รู้สึกมือสั่นมาก ๆ ทำไมภคินต้องยิ้มให้แบบนี้ก็ไม่รู้ เขาอยากระเบิดตัวเองตายไปเลย เมื่อกี้โดนบอกรักด้วย ทำยังไงดี เขาก็รักภคินเหมือนกัน แบบนี้จะต้องไปสู่ขอภคินแล้ว พ่อกับแม่ของภคินจะยอมไหม เขาไม่ค่อยมีตังค์ อาจจะต้องหาอาชีพเสริม แต่เรื่องนี้จะเก็บไว้เครียดทีหลังเพราะตอนนี้หัวใจและมือสั่นมาก ๆ

 

 

                พยายามควบคุมมือไม่ให้สั่นก่อนจะแกะตะขอแล้วยื่นมือจะใส่ให้ แต่มันต้องเอื้อมเยอะมากเขาก็เลยยืดตัวคุกเข่าแล้วเขยิบตัวไปใกล้ ๆ อีกคน ภคินก็ยกแขนขึ้นมากอดเอวเขาเอาไว้เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ปัถย์เอนตัวไปจนแทบล้มทับภคิน เขาจะเขยิบออกเพราะกลัวภคินเจ็บ แต่ภคินกอดแน่นมาก และมันดูเหมือนว่าเขากำลังนั่งคร่อมอยู่บนตักของอีกคน

 

 

                “ภ ภคิน”

 

 

                “ใส่สร้อยให้ภคินนะครับ” รู้สึกว่าตัวเองตัวสั่น ความเสียใจในตอนแรกถูกเปลี่ยนเป็นความเขินอายอย่างรวดเร็ว แต่ตอนนี้พยายามจะไม่เขินอยู่ ปัถย์ต้องทำใจกล้าใส่สร้อยคอที่ตัวเองซื้อมาให้กับอีกคน เขาเหมือนกำลังกอดคอภคินอยู่กราย ๆ ส่วนภคินก็กอดเอวเขาแน่น เมื่อใส่เสร็จเขาก็รู้สึกเหมือนกับว่าภคินกำลังกดจมูกของตัวเองลงไปที่ซอกคอของเขา ปัถย์หลับตาปี๋เมื่อเขารู้สึกว่าหลังของตัวเองสัมผัสกับที่นอน ใบหน้าของเขาถูกภคินมือภคินล็อคเอาไว้ก่อนริมฝีปากของเราจะเลื่อนเข้าหากันอย่างรวดเร็ดและถูกกลืนไปอย่างช้า ๆ ...

 

 

                ปัถย์โดนจูบจนหายใจติดขัดและได้ยินเสียงเฉอะแฉะเต็มหูไปหมด เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว รู้แต่ว่าสติของเขาเริ่มเลื่อนลอย อุณหภูมิในร่างกายก็สูงขึ้น จนเขาเริ่มหายใจไม่ทัน ภคินเหมือนรู้ก็เลยหยุดจูบ แต่ก็หยุดแค่แปปเดียว เขายังไม่ทันพูดอะไรเลย ภคินก็จูบอีกแล้ว และคราวนี้จูบของภคินกำลังทำให้เขารู้สึกก้าวผ่านความไม่แน่ใจทั้งหลายของตัวเองให้กลายเป็นความมั่นคงว่าเราเป็นแฟนกัน...

 

 

                ภคินเป็นแฟนเขาแล้ว!!!

 

 

                ริมฝีปากของเราแยกจากกันอีกครั้ง ปัถย์หอบอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ เรามองหน้ากันและดูเหมือนว่าจูบครั้งที่สามจะเริ่มต้นขึ้นอีกแล้ว แต่มือมันก็ดันไวไปผลักภคินออกเบา ๆ เพราะกลัวอีกคนเจ็บและภคินก็ปล่อยมาง่าย ๆ

 

 

ปัถย์รีบลุกจากเตียงแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ล็อคประตูแน่น

 

 

                เขาหน้าร้อนไปหมด ใจเต้นตึกตัก ยิ่งกว่าครั้งแรก เขาเอามือมาปิดหน้าของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะปล่อยมือแล้วมองตัวเองในกระจก เขาหน้าแดง ตาก็เยิ้ม ปากก็บวมนิดนึงด้วย

 

 

                ภคิน... คราวนี้มันเกินไปแล้ว เขารู้สึกไม่สบายด้วย

 

 

                “ตัวหอม” เสียงเรียกของภคินทำให้ปัถย์สะดุ้ง “ออกมานะครับ อยู่ในห้องน้ำนาน ๆ ไม่ดีนะ เดี๋ยวหายใจไม่ออก” ถ้าเขาออกไปภคินจะไม่จูบเขาต่อใช่ไหม ถ้าจูบต่อเขาตายแน่ ๆ ปัถย์ยังไม่อยากตาย ยังอยากเป็นแฟนของภคินต่อไปเรื่อย ๆ

 

 

                “ภคิน” ปัถย์เรียกภคินผ่านประตูห้องน้ำ

 

 

                “หืม ?”

 

 

                “ถ้าเราออกไปภคินจะ...ไม่จูบต่อใช่ไหม”

 

 

                “ไม่จูบแล้วครับ” ปัถย์ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินคำตอบ เขาค่อย ๆ แง้มประตูห้องน้ำออกแล้วแอบโผล่แค่ดวงตามามองภคิน รู้สึกหน้าร้อนจนอยากจะเป็นลม ถ้าเขาไม่หนีออกมาภคินจะจูบไปเรื่อย ๆ เลยหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้นเขาตายพอดี

 

 

“...”

 

 

“มาครับคนป่วย” เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาแต่ดูเหมือนไม่ทันใจ ภคินก็เลยเดินเข้ามาหาก่อนจะดึงเขาเข้าไปกอดเอาไว้ในแบบที่ไม่แน่นจนอึดอัด และก็ไม่ได้หลอมจนรู้สึกไม่ปลอดภัย

 

 

                “ภคิน...”

 

 

                “ว่าไงครับ”

 

 

                “เรารู้สึกเหมือนจะยืนไม่ไหวแล้ว” เป็นอย่างที่พูดจริง ๆ และเขาก็รู้สึกเวียนหัวด้วย ตาก็แสบ หรือว่านี่จะเป็นผลข้างเคียงของการเป็นแฟนกับภคิน เขาต้องป่วยไปตลอดเลยใช่ไหม

 

 

                “วันนี้ก็หยุดเรียนสักหนึ่งวัน รอหายดีแล้วค่อยไปเรียนต่อ” ปัถย์พยักหน้าก่อนจะที่ภคินจะพาไปนอนที่เตียง เขาเพิ่งเห็นว่าตอนนี้ก็เกือบเที่ยงแล้ว

 

 

                ปัถย์มองภคินที่กำลังห่มผ้าห่มให้ เขาจะถามภคินได้ไหมว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เป็นกิ๊กของภคินหรือเปล่า หรือว่าภคินจะมีแฟนหลายคน แล้วเขาเป็นคนที่เท่าไหร่...

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “...” ภคินหันมาเลิกคิ้วใส่

 

 

                “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหรอ แฟนของภคินหรือเปล่า”

 

 

                “เป็นเพื่อนสมัยมัธยม ส่วนแฟน ภคินมีแฟนคนเดียวก็คือตัวหอมนะครับ”

 

 

                “เราก็มีแฟนเป็นภคินคนเดียว...” พูดไปก็เขินไป แต่นี่เป็นการฝึกฝน เขาจะต้องพยายามทำให้ภคินเขินบ้าง บางทีอาจจะต้องฝึกเล่นมุกจีบ เรื่องแบบนี้ต้องถามบะหมี่ เพื่อนเขาเซียนมาก

 

 

                “วันนี้ภคินมีเรียนบ่าย แล้วก็แข่งจริงวันแรก”

 

 

                “..จริงด้วย”

 

 

                “เมื่อเช้า ไปหาซื้อของกินมาไว้ให้แล้วนะครับ กำลังจะเทลงถ้วยเลยแต่คนป่วยดันตื่นซะก่อน”

 

 

                “...” ปัถย์เม้มปากแน่นเมื่อนึกถึงตอนที่ตื่นมาก็ร้องไห้งอแงใหญ่เลย น่าอายมาก

 

 

                “กินเลยนะครับ จะได้กินยาแล้วก็นอนพัก เดี๋ยวตอนแข่งเสร็จภคินจะกลับมาหา” ปัถย์พยักหน้า

 

 

                “อื้อ ขอให้ทีมเราชนะด้วย” ภคินยิ้มก่อนจะพยักหน้า

 

 

“อยู่คนเดียวได้ไหม อยากให้ภคินอยู่ด้วยหรือเปล่า”

 

 

                “ขอบคุณมากนะ แต่ไม่เป็นไร เราอยู่ได้ ๆ”

 

 

                “มีอะไรโทรมานะครับคนดี” ภคินพูดก่อนจะโน้มตัวลงมาหอมแก้มเขาไปหนึ่งที แล้วก็หอมอีก แล้วก็หอมอีกแล้ว!!

 

 

                “ภคินนน พอแล้ว”

 

 

                “ไปแล้วนะ” ปัถย์เอาผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าจนเห็นแต่ดวงตา แอบมองสร้อยคอที่ตัวเองซื้อให้ ภคินใส่แล้วดูเท่มากเลย แล้วคนให้ก็เขินมาก ๆ ด้วย

 

 

                แต่เขาก็รู้ว่าภคินก็เขินเหมือนกัน ทำไมเก่งแบบนี้!!

 

 

                คนไม่สบายมองภคินเดินถือกระเป๋าออกจากห้องไป ปัถย์ก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความบอกบะหมี่ว่าวันนี้คงจะต้องหยุดเพราะไม่สบายมาก และก็จะฝากจดเล็กเชอร์ด้วย

 

 

                เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยบอกบะหมี่ว่าเขาขอภคินเป็นแฟนแล้ว บะหมี่ต้องตกใจมากแน่ ๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

                “มึงรู้ป่ะว่าจะเจอวิศวะปิโตรนัดไหนวะ” บะหมี่พูดขึ้นในขณะที่พวกเรากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังจากที่จบนัดแรกของการแข่งขัน คณะสถาปัตย์ชนะบัญชีไป 3-1

 

 

                “อยู่คนละสายกัน” สุดเขตตอบ

 

 

                “แบบนี้อาจจะได้เจอกันรอบชิง” บะหมี่พูดขึ้นมาอีกรอบก่อนจะยิ้มร้าย

 

 

                “ได้ล้างแค้นสมใจแน่” ชนะพูดขึ้นบ้างหลังจากที่นั่งฟังอยู่นาน แต่เมื่อว่าเพื่อนกำลังจะเก็บของใส่กระเป๋าก็เลยถามขึ้นมา “แล้วมึงจะรีบไปไหนอ่ะภคิน ไม่ไปกินข้าวด้วยกันก่อนเหรอ”

 

 

                “ไม่ เดี๋ยวกลับไปกินพร้อมปัถย์”

 

 

                “เออว่ะ วันนี้ไม่เห็นเลย ไปไหนอ่ะ” สุดเขตถาม

 

 

                “มันไม่สบาย / ไม่สบาย” บะหมี่กับภคินพูดพร้อมกัน บะหมี่หรี่ตามองภคินที่ทำหน้านิ่งเหมือนเดิมและน่าหมั่นไส้เหมือนเดิม เดี๋ยวนี้ไม่ธรรมดาแล้ว ปัถย์ไม่สบายก็รู้ด้วย ก็อย่างว่าอ่ะเนอะ คนจีบกันก็แบบนี้แหละ

 

 

                “อ๋อออออ” กัปตันทีมฟุตบอลร้องอ๋ออย่างน่าหมั่นไส้

 

 

                “มึงพูดมาเลยดีกว่า มึงจะเลือกใครระหว่างไปกินข้าวกับเพื่อนกับไปกินข้าวกับตัวหอมของมึง” ชนะพูดออกมาขำ ๆ

 

 

                “กูไปก่อน เดี๋ยวปัถย์รอนาน”

 

 

                “มันไม่ฟังคำถามกูเลย” < ชนะ

 

 

                “โทษที” < ภคิน

 

 

                “เป็นแค่เพื่อนก็หัดเจียมตัวซะบ้าง” < สุดเขต

 

 

                “เดี๋ยวนี้มีนัดกินข้าวแล้วโว้ย ร้ายกาจ” < บะหมี่

 

 

                ภคินไม่ได้ตอบอะไรแต่กลับยิ้มออกมาจนเพื่อนปาผ้าปากระดาษใส่ยกใหญ่ ข้อหาทำตัวน่าหมั่นไส้จนเกินไป อะไรจะตัวติดกันขนาดนั้น แค่ไม่มาเชียร์บอลก็ไม่ค่อยมีสมาธิเล่น แต่ด้วยความที่เก่งอยู่แล้วก็เลยชนะมาได้

 

 

                คนตัวสูงเดินออกมาจากสนามแข่งแล้วเดินมาที่รถ ระหว่างทางเขาก็เจอคนที่กำลังอยากจะเจออยู่พอดี เนตรนภาเหมือนกำลังยืนดักรอเขา แต่นั่นก็ดีแล้ว เพราะเรามีเรื่องต้องคุยกัน

 

 

                “วันนี้ภคินเก่งมากเลย ยิงประตูได้ด้วย” เนตรพูดออกมาอย่างยิ้มแย้ม ส่วนเขาที่ไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมเลยทำหน้านิ่ง ๆ ไป

 

 

                “เนตร”

 

 

                “ว่าไง ภคินมีอะไรหรือเปล่า”

 

 

                “เลิกยุ่งกับเรา”

 

 

                “...”

 

 

                “เรามีแฟนแล้ว” เขาเลือกที่จะพูดตรง ๆ จนถึงเวลานี้เขารู้สึกว่าตัวเองแล้วว่าเป็นคนผิดที่พยายามจะรักษาน้ำใจเพื่อนจนเพื่อนยังไม่เลิกหวังสักที และด้วยความที่เขาไม่ค่อยได้ยุ่งกับใคร เนตรคงคิดว่าตัวเองอาจจะพอมีหวัง แต่จริง ๆ แล้วไม่เลยต่างหาก

 

 

                “ไหนล่ะแฟน”

 

 

                “...”

 

 

                “คนไหนเหรอ ทำไมเราไม่เคยเห็น”

 

 

                “วันนี้เขาไม่สบายเลยไม่ได้มาเชียร์” คำตอบของภคินทำให้เนตรขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

 

                “อย่าล้อกันเล่นสิ ภคินจะมีแฟนได้ยังไง ก็ไม่ค่อยยุ่งกับใครไม่ใช่เหรอ กลุ่มแฟนคลับของภคินก็พูดกันอยู่ว่าไม่มี”

 

 

                “ถึงเราจะไม่ค่อยยุ่งกับใคร แต่เรายุ่งกับเขา”

 

 

                “...”

 

 

                “ถ้าเนตรอยากเจอแฟนเรา การแข่งนัดหน้าก็มาเจอ เดี๋ยวเราจะพาเขามารู้จัก”

 

 

                “รู้ใช่ไหมว่าเราชอบภคิน”

 

 

                “...”

 

 

                “ถ้าภคินโกหกเราเรื่องมีแฟน เราจะตามมาจีบนะ ไม่สนแล้วด้วย” เขามองเนตรที่พูดออกมาเสียงสั่น ๆ เขารู้ว่าเรื่องนี้อาจจะค่อนข้างทำร้ายจิตใจของเพื่อน แต่เขาก็ไม่อยากให้ปัถย์คิดมากจนร้องไห้ จนไม่สบายแบบนี้อีก มีอะไรก็อยากจะเคลียร์ ถ้าเนตรไม่เชื่อเขาก็จะทำให้เชื่อเอง

 

 

                กะอีแค่เปิดตัวแฟน มันจะยากตรงไหน

 

 

                “งั้นไว้เจอกันครั้งหน้า เราจะพาแฟนมารู้จัก”

 

 

                ถึงจะใจร้ายไปหน่อยสำหรับเนตร แต่เขาเลือกคนป่วยที่รอเขาอยู่ที่ห้อง

 

 

 

 

 

 

 

 

                วันนี้ปัถย์นอนทั้งวันแบบที่ไม่เคยนอนแบบนี้มาก่อน เขากินข้าวกินยาตามที่ภคินซื้อมาให้จนตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว และก็อยากอาบน้ำมาก ๆ เมื่อคิดได้แบบนั้นปัถย์ก็ลุกขึ้นยืนทรงตัวแปปนึงเพราะเมื่อกี้หน้ามืดด้วยเพราะอาจจะลุกเร็วไป คนป่วยเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วก็ไปหาเสื้อผ้าตัวใหม่ในตู้ของตัวเองก่อนจะสะดุ้งจนทำเสื้อผ้าตกพื้นเพราะเสียงเคาะประตู

 

 

                เจ้าตัวน้อยรีบเดินไปเปิดให้เพราะเดาไว้ว่าคงจะเป็นภคินแน่ ๆ พอเปิดออกเขาก็เห็นภคินกับผมที่เปียกนิดหน่อย ในมือถือกล่องข้าวมาสองกล่อง แล้วอีกมือก็ถือกระเป๋าที่ใส่ของจำเป็นมาด้วย

 

 

                “ภคิน บอลชนะไหม”

 

 

                “ชนะครับ” ปัถย์ร้องเย่เบา ๆ ดีใจที่ทีมของภคินชนะถึงมันจะเป็นแค่รอบแรกก็เถอะ “หายปวดหัวหรือยัง”

 

 

                “ดีขึ้นมาก ๆ แล้ว ขอบคุณภคินมากนะ” ภคินพยักหน้าเดินเข้ามาในห้องโดยที่ไม่ลืมที่จะถอดรองเท้าเอาไว้ เขาเพิ่งสังเกตว่าไหล่ของภคินก็เปียกด้วยเหมือนกัน พอมองออกไปข้างนอกก็เห็นว่าฝนกำลังตกแต่ไม่แรงมาก แต่เสียงฝนก็ไม่ได้ทะลุเข้ามาในห้องนี้ ปัถย์เลยไม่ทันได้ยิน

 

 

                “กินอะไรตอนเย็นหรือยัง หิวไหม ภคินซื้อข้าวมาให้”

 

 

                “เราหิวมาก ๆๆๆ” เขาพูดก่อนจะยิ้มแบบที่คิดว่ากระชากใจของภคินได้มากที่สุด จริง ๆ แล้วไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ แต่ก็จะตอบภคินไปแบบนี้เพราะภคินซื้อของกินมาให้แล้ว เดี๋ยวภคินจะเสียใจ

 

 

                “แล้วนี่จะอาบน้ำเหรอครับ”

 

 

                “อื้อ เรารู้สึกเหนียวตัว”

 

 

                “เดี๋ยวภคินเช็ดตัวให้ดีกว่านะ อาบน้ำเลยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ยังไม่ค่อยหายดี”

 

 

                “ห หา”

 

 

                “เช็ดตัวครับ”

 

 

                “มะ ไม่เอา เดี๋ยวเราอาบน้ำดีกว่า” ถ้าเกิดเช็ดตัวก็ต้องถอดเสื้อใช่ไหม... ไม่ได้นะ เขาอายพุงของตัวเอง ถ้าเกิดภคินเห็นจะหัวเราะไหม รู้แบบนี้ตัดสินใจเข้าฟิตเนสตั้งแต่แรกเลยก็ดี จะได้ถอดเสื้อแบบมั่นใจในหุ่นของตัวเอง เผลอ ๆ ภคินอาจจะกรีดร้องอยู่ในใจก็ได้ ถ้าเขามีกล้าม ตอนนี้ก็เท่จะแย่อยู่แล้วที่ภคินยอมเป็นแฟน และถ้ามีกล้ามต้องเท่ระเบิดไปเลยแน่ ๆ

 

 

                “อย่าดื้อนะครับ ภคินอยากให้ตัวหอมหายป่วยเร็ว ๆ นะ”

 

 

                “งั้นเราเช็ดเองได้ไหม”

 

 

“เช็ดเองจะถนัดเหรอครับ” เขารู้สึกว่าภคินทำหน้าเป็นห่วงมาก ๆ ก็เลย...

 

 

“ให้ภคินเช็ดให้ก็ได้” พอเขาตอบแบบนั้นภคินก็ยื่นมือมาจับหน้าผาก จับคอเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย เป็นคนป่วยจะไม่ค่อยรู้ตัวเองใช่ไหมว่าตัวร้อนหรือเปล่า อย่างตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวร้อนไหม รู้แต่มันรู้สึกดีขึ้นมาก ๆ แล้ว

 

 

                ภคินบอกว่าจะเช็ดตัวให้ก่อนแล้วค่อยมากินข้าว ตอนนี้เขาเลยมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเตียงตามคำสั่งของอีกคน ภคินขอผ้าขนหนูผืนเล็กแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ที่นี่ไม่มีอะไรที่พอใส่น้ำได้นอกจากถ้วยซึ่งนั่นก็คงใหญ่ไม่พอ ภคินก็เลยบิดน้ำออกจากผ้าตั้งแต่อยู่ในห้องน้ำ

 

 

                พอภคินเดินมานั่งบนเตียงด้วยกัน อีกคนก็ใช้ผ้าที่ถูกบิดจนหมาดมาเช็ดหน้าให้เบา ๆ ปัถย์หลับตาลงเมื่อผ้าเย็น ๆ ถูกเช็ดผ่านก่อนจะลากไปทางแก้มทั้งสองข้างและลงมายังลำคอ พอเช็ดหน้าเช็ดคอแล้วก็รู้สึกดีขึ้นกว่าตอนแรกมากแต่อยู่ดี ๆ ภคินก็พูด...

 

 

“ขอโทษนะครับ” อีกคนยื่นมือมาปลดกระดุมเสื้อนอนให้ ปกติแล้วคนที่โดนปลดกระดุมนอนเพื่อที่จะโดนเช็ดตัวจะต้องหัวใจเต้นแรงขนาดนี้ไหม ปัถย์กำมือแน่นเมื่อกระดุมทั้งหมดถูกปลดออกแล้วเสื้อนอนตัวนั้นก็ถูกถอดออกไป เขาพยายามอย่างมากที่จะแขม่วพุงเอาไว้

 

 

“หันหลังหน่อยนะครับ” เมื่อภคินขอ ปัถย์รีบหันหลังให้ทันที ไม่อยากสบตากับภคิน เมื่อกี้แอบสบตาไปด้วยหนึ่งทีแต่รีบหลบสายตาไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว ภคินแอบขำเพราะเห็นพุงเขาใช่ไหม!!!

 

 

“ภคิน...”

 

 

“ครับ”

 

 

“ภคินว่าเราไปออกกำลังกายดีไหม”

 

 

“ถ้าอยากแข็งแรงก็ออกกำลังได้ครับ” ปัถย์พยักหน้าเข้าใจ “เดี๋ยวภคินออกกำลังกายเป็นเพื่อน ดีไหม”

 

 

“อื้ม”

 

 

แล้วเราก็เงียบกันไป ภคินก็ค่อย ๆ เช็ดตัวให้เขา พอเช็ดตัวแล้วก็รู้สึกดีมากขึ้นจริง ๆ จนกระทั่ง...

 

 

!!!

 

 

ปัถย์หลับตาลงเมื่อรู้สึกว่าภคินกำลังจรดริมฝีปากตรงต้นคอด้านหลังอย่างเนิ่นนานก่อนจะพูด

 

 

“หายไว ๆ นะครับ”

 

 

ปัถย์ตัวแดงไปทั้งตัว พอเป็นแฟนกันแล้ว เราทำแบบนี้เลยก็ได้เหรอ! แต่เขาว่าภคินทำเกินกว่าเหตุไปแล้ว เขาไม่สบายอยู่นะ เขาว่าเขาป่วยมากกว่าเดิมอีก

 

 

การเป็นแฟนกับภคินต้องเจอผลข้างเคียงแบบนี้จริง ๆ น่ะเหรอ

 

 

 

เช็ดตัวเสร็จก็รีบเปลี่ยนเสื้อ ส่วนกางเกงไม่เปลี่ยน หลังจากนั้นเรากินข้าวด้วยกัน เขาพยายามอย่างมากที่จะกินข้าวไว ๆ แล้วก็กินยา แซงคิวภคินไปแปรงฟันแล้วก็มานอนเอาผ้าห่มผืนใหญ่มาห่อตัวเองเอาไว้ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซูชิยัก แต่ภคินคงไม่หิวซูชิตอนกลางคืนหรอกใช่ไหม แบบนั้นเขาไม่ออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนหรอกนะ มันดึกแล้ว

 

 

พอนึกอะไรเล่น ๆ ไปพักใหญ่ภคินก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ณ จังหวะนั้นปัถย์เลยแกล้งหลับเพราะไม่อยากสบตากับภคินแล้ว วันนี้เขินเหนื่อยแล้วพรุ่งนี้ค่อยเอาใหม่

 

 

“นอนแล้วเหรอครับ”

 

 

“...”

 

 

“ห่อตัวเองแบบนี้ จะไม่แบ่งผ้าห่มให้ภคินเลยเหรอ” ...จริงด้วย ทำไงดี แบบนี้ภคินก็จะไม่มีผ้าห่มเอาไว้คลุมตัวเอง ภคินอาจจะหนาวตายในห้องนี้ก็ได้ ถ้าภคินเกิดไม่สบายขึ้นมา ภคินอาจจะป่วยจนไปเรียนไม่ได้ แบบนั้นคงไม่ดี ปัถย์ต้องดูแลภคินให้ดีกว่านี้ แล้วถ้าเขาตื่นตอนนี้จะเสียฟอร์มไหม...

 

 

ถ้าเกิดค่อย ๆ ละเมอหมุนตัวเองออกจากผ้าห่มจะเนียนหรือเปล่า แต่ ณ จุดนี้ปัถย์ไม่ค่อยมีทางเลือกมากนัก เขาค่อย ๆ ดิ้นตัวเองออกจากผ้าห่ม คือทำไมเขาห่อตัวเองได้แน่นขนาดนี้ กว่าจะออกมาได้ก็รู้สึกเหนื่อย แต่ตอนนี้ปัถย์ก็ยังหลับตาอยู่นะ เดี๋ยวไม่เนียน

 

 

“...”

 

 

“ขอบคุณครับ” ภคินพูดก่อนจะหัวเราะออกมา ได้ยินภคินขำแบบนี้ก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเนียน ภคินจับได้แน่ ๆ ว่าแกล้ง แต่ถ้าภคินไม่ทักเขาก็จะนอนหลับตาไปเหมือนเดิม คราวนี้รู้สึกง่วงจริง ๆ อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ยา ปัถย์ค่อย ๆ จมดิ่งเข้าไปในความฝัน แต่ก่อนจะหลับจริง ๆ ภคินก็ดึงเขาไปกอดเอาไว้ เขาเหลือกตาในใจก่อนจะพยายามสงบสติอารมณ์ เขาต้องกอดตอบภคินบ้าง บางทีภคินอาจจะอยากให้เขากอดตอบ ดังนั้นปัถย์เลยค่อย ๆ เลื่อนมือตัวเองไปกอดภคินเอาไว้บ้าง

 

 

ภคินต้องแอบเขินแน่ ๆ เขารู้

 

 

 

“หายป่วยไว ๆ นะครับคนเก่ง”

 

 

“...”

 

 

“ฝันดี” แล้วเขาก็ถูกภคินจุ๊บที่หน้าฝาก เขาอยากทำให้ภคินบ้างแต่แกล้งหลับไปแล้วจะแกล้งตื่นขึ้นมาคงไม่เนียนก็เลย... ไว้คราวหน้าแล้วกัน ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ เขาจะบอกฝันดีภคินในใจ

 

 

 

ฝันดีนะ ขอให้ภคินหลับสบาย ๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

 

มาม่าเรื่องนี้เป็นมาม่าช้างน้อย กินแปปเดียวก็หมด

เนื้อเรื่องปัจจุบันใกล้จบแล้วจ้า

เดี๋ยวตอนหน้าพาไปเที่ยวอดีตกันนนน

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.183K ครั้ง

19,384 ความคิดเห็น

  1. #19373 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 11:48
    เอ็นดูความคิดน้อง ชอบคิดไรแปลกประหลาด 55555555555555
    #19373
    0
  2. #19361 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 23:00
    ตลกจังเลยตัวหอม
    #19361
    0
  3. วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 16:01
    น้องงสินสอดนั้นภคินต้องแบกมาลูกไม่ใช่หนูนะใจเย็นน
    #19337
    0
  4. #19291 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 09:48
    น้องงงงงง ทำไมน่าเอ็นดูขนาดนี้
    #19291
    0
  5. #19246 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 20:44
    น่ารักมากๆๆๆ เป็นแฟนกันแล้วนะ
    #19246
    0
  6. #19208 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 07:35
    ผลค้างเคียงร้ายกาจ
    #19208
    0
  7. #19185 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 00:28
    กอดกัน&#8203;นอนด้วย
    #19185
    0
  8. #19116 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 14:24
    เอ้ะ อดีตอะรุยๆ 55555555555
    #19116
    0
  9. #19080 Amporn-Melon (@Amporn-Melon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 07:19
    น่าร้ากไปแล้วค้าบ
    #19080
    0
  10. #19068 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:49
    น้องน่ารักกกก
    #19068
    0
  11. #19044 ` peachypeach (@monkieztam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 12:27
    ขำความคิดปัถมากก แต่ละอยาาง5555555
    #19044
    0
  12. #19027 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 14:39
    อั่ยตัวน่ารัก น้องค้าบมากแงงงงง น้องงงงงงงงงงงงงงงง
    #19027
    0
  13. #19014 Just.kipsc (@Hiabcd) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 18:36
    อั่ยตัวน่ารัก ฮื่อ เอ็นดู5555555555555
    #19014
    0
  14. #18997 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 11:53
    เอ็นดูเจ้าซูชิน้อยจริงๆเลย
    #18997
    0
  15. #18974 kanningka (@tumcial43) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:03

    ขอให้ภคินหลับสบายๆ ฮรืออคิดบาปคนเดียว5555555

    #18974
    0
  16. #18967 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 19:42
    ภคิณชัดเจนมากกก
    #18967
    0
  17. #18949 Gnarynz (@Gnarynz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 09:01
    นี่คิดว่าตัวเองเป็นรุกใช่มั้ย! &#128514;
    #18949
    0
  18. #18939 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 14:38

    เอาจริงๆ ปัถย์นี่ขี้มโนเหมือนกันนะเรา

    #18939
    0
  19. #18900 manassa (@0943062580) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 00:51
    ปัถย์นี่คิดไปเรื่อย ตั้งแต่ขายของออนไลน์ละอะ คิดได้ไงเทอ มันน่ารัก55555555555555
    #18900
    0
  20. #18881 pinkyyyy (@pinkkky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 20:55
    น้องน่ารักมากเลยฮืออ
    #18881
    0
  21. #18852 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 09:21
    ฮ่าความคิดปัถย์มาก
    #18852
    0
  22. #18838 myecrmisTen (@SirithanapornS) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 23:23
    น่ารักอีกแล้วววว อบอุ่นมากๆเลย
    #18838
    0
  23. #18794 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 08:21
    น่ารักเกินไปแล้ววววววว
    #18794
    0
  24. #18642 สีน้ำ (@re-turn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:38
    ชอบมาม่าช้างน้อยของไรท์~~~~ งื้อ
    #18642
    0
  25. #18611 walanwhann (@walanwhann) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 19:37
    ตัวหอมพี่ขอ อย่าคิดสร้างกล้าม ฮือ น้องงงงง ภคิน คือแบบชอบมากกกๆ ชอบการพูดตรงๆกับเนตร ถึงจะทำร้ายจิตใจไปนิด แต่มันรักษาคนของเราไว้ ฮือ กุเขินมากกกก
    #18611
    0