เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 13 : chapter eleven

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113,541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10,520 ครั้ง
    12 พ.ค. 61

 #เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

11

 

 

                ภคินใจร้าย

 

 

                ใจร้ายมาก ๆ เลยด้วย

 

 

                ตอนนี้ปัถย์นอนลืมตาโพล่งอยู่ในความมืด หลังจากประโยคนั้นที่ภคินพูดออกมาก็ทำให้เขาใจเต้นแรงจนหูอื้อ พอภคินพูดเสร็จก็ปิดไฟหัวเตียง ห้องทั้งห้องเลยจมอยู่ในความมืด เขาไม่รู้ว่าภคินหลับไปหรือยังเพราะปัถย์ยังไม่กล้าหันไปมองอีกฝั่งเลยได้แต่นอนกอดหมอนข้างแน่น ๆ เขินอยู่คนเดียว

 

 

                แต่พอสักพักเขาก็ได้คำตอบว่าภคินหลับหรือยัง...

 

 

                “ตัวหอมนอนไม่หลับเหรอ” ภคินทำเขาสะดุ้งตอนแทบลุกขึ้นนั่งบนเตียง แต่ก็ลุกไม่ขึ้นเพราะหมดแรงตั้งแต่เขินแล้ว ปัถย์ค่อย ๆ เขยิบตัวอย่างกล้า ๆ กลัวหันไปทางที่ภคินนอนอยู่ ถึงมันจะมืดก็พอจะเห็นอยู่บ้างว่าตอนนี้ภคินกำลังนอนตะแคงข้างหันมาทางนี้ แต่ภคินคงไม่เห็นมั้งว่าเขาหน้าแดงขนาดไหน

 

 

                ภคินทำเขานอนไม่หลับ!

 

 

                “นิดหน่อย แล้วภคินไม่หลับเหรอ”

 

 

                “รอตัวหอมหลับก่อน”

 

 

                “ภคินหลับก่อนเลย เราคงไม่หลับง่าย ๆ”

 

 

                “เป็นอะไรถึงไม่หลับครับ ?” ก็เพราะภคินนั่นแหละ!! ภคินบอกว่าจะไปเป็นมากกว่าเพื่อนอ่ะ เขาตีความออกมาได้หลายอย่างมาก มากกว่าเพื่อนก็คือเพื่อนสนิท กิ๊ก คนแอบชอบ แฟนหรือคนรัก แต่ภคินก็ไม่เคยพูดเลยว่าชอบเขา ปัถย์ไม่ค่อยอยากเข้าข้างตัวเอง ถึงตอนนี้จะเข้าข้างไปแล้ว 95% ว่าต้องแอบชอบเขาเหมือนกับที่เขาชอบภคินแน่ ๆ

 

 

ทำตัวไม่ถูกแล้ว

 

 

                “เรา...”

 

 

                “...”

 

 

                “ไม่มีอะไร”

 

 

                “พรุ่งนี้ตัวหอมมีเรียนบ่ายใช่ไหม”

 

 

                “อื้อ ภคินก็เหมือนมีเรียนบ่ายเหมือนกัน เราจำได้”

 

 

                “ครับ”

 

 

                “...” ปัถย์เม้มปากแน่น ดูเหมือนว่าภคินกำลังหาเรื่องชวนคุย ทั้ง ๆ ที่เมื่อไม่นานมานี้ก็ใบ้มาว่าแอบชอบกัน ทำไมภคินไม่เขินบ้างเลย มีแค่เขาที่เขินจนจะเป็นบ้าอยู่คนเดียว ไม่ยุติธรรมเลย

 

 

                “ปัถย์” เจ้าของชื่อสะดุ้งเพราะนาน ๆ ทีภคินจะเรียกชื่อเล่นจริง ๆ ที่ไม่ใช่คำว่าตัวหอมที่ชื่อเหมือนหมา ปัถย์มองผู้พูดที่ตอนนี้ไม่รู้เลยว่ากำลังทำหน้าแบบไหนอยู่ แต่เสียงภคินก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิม

 

 

                “ว ว่าไงค..ครับ” พอภคินเรียกชื่อปากมันก็พูดครับไปเอง ปกติแล้วเขาไม่ค่อยใช้กับคนรู้จักเพราะมันอาจจะดูไม่สนิท ...แต่ภคินก็พูดครับกับเขาบ่อยมาก แต่ก็ไม่เห็นว่าจะดูไม่สนิทตรงไหน

 

 

                “เขาว่ากันว่าถ้านอนไม่หลับ ต้องกอดกัน”

 

 

                “ห..หา”

 

 

                “...”

 

 

                “จ จริงเหรอ” ยังไม่ทันที่จะหาเวลามาเสิร์ชหาคำตอบในมือถือ ร่างของเขาก็ถูกโอบล้มไปด้วยอ้อมกอด ยังดีที่ตอนนี้เขากอดหมอนข้างอันใหญ่อยู่เลยกลายเป็นว่าภคินกอดทั้งตัวเขาแล้วก็มีหมอนข้างคั่นตรงกลาง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เขินอยู่ดี “ภ..คินนนนน”

 

 

                “...”

 

 

                “ไม่กอดได้ไหม”

 

 

                “ไม่อยากกอดภคินเหรอครับ”

 

 

                “เปล่า” ปัถย์ตอบเสียงเบาก่อนจะถูกกระชับอ้อมกอดขึ้นไปอีก แล้วก็ถูกลูบหัวด้วย “แต่แบบนี้เราว่าเราจะยิ่งนอนไม่หลับยิ่งกว่าเดิมอีก”

 

 

                “...” เห็นภคินเงียบปัถย์ก็ถามไปอีกรอบ

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “ครับ ?”

 

 

                “เราตื่นเต้น” ณ จุดนี้ขอพูดตรง ๆ เลย อยากจะดิ้นแล้วลุกหนีออกจากเตียงไปแต่คือร่างกายไม่มีแรงแล้ว รู้สึกตัวอ่อนไปหมด เขาจะตายจริง ๆ แล้วใช่ไหม

 

 

                หมออยู่ไหน!

 

 

                “เดี๋ยวก็หายตื่นเต้นนะครับ นอนกันนะ”

 

 

                แล้วมันจะหายตื่นเต้นตอนไหนอ่ะภคิน!!!

 

 

                รู้สึกว่าเสียงภคินอยู่ใกล้แค่นิดเดียวเท่านั้น ปัถย์ขยับร่างกายให้รู้สึกสบายยิ่งขึ้นประกอบถูกภคินลูบหัวเหมือนกำลังกล่อมให้นอน เขาฝังหน้าลงไปกับหมอนข้าง ถึงอาการตื่นเต้นที่เกิดขึ้นมันจะไม่น้อยลงไปเลย แต่ความอบอุ่นของอ้อมกอดที่เขาได้รับมันสบายเสียจนตาแทบจะปิด คำพูดที่ว่าเดี๋ยวก็หายตื่นเต้นของภคินมันเป็นความจริง...

 

 

ตอนนี้ปัถย์กำลังง่วงแล้วอาการตื่นเต้นที่ว่าก็กำลังลดลงเรื่อย ๆ เขากำลังคิดว่าบางทีภคินก็อาจจะอยากกอดคนที่แอบชอบดูบ้าง เหมือนที่เขาแอบหอมหัวภคินตอนหลับ แต่ความจริงแล้วไว้ตอนที่เขาหลับภคินค่อยมาแอบกอดก็ได้ เพราะตอนนั้นไม่รู้เรื่อง ก็ไม่เขิน แต่ตอนนี้รู้เรื่องก็เลยเขินมาก

 

 

และปัถย์ก็ได้ค้นพบความจริงอีกหนึ่งข้อ

 

 

อ้อมกอดของภคินคือยานอนหลับ

 

 

“ฝันดีครับ”

 

 

นี่เป็นเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินก่อนที่สติจะหายไปพร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับมากยิ่งขึ้น...

 

 

 

 

 

 

 

 

                ปัถย์ลืมตาขึ้นมามองเพดานห้องนิ่ง ๆ ใบหน้าเริ่มซุกไปกับหมอนข้างที่ตัวกอดมาทั้งคืน ก่อนจะชะงักไปเมื่อนึกได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

 

                เขากับภคินกอดกันตอนนอน(แต่โชคยังดีที่มีหมอนข้างมากั้นไม่อย่างนั้นตายแน่) แล้วก็ได้ข้อสันนิษฐานมาว่าภคินก็แอบชอบ รู้สึกปวดหัวกับการคิดอะไรก็ไม่รู้เลยหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่วางอยู่บนหัวเตียงมากดเข้าไลน์เพื่อถามคำถามกับเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว

 

 

 

                Pattaya(ปัถยะไม่ใช่พัทยา)

                10:03 หมี่ มึงตื่นยัง กูมีเรื่องจะปรึกษา

 

 

บะบะโอ้บะ

อะไร 10:04

มึงรู้ยังว่าวันนี้ยกคลาสนะ อาจารย์ขอไปชดอาทิตย์หน้า กูเซ็ง 10:04

 

 

Pattaya(ปัถยะไม่ใช่พัทยา)

10:06 กูว่าภคินแอบชอบกูอ่ะ

 

 

 

บะบะโอ้บะ is calling

 

 

 

พอพิมพ์ประโยคนั้นส่งไปเพียงไม่กี่วินาที บะหมี่ก็โทรมาเหมือนรอที่จะกดโทรออกอยู่แล้ว ทุกอย่างมันเร็วมากและปัถย์ก็รีบรับสายที่บะหมี่โทรมาด้วยอาการสะดุ้งเพราะเสียงโทรศัพท์ของตัวเอง

 

 

“ยังไงไหนเล่า!!

 

 

“ก็เมื่อคืนอ่ะ..--!!

 

 

“ตัวหอมตื่นแล้วเหรอครับ” และในขณะที่กำลังจะเล่าเรื่องสำคัญ ภคินก็โผล่มาแบบไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว ปัถย์ลืมคิดไปเลยว่าตอนนี้เขาก็นนอนอยู่ในห้องนอนของภคิน แทนที่จะรีบลุกออกไปแต่เขาก็ดันมัวแต่จะเล่าเรื่องเมื่อคืนให้บะหมี่ฟัง...

 

 

“ภคิน!! อย่าเพิ่งเข้ามานะ!!

 

 

“ฮัลโหล ๆ”

 

 

ด้วยความที่กลัวว่าภคินจะจับได้ว่ากำลังนินทา เจ้าตัวเล็กก็เลยเอาผ้าห่มตรงนั้นมาคลุมตัวเองเอาไว้จนเป็นก้อนกลม ๆ เขารีบกดวางสายก่อนจะออกจากหน้าไลน์ของตัวเองกับบะหมี่ทันที ดับหน้า แล้วก็ค้นพบว่ามันอาจจะไม่พอ เขาต้องปิดเครื่องด้วย!!!

 

 

“ไม่มีอะไร เราไม่ได้พูดถึงภคินเลย!!!

 

 

เมื่อเวลาผ่านไปสักพักเขาถึงได้รู้ตัวเผลอทำตัวเด๋อด๋าใส่ภคินอีกแล้ว ไม่รู้ว่าจะตะโกนแบบนั้นไปทำไม มันไม่ใช่ว่าจะยิ่งมีพิรุธเหรอ...

 

 

“อยู่ในนั้นหายใจออกเหรอ” ปัถย์หดคอตัวเองในผ้าห่มเมื่อได้ยินเสียงภคินอยู่ใกล้มาก ๆ ใกล้เหมือนมาพูดอยู่ข้างหูเลย

 

 

“เราโอเค ภคินไม่ได้ยินอะไรใช่ไหม”

 

 

“ได้ยินอะไรครับ”

 

 

“...”

 

 

ปัถย์ค่อย ๆ โผล่หน้าแดง ๆ แอบมองเจ้าของห้องหน้านิ่งที่กำลังมองมาทางนี้ ภคินไม่ได้อยู่ใกล้อย่างที่คิดแต่ก็ใกล้อยู่ดีเพราะภคินนั่งอยู่ข้างเตียง มองหน้าเขาเหมือนกำลังแกล้ง

 

 

“หน้าแดงหมดแล้ว” ภคินยื่นมือมาจับแก้มเขาไปมาอีกแล้ว ไม่รู้ว่าภคินจะชอบแก้มของเขาอะไรนักหนา ถ้าตัดแบ่งได้ก็ตัดให้ เขาไม่ได้อยากอ้วนที่แก้มสักหน่อย!

 

 

“เพราะภคินนั่นแหละ” พูดงึมงำกับตัวเอง

 

 

“ตัวหอมพูดว่าอะไรนะ”

 

 

“เปล่า--อื้อ” ภคินใช้นิ้วบีบจมูกเขาก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วพูด

 

 

“ไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วออกมากินข้าวได้แล้วครับ”

 

 

“...”

 

 

“คนขี้เซา”

 

 

                ยอมรับไปตามสภาพ ภคินคงตื่นแล้วก็ปลุกเขาแล้วแต่ไม่ยอมตื่นเอง ก็เมื่อคืนนอนไม่หลับจะให้ทำยังไง! กว่าจะหลับก็ตั้งดึก แถมเมื่อคืนยังต้องนอนกอดกันเพื่อให้หลับอีก ถึงมันจะหลับแต่มันก็ตื่นเต้นอยู่ตั้งนาน ปัถย์เดินหน้ามุ่ยเข้าห้องน้ำไปเพื่อรีบจัดการตัวเอง เมื่อกี้เขาเห็นภคินยิ้มด้วย ต้องตลกอะไรเขาแน่ ๆ แล้วถ้าภคินรู้แล้วว่าเขารู้ว่าภคินแอบชอบ ภคินจะรู้สึกอายเหมือนที่เขารู้สึกหรือเปล่า หรือว่าเขาควรเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ แต่ภคินก็รู้แล้วนะว่าปัถย์แอบชอบ ก็วันที่เมาก็ตะโกนด้วยว่าชอบมาก ใช่ไหมนะ จำไม่ค่อยได้แล้วด้วย...

 

 

                พอนึกอะไรเรื่อยเปื่อยเสร็จก็รีบหน้าล้างหน้าแปรงฟันเพราะกลัวว่าภคินจะรอกินข้าวนาน อาจจะหิวมากแล้ว พอล้างหน้าเสร็จก็รีบเดินออกไปหาอีกคนทันทีโดยที่ลืมเรื่องที่ตัวเองกำลังจะปรึกษาบะหมี่ไปเสียสนิท

 

 

                “มีโจ๊กนะครับ เมื่อเช้าภคินออกไปซื้อมาให้”

 

 

                “ขอบคุณนะภคิน” ปัถย์มองชามโจ๊กของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะที่วางอยู่คู่กับอีกชามที่ตอนข้าวก็ยังเต็มอยู่ “ภคินรอเรานานไหม”

 

 

                “ไม่ครับ”

 

 

                “ทีหลังปลุกเราเลยนะ”

 

 

                “...”

 

 

                “เขย่าตัวเลยก็ได้ ไม่อยากให้ภคินรอแบบนี้เลย เดี๋ยวปวดท้อง”

 

 

                “ปลุกแล้วครับ ไม่ตื่น”

 

 

                “ภคินปลุกยังไง ถ้าเรียกเราเฉย ๆ ก็อาจจะไม่ตื่นนะ...”

 

 

                “ก็ลองใช้จมูกแตะแก้มดู แต่ก็ไม่ตื่น” พอภคินพูดจบ ปัถย์ก็ค่อย ๆ เอามือของตัวเองมาจับแก้มเอาไว้ จมูกแตะแก้มมันก็คือหอมแก้มไม่ใช่เหรอ ...ทำไมภคินถึงมาแอบหอมแก้มเขาล่ะ ชอบมันมากเลยใช่ไหมแก้มเขาเนี่ย!

 

 

                “...”

 

 

                “ล้อเล่นครับ” ถึงจะพุดคำว่าล้อเล่นแต่ทำไมถึงรู้สึกว่าไม่ได้ล้อเล่นล่ะ...

 

 

                “ภคินแกล้งเราเหรอ”

 

 

                “ตัวหอมหูแดงใหญ่แล้ว”

 

 

                “ภคินนนนนนนนนน” ปัถย์เลื่อนมาปิดหูเมื่ออีกคนใช้นิ้วโป้งมาแตะหูเขาเบา ๆ ภคินในโหมดขี้แกล้งทำเอาปัถย์แทบยืนไม่ไหวอยู่แล้ว เหมือนภคินแกล้งเขาให้เขินไปคนเดียวทั้ง ๆ ที่ภคินก็ควรจะเขินด้วยกัน! หน้าของภคินก็ไม่ได้แดง หูก็ไม่ได้แดง มีแต่รอยยิ้มที่มองแล้วใจเต้นแรงสุด ๆ เป็นพยานว่าภคินกำลังอารมณ์ดี

 

 

                “ขอโทษครับ”

 

 

                ถ้าจะแกล้งกันก็ขอโทษไม่ทันแล้ว!

 

 

                “...อื้อ” แต่ปัถย์ ผู้ที่เป็นคนที่แพ้ภคินทุกทางเลยยอม และภคินก็ใจดีอุตส่าห์ซื้อข้าวมาให้กิน แถมยังรอกินข้าวด้วยกันอีก... เขานั่งกินข้าวกันที่เดิม ที่ที่เมื่อวานนั่งกินด้วยกัน ก่อนที่ภคินจะยกมือขึ้นมาลูบหัวปัถย์ไปมา

 

 

                “กินเยอะ ๆ นะครับ”

 

 

                “...”

 

 

                “คนดี” ประโยคนี้ภคินพูดเสียงเบาพร้อมกับมองเจ้าตัวเล็กนั่งแก้มแดงกินโจ๊กอย่างเอร็ดอร่อย

 

 

               

               

 

 

 

               

                ถึงวันนี้ปัถย์จะโดนยกเลิกคลาสแต่ภคินก็ยังต้องเรียนอยู่ดี ๆ เขาถูกอีกคนพามาส่งที่หอพักก่อนที่ภคินจะขับรถไปเรียนที่มหาลัยต่อ ทีนี้ก็ถึงตาเขาแล้วจะโทรไปปรึกษากับบะหมี่เรื่องที่เขาสงสัย แต่ไอ้เพื่อนตัวดีมันก็มายืนอยู่กอดอกมองหน้าเขาอยู่ตรงข้างหน้าหอ อีกมือก็ถือแก้วน้ำดูดเสียงดังมาก ท่าทางคืออยากรู้เอามาก ๆ ว่าทำไมเขาถึงตัดสายไปอย่างนั้น

 

 

                “อาการมันเป็นยังไง ไหนบอกหมอซิ” บะหมี่เดินเข้ามาถามพลางเอามือตีหน้าผากเขาเบา ๆ “ตัดสายไปแบบปริศนา โทรกลับไปก็ปิดเครื่อง อยากใส่ใจเพื่อนมาก ๆ เลยขี่มอไซมาดักหน้าหอเลย”

 

 

                “ก็ภคินเข้ามาพอดี”

 

 

                “เออ เล่ามา!!!

 

 

                “อย่าตะคอกใส่เพื่อน!!

 

 

                แต่แล้วปัถย์และบะหมี่พากันเดินขึ้นหอไป เขาตัดสินใจเล่าสิ่งที่ตนเองสงสัยให้เพื่อนฟัง ซึ่งบะหมี่ก็นั่งรับฟังอย่าสงบสติอารมณ์มาก ผิดกับตอนปกติที่จะชอบโวยวายอะไรก็ไม่รู้ บะหมี่พยักหน้าเข้าใจหลายครั้ง มันเอากระดาษเอสี่สองแผ่นมาต่อกันก่อนจะเขียนมายด์แมปปิ้งให้เขาดู

 

 

                “มึงทำมายแมปฯ ทำไมอ่ะ”

 

 

                “หลังจากที่ฟังมึงเล่าประกอบกับเรื่องราวที่กูเจอมาตลอดเนี่ย สรุปได้ว่า...” บะหมี่หันมาพูดกับเขาก่อนจะเว้นระยะคำพูดแล้วลงมือเขียนอะไรยุกยิกในกระดาษต่อสักพัก

 

 

                “ว่า...”

 

 

                “มึงมันซื่อบื้อไง!!

 

 

                “อย่าว่าเพื่อน!!!

 

 

                “คือตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเนี่ย มึงไม่เคยระแคะระคายอะไรเลยใช่ไหม”

 

 

                “อะไรวะ”

 

 

                “นี่มึงมาเป็นเพื่อนกับคนฉลาด ๆ อย่างกูได้ยังไงวะเนี่ย”

 

 

                “พูดมาเร็ว ๆ ตื่นเต้นแล้ว”

 

 

                “เออ”

 

 

                “...”

 

 

                “ภคินชอบมึง”

 

 

                “แย่แล้ว ทำไงดี ลาออกดีไหมวะมึง กูทำตัวไม่ถูก คือตอนแรกก็คิดว่าภคินเล่นกับเพื่อนแบบนี้ กูเลยโอเค เป็นเพื่อนก็ได้ แค่เป็นเพื่อนก็เขินแล้ว”

 

 

                “...”

 

 

                “แต่นี่คือภคินแอบชอบเลยนะ”

 

 

                “ใจเย็น ๆ เพื่อน” ปัถย์หันหน้าแดงก่ำไปมองเพื่อนที่ยื่นมือมาตบไหล่ดังป้าบ หลังแทบหัก แต่นาทีเขาไม่ได้สนใจว่าบะหมี่มันจะแกล้งเขายังไง เขาสนใจแค่ว่าต่อจากนี้เขาต้องทำตัวเป็นคนที่ถูกแอบชอบยังไงดี เคยแต่ชอบภคิน พอภคินมาแอบชอบแบบนี้ก็ไม่รู้เลยว่าจะทำยังไง คิดไม่ออกแล้ว

 

 

                บะหมี่ตัดสินใจนอนเล่นอยู่ที่ห้องของเขาเพื่อรอไปซ้อมเตะบอลตอนเย็น และทั้งบ่ายนี้ปัถย์ก็คิดมาตลอดว่าควรจะทำตัวยังไงดี บางทีเขาจะต้องไว้หนวดบ้างเพื่อคอยกันคนอื่นไม่ให้มาชอบภคิน ไหน ๆ ภคินก็แอบชอบเขาแล้ว เขาควรจะทำให้ภคินใจเต้นแรงบ้าง แต่โตจนถึงตอนนี้หนวดก็ยังไม่ขึ้น หรือว่าต้องเล่นกล้ามให้กล้ามแขนใหญ่ ภคินจะได้มีที่ซบ แต่เข้าฟิตเนสก็เหนื่อยไป ไม่ใช่ทางเลย

 

 

 

                “หวังว่าจะไม่คิดอะไรพิเรนทร์ ๆ อีกนะเพื่อนกู” บะหมี่พูดออกมาพลางมองเพื่อนที่เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวคิ้วขมวดอยู่คนเดียว...

 

 

 

 

 

 

 

 

                สนามบอลในตอนเย็นก็เหมือนเดิมอยู่ทุก ๆ วัน ปัถย์แอบมองภคินที่กำลังเตะลูกบอลส่งไปให้เพื่อนแล้วก็รับลูกบอลมาไว้ที่เท้าอย่างแม่นยำ มองแค่นี้ก็รู้แล้วแล้วว่าภคินเก่งที่สุด จนถึงตอนนี้เขาก็ยังคิดไม่ตกเรื่องที่ว่าจะทำยังไงให้คนที่แอบชอบเราเขาดีใจเวลามีเราอยู่ใกล้ ๆ บางทีเขาอาจจะต้องเลี้ยงข้าวภคินบ้าง ถ้าจะให้ทำอาหารคงทำไม่ไหว แค่เป็นลูกมือครัวก็จะพังอยู่แล้ว

 

 

                “คิดอะไรอยู่คนเดียวครับ” ปัถย์สะดุ้งเมื่อเสียงของภคินดังอยู่ใกล้ ๆ คนตัวเล็กหันไปมองภคินใส่ชุดนักบอลก่อนจะหลบตามองนกมองไม้ ...เอาจริง ๆ คือตอนนี้เขาไม่กล้าสบตากับอีกคน แล้วแบบนี้จะไปเลี้ยงข้าวได้ยังไง!!

 

 

                “อ อ๋อเรากำลังคิดเรื่องเรียน ๆ”

 

 

                “อ้าว ไม่ได้กำลังคิดถึงเรื่องภคินเหรอ”

 

 

                “ภคินรู้ได้ไง! ม ไม่ใช่!!” ทำไมภคินล้วงความลับเก่งแบบนี้ ปัถย์รีบเอามือของตัวเองขึ้นมาปิดปากแน่นพร้อมกับเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ตอนนี้กำลังใช้แขนเสื้อของตัวเองปาดเหงื่อไปมา จนถึงตอนนี้เขาก็เริ่มคิดได้ว่าเขาต้องหาผ้ามาให้ภคินเช็ดเหงื่อ

 

 

                “ตัวหอมทำอะไรครับ”

 

 

                “อ๋อ เราจำได้ว่ามีผ้าเย็นอยู่ในถุงอ่ะ...” ปัถย์ชะงัก

 

 

                “...”

 

 

                “...ภคินไม่ชอบผ้าเย็น” เลิกหาก่อนจะหันหน้ามามองคนที่กำลังหรี่ตาเพราะเหงื่อมันเข้าตาก็คงจะแสบน่าดู

 

 

                “ไม่เป็นไรครับ”

 

 

                “เช็ดเสื้อเราก็ได้”

 

 

                “ได้เหรอครับ”

 

 

                “อื้อ ได้” ปัถย์พยักหน้าก่อนทำท่าจะถอดเสื้อยืดที่ตัวเองใส่อยู่ในภคิน แต่ข้อมือของเขาก็ถูกจับเอาไว้ ภคินส่ายหน้าไปมาเหมือนกับกำลังดุเขาเรื่องที่กำลังจะถอดเสื้อออก

 

 

                “ไม่ต้องถอดครับ แบบนี้ก็เช็ดได้” ไม่พูดเปล่าแต่กลับซบหน้าผากของตัวเองลงไปที่ไหล่ของเขา ถูเบา ๆ จนปัถย์ได้แต่ยืนนิ่งทำตัวไม่ถูก เขาเห็นไอ้บะหมี่ทำหน้าล้อเลียนอยู่ไกล ๆ ตอนนี้ใจสั่นขาอ่อนมากแต่กำลังอดทนเพราะอยากทำให้ภคินเขินบ้าง แต่ดูเหมือนเขาก็ยังเขินคนเดียวอยู่

 

 

                “ภ..คิน” เสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรู้สึกว่าจมูกของภคินฝังอยู่ที่ไหล่ แล้วสักพักภคินก็หยุดแล้วเงยหน้าขึ้นมามอง ปัถยะรู้ตัวเลยว่าตัวเองแก้มแดงขนาดไหน เขาพยายามอดทนที่จะไม่เขินภคินแต่ภคินทำไมชอบทำให้เขินเก่งแบบนี้!!

 

 

                “...” ภคินไม่พูดอะไรแต่กลับยื่นมือมาจับแก้มของเขา(อีกแล้ว) ตอนนี้พอจะเดาได้แล้วว่าภคินชอบแก้มแบบนี้หรือบางทีภคินอาจจะอยากมีบ้าง แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง เพราะภคินไม่มีแก้มเลย เป็นคนหน้าผอม แล้วก็เท่มาก ๆ

 

 

                “ภคินอยากได้เหรอ”

 

 

                “ครับ ?”

 

 

                “แก้มเราอ่ะ ภคินอยากได้เหรอ เห็นจับบ่อย”

 

 

                “...”

 

 

                “หรือว่าภคินอยากมี”

 

 

                “เปล่าครับ อยากให้ตัวหอมมีมากกว่า”

 

 

                “...”

 

 

                “ภคินชอบ”

 

 

                “...”

 

 

                “มันน่ากดจมูก”

 

 

 

                กดจมูกลงบนแก้มที่หมายถึงหอมแก้มเหรอ...

 

 

ภคิน!!!!

 

 

                ปัถย์อยากร้องไห้จริง ๆ แล้ว พอได้ยินประโยคนี้เสร็จปัถย์ก็นั่งลงเอาหน้าซุกกระเป๋าของตัวเอง ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองอีกคนอีกเลย แล้วยิ่งถูกอีกคนเอามือมาลูบหัวก็ยิ่งเขินจนทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่

 

 

                เหนื่อยแล้ว

 

 

                อยากเก่งบ้าง หรือว่าต้องลองเรียนวิชาแอคแทคจากภคิน ?

 

 

 

 

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม


 เหมือนแอพมันแจ้งเตือนคนอ่านรัว ๆ เลยค่ะ

ขอโทษนะคะถ้าทำให้ตื่นกลางดึก เราไม่รู้เลยว่าจะเป็นแบบนี้ แอพฯน่าจะรวนค่ะ TT

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10.52K ครั้ง

19,375 ความคิดเห็น

  1. #19357 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 20:53
    ตลกจังเลยตัวหอม
    #19357
    0
  2. #19341 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 14:34
    เอ็นดูเนอะ น้องปัถย์มันเป็นน่ารัก
    #19341
    0
  3. #19334 GiantBirdd (@GiantBird) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 02:05
    ภคิน นายมันร้าย
    #19334
    0
  4. #19310 w_ann_isa (@w_ann_isa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 23:23
    คิดถึงภคิน
    #19310
    0
  5. #19285 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 10:32
    น้องงงงงงงงงงงงงงง
    #19285
    0
  6. #19257 Nuna_MinJ (@nong881) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 15:49
    ภคินเธอมันร้ายยย
    #19257
    0
  7. #19242 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 22:29
    เขินมากๆๆๆๆๅ
    #19242
    0
  8. #19204 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 07:00
    อยากมีน้องเปงของตัวเองงงงงงงงงงงงปัถย์น่ารักมากกกก
    #19204
    0
  9. #19181 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 22:51
    ชอบมาก​เลยอะ
    #19181
    0
  10. #19166 ฺฺBunny KS (@minibombee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 18:25
    ขอคนแบบภคินหนึ่งที่ค่ะ!!!
    #19166
    0
  11. #19135 dang24 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 14:14

    โฮย ถ้ามีแฟนแบบนี้ขอครึ่งเดียวของภคินก็ได้นะ

    #19135
    0
  12. #19129 ผีขนมหยก (@yokandmom) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 16:20
    สงสารปัถย์ ฮ่าๆๆๆๆ เขิลจเหนื่อยแย่ โธ่~ลูก เอ็นดูวววว
    #19129
    0
  13. #19114 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 07:38
    รุกแรงมากแม่
    #19114
    0
  14. #19103 chicha_2026 (@chicha_2026) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 21:19

    งุ้ยๆน่ารักมากกกก
    #19103
    0
  15. #19076 Amporn-Melon (@Amporn-Melon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 09:36
    เขินนนนนมากกกก ปัถย์น่าร้ากกก
    #19076
    0
  16. #19064 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 15:08
    น้องปัถย์น่ารักมากกก;——;
    #19064
    0
  17. #19023 ChocoMell (@pennynavy123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 16:40

    เขิลแทนปัถย์https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png

    #19023
    0
  18. #19021 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 23:08
    น้งปัถย์ลู๊กกกกก
    #19021
    0
  19. #18993 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 00:58
    ขนาดอ่านรอบ2 แล้วยังเขินรัวๆ
    #18993
    0
  20. #18961 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 17:18
    โอ้ยปัถย์นี่น้องจริงๆ
    #18961
    0
  21. #18945 Sukanya999 (@Sukanya999) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 20:03

    เขินสุดๆๆ
    #18945
    0
  22. #18935 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 10:26

    ภคินชอบทำให้ตัวหอมใจเต็นแรงระวังจะเป็นลมไปซะก่อนนะ

    #18935
    0
  23. #18912 Novaaaa (@ki-chang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 06:43
    อย่าให้เจอตัวหอมแอคแทคนะเว้ยภคิน
    #18912
    0
  24. #18879 ppLindeep (@0872337915) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 00:03
    ภคิ๊นนนน!!
    #18879
    0
  25. #18849 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 07:27

    .......
    #18849
    0