เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 15 : chapter thirteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,678 ครั้ง
    2 พ.ย. 61

  #เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

13

 

 

                หลังจากเอาหน้าซุกหมอนจนเริ่มหายไม่ออก ปัถย์เลยเงยหน้าแดง ๆ บวกกับผมยุ่ง ๆ ขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นก็คือภคินที่กำลังมองมาแถมยังยิ้มให้อีกด้วย

 

 

                “หน้าแดงหมดแล้ว ทีหลังถ้าเขินก็ซุกหน้ามาที่ไหล่ภคินก็ได้ครับ”

 

 

                “ภคินนนนน เราจะตายจริง ๆ แล้ว” ยิ่งเขาทำเสียงเริ่มงอแงภคินก็ขำออกมาก่อนจะเอามือมาลูบหัว

 

 

                “ขอโทษนะครับ” พูดจบก็เลื่อนมือมาบีบจมูกเขาไปหนึ่งที ภคินถึงลุกขึ้นยืน “ตอนกลับมาตัวหอมยังไม่ได้กินอะไรเลย หิวหรือเปล่า”

 

 

                “เราไม่หิวเท่าไหร่” เขาตอบภคินไปก่อนจะลุกขึ้นยืนบ้าง เขาคิดว่าเขาน่าจะกลับห้อง... จริง ๆ เขาจะไปหาบะหมี่ด้วย เพื่อปรึกษาอะไรบางอย่างที่เขาคิดว่าเขาควรจะทำมันให้เป็นเรื่องเป็นราวสักที ปัถย์ค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าผ้าของตัวเองมากอดเอาไว้ “ภคิน... เราว่าเรากลับเลยดีกว่า”

 

 

                “...”

 

 

                “คือเราจะไปหาบะหมี่...” เห้ย! เผลอบอกไปอีกแล้ว ปัถย์รีบยกมือขึ้นมาปิดปากก่อนจะกรอกตาซ้ายขวา หาวิธีแก้ตัว “ไปคุยเรื่องงาน...”

 

 

                “ได้ครับ” เขาพยักหน้ามองหน้าภคินที่กลับไปทำหน้านิ่ง ๆ เขาเข้าใจนะว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าหวานแบบนี้คินต้องอยากให้คนที่แอบชอบอยู่ด้วย แต่ตอนนี้เขาอยากจะคุยกับบะหมี่มาก ๆ และก็คงให้ภคินฟังด้วยไม่ได้... “งั้นเดี๋ยวภคินไปส่งนะ”

 

 

                “ไม่เป็นไร ๆ เรากลับเองดีกว่า” พอพูดไปแบบนี้ภคินก็ทำหน้าเครียด ๆ ไม่รู้จะปลอบภคินยังไงเลยยื่นมาไปลูบแขนของอีกคน ภคินคงจะตกใจไม่หายที่เจ้าคุณเข้ามาหาเรื่อง

 

 

                “ไม่ให้ไปส่งจริง ๆ เหรอ” ปัถย์พยักหน้าก่อนจะยิ้มออกมาจนแก้มปริ

 

 

                “เรากลับได้ เราอยากให้ภคินพักผ่อน”

 

 

                “...”

 

 

                “แต่ถ้าภคินยังตกใจกับที่เจ้าคุณเข้ามาหาเรื่องอยู่...” ปัถย์สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะพรูออกมา “โทรมาหาเราก็ได้” เขาช้อนตามองภคินที่ค่อย ๆ ยิ้มออกมา

 

 

                “ครับ งั้นถ้าถึงห้องแล้ว ส่งข้อความมาบอกภคินด้วยนะ”

 

 

                “...”

 

 

                “ถึงตอนนั้นแล้ว จะได้โทรหา”

 

 

                ปัถย์พยักหน้าเข้าใจ ภคินดูอยากไปส่งเขามาก ๆ เลยแต่เขาอยากให้ภคินพักผ่อนเยอะ ๆ วันนี้ก็มีแต่เรื่อง ไหนจะเรื่องแข่งบอล เรื่องเจ้าคุณ แถมยังมีโปรเจคอีก เมื่อวันก่อนเขายังเห็นภคินนั่งทำอยู่เลย

 

 

                “เราไปก่อนนะ”

 

 

                ภคินทำหน้าเหมือนไม่อยากให้ไป ปัถย์เลยทำใจกล้าและรวบรวมความพยายามเข้าไปกอดปลอบใจ ภคินก็ค่อยโอบมือมากอดตอบ โดยที่มีมือมารั้งเอวเขาให้เข้าไปใกล้ ๆ แถมยังกอดแน่นกว่าตอนที่เขาเข้าไปกอดตอนแรกอีก แก้มของปัถย์แนบอยู่ไหล่ของอีกคนอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้สึกเหมือนภคินกดจมูกมาบนผมหลายครั้งและยังลามไปที่ขมับด้วย สักพักก็กดจมูกลงไปที่แก้มเขาอีกหนึ่งที!

 

 

                “อื้อ ภคิน!!” ปัถย์ตาโต เจ้าตัวเล็กดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของอีกคน ถึงจะรู้ตัวว่าถ้าภคินปล่อยต้องขาอ่อนล้มลงไปกองกับพื้นแน่ ๆ แต่ถึงจะดิ้นภคินก็ยังไม่ปล่อย...

 

 

ภคินทำเกินไปแล้ว! ทำไมไม่ให้พักบ้าง เมื่อกี้ก็หอมแก้มไปแล้วแถมยังจุ๊บที่มุมปากอีกตั้งหลายที!!!

 

 

                “ถ้าเจอเจ้าคุณ หนีเร็ว ๆ เลยนะครับ แล้วก็โทรมา ภคินจะรีบไปหา” ภคินพูดใกล้ ๆ หู รู้สึกเหมือนโดนจุ๊บหูด้วย... ก่อนภคินจะคลายอ้อมกอดออก ยอมรับว่าตอนนี้เขินมากอยากหาอะไรมาบังหน้าตัวเอง เขาก็ไม่กล้าสบตากับอีกคนแล้วก็ขาอ่อนด้วย แต่ปัถย์จะพยายามทำตัวให้ชินก็ได้ บางทีภคินก็อาจจะอยากหอมแก้มคนที่แอบชอบบ้าง... ขนาดเขายังอยากหอมหัวภคินเลย(กล้าแค่ตอนที่อีกคนหลับ)

 

 

                “อ โอเค” รีบพยักหน้าหน้า โบกมือบ๊ายบายก่อนจะรีบวิ่งไปใส่รองเท้าที่หน้าประตูห้อง เขาบอกให้ภคินนอนพักแต่ภคินก็ทำมึนเดินไปส่งเขาถึงพี่วินที่หน้าคอนโด จ่ายตังค์ให้ด้วย เกรงใจมาก ๆ ไว้วันหลังเขาจะจ่ายค่าวินให้ภคินบ้าง

 

 

                พอมาถึงหอพัก เขาก็ส่งข้อความถึงภคิน

 

 

เราถึงหอแล้ว ไปหาบะหมี่ก่อน ภคินอย่าเพิ่งโทรมานะ เดี๋ยวเราโทรหาเอง

 

 

                พอส่งข้อความบอกภคินเสร็จเขาก็รีบโทรหาบะหมี่ที่ดูเหมือนว่าเพิ่งจะซ้อมบอลเสร็จ เขาบอกเพื่อนว่ามีเรื่องกลุ้มใจและเครียดมาก อยากจะปรึกษา บะหมี่ก็เออออก่อนจะมาขี่มอเตอร์ไซค์มารับที่หอ ตอนนี้เราเลยมานั่งอยู่ที่ร้านเหล้าที่ประจำของคุณบารมี แต่ปัถย์ไม่ได้อยากมา ตอนแรกรีเควสร้านน้ำปั่น แต่บะหมี่บอกว่าคุยเรื่องเครียดต้องร้านเหล้า ไม่เห็นเกี่ยวเลยนะเอาจริง ๆ แต่สุดท้ายก็ต้องตามใจเพื่อนเพราะเพื่อนเป็นคนขับรถ

 

 

                “เป็นอะไรอีก” บะหมี่ถามเขาก่อนจะสั่งเหล้ามาที่โต๊ะ

 

 

                “มึง กูเครียด”

 

 

                “เครียดอะไร”

 

 

                “กูว่า...กูต้องขอภคินเป็นแฟนได้แล้ว”

 

 

                “ห๊ะ”

 

 

                “จะขอภคินเป็นแฟน”

 

 

ใช่... ปัถย์จะขอภคินเป็นแฟน เขารู้สึกว่ามันจะต้องเป็นแบบนั้น เขาชอบภคินและภคินก็ชอบกลับมาเหมือนกัน สถานะของเราต้องเลื่อนขั้นไปอีกนิดนึง แต่เป็นแค่กิ๊กก็ไม่โอเค เลยต้องเป็นแฟน และที่สำคัญ ภคินต้องเขินแน่!!

 

 

                “ก็ขอดิ” บะหมี่พูดราวกับว่ามันเป็นเรื่องง่าย ๆ ที่ใคร ๆ ก็ทำได้ ปัถย์หน้างอมองเพื่อนที่กำลังผสมเหล้าให้เขา คือมากันแค่สองคนจำเป็นต้องสั่งมาเยอะขนาดนี้ไหม...

 

 

                “มึงงงงงงงง”

 

 

                “อะไรรรรรรร”

 

 

                “ต้องทำยังไง ภคินถึงจะเขิน”

 

 

                “นี่มึงจะขอเพราะเรื่องนี้เหรอ!!

 

 

                “ก็ไม่ใช่เหตุผลนี้อย่างเดียว...” ปัถย์พูดงุบงิบกับตัวเองก่อนจะนึกถึงตอนที่เจ้าคุณถามว่าเป็นแฟนกันเหรอ แล้วเขาตอบไม่ได้ ภคินก็คงตอบไม่ได้ เขาก็เลยอยากให้มันชัดเจนถึงเขาจะไม่เคยคิดถึงขั้นว่าจะได้เป็นแฟนของภคินเลยก็ตามแต่พออะไร ๆ มันมาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องขอได้แล้ว และมีเหตุผลนั่นก็คือ เขากับภคินผิดผีมากวันนี้

 

 

                “มึงนึกอะไรนานขนาดนี้ กูรอฟังอยู่เนี่ย” เขาหน้างอเพราะบะหมี่ทำหน้ารำคาญอีกแล้ว! “นึกแล้วก็หน้าแดงคนเดียว มึงบ้าป่ะ”

 

 

                “อย่าเพิ่งว่าเพื่อนได้ไหม ก็กำลังจะตอบนี่ไง”

 

 

                “เออ เร็ว ๆ”

 

 

                “ก็...อย่างที่บอกไงตอนแรก--

 

 

                “บอกตอนไหน”

 

 

                “ฟังให้จบก่อน!!” ปัถย์ตะโกนก่อนจะรีบหยิบแก้วเหล้าที่เพื่อนผสมให้ขึ้นมากินอึกใหญ่ “กูชอบภคินมาก ๆ แล้วช่วงหลัง ๆ ภคินก็เหมือนจะชอบตอบแล้ว ก็เลย...จะขอเป็นแฟน”

 

 

                “...เอาดิ ขอเลย”

 

 

                “...”

 

 

                “มันช็อกแน่ ถ้ามึงขอเป็นแฟนก่อน” บะหมี่พูดก่อนจะทำหน้าเหมือนเจอเรื่องสนุก “อยากเห็นว่ะ” แล้วก็ขำออกมา

 

 

                “ไม่เขินเหรอ จะช็อกทำไม”

 

 

                “เออ มึงลองก่อน เดี๋ยวก็รู้”

 

 

ปัถย์พยักหน้าให้บะหมี่รัว ๆ ตอนนี้เขาเริ่มมั่นใจในตัวเองมากขึ้นแล้ว ไม่รู้ว่าเรื่องมันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง แต่การที่ภคินชอบกลับมา มันทำให้เขาดีใจมาก ๆ จากที่ตอนแรกต้องคอยวิ่งหนีภคินเพราะกลัวอีกคนรู้แล้วจะไม่ชอบ

 

 

เพราะการที่รู้ว่าอีกคนไม่ชอบนั้นมันแย่เสียยิ่งกว่าการแอบชอบอีกคนเงียบ ๆ ซะอีก

 

 

                อันดับแรกต้องฝึกทำให้ตัวเองเขินน้อยลงก่อน ปัถย์จะพยายามทำให้ได้!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

                “เมาอีกแล้ว มึงนี่โคตรภาระ”

 

 

                “มึงงงง กูจะซื้ออะไรรรมาสู่ขอภคินนนนนน” คนเมาพูดอ้อแอ้ ก็ตอนแรกไม่คิดว่ามันจะเมาขนาดนี้ไงก็เลยชงไปเรื่อย ๆ พอกินไปเรื่อย ๆ ก็ดันเจอเพื่อนในคณะอีก

 

 

ปัถย์เป็นคนที่มักจะโดนเพื่อนแกล้งโดยการมอมเหล้าอยู่แล้ว ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็โดนแกล้ง โดนมอมตลอด ตอนนี้เลยมีคนเมาหนึ่งอัตราที่เขาจะต้องรับผิดชอบ พามันกลับไปนอนที่หอดี ๆ ส่วนตัวเขาก็จะมาแฮงค์เอ้าท์กับเพื่อนต่อ

 

 

                “มึงห่อตัวเองก็พอแล้ว” บะหมี่ตอบเพื่อนเสียงห้วนก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เนื่องจากเสียงโทรศัพท์ของปัถย์ที่มันดังไม่หยุดเลยตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว คนตัวสูงวางค่อย ๆ เพื่อนให้นั่งลงบนเบาะมอเตอร์ไซค์ของตัวเองก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของปัถยะขึ้นมาดู แต่ไม่ทันที่จะรับสายก็ถูกตัดไปเสียก่อน

 

 

                ภคิน (12 สายไม่ได้รับ)

 

 

                “ซื้อแหวนเลยดีไหมมมมมม”

 

 

                “พ่อมึงโทรมาเยอะขนาดนี้ ตายห่าแน่ ๆ” บะหมี่พูดใส่คนเมาก่อนจะกดโทรกลับ แต่สายที่ว่าก็ดันโทรมาอีกรอบจนคนถือเองยังตกใจ

 

 

                “เอออ รับแล้ว ๆ” พูดก่อนจะกดรับสาย

 

 

                “ตัวหอมอยู่ไหนครับ” บะหมี่เบะปากให้กับเสียงหล่อ ๆ ของภคิน พูดเพราะเว่อร์วังแถมเสียงก็ดูเหมือนกับสะกดอารมณ์มากเลย แต่ก็เข้าใจนะ ปัถย์ไม่รับสายก็คงจะเป็นห่วงนั่นแหละ

 

 

                “ฮัลโหล นี่บารมีเอง” ทำเสียงหล่อกลับไปบ้าง

 

 

                “มึงมารับโทรศัพท์ปัถย์ได้ไง” พอปลายสายรู้ว่าเขาเป็นใครก็กลับมาเสียงแข็งเหมือนเดิม เขาอยากจะเบะปากใส่ประมาณสามแสนล้านที แต่ก็ต้องตอบเพื่อนไปดี ๆ

 

 

                “ปัถย์เมาอยู่ที่อยู่ร้านเหล้า จะกลับแล้ว”

 

 

                “อยู่ร้านอะไร” เขาบอกชื่อร้านเหล้าไป ดูท่าว่าภคินจะมารับเองเลย บะหมี่เลยตัดสินใจรออีกคนโดนที่มีคนเมานั่งพูดคนเดียวว่าจะซื้ออะไรมาขอภคินเป็นแฟนดี แหวน ดอกไม้ บ้าน รถยนต์ ที่ดินก็มา

 

 

                รอไม่นานอย่างที่คิด บะหมี่ก็เห็นคนตัวสูง ๆ ลงมาจากรถยนต์ที่จอดอยู่อีกฝั่งของถนน ภคินใส่เสื้อยิดสีดำกับกางเกงยีนขาดเข้าทำหน้านิ่ง ๆ เดินมาทางนี้ อดยอมรับไม่ได้เลยว่าภคินธีร์ที่เป็นสมบัติของคณะสถาปัตย์นั้นโคตรจะดูดี ถึงจะมีรอยต่อยที่เริ่มเป็นสีม่วง ๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความดูดีนั้นลดลงเลย กลับยิ่งทำให้อีกคนดูเป็นแบดบอยเข้าไปอีก แล้วด้วยความที่ไม่ค่อยโผล่มาร้านเหล้า(นอกจากจะมีงานเล่นกีตาร์) เลยทำให้สาว ๆ แถวนี้กรี๊ดกันใหญ่ แต่เจ้าตัวก็ดูไม่ได้สนใจใครเลยยกเว้นเพื่อนของเขาที่เมาอ้อแอ้แล้วก็พูดอยู่คนเดียว

 

 

                “ขอบคุณที่ดูแลปัถย์”

 

 

                “เออ” ตอบมันห้วน ๆ เพราะหมั่นไส้มาก บะหมี่ยืนดูภคินเดินเข้าไปอุ้มเพื่อนของเขาขึ้นแนบอก ไอ้ตัวติ๊งต๊องก็แนบแก้มไปไหล่ภคินทันที พอภคินอุ้มปัถย์แบบนี้เขาก็รู้สึกว่าเพื่อนของเขานี่มันตัวกระจิ๊ดดีจริง ๆ และคงเบามากมั้งเลยเดินตัวปลิวข้ามถนนไปที่รถแบบนั้น บะหมี่ถอนหายใจก่อนจะรีบวิ่งตามไปเพื่อช่วยเปิดประตูรถด้านข้างคนขับ ภคินพูดขอบคุณก่อนจะค่อย ๆ วางปัถย์ลงไปกับเบาะรถนั้นเบา ๆ

 

 

                “ถ้ามันพูดจาบ้า ๆ บอ ๆ ก็อย่าถือสามันเลยนะ มันก็เป็นแบบนี้แหละ” เขาพูดดักทางเอาไว้ หวังว่าปัถยะจะไม่พูดว่าจะขอภคินเป็นแฟนต่อหน้าภคินตอนเมาหรอกนะ แบบนี้ไม่สนุกเลย เขาอยากให้เพื่อนกล้าพูดแบบต่อหน้าและไม่เมามากกว่า อยากเห็นปฏิกิริยาของภคินด้วยว่าจะทำหน้ายังไง เดี๋ยวเขาจะยุให้ปัถย์ขอภคินเป็นแฟนกลางสนามบอลเลย คอยดูนะ แต่คืนนี้เขาขอเลยว่า ปัถย์อย่าเพิ่งหลุดปากขอได้ไหม เพราะเพื่อนจะไม่ได้เผือก

 

 

                “อือ” โอ้โห กูพูดตั้งยาวตอบมาแค่นี้ เริ่มเข้าใจไอ้เจ้าคุณแล้วว่าทำไมถึงหมั่นไส้มาก

 

 

                “เออ ขับรถดี ๆ”

 

 

                ภคินพยักหน้าตอบก่อนจะเดินไปขึ้นรถ ส่วนบะหมี่สบายตัว ไม่มีตัวภาระแล้ว เขาเลยเดินเข้าไปในร้านเหล้าอีกรอบ เพื่อไปสังสรรค์กับเพื่อนคนอื่นต่อ

 

 

 

 

                “คุยเรื่องงานต้องเมาขนาดนี้เลยเหรอครับ หืม?” ภคินพูดออกมาในขณะที่กำลังอุ้มคนเมาขึ้นห้องตัวเอง เขาเปิดประตูห้องค่อนข้างลำบาก ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูด้วยการใช้ไหล่ตัวเองดัน

 

 

                “ภคินเหรอออออออ” เสียงคนเมาอ้อแอแต่ก็พอฟังรู้เรื่อง คนตัวสูงเดินไปวางคนเมาไว้ที่เตียงของตัวเองก่อนจะช่วยถอดรองเท้าของอีกคนไปวางไว้หน้าห้องเพราะเมื่อกี้ไม่ได้ถอด เดินเข้ามาอีกรอบเขาก็เห็นปัถยะนอนขดอยู่บนเตียงแล้ว

 

 

                “ตัวหอม”

 

 

                “อือ”

 

 

                “มาเปลี่ยนชุดก่อนครับมา” ภคินพูดก่อนจะเดินไปหยิบชุดนอนของตัวเองออกมา เขาอยากให้ตัวหอมเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะมีแต่กลิ่นเหล้ากับกลิ่นบุหรี่ กลิ่นพวกนี้มันกลบกลิ่นตัวหอม ๆ ของปัถยะไปหมด ซึ่งเขาไม่ค่อยจะชอบใจสักเท่าไหร่

 

 

                คนตัวสูงเดินมานั่งที่เตียงค่อย ๆ ประคองคนเมาขึ้นมานั่ง ถอดเสื้อยืดของอีกคนออกแล้วใส่เสื้อนอนให้โดยที่พยายามห้ามใจของตัวเองไม่ให้ล่วงเกินอีกคน เพราะเขาจะไม่ยอมทำอะไรคนเมาอีกแน่ ๆ ทำตอนรู้ตัวน่าจะดีกว่า จะได้นั่งมองแก้มแดง ๆ เวลาเขิน น่ารักดี

 

 

ส่วนครั้งแรกนั้นมีเหตุผล

 

 

                ตามด้วยกางเกงที่ค่อนข้างจะถอดลำบาก แต่สุดท้ายเขาก็ใส่กางเกงนอนให้อีกคนสำเร็จ พอเปลี่ยนชุดแล้วปัถยะคงนอนสบายมากขึ้น ภคินลุกขึ้น เอาเสื้อผ้าของอีกคนไปใส่ไว้ในตระกร้า ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง ตอนแรกเขาอาบน้ำอะไรเรียบร้อยแล้ว เลยไปนั่งทำโปรเจคอยู่ในห้องทำงาน แล้วก็รอสายจากตัวหอมด้วย และเวลามันผ่านไปนานจนเขาอดไม่ได้ที่จะโทรไปเอง โทรไปครั้งแรก อีกคนไม่รับสายก็เลยลองโทรไปอีก ก็ไม่รับเหมือนเดิม ตอนนั้นก็เลยกระหน่ำโทรไปใหญ่เลยเพราะความเป็นห่วง กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น ที่แท้ไปนั่งเมากับเพื่อนนี่เอง มันน่าตีไหมที่โกหกเขาว่าจะไปคุยเรื่องงานกับเพื่อนแต่ดันไปเมากลับมาแบบนี้

 

 

                “ภคินจะเขินไหมนะ” ปัถยะพูดละเมอออกมา คนได้ยินยิ้มส่ายหน้าก่อนจะเอื้อมตัวปิดไฟแล้วห่มผ้าให้คนขี้เมาดี ๆ “ภคินนนนนนนน” ปัถย์ละเมอขึ้นมาอีกรอบ

 

 

“ครับ ๆ ภคินอยู่นี่” ตัดสินใจรั้งอีกคนเข้ามากอดเอาไว้ ลูบผมลูบหลังให้หลับไป แล้วก็ไม่ลืมที่จะจูบหน้าผากบอกฝันดีเบา ๆ ในความมืด

 

 

               

                “ฝันดี คนขี้เมา”

               

 

 

 

 

 

 

 

                เช้านี้เขาสะลึมสะลือมาก คงเป็นเพราะเมื่อคืนอยู่ดี ๆ ก็เจอเพื่อนกลุ่มใหญ่ เขาโดนชนตั้งหลายแก้ว รู้ตัวอีกทีก็คงเมา แล้วก็โผล่มาที่นี่เลย... ปัถย์กระพริบตาสองสามที เบียดแก้มไปกับหมอนใบใหญ่ เขากำลังจะเคลิ้มหลับอีกรอบเพราะเตียงที่เขานอนมันช่างสบายเหลือเกิน ไหนจะความอบอุ่นจากกอด....

 

 

                กอด!!!

 

 

                เบิกตาโพล่งมองรอบ ๆ ห้องดี ๆ ก็พบว่าห้องนี้มันไม่ใช่ห้องของเขา ทำไมมาอยู่ที่ห้องของภคินอีกแล้วอ่ะ! เมื่อคืนก็กลับหอแล้วก็ไปร้านเหล้ากับบะหมี่ แล้วหลังจากนั้น... เขาเมาสินะ คิดได้อย่างเดียวคือภคินคงไปรับกลับมา แต่ก็คิดอีกอย่างหนึ่งคือเขาเดินมาที่คอนโดภคินเอง ซึ่งเป็นไปไม่ได้ ถ้าทำได้คือเกินมนุษย์เมาแล้ว

 

 

คนตัวเล็กค่อย ๆ หันหน้าไปข้างหลังเขาก็เจอกับแจคพอตที่กำลังนอนอยู่ ภคินกำลังนอนกอดปัถย์โดยที่เอาคางของตัวเองมาวางอยู่หัวของเขา ปัถยะตัวแข็งทื่อเพราะภคินขยับตัวทำท่าเหมือนจะตื่นแต่พอมองอีกทีก็ไม่ตื่น ซึ่งเขากำลังคิดว่านี่เป็นโอกาส!!

 

 

                โอกาสที่จะได้ฝึกฝนตัวเองเพื่อลดความเขินที่มีต่อภคิน อันดับแรกก็ต้องฝึกตอนที่ภคินหลับเนี่ยแหละ เพราะถ้าเป็นตอนที่ภคินลืมตาคงไม่ไหว แค่ภคินมองมาเขาก็เขินแล้ว อย่าเพิ่งไปคิดถึงเรื่องจุ๊บตอนที่ภคินตื่นเลย ยังไงก็ไม่ไหว

 

 

                เจ้าตัวน้อยค่อย ๆ ถดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วจรดริมฝีปากของตัวเองไปที่หน้าผากของภคินแล้วรีบหลับตาถอยออกมา ผ่านไปหลายวินาทีปัถย์ถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองมาภคินที่คิดว่าตอนแรกคงจะตื่น แต่ก็ไม่ตื่น...

 

 

                อีกรอบดีไหม...

 

 

                ถามเองตอบเองในใจว่าดี เลยจุ๊บที่หน้าผากภคินอีกรอบ ปัถย์รู้สึกเหมือนความกล้ามันเพิ่มขึ้นมาหน่อยนึงแล้ว โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ เขาต้องกอบโกยโอกาสในการฝึกฝนให้คุ้ม คราวนี้ว่าจะลองหอมแก้มภคินเหมือนที่ภคินหอมแก้มเขาดู ถึงแก้มภคินจะผอมเขาก็หอมได้

 

 

                นับหนึ่งถึงสามในใจก่อนจะค่อย ๆ กดปลายจมูกตัวเองลงไปที่แก้มของภคิน เขาใจเต้นตึกตักเพราะไม่เคยหอมแก้มภคินเลย นี่เป็นครั้งแรกแล้วก็เขินมากด้วยถึงภคินจะหลับอยู่ก็เถอะ

 

 

                “...!!” ปัถย์รู้สึกเหมือนโลกหมุนในชั่วพริบตา อยู่ดี ๆ ข้อมือของเขาก็ถูกจับกดลงไปกับเตียงทั้งสองข้าง เส้นผมสีน้ำตาลเข้มกระจายไปทั่วหมอน คนใต้ร่างมองอีกคนด้วยสายตาตื่น ๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงกว่าเดิมเพราะทันทีที่เราสบตากัน ภคินก็โน้มตัวลงมาใช้ริมฝีปากมาปิดปากของเขาอย่างรวดเร็วและไม่ทันได้ตั้งตัว

 

 

                จะตายจริง ๆ แล้ว อีกคนขยับริมฝีปากไปมา ปัถย์หลับตาปี๋เมื่อรู้สึกว่าลิ้นเราโดนกันและเขาก็พยายามหนีแต่เหมือนโดนไล่ต้อนตลอดเวลาซึ่งมันทำให้ปัถย์อยากจะลุกหนีไปเดี๋ยวนี้ เขาต้องหน้าแดงตัวแดงมากแน่ ๆ

 

 

                ภคินไล่ต้อนกันไม่หยุดจนเขารู้สึกจะขาดใจเพราะหายใจไม่ทันและเหมือนภคินจะรู้เลยถอนริมฝีปากออกไป และในจังหวะที่สบตากันอีกครั้ง เขาก็โดนจูบอีกรอบ คราวนี้รู้สึกร้อนไปทุกอย่าง ภคินไม่ได้แค่จูบอย่างเดียว แต่ยังไล่ริมฝีปากไปที่แก้ม หู จนถึงคอ โดยที่แม้แต่เสียงที่อยากจะบอกภคินว่าพอแล้วมันก็ไม่ออก เหมือนเสียงของเขาถูกขโมยไป...

 

 

                ไม่ได้แล้ว เขาต้องตายแน่ ๆ ภคินค่อย ๆ ปล่อยมือของเขาเพื่อมาจับใบหน้าทำเหมือนจะจูบอีกรอบ แต่รอบนี้เขาจะไม่ให้ภคินจูบแล้ว เลยรวบแรงฮึกสุดท้ายผลักอีกคนออกแล้วรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าของภคิน เขาจะเข้าไปแอบในนี้!!!!

 

 

                ปัถย์เข้ามานั่งกอดเข่าอยู่ในตู้เสื้อผ้าพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำและร้อนไปหมด เขาหยิบเสื้อผ้าที่พับไว้แถวนั้นมาซุกหน้าลงไปเพราะเขาได้ยินเสียงภคินเดินตามมาเปิดประตูตู้เสื้อผ้า ตอนนี้เขารู้สึกว่าอยากว่าตัวเองมากว่าทำไมไม่เข้าไปหลบในห้องน้ำ มันน่าจะดีกว่าตู้เสื้อผ้าไหมอ่ะ...

 

 

                “ตัวหอม” ยิ่งได้ยินเสียงของคนที่เพิ่งจูบกันไปเมื่อกี้ปัถย์ก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก ถ้าเกิดมีหมออยู่ตรงนี้นะ หมอจะต้องทำโทษภคินที่เป็นต้นเหตุของการเกิดอาการหัวใจเกือบวายของนายปัถยะ นักศึกษาชั้นปีที่สามคณะศิลปศาสตร์ มอชื่อดังย่านรถติด พาดหัวข่าวไปเลย

 

 

                “...”

 

 

                “ตัวหอม จะอยู่ในตู้เสื้อผ้าแบบนี้ไม่ได้นะครับ”

 

 

                “ก็เพราะภคินนั่นแหละ” เขาพูดเสียงอู้อี้เพราะมัวแต่ซุกใบหน้าไปกับเสื้อผ้า

 

 

“เดี๋ยวภคินให้จูบคืน”

 

 

“ไม่เอาแล้ว”

 

 

“...”

 

 

“ภคิน เราจะตายไหม” ยังพูดเสียงอู้อี้อยู่ก่อนจะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกอุ้ม เขาไม่มีแรงแม้แต่จะดิ้นเพราะภคินอุ้มแล้วก็ปล่อยให้เขายืนดี ๆ บนพื้นและค่อย ๆ ดึงเขาเข้าไปกอดเอาไว้แล้วก็โยกตัวไปมาเหมือนปลอบเด็กน้อย

 

 

“ไม่ตายหรอกครับ”

 

 

และตอนนั้นเองปัถยะเห็น...

 

 

ใบหูของภคินกลายเป็นสีแดง

 

 

                 

                ภคินเขินเหมือนกันใช่ไหม !!!

 

 

 

 

 

 

 

               

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

 

                ถ้าใครสนใจรูปเล่มแวะอ่านกันนิดนึงนะคะ

                เราคิดว่าราคาน่าจะประมาณ 400+50(ค่าจัดส่งแบบลงทะเบียน) ค่ะ เพราะจำนวนหน้าก็เยอะอยู่ แล้วก็จะมีตอนพิเศษในเล่มด้วย แต่ถ้าจำนวนหน้าไม่ถึง เราก็จะลดราคาลงค่ะ ส่วนเรื่องวันเปิดพรีออเดอร์คิดว่าน่าจะเป็นกลางเดือนมิถุนายนค่ะ ใครโอนมาสามวันแรกก็มีจะของแถมพิเศษให้เป็นพวงกุญแจอะคริลิคสุดแสนน่ารักจากคุณ @babyponyyy นะคะ แวะเข้าไปชมผลงานกันได้เลย

                เรื่องหน้าปก เราจะมาโพสให้ดูกันประมาณหนึ่งอาทิตย์ก่อนเปิดพรีนะ เผื่อใครจะยังลังเล อยากดูหน้าปกก่อนซื้ออะไรแบบนี้นะคะ ระยะเวลาในการเปิดจอง อาจจะเดือนครึ่งหรือสองเดือนค่ะ มีเด็ก ๆ อ่านกันเยอะ น่าจะใช้เวลาเก็บตังค์กัน

                ขอบคุณมากนะคะที่สนใจรูปเล่ม เห็นถามกันมาค่อนข้างเยอะ เลยเข้ามาแจงให้ทราบกันคร่าว ๆ ก่อน ส่วนรายละเอียดแบบละเอียดจริง ๆ จะมาโพสให้ประมาณหนึ่งอาทิตย์ก่อนเปิดพรีนะคะ

                ติดตามรายละเอียดได้อีกทางที่เพจ Mostlycloudy’s place (www.facebook.com/mostlycloudy07

 

                ขอบคุณอีกทีค่า

 

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.678K ครั้ง

19,390 ความคิดเห็น

  1. #19359 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 21:38
    ทำสำเร็จแล้วนะ ภคินหูแดงใหญ่เลย 555555
    #19359
    0
  2. #19352 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 19:43
    เอ็นดูน้อง อะไรคือการไปแอบในตู้เสื้อผ้า 5555555555555555
    #19352
    0
  3. #19289 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 02:06
    น้องบรรลุเป้าหมายแล้ว5555
    #19289
    0
  4. #19268 pp_prdssoul (@pp_prdssoul) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 18:48
    เราชอบบะหมี่ ฮาดี
    #19268
    0
  5. #19244 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 18:48
    ภคินเขินแล้ววว ในที่สุด!!!!
    #19244
    0
  6. #19224 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 05:20
    นี่ คนจะตายแล้วอยู่นี่

    เขินมากกกก
    #19224
    0
  7. #19206 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 07:15
    น้องงงงงโว้ยเอ็นดูวววววววว
    #19206
    0
  8. #19183 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 23:44
    น้องงงง
    #19183
    0
  9. #19154 Paboll222 (@Minar11) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 23:43
    โว้ยยยย เขินเเล้ววิ่งไปแอบในตู้เสื้อผ้าก้อได้หรอว้ะ55555555
    #19154
    0
  10. #19066 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 15:39
    เขินแล้ววววว
    #19066
    0
  11. #19025 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 23:52
    ภคินเขินเปงด้วยแงงงง
    #19025
    0
  12. #18995 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 01:21
    แม่เจ้าโว้ยยยย เขินสุดๆ
    #18995
    0
  13. #18964 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 18:00
    ภคิณเขินเป็นด้วยยย
    #18964
    0
  14. #18937 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 11:26

    เขินแทนแล้วเนี่ย

    #18937
    0
  15. #18920 SUDARATVAYKY (@SUDARATVAYKY) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 15:54
    เขินไปหมด///~
    #18920
    0
  16. #18915 RungjiraSangjan (@RungjiraSangjan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 11:48
    เอ็นดูวววววว ทำไมหนูเด๋อแบบนี้ลูกกกก ภคินอย่าแกล้งน้อง5555
    #18915
    0
  17. #18913 Novaaaa (@ki-chang) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 19:35
    เราว่ามันไม่ใช่การ 'แอบ' ชอบละนะ มันคือการ 'ชอบ' เลยต่างหาก 555
    #18913
    0
  18. #18899 manassa (@0943062580) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 00:12
    จะทำให้เค้าเขินแต่ตัวเองเขินหนักเลยลูกเอ้ย555555555
    #18899
    0
  19. #18851 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 08:08
    นี่ถ้าโดนฟับๆ ไม่กระโดดลงตึกเลยหรอ 555
    #18851
    0
  20. #18836 myecrmisTen (@SirithanapornS) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 20:29
    ไม่ไหวแล้ววววววววววว ฮืออออออ
    #18836
    0
  21. #18792 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 07:06
    เขาจูบกันแล้วค่ะคุณแม่ เขินให้ตัวแตกกันไปข้างนึงค่ะ ปัถย์หนูยังไม่ตายหรอก แต่พี่เนี่ยจะตายแล้ววววววงวง
    #18792
    0
  22. #18789 getdown94 (@getdown94) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:12
    เขินนหนักมากกกกอมก
    #18789
    0
  23. #18744 Strawberry_peach (@marisapongdee2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 01:45
    น่ารักๆๆๆๆๆๆ ไม่ไหวแล้วววว
    รู้สึกเหมือนจะเป็นลมมมม
    #18744
    0
  24. #18649 jiffy2846 (@jiffy2846) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:23
    ไม่ไหววแล้วววว ภคิน >\\<
    #18649
    0
  25. #18644 EarnKanokphon (@EarnKanokphon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:22
    ภคินเขินมั้ยไม่รุ้ แต่เราเขินมากกกกกกกก -///-
    #18644
    0