เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 11 : chapter nine

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 124,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11,060 ครั้ง
    28 เม.ย. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

9

 

 

 

 

                เขานั่งตัวตรงแหน่วแอบมองกลุ่มผมสีดำสนิทของภคินก่อนจะเม้มปากแน่นแล้วค่อย ๆ หันมามองบะหมี่ที่กำลังยื่นโทรศัพท์มือถือขึ้นมา...

 

 

                “ยิ้มหน่อย จะถ่ายรูป”

 

 

                “หมี่! ไม่เอาไม่ถ่ายยยยยย”

 

 

                “อย่าเสียงดังดิ เดี๋ยวภคินของมึงตื่นนะ”

 

 

                “บะหมี่เกี๊ยว! หยุดถ่ายรูปเดี๋ยวนี้เลย!

 

 

                “เกี๊ยวแม่มึงสิ บะหมี่อย่างเดียว!!!” ปัถย์ทำหน้างอเพราะโดนเพื่อนแกล้งแล้วแกล้งอีก สุดท้ายแล้วบะหมี่ก็ได้รูปถ่ายไปหลายรูปและส่วนมากก็จะมีเขา... นั่งหน้างอแต่แก้มแดงหูแดงไปหมด

 

 

กระทั่งอาหารมาเสิร์ฟ ภคินถึงได้ลุกขึ้นมากินอย่างปกติเหมือนกับว่าเมื่อกี้ได้หลับไปจริง ๆ ไม่ได้รับรู้เลยว่ามีคนแอบถ่ายรูป แต่แค่นอนพิงไหล่รอข้าวมาเสิร์ฟจะหลับลึกขนาดนั้นได้ยังไง... งั้นแสดงว่าภคินก็รู้ว่าถูกบะหมี่ถ่ายรูปไปอ่ะ ทำไมภคินไม่โวยวายเลย!!

 

 

หลังจากกินข้าวเสร็จ(ภายในเวลาที่รวดเร็ว)เลยรีบกลับมาที่ห้อง ภคินขอตัวไปทำงานต่อ เขากับบะหมี่ก็ติวหนังสือกันต่อ

 

 

 

 

พวกเราติวกันจนลืมเวลา เมื่อดูนาฬิกาอีกทีก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว บะหมี่หาวออกมาก่อนจะรวบหนังสือกับสรุปที่นั่งทำเก็บเข้ากระเป๋า

 

 

“เดี๋ยวกูจะกลับเลยนะ”

 

 

“อย่าลืมอ่านหนังสือนอกเวลานะ ออกสอบด้วย”

 

 

“เออ งั้นกูกลับละ” เขาลุกขึ้นเดินไปส่งบะหมี่ที่ประตูห้อง โบกมือบ๊ายบายเพื่อนด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน การติวหนังสือเป็นอะไรที่ใช้พลังงานเยอะมาก และตอนนี้เขาง่วงสุด ๆ เลย

 

 

“เจอกันนะ”

 

 

“อยู่กับภคินก็อ่อย ๆ ไปบ้างนะ ไม่ต้องสงวนท่าทีอะไรทั้งนั้น ถ้ามึงเห็นว่าภคินมองหน้ามึงเมื่อไร มึงกระโดดเข้าไปเกาะเลย บอกรัก บอกชอบ หอมแก้มมันหนึ่งทีโอ๊ย!! กูเจ็บ!!” จะกลับแล้วยังจะกวนได้อีก ปัถย์เลยเตะขาบะหมี่ไปหนึ่งที

 

 

“กลับไปเลย”

 

 

Oops! มีไล่ด้วยว่ะ”

 

 

“มึงแม่งกวนอ่ะ ก็ช่วยภคินทำงานเหมือนเดิม จะให้ไปหอมแก้มภคินได้ไง...” คนพูดหน้าแดงเพราะเผลอนึกตามไอ้บะหมี่ไปว่าตัวเองหอมแก้มภคิน “กลับไปเลย!!!

 

 

“เขินหราๆๆ”

 

 

“หราบ้านมึงสิ กลับไปเลย!!

 

 

“กลับแล้วๆๆ ไล่กูขนาดนี้ กูก็ไม่หน้าด้านอยู่หรอกครับ ไปละ” บะหมี่หัวเราะอย่างน่าหมั่นไส้ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ปัถย์ปิดประตูห้องก่อนจะเอามือขึ้นมาทาบหัวใจตัวเองที่เต้นอย่างบ้าคลั่งเพราะเผลอไปนึกว่าตัวเองกำลังหอมแก้มภคิน... แค่จุ๊บหัวก็จะกล้าจนไม่รู้จะกล้ายังไงแล้ว อย่าหวังไปถึงหอมแก้มเลย

 

 

เขายืนนิ่งจนคิดว่าตัวเองหายหน้าแดงแล้วก็เดินเข้าไปแอบดูภคินที่ตอนนี้ยังคงคลิกเม้าส์อยู่ในห้องทำงาน ดูเหมือนว่าอีกคนกำลังเขียนแบบบนโปรแกรมอะไรสักอย่าง

 

 

                “ภคิน..”

 

 

                “ว่าไงครับตัวหอม”

 

 

                “มีไรให้เราช่วยไหม”

 

 

                “ติวหนังสือกับเพื่อนเสร็จแล้วเหรอ”

 

 

                “เสร็จแล้วววว”

 

 

                “งั้นช่วยเอาแบบที่ปริ้นท์ออกมาไปเรียงให้หน่อยนะครับ มันจะมีเลขบอกอยู่ที่สารบัญแบบ” ภคินกวักมือให้เขาไปดูใกล้ ๆ ซึ่งภคินก็ลุกขึ้นมาเอาแผ่นที่เรียกว่าสารบัญแบบออกมาให้ดู เขาพยักหน้าเข้าใจ มันไม่ได้ยากมากนักแต่ถ้ามาทำเองก็คงจะเสียเวลาอยู่เหมือนกัน ปัถย์เอาแบบขนาดเอสามมานั่งเรียงที่พื้น เขาหดคอเมื่อถูกภคินเอามือมาลูบหัวไปมา...

 

 

พอลูบหัวเสร็จภคินก็กลับไปนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะคอมเหมือนเดิม คนแก้มแดงแอบมองเจ้าของห้องแปบนึงก่อนจะหันมามองสัญลักษณ์ประหลาด ๆ ที่อยู่บนกระดาษ มันงงนิดหน่อยแต่ก็พอรู้ว่าเป็นแปลนบ้าน เพราะมีชี้บอกห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัวต่าง ๆ

 

 

                เรียงจนเสร็จก็ใช้เวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง วันนี้เขายังไม่ได้ไปจับตัวภคินเลยว่ายังร้อนอยู่ไหม หายเจ็บคอหรือยัง...

 

 

                “ภคิน/ตัวหอม”

 

 

                “หา ว่าไง”

 

 

                “ตัวหอมพูดก่อน”

 

 

                “อ๋อ ค คือเราจะถามว่าหายตัวร้อน ปวดหัว เจ็บคอหรือยัง”

 

 

                “ยังเจ็บคออยู่ครับ แต่ตัวไม่รู้ว่าหายร้อนหรือยัง ตัวหอมต้องมาจับดูนะ” ปัถย์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้น เอาหลังมืออังไปที่หน้าผากแล้วก็ลำคอ ตัวก็ยังรุม ๆ อ่ะ คงเป็นเพราะกินแต่ยาแต่ไม่ได้นอนพักผ่อนอย่างเต็มที่ซะที “ถ้างานเสร็จแล้วต้องนอนเยอะ ๆ เลยนะ”

 

 

                “ครับ ๆ”

 

 

                “อื้อ” ไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้ว เดี๋ยวนี้ภคินชอบยิ้มเหมือนมีอะไรในใจ แล้วมันก็ทำให้เขาเขินตลอดเลย “แล้วภคินมีอะไรเหรอ”

 

 

                “หิวหรือยัง”

 

 

                 “นิดหน่อย แต่รอภคินทำงานก่อนก็ได้”

 

 

                “ไม่เป็นไรครับ หิวเหมือนกัน”

 

 

                “งั้นไปหาอะไรกินกัน!” ปัถย์รีบเอามือขึ้นมาปิดปาก ทำไมเขาชอบเผลอดีใจกับการกินข้าวทุกทีเลย... ก็หิวนิดนึงแหละแต่ถ้าได้กินข้าวก็จะมีแรงช่วยภคินต่อไปอีกไง!

 

 

                ภคินพาเขามาแถวร้านอาหารแถวคอนโดอีกแล้ว คอนโดภคินคือเป็นทำเลที่ดีมาก ๆ ร้านอาหารเพียบเลย เมื่อกลางวันที่ไปกินร้านอาหารตามสั่ง อาหารก็อร่อย ถึงอาหารที่เขากินมันจะเป็นเพียงแค่ข้าวต้มก็ตาม แต่คราวนี้ภคินพาปัถย์เข้าร้านสเต็ก!!

 

 

                ในร้านคนเยอะสุด ๆ แต่โชคดีที่ยังพอมีที่ว่างให้นั่ง ภคินให้เขาเข้าไปนั่งข้างใน ส่วนตัวเองก็นั่งปิดทางออกหมดเลย ปัถย์มองพื้นที่ตรงข้ามที่ยังคงว่างเพราะโต๊ะนี้นั่งได้สี่คน แทนที่ภคินจะไปนั่งตรงข้ามกัน แต่ไหงกลับมานั่งข้าง ๆ กัน... ตอนนี้ปัถย์เลยแทบจะสิงตัวเองเข้าในกำแพง เพราะไม่อยากเจอเหตุการณ์ขอพิงไหล่แบบเมื่อตอนกลางวันอีกแล้วก็เพราะไอ้บะหมี่เลยที่พูดเรื่องหอมแก้มอ่ะ!!!

 

 

                พอเมนูมาเขาก็รีบเอาเมนูมาเปิดเพื่อบังหน้าตัวเองเอาไว้ โผล่มาแต่ลูกตาแอบมองภคินบ้างแต่ก็ต้องยกเมนูขึ้นมาปิดอีกรอบเพราะภคินหันหน้ามามอง...

 

 

                “ตัวหอมกินอะไร เลือกได้หรือยังครับ”

 

 

                “ยังเลย ภคินกินอะไรเหรอ”

 

 

                “...” ภคินไม่ตอบแต่กลับจิ้มภาพที่อยู่บนเมนู ดูเหมือนว่าจะเป็นสเต็กไก่บวกปลา น่ากินมาก ๆ ปัถย์เลยช้อนตามองภคินที่ตอนนี้ก็กำลังมองหน้าเขาอยู่แล้ว

 

 

                “กินแบบภคินได้ไหม”

 

 

                “ได้ครับ”

 

 

                ภคินเรียกพนักงานมารับออเดอร์ ปัถย์เลยถือโอกาสนั้นรีบเอาเมนูมาวางคั่นเอาไว้ตรงกลางระหว่างที่เราทั้งสองคนนั่ง เขาสบายใจไปนิดนึงที่เราจะไม่ได้ใกล้กันมาก มีเมนูคั่นก็ยังดี แต่... แผนนี้ก็ได้ถูกทำลายไป

 

 

                “ขอเมนูคืนด้วยนะครับ” พอแบบนี้ปัถย์เลยจำใจหยิบเมนูที่ตัวเองอุตส่าห์วางคั่นตัวเองกับภคินเอาไว้ส่งคืนพนักงานด้วยสีหน้าเศร้า ๆ ก่อนจะแอบมองภคินอีกรอบ

 

 

                !!!

 

 

                เขารีบหลบแบบเร็วมาก พอแอบมองภคิน ภคินก็มองอยู่แล้ว... แบบนี้ก็จับได้หมดแล้วใช่ไหมว่าแอบมอง... ปัถย์เม้มปากแน่นก่อนจะเหลือบตามองภคินอีกรอบ คราวนี้ค่อยโล่งหน่อย ภคินไม่ได้มองเขาแล้วแต่ภคินทำให้ตกใจได้มากกว่านั้น

 

 

                “ภคิน!!!

 

 

                “ครับ ?”

 

 

                “ภคินง่วงเหรอ!” ถามเสียงสั่น ๆ เพราะภคินเขยิบมานั่งใกล้ ๆ อีกแล้ว คราวนี้คือรู้สึกเหมือนโดนโอบไหล่ด้วย ถึงภคินจะวางแขนไว้แค่ที่พนักพิงก็เถอะ

 

 

                “นิดหน่อย”

 

 

                “ง งั้นภคินนั่งข้างในไหม จะได้เอาหัวพิงผนังด้วย เดี๋ยวเราไปนั่งฝั่งตรงข้ามเอง”

 

 

                “ขี้เกียจลุก”

 

 

                “เดี๋ยวเราลุกเอง!!!

 

 

                “ไม่อยากนั่งใกล้ ๆ กันเหรอครับ” และในจังหวะที่กำลังจะลุกขึ้นยืน ภคินก็ทำเสียงหงอยถามขึ้นมาแล้วก็มองด้วยสายตาหงอย ๆ ด้วย คราวนี้ภคินแอทแทคแบบคอมโบ้ ตู้ม ๆๆๆ ปัถยะที่เป็นผู้ซึ่งแพ้ภคินทุกทางเลยได้แต่นั่งลงที่เดิม เขารู้สึกแก้มเห่อร้อนจนอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปดึงกระดาษทิชชู่มาพันหน้าตัวเองอย่างรวดเร็ว...

 

 

                “...” อยากหยิกตัวเอง เผลอทำอะไรเด๋อ ๆ แบบนี้อีกแล้ว!!!

 

 

                “ตัวหอม... อยากเล่นทิชชู่เหรอ”

 

 

                “ป เปล่าสักหน่อย”

 

 

                “ให้ช่วยเอาออกไหมครับ” ยังไม่ทันที่เขาจะตอบอะไรภคินก็เอื้อมมือมาแกะทิชชู่ให้ เขารู้สึกเหมือนกำลังจะไม่สบายหนัก ตัวปัถย์ไม่มีแรงแล้ว พอภคินช่วยดึงทิชชู่ออกเสร็จก็ยกมือขึ้นมาลูบแก้มเขาเบา ๆ “คนอะไรทำไมแก้มเยอะ” พอพูดจบภคินก็ยิ้มอยู่คนเดียว...

 

 

 

                ไม่คุยกับภคินแล้ว ภคินกำลังว่าเขาอ้วน!!

 

 

               

 

 

 

 

 

                “งานใกล้เสร็จแล้วนะครับ ตัวหอมนอนก่อนได้เลยนะ” ปัถย์เงยหน้ามองภคินที่กำลังพูด ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะตีหนึ่ง เขากำลังนั่งเก็บรายละเอียดโมเดลบ้านของภคินอยู่ แบบว่าตรงไหนที่ไม่เนี๊ยบก็พยายามทำให้มันเรียบ ตรงไหนจะหลุดก็ติดกาวให้อีก นี่เป็นงาน 50% เท่านั้นนะ ถ้าทำ 100% จะไม่ตายเลยเหรอ นอนก็ไม่ได้นอนอ่ะ...

 

 

                “มันเหลืออีกเยอะไหม”

 

 

                “ไม่ครับ เหลือแค่ปริ้นท์เพจ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าไปปริ้นท์ก็เอาไปส่งอาจารย์ได้ แล้วพรุ่งนี้ตัวหอมมีเรียนเช้าหรือเปล่า”

 

 

                “พรุ่งนี้เราเรียนบ่าย อยู่ช่วยภคินจนงานเสร็จเลยก็ได้นะ”

 

 

                “ขอบคุณมากครับ แต่ตัวหอมไปนอนรอในห้องเลยก็ได้ เดี๋ยวภคินตามไป” ปัถย์สงสารภคินมาก ๆ เลย ทำงานจนไม่ได้นอน ไม่สบายอีกต่างหาก ถ้าเกิดมองดี ๆ ก็จะเห็นเลยว่าภคินตาแดงไปหมดแล้ว ดีนะที่งานเสร็จแบบไม่ดึกไปมากกว่านี้ มีเวลานอนก่อนไปส่งงานตั้งหลายชั่วโมง

 

 

                “เดี๋ยวรอไปพร้อมกันก็ได้” พูดก่อนจะลุกขึ้นยืนเก็บเศษกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นมากองรวมกันไว้ที่เดียว ยกโมเดลไปวางไว้บนที่นั่งดี ๆ เก็บอุปกรณ์มีคมต่าง ๆ ไว้ในกล่อง แต่พอเก็บได้สักพักแขนก็ถูกจับเบา ๆ

 

 

                “ไม่ต้องเก็บแล้ว ไปนอนกันเถอะ ตอนนี้ภคินง่วงมาก” เพราะง่วงเหมือนกัน ปัถย์เลยพยักหน้าหงึกหงักเออออตามภคินไปจนถึงห้องนอน พอเห็นเตียงนุ่ม ๆ ความง่วงก็ยิ่งถาโถมเข้ามาอีก...

 

 

                ไม่รู้ว่าตอนไหนที่ปัถย์ขึ้นมานอนบนเตียง รู้แต่ว่าก่อนตาจะปิดเขาก็หยิบหมอนข้างของภคินมากอดเอาไว้เหมือนเดิม ตามด้วยผ้าห่มที่ถูกห่มให้โดยเจ้าของห้อง และปัถย์ก็ยิ่งเคลิ้มไปอีกเมื่อถูกลูบหัวไปมาจนทั้งโลกดับวูบไปพร้อมกับความอบอุ่น...

 

 

                “ฝันดีครับ คนดี”

 

 

                จากกอด

 

 

 

 

                ตื่นมาอีกทีห้องทั้งห้องก็เงียบสนิท ปัถย์กับผมสีน้ำตาลเข้มที่ชี้โด่เด่มองไปรอบ ๆ ห้องก่อนจะค่อย ๆ เบิกตากว้างขึ้น ร่างเล็กกระเด้งขึ้นออกจากเตียง ก่อนจะคิดได้ว่าตัวเองมาช่วยงานภคินที่ห้องแล้วก็นอนหลับไปหลังจากช่วยงานเสร็จแล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้ภคินคงกำลังไปส่งงานอยู่อย่างแน่นอน

 

 

                เขารีบไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยที่ไม่ลืมหยิบเสื้อผ้าของภคินที่ตัวเองยืมใส่นอน(ตอนนี้มันอยู่ในตระกร้าเสื้อผ้าที่ใช้แล้วของภคิน)เมื่อคืนก่อนมาด้วย เขาจะเอาไปซักให้เอง แต่ในจังหวะที่กำลังรูดซิปกระเป๋า เขาก็ได้ยินเสียงประตูห้อง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นภคินในชุดนิสิตเรียบร้อยเดินเข้ามาพร้อมกับโมเดลแล้วก็แบบขนาดเอสามปึกใหญ่

 

 

                “ตัวหอมจะหนีกลับเหรอครับ”

 

 

                “ป เปล่า เราแค่เก็บของเฉย ๆ”

 

 

                “...”

 

 

                “ภคินส่งงานแล้วเหรอ” เมื่อเห็นภคินเงียบก็เริ่มใจไม่ดีเลยถามอีกคนก่อน

 

 

                “ครับ” ภคินตอบแค่นั้นก่อนจะเดินเอาของที่ตัวเองถือไปวางไว้บนโต๊ะที่อยู่ใกล้โซฟา “ถ้าจะกลับแล้วเดี๋ยวไปส่งนะครับ”

 

 

                ปัถย์พยักหน้า... ภคินเลยเดินนำไป เขาหันกลับไปมองในห้องของภคินที่เขามานอนอยู่สามคืนด้วยความรู้สึกใจหายนิด ๆ ชีวิตถือว่าคอมพลีทใช่ไหม ได้มาเที่ยวห้องของคนที่แอบชอบด้วย

 

 

                หลังจากออกมาจากห้อง ภคินก็พาเดินมาที่รถยนต์ยี่ห้ออะไรก็ไม่รู้เห็นไม่ชัด รู้แต่ว่ารถเบาะนุ่มมากจนจะหลับอีกรอบแล้ว ถ้าภคินไม่ชวนคุย

 

 

                “ขอบคุณตัวหอมมากนะที่มาช่วยงาน”

 

 

                “ไม่เป็นไร เราอยากช่วย”

 

 

                “ครับ” ภคินยิ้ม และรอยยิ้มของภคินทำให้เจ้าของแก้มยุ้ยแดงระเรื่อ

 

 

                “...”

 

 

                “ถ้าไม่มีตัวหอมเป็นกำลังใจ ภคินก็คงทำงานไม่เสร็จหรอกครับ”

 

 

                “...”

 

 

                “ทำไมหน้าแดงอีกแล้ว”

 

 

 

                ก็เพราะภคินนั่นแหละ!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

                 

                เมื่อมาถึงหน้าหอเขาก็พูดขอบคุณภคินแบบเร็ว ๆ พอพูดขอบคุณเสร็จก็รีบลงจากรถ วิ่งขึ้นหอของตัวเองเลยทันที เพราะไม่อยากอยู่ใกล้ ๆ ภคินแล้ว ภคินชอบทำให้เขิน แต่ก็ดีใจที่ได้เป็นกำลังใจให้ภคินจนทำงานเสร็จ...

 

 

ปัถย์เดินเข้ามาในห้องแบบเหนื่อยอ่อนก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงของตัวเอง ฝังแก้มแดง ๆ ลงกับหมอนอยู่สักพัก ก็หยิบโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู

 

 

                คุณได้ถูกแท็กในรูปภาพดังกล่าว

 

 

               

                กดเข้าไปดูก็เห็นว่าเป็นรูปที่ภคินซบไหล่เขา... คนถ่ายจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้บะหมี่!!!

 

 

               

                Comment 34 ไปค่ะทุกคน พายยยย #ภคินปัถย์

                Chana Anahc เอาล่ะเว้ย เพื่อนกู

                Sudketh JK อยู่ด้วยกันบ่อยเนอะ 289 likes

                Baramee B เบื่อค่าเบื่อ เบื่อพวกชอบกันแต่ไม่พูด 503 likes

                Comment 45 ภคินหน้าโทรมยังหล่อเลย ฮือ พ่อของลูก!

 

 

               

                ปัถย์หน้างอเพราะโดนพื่อนแกล้งอีกแล้ว แต่พอเห็นหันไปมองภาพนั้นอีกรอบก็ใจเต้นตึกตัก เขาถือวิสาสะเซฟรูปนั้นลงในโทรศัพท์ของตัวเอง อยากเก็บเอาไว้ดูเพราะหลังจากนี้ก็คงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะมั้ง ยกเว้นถ้าเขาไปแอบดูก็จะพยายามพรางตัวให้เนียนที่สุดก็แล้วกัน...

 

 

 

                พอหลังจากสอบมิดเทอมอันแสนเหน็ดเหนื่อยทางมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้มีวันหยุดให้ ก็เรียนต่อเลย แต่มันก็จมีกิจกรรมเข้ามานั่นก็คือ...

 

 

                “กีฬามหาลัยประจำปี”

 

 

                “เออ แล้วทำไมอ่ะ” เขาถามไอ้บะหมี่ที่ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ

 

 

                “ปกติแล้วจะเป็นของน้อง ๆ ปีหนึ่งใช่ป่ะ แต่ปีนี้เขาให้ทุกคนอ่ะทำกิจกรรมร่วมกัน”

 

 

                “หมายความว่า ?”

 

 

                “หมายความว่าปีนี้ปีไหนจะลงแข่งอะไรก็ได้ไง”

 

 

                “แล้วมึงจะลงเหรอ”

 

 

                “แน่ล่ะสิครับเพื่อน กูนี่เคียดแค้นไอ้พวกปิโตรชิบหาย มันแม่งโคตรเยาะเย้ยกูเลย ตอนปีหนึ่งอ่ะ พอกูได้ข่าวว่ามันจะลงบอลปีนี้ กูก็รีบฟอร์มทีมเลย จะไปแข่งกับมัน”

 

 

                “จะเล่นบอลเหรอ ทำไมไม่เล่นปิงปอง บอลเหนื่อยจะตาย”

 

 

                “มึงเล่นไปคนเดียวเถอะ ปิงปองอ่ะ กีฬาเด็กน้อย”

 

 

                “มันเล่นคนเดียวได้ที่ไหนเล่า”

 

 

                “เออ มึงไม่ลงอะไรใช่ป่ะ” ไอ้บะหมี่หยุดเดินแล้วหันมาชี้หน้า เขาพยักหน้าตอบกลับไป “มาเป็นเบ๊ทีมกูเลยงั้นอ่ะ”

 

 

                “เบ๊อะไร ไม่ไป!

 

 

                “มึงมาเถอะ ทีมกูมีแต่คนหล่อนะเว่ย เรียกเสียงกรี๊ด”

 

 

                “ทำไมต้องเอาความหล่อมาล่อ ไม่ได้ชอบใครเพราะหล่อนะ!

 

 

                “แล้วหล่อแบบคุณภคินธีร์นี่มึงสนใจป่ะวะ”

 

 

                “ภคินก็เล่นด้วยเหรอ”

 

 

                “ยังหรอก แต่กำลังทาบทาม”

 

 

                “...”

 

 

                “เมื่อตอนปีหนึ่งสถาปัตย์ได้ที่สองก็เพราะภคินเลยนะเว่ย หรือมึงจำไม่ได้”

 

 

                “ก็จำได้...”

 

 

                “ไอ้สุดเขตมันก็แค้น ไม่ชอบหน้ากันมาจนถึงตอนนี้เลย...” ขนาดนั้นเลยเหรอ... เขาก็พอจะจำได้อยู่นะว่าตอนนั้น วันที่สถาปัตย์ชิงกับวิศวะ คือทั้งสองฝ่ายก็เหมือนจะต่อยกันในสนามอยู่แล้ว แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ มันผิดกฎการเล่นกีฬาแล้วก็กฎของมหาวิทยาลัยด้วย “งั้นมึงเป็นเบ๊นะ”

 

 

                “เห้ยไม่เอา!

 

 

                “ไป ๆ ไปคณะสถาปัตย์กับกูเลย กูจะไปคุยกันเรื่องทีม”

 

 

                “ไม่เอา เดี๋ยวเจอภคิน”

 

 

                “อะไรของมึงอีกเนี่ย”

 

 

                “...กูขอปลอมตัวก่อนได้ไหม”

 

 

                “ปลอมเป็นตัวเองเหรอ เห็นปลอมทีไรคนอื่นก็จำได้ตลอด”

 

 

                “บะหมี่!!

 

 

                บะหมี่หัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย เรื่องแกล้งกันขอให้บอก แล้วเขาก็ทำอะไรมันไม่ได้จนถูกลากมาจนถึงคณะสถาปัตย์ พอมาถึงพวกชนะกับสุดเขตก็นั่งรอกันอยู่พร้อมกับเพื่อนคนอื่น ๆ ที่เขาไม่รู้จัก

 

 

                “ไอ้บารมีมาแล้ว ๆ เริ่มคุยเลย ๆ” โห.. พอเพื่อนคนอื่นเรียกว่าบารมีแล้วบะหมี่ก็ดูหล่อขึ้นมาเลยอ่ะ

 

 

                “อ้าว ไม่รอภคินเหรอ” ไอ้บะหมี่ถามก่อนจะหันมาแซวเขาด้วยสายตา เขาแยกเขี้ยวใส่มันไปทีนึง

 

 

                “มันบอกเดี๋ยวมา คุยกันไปก่อนเลย” สุดเขตเป็นคนตอบ แต่ก่อนที่การประชุมจะเริ่มก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา...

 

 

                “เอ่อ พี่ครับ” น่าจะเป็นรุ่นน้องในคณะสถาปัตย์เนี่ยแหละที่พูดขึ้นมา

 

 

                “ว่า ?” ชนะถามด้วยความสงสัย

 

 

                “คนนั้นเพื่อนพี่บารมีเหรอครับ” น้องคนนั้นผายมือมาทางเขา ปัถย์ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ค่อนข้างงงว่านี่น้องเขากำลังสงสัยในตัวเราหรืออะไรยังไง

 

 

                “ใช่ น้องมีอะไร”

 

 

                “อย่าว่างั้นงี้เลยนะครับ”

 

 

                “...”

 

 

                “ผมเห็นหลายรอบแล้ว ก็คิดอยู่ว่าน่ารักดี”

 

 

                “...”

 

 

                “ถ้าผมจะจีบ...”

 

 

                “หยุดคิดเลยไอ้น้อง มันมีพ่อแล้ว พ่อดุด้วย” ไอ้บะหมี่ยกมือปางห้ามจีบใส่รุ่นน้องคนนั้นพร้อมกับอธิบายรายละเอียดว่าจีบไม่ได้ ส่วนเขาก็ตกใจอยู่เหมือนกันว่าจะคนมาจีบด้วย แต่เขาก็ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลยค่อย ๆ หลบสายตาน้องคนนั้นไปยืนข้างหลังไอ้บะหมี่ที่ตัวสูงกว่า

 

 

                ไม่นานมากนักภคินก็เดินถือกระดานไม้ขนาดเอสามเดินออกมาจากตัวคณะ เขาเป็นคนแรกที่สบตากับอีกคน ภคินเลยเดินเข้ามาหา...

 

 

                “ตัวหอมเล่นบอลด้วย ?”

 

 

                “เรามาเป็นเพื่อนบะหมี่”

 

 

                “เปล่า มันมาเป็นเบ๊ให้ทีมเรา มันว่าง” บะหมี่ตอบก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย

 

 

                “พ่อที่ว่าคือพี่ภคินเหรอครับ”

 

 

            “เออ ยังจะสู้อยู่อีกไหม”

 

 

            “ไม่ล่ะครับพี่”

 

 

               

                ก็อย่างที่บอก ที่มาวันนี้คือมาคุยกันเรื่องฟอร์มทีม ทีมฝั่งนี้ก็จะมีรุ่นน้องมาอยู่ด้วยมากกว่าครึ่งเพราะยังไงมันก็เป็นกิจกรรมสำหรับเด็กปีหนึ่งนั่นแหละ ส่วนเรื่องตัวจริง ตัวสำรองก็คงต้องดูกันต่อไปตอนซ้อมว่าฝีมือใครจะขนาดไหน การซ้อมบอลจะกินเวลาประมาณสามอาทิตย์ และในอาทิตย์ที่สี่คือการแข่งจริง ในวันนั้นก็จะมีเชียร์ลีดเดอร์ คทากรของคณะต่าง ๆ มาเดินด้วย เป็นงานกีฬาที่ยิ่งใหญ่พอสมควรเลย และงานกีฬาก็จะกินเวลาประมาณหนึ่งอาทิตย์ และหลังจากนั้นก็สอบปลายภาคแล้วก็ปิดเทอม...

 

 

                “กูขอเป็นตัวสำรองก็พอ จะได้ให้น้อง ๆ เล่นบ้าง” ภคินพูดแทรกขึ้นมาว่าตัวเองจะอยากเป็นตำแหน่งนี้ ก็จริงอ่ะ กีฬามหาวิทยาลัยก็ควรให้น้องปีหนึ่งได้เล่น ส่วนปีอื่น ๆ ก็แค่มีส่วนเกี่ยวข้องก็พอ ไม่ต้องเยอะ

 

 

                “ไม่ได้ มึงเป็นตัวจริงไปเลยไอ้ห่า เก่งก็เก่ง อย่ามางุบงิบ”

 

 

                “...”

 

 

                “มึงอย่าทำหน้างั้น เดี๋ยวกูไม่กล้าเผด็จการ” สุตเขตที่ได้รับตำแหน่งกัปตันทีมพูดเสียงหลง ภคินทำหน้าเหมือนอยากจะต่อยคน เพื่อนก็เพื่อนเถอะ กลัวเป็นนะ

 

 

                “ภคินไม่อยากเป็นตัวจริงเหรอ” แต่แล้วโหมดเกรี้ยวกราดทางสายตาก็ได้ดับลงเมื่อปัถย์ที่นั่งอยู่เฉย ๆ มาตั้งนานถามภคินเสียงเบา ปัถยะหน้าหงอยเหมือนลูกหมาโกลเดนรีทีฟเวอร์ที่นั่งเหงา มีอะไรแบบนี้ในทีมบอลก็ดูเพลินตาดีเหมือนกัน

 

 

                “อยากให้น้องปีหนึ่งได้เล่นมากกว่า” ตอบอีกคนเสียงอ่อน จนทุกคนเบะปากมองบน ยกเว้นรุ่นน้องที่ไม่กล้าแสดงสีหน้าใด ๆ ออกมาทั้งสิ้น พี่ภคินเป็นคนที่เข้าใจยาก เข้าถึงยากมาก แล้วก็เดาอารมณ์ไม่ถูก ไม่รู้คิดอะไรอยู่ เพราะแบบนี้ไงถึงไม่มีใครเข้าหาแบบจริงจัง แม้กระทั่งผู้หญิงที่เข้ามาจีบโต้ง ๆ ก็ไม่สนใจ

 

 

                แต่ทำไมปัถย์ถึงเข้าไปได้... เรื่องนี้ก็คงมีแต่เจ้าตัวที่อนุญาตเท่านั้นแหละที่จะรู้

 

 

 

 

 

 

 

 

                การซ้อมบอลเริ่มขึ้นอย่างหนักหน่วงตั้งแต่วันแรก เขาถูกพามาเป็นเบ๊จริง ๆ นั่นแหละ แต่เบ๊ในทีมมีสองคนนะ เขาเห็นว่าชนะก็ไม่ได้เล่นบอลเพราะเห็นบอกว่าขี้เกียจ อยากนั่งดูมากกว่า แต่ตอนนี้ชนะหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เขาเลยโดนบะหมี่ใช้ให้มาซื้อน้ำเปล่า

 

 

                สองแพคนี่พอไหมอ่ะ...

 

 

                เซเว่นที่เป็นที่ที่ปัถย์เดินเข้ามาซื้อน้ำ เขาบอกพนักงานว่าขอน้ำสองแพคแล้วก็มาจ่ายเงินแบบไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองจะแบกกลับยังไงไหวตั้งสองแพค แล้วคือเดินมาด้วย ไม่ได้เอารถมา ตอนนี้ปัถย์ก็เลยยืนอยู่ข้างหน้าเซเว่น พยายามโทรหาเพื่อนแต่ก็ไม่มีใครรับสายเลย

 

 

                สงสัยคงจะซ้อมอยู่...

 

 

                “ไม่ไหวก็ต้องไหวแล้ว”

 

 

                ฮึบ... เขาตัดสินใจยกไปเองทั้งสองแพคเลยโดยเอามันขึ้นมาซ้อนกัน ยกเดินไปได้ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็วางมันลงกับพื้นเพราะมันหนักจนเจ็บแขน แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะถึงอ่ะ...

 

 

                “ให้เราช่วยไหม” ปัถย์หันไปทางเสียงที่ว่านั่น ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งในชุดเล่นกีฬาพูดกับเขา เขามองคนแปลกหน้าสลับกับแพคน้ำที่ตัวเองจะต้องถือไปให้ถึงสนามบอล

 

 

                “ก็ได้ ขอบคุณนะ” แพคน้ำหนึ่งแพคถูกแบ่งไปให้อีกคนถือ มหาวิทยาลัยตอนใกล้เย็นก็มักจะคนมาเล่นออกกำลังกายกันเป็นประจำอยู่แล้ว โดยเฉพาะช่วงนี้ที่เป็นช่วงซ้อมกีฬาที่มาแข่งกันในอาทิตย์กีฬามหาลัยที่กำลังจะมาถึงในอีกสามอาทิตย์ คนก็ยิ่งเยอะเข้าไปใหญ่

 

 

                “หน้าคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน” คนอยู่เดินอยู่ข้าง ๆ ชวนคุย ปัถย์เงียบเพราะว่าไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไรดี... “เดี๋ยวนะ... ใช่คนที่ถ่ายรูปกับภคินลงเพจบ่อย ๆ ป่ะ”

 

 

                “...”

 

 

“โอเค เราชื่อเจ้าคุณ อยู่ปีสาม วิศวะปิโตร” ปัถย์เงยหน้ามองคนข้าง ๆ ที่อยู่ดี ๆ ก็แนะนำตัวขึ้นมา ปัถย์ก็เลย...

 

 

“เราชื่อปัถย์...” แนะนำตัวบ้างเพราะยังไงเจ้าคุณก็มาช่วยเขาถือน้ำ พอแนะนำตัวเสร็จเราสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก จนกระทั่งเดินเลี้ยวเข้ามาในสนามบอล...

 

 

“ปัถย์” เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก ภคินที่ทำหน้านิ่ง ๆ กำลังเดินเข้ามา รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่ภคินไม่ได้เรียกเขาว่าตัวหอมแล้ว “ไปไหนมา”

 

 

“เราไปซื้อน้ำมา”

 

 

“นึกว่าใคร ภคินนี่เอง”

 

 

“...”

 

 

“ปีนี้ก็เจอกันในสนามเหมือนเดิมนะ อย่าแพ้เหมือนคราวที่แล้วล่ะ”

 

 

“...” ภคินไม่ได้ตอบแต่กลับเดินเข้ามาแย่งน้ำจากมือของเจ้าคุณไปถือไว้เอง ทั้งสองคนมองตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

 

“ไอ้ภคิน มึงไปเข้าห้องน้ำถึงไหน ทำไมถึงเพิ่งมา..วะ” สุดเขตที่เข้ามาทีหลังก็ได้แต่มองสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้แล้วกลืนน้ำลายลงคอ “ชิบหายแล้ว”

 

 

“ไปกันเถอะครับ” ภคินพูดในขณะที่ยังคงมองหน้าเจ้าคุณด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะหันไปมองหน้าปัถย์ที่กำลังงงได้ที่

 

 

“อ..โอเค” ปัถย์มองภคินที่ตอนนี้เหมือนกำลังรอให้เดินไปก่อน แต่ยังไงเขาก็ต้องขอบคุณเจ้าคุณที่เข้ามาช่วยถือน้ำจนมาถึงสนามบอล

 

 

“ขอบคุณมากนะเจ้าคุณ”

 

 

“ยินดีครับ”

 

 

 

 

เจ้าคุณยิ้มออกมา และในตอนนั้นเองที่ปัถย์รู้สึกว่า

 

ภคินกำลังโกรธ...

 

 

 

 

 

Tbc.

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

 

ง่วง ๆ เบลอ ๆ ถ้ามันแปลก ๆ ก็ขออภัยนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.06K ครั้ง

19,347 ความคิดเห็น

  1. #19338 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 11:30
    ภคินอย่าโกรธน้อง ;-;
    #19338
    0
  2. #19283 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 02:22
    คู่แข่งมาแล้ววววว คุณภคินธีร์อย่าไปยอมนะ
    #19283
    0
  3. #19248 fanclub-tk (@fanclub-tk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 22:34
    อ่านตรง บะหมี่หาว แล้วเราก็หาวตาม Duh
    #19248
    0
  4. #19240 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 22:12
    ภคินอย่าโกรธน้องงงง
    #19240
    0
  5. #19179 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 22:03
    มาแล้ว
    #19179
    0
  6. #19165 ฺฺBunny KS (@minibombee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 17:10
    มีคนหึงปะคะ??
    #19165
    0
  7. #19151 ifilostimsleep (@nicetoomeetyou) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 19:14
    เวรกรรม ฉันอ่านชื่อเฟสบะหมี่เป็น บาระหมี่ มาโดยตลอด เพิ่งมานึกได้ตอนรู้ว่าบะหมี่ชื่อจริงว่าบารมี แง้555555555
    #19151
    0
  8. #19144 Momo2018 (@Momo2018) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 11:10

    ไม่เคยไปหาปัถย์ก่อนเลยเนาะ มีแต่ปัถต์มาหามาเจอ ตอนเจอก็เต็มที่กับเค้าเลย แต่ไม่เจอก็เหมือนเฉยๆอะ ชอบอะแต่ติดใจตรงนี้ทุกทีเลย ชอบที่มีเค้าให้นั่งมองแต่ไม่ไปมองเองเลย

    #19144
    0
  9. #19090 ppimvip (@pimvipp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 00:12
    โกรธเก่งงงงงงง555555
    #19090
    0
  10. #19062 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 11:32
    เอาแร้ว
    #19062
    0
  11. #19019 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:36
    พี่ภคินก้ะคือบับบั่กอุ่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #19019
    0
  12. #19018 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:36
    น้องปัถย์งานเข้าอล้วลู๊กกกกก
    #19018
    0
  13. #18986 Pattaemoon (@Pattaemoon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 00:25

    งานเข้าแล้ววว

    #18986
    0
  14. #18959 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 16:25
    เอาแล้วว ปัถย์ซวยแล้ว
    #18959
    0
  15. #18933 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 08:05
    หึงพูดแบบนี้นะภคิน
    #18933
    0
  16. #18877 lhnl (@lhnl) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 15:39
    พยางค์เดียวง่ายๆเลย ‘หึง’
    #18877
    0
  17. #18874 ppLindeep (@0872337915) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 04:19
    คุณเขาหึงแล้ววววววว
    #18874
    0
  18. #18848 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 06:32
    สวยมาก มีแต่คนอยากได้ 555
    #18848
    0
  19. #18834 myecrmisTen (@SirithanapornS) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 17:06
    สามตัวเลยนะคะ ห ึ ง ค่ะ ขอบคุณค่ะ//ไหว้ย่อ
    #18834
    0
  20. #18785 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:43
    เขามีเบื้องหลังกันใช่มั๊ยคะ ทำไมไม่เรียกตัวหอมเหมือนเดิม หึงหรอ? คิคิ
    #18785
    0
  21. #18720 ปากกาขมขื่น (@asdf-fdsa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:47
    หันกลับมามองตัวเองที่ยกน้ำขวดเล็กทีละสามแพค

    โอเค เลาถึกเกินหญิงเองแหละ ::>.,<::
    #18720
    0
  22. #18682 Eve-yanisa (@Eve-yanisa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:25
    น้องก็คืออ่อนแอกว่าหญิงถึกอย่างเราไปอีก 55555
    #18682
    0
  23. #18572 lio99 (@lio99) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 18:08
    หึง สะกดงี้
    #18572
    0
  24. #18559 walanwhann (@walanwhann) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 22:40
    ภคินหึงแรงงง ยิ่งเป็นพวกปิโตรด้วยยย โอ้ยยย เอาแล้ววๆๆๆ น้องปัตถ์ ก็คือไม่รู้เรื่องอะไรเลยย น้องงงงง
    #18559
    1
    • #18559-1 walanwhann (@walanwhann) (จากตอนที่ 11)
      19 มกราคม 2562 / 22:42
      *น้องปัถย์
      #18559-1
  25. #18551 β • 🐢🍀 (@bee68nr) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 12:34
    แรงหึง! บอลคราวที่แล้วต้องไม่ถูกกันจริงจังอ่ะขนาดนี้ เจ้าคุณอย่ามายุ่งกับตัวหอมนะเว้ย อย่าให้เขามีปัญหากันนน
    #18551
    0