เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 10 : chapter eight

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132,434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12,403 ครั้ง
    21 เม.ย. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

8

 

 

 

 

                7.30 น.

 

 

                นาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือสั่นหัวข้างหู ปัถยะลืมตาอันอ่อนล้าขึ้นมา เช้านี้เขารู้สึกแสบตามากอาจจะเป็นเพราะเมื่อนอนดึก ปกติแล้วเขาไม่เคยนอนดึกขนาดนั้น แม้กระทั่งช่วงสอบ เขานอนดึกสุดก็แค่ประมาณเที่ยงคืน เพราะเขาตั้งใจเรียนในห้อง ขยันทบทวนบทเรียนอยู่แล้ว ตอนช่วงสอบเลยไม่ได้นอนดึกมากเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ

 

 

                ปัถยะลุกขึ้นมานั่ง มองแผลที่มือที่ตอนนี้ถูกปิดด้วยพลาสเตอร์เรียบร้อย

 

 

“ภคินทำให้เหรอ...?” สงสัยแต่ก็บิดตัวไปมาก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นเสื้อนักศึกษาตัวใหญ่กับกางเกงสแลคสีดำวางไว้บนโต๊ะ ภคินใจดีจังเลย เตรียมชุดไว้ให้ด้วย คือพอมาคลี่ดูแล้วมันก็ตัวใหญ่กว่าแต่เขาก็ต้องใส่เพราะถ้าให้กลับไปเปลี่ยนเสื้อที่ห้องก็คงไม่ทันต้องได้เข้าเรียนสายแน่ ๆ ไอ้ตัวเขาเองก็ลืมปลุกให้เช้ากว่านี้ เพราะเมื่อคืนก็ง่วงมากจนไม่ได้คิดถึงเรื่องการตั้งปลุกเวลาใหม่ ปัถย์ตัดสินใจไปล้างหน้าแต่งตัวให้เรียบร้อยด้วยเสื้อผ้าของภคินที่พอเขาใส่แล้วมันเหมือนหมาในก้อนผ้าห่มมาก ก่อนจะเดินไปแอบดูภคินที่นอนหลับอยู่ในห้อง คนตัวเล็กค่อย ๆ เดินย่องเข้ามาพร้อมหัวใจที่เต้นเร็วก่อนจะเอามือของตัวเองอังไปหน้าผากของอีกคนที่ตอนนี้มันอุ่นเหมือนกำลังจะเป็นไข้ เมื่อวานเสียงของภคินก็แหบไปแล้ว วันนี้ต้องไข้ขึ้นแล้วเป็นหวัดแน่ ๆ เพราะนอนดึกด้วย ทำให้ภูมิคุ้มกันของร่างกายต่ำลงไปอีก

 

 

                ปัถยะหลับตาทำใจกล้าจุ๊บหน้าผากคนป่วยเบา ๆ ไปหนึ่งที เมื่อตอนที่เขายังเด็ก เวลาไม่สบายแม่ก็จุ๊บหน้าผากแล้วก็บอกว่าหายไว ๆ นะ แล้วไข้ของเขาก็หายจริง ๆ ไม่รู้ว่าอะไรยังไง แต่เขาขอให้วิธีนี้กับภคินด้วยเลยแล้วกัน

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “...”

 

 

                “หายไว ๆ นะ”

 

 

ตัดสินใจออกจากห้องเพื่อไปซื้อโจ๊กกับยาแก้ปวดแก้ไข้มาให้อีกคน เขาพอจะจำรหัสเข้าห้องภคินได้แล้วก็ถือวิสาสะหยิบกุญแจห้องของอีกคนมาด้วย เพราะเขาจะเข้าคอนโดไม่ได้ถ้าไม่มีคีย์การ์ด

 

 

                กลับห้องมาอีกรอบพร้อมกับโจ๊กหมูสับอุ่น ๆ กับยาแก้ไข้ถูกนำมาวางไว้ที่ห้องครัว หากระดาษโน้ตมาเขียนแปะไว้หน้าตู้เย็น เผื่ออีกคนไม่ทันได้สังเกต เจ้าตัวเล็กแอบเปิดประตูไปดูคนไม่สบายอีกรอบ เอามืออังหน้าผากที่ตอนนี้เริ่มร้อนขึ้นมาแล้ว ยอมรับเลยว่าตอนนี้เขาเป็นห่วงภคินมาก ๆ ถ้างานไม่เสร็จจะทำยังไง ไหนจะสอบมิดเทอมอีก...

 

 

                “ตัวหอมจะไปเรียนแล้วเหรอ” ในจังหวะที่ภคินใช้เสียงแหบ ๆ ถาม ปัถย์แอบตกใจนิดหน่อยไม่คิดว่าภคินจะตื่นขึ้นมา... แล้วตอนนี้ก็เริ่มขยับตัวขึ้นมานั่งแล้วด้วย “รอแปปนึงนะครับ”

 

 

                “ภคินจะทำอะไร...” ถามเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงเดินทำท่าจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ

 

 

                “เดี๋ยวไปส่ง”

 

 

                “ไม่เอา!

 

 

                “...”

 

 

                “เราไปเองได้ ภคินนอนเถอะ”

 

 

                “แล้วตัวหอมจะกลับมาที่นี่ไหมครับ”

 

 

                “...”

 

 

                “หรือจะให้ภคินไปรับที่คณะ”

 

 

                “ไม่เป็นไร...” ปัถย์มองหน้าภคินที่ทำหน้าเครียดจนคิ้วเข้ม ๆ นั้นผูกเป็นโบว์ “ด..เดี๋ยวเรากลับมาหา” พูดเสร็จก็สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ แก้มยุ้ย ๆ เริ่มแดงระเรื่อเมื่อมองภคินที่ตอนนี้ก็มองมาเหมือนกัน

 

 

ภคินป่วยแบบนี้ แถมยังไม่มีใครมาช่วยทำงานอีก

 

 

                ใช่แล้ว...

 

 

ปัถยะจะเป็นฮีโร่ของภคินเอง!!!!

 

 

                “ไม่ให้ไปส่งหรือไปรับเลยเหรอครับ”

 

 

                “แต่ภคินไม่สบายอยู่ นอนพักดีกว่า”

 

 

                “ถ้าหายดีถึงจะไปรับไปส่งได้ใช่ไหม” ภคินแอทแทคอีกแล้ว!

 

 

                “...” คราวนี้ไม่รู้จะตอบอะไรเลยเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะตัดสินใจแรปให้ภคินฟัง “เมื่อกี้เราซื้อข้าวต้มมาให้ วางอยู่ในครัว ภคินกินแล้วก็กินยานอนพักด้วยนะ เราไปก่อน!!!” พูดจบก็รีบวิ่งออกจากห้องนอนไป

 

 

                ดีนะที่กุญแจห้องกับคีย์การ์ดยังอยู่ในกระเป๋าตอนไปซื้อข้าวต้ม ถ้าให้กลับเข้าไปหยิบในห้องของภคินอีกล่ะก็ เขาต้องขาสั่นจนเดินไม่ได้แน่ ๆ

 

 

                ภคินกินอะไรทำไมแอทแทคเก่ง

 

 

               

 

 

 

 

 

               

                “ควิซยากมากกกกกก กูจะตายให้ได้” บะหมี่โหยหวนออกมาหลังจากที่สอบควิซเสร็จ “มึงทำได้สินะ เงียบแบบนี้”

 

 

                “ก็พอได้นะ มันก็เหมือนกับที่เราอ่านด้วยกันไง”

 

 

                “เบื่อมึงว่ะ”

 

 

                “แล้วตอนสอบจะทำได้ไหม อาจารย์ก็บอกอ่ะว่าคล้าย ๆ กัน”

 

 

                “มึงติวให้กูดิ”

 

 

                “ไม่”

 

 

                “อ้าว มึงติวให้กูเลย คบกันอยู่สองคนเนี่ย ไม่มีใครเขาติวให้กูหรอก”

 

 

                “ให้พ่อมึงติวให้ดิ”

 

 

                “อ้าว วอนละไอ้นี่” ตบหัวเพื่อนเบา ๆ อย่างหมั่นไส้ ปัถยะเป็นคนเรียนเก่งปานกลางแล้วขยันด้วยก็เลยได้ทุกวิชา แล้วยิ่งขึ้นปีสูง ๆ พวกวิชาเลขที่ปัถย์ไม่ถนัดมันก็เริ่มหายไป เหลือแต่วิชาเอกที่ต้องเรียนจริง ๆ ส่วนบะหมี่เป็นคนเรียนเก่ง (แบบไม่ได้หลงตัวเอง) แต่ขี้เกียจมาก บางทีไม่อ่านหนังสือก็ทำได้ แต่บางครั้งก็ทำไม่ได้เลยมาขอให้เพื่อนช่วยติวแบบนี้ พอเพื่อนติวก็เข้าใจได้ง่าย ๆ ส่วนคนติวก็ได้เหมือนได้ทบทวนอีกรอบ

 

 

                “ล้อเล่น กูก็ต้องติวให้มึงอยู่แล้ว”

 

 

                “ติววันพรุ่งนี้ได้ป่ะ ไม่มีเรียนทั้งวัน จะได้ไม่ต้องรีบติววันก่อนสอบ”

 

 

                “...”

 

 

                “มึงไม่ว่างเหรอ”

 

 

                “ก็..นิดหน่อยอ่ะ”

 

 

                “ไปไหน”

 

 

                “ก็ช่วยภคินทำโปรเจคไง”

 

 

                “อ๋อ เมื่อคืนก็ช่วยใช่ป่ะ เป็นไง ได้ภคินเป็นผัวยัง”

 

 

                “หมี่!! อย่าพูดแบบนั้น!!” ตบไปที่ไหล่เพื่อนดังป้าบ ซึ่งไอ้คนโดนมันก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร กลับยิ้มขำออกมาด้วยซ้ำ

 

 

                “ยัง” บะหมี่พูดก่อนจะเหร่ตามองเพื่อน

 

 

                “ยังอะไร”

 

 

                “ยังไม่รู้ตัวอีก”

 

 

                “ไม่รู้ตัวอะไรรรรร”

 

 

                “เอาเป็นว่าพรุ่งนี้แหละมึง เดี๋ยวกูไปหามึงที่คอนโดภคินก็ได้” บะหมี่ไม่ยอมตอบคำถามแต่กลับเปลี่ยนเรื่อง

 

 

                “เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวตอนเช้ากูออกมาติวให้มึงก็ได้ เพราะภคินน่าจะยังไม่ตื่นอ่ะ”

 

 

                “รู้ดีจังเลย เป็นเมียเขาเหรอ”

 

 

                “บะหมี่!

 

 

                “ไม่เอา เดี๋ยวกูไปหามึงที่คอนโดภคินตอนเช้าเลย ติวทุกวิชาเลยนะ วันเดียวจบ แล้วกลางคืนมึงก็ค่อยช่วยภคินต่อก็ได้ ช่วยได้น้อยได้มากมันก็ไม่ว่ามึงหรอก”

 

 

                “แต่ว่า...”

 

 

                “ไม่มีแต่ เอางี้แหละ บาย”

 

 

                “อะไรอ่ะ แล้วมึงจะไปไหนเนี่ย”

 

 

                “กลับห้องไปอ่านหนังสือเว่ย เตรียมตัวไปถามมึงพรุ่งนี้ไง บาย”

 

 

                “อือ บายก็ได้” มองไอ้บะหมี่เดินออกไปก่อนจะถอนหายใจออกมา เมื่อกี้เขาจะบอกมันว่าถ้าจะติวกันทั้งวันขนาดนั้นเดี๋ยวเขาออกมาหามันเองก็ได้ เกรงใจภคิน แต่ไอ้บะหมี่ก็ไม่ฟังอ่ะ งั้นเดี๋ยววันนี้เขาจะขออนุญาตภคินก็แล้วกัน ถ้าไม่ได้อะไรยังไง เดี๋ยวค่อยโทรหามันอีกที

 

 

                เมื่อคิดได้แบบนั้นก็รีบกลับไปที่หอของตัวเอง เก็บเสื้อผ้าบางส่วน หนังสือเรียนที่ต้องอ่านติวกับบะหมี่พรุ่งนี้ แล้วก็รีบเรียกพี่วินให้ไปส่งที่คอนโดของภคิน พี่วินขี่มอเตอร์ไซค์ได้ซิ่งและเร็วจนผมกระเจิง เข่าก็เกือบชนกับรถยนต์หลายรอบแต่ก็ไม่โดน คือพี่เขาเทพมากเลยในการซอกแซก

 

 

                “เท่าไหร่ครับพี่”

 

 

                “30 บาทเหมือนเดิมครับ” คือเขาเพิ่งนั่งมาที่นี่ครั้งแรกก็ไม่รู้ไหมว่ามันเหมือนเดิม... แต่ปัถย์ยื่นตังค์ให้แบบพอดี แล้ววิ่งเข้าคอนโดเลย

 

 

                เมื่อมาถึงห้อง สิ่งที่เจอสิ่งแรกคือความเงียบ ..

 

 

                ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องครัวก็พบว่าข้าวต้มกับยาได้ถูกกินไปแล้วเรียบร้อย ตอนนี้เขาคิดว่าภคินน่าจะทำงานอยู่ในห้องทำงาน พอเปิดประตูเข้าไปแอบดูก็เห็นภคินนั่งทำอะไรสักอย่างอยู่กับคอมพิวเตอร์ เสียงคลิกเม้าส์ดังไปมา ประกอบกับเสียงเครื่องปริ้นท์ที่กำลังปริ้นท์งานออกมาอีกด้วย

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “ตัวหอมมาแล้วเหรอ กินข้าวหรือยังครับ” คือภคินถามเขาแบบไม่หันมามองหน้าเขาด้วยซ้ำ สงสัยน่าจะยุ่งมากเลย

 

 

                “ยังเลย แล้วภคินเป็นไงบ้าง ตัวยังร้อนอยู่ไหม”

 

 

                “ไม่รู้เหมือนกัน... ตัวหอมต้องลองมาจับดู”

 

 

                “..โอเค” เจ้าตัวหอมค่อย ๆ เดินเอามือสั่น ๆ ไปทาบที่หน้าผาก ที่คอของอีกคน ความจริงตัวก็ยังร้อนนั่นแหละเพราะกินยาแล้วแต่ก็คงไม่ค่อยได้นอนพักเลยยังไม่ค่อยดีขึ้นเท่าไหร่ “ยังร้อนอยู่เลย”

 

 

                “เดี๋ยวก็คงดีขึ้นเองครับ” ภคินละสายตาจากหน้าจอคอมมามองเขา “ทำไมตัวหอมทำหน้าเครียดจัง”

 

 

                “ก็ถ้าไม่นอนมันก็ไม่หายนะภคิน”

 

 

                “เดี๋ยวทำภาพนี้เสร็จ กดเรนเดอร์แล้วก็จะนอนสักพัก” ปัถย์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินออกไปวางกระเป๋าที่โซฟาแล้วเข้ามาอีกที เพื่อจะมาตัดกระดาษต่อ ไอ้ชิ้นส่วนที่เขาตัดเนี่ยมันเหมือนเป็นชิ้นส่วนของโมเดลบ้าน เขาตื่นเต้นติดหน่อยที่จะได้ต่อโมเดลด้วย ไม่เคยทำเลย “แล้วตัวหอมไม่หิวข้าวเหรอ”

 

 

                “เดี๋ยวเราตัดกระดาษเสร็จแล้วค่อยไปหาอะไรกิน ภคินหิวแล้วเหรอ ?”

 

 

                “อื้ม หิวแล้ว”

 

 

                “งั้นไปหาอะไรกินกัน!!” ปัถย์รีบเอามือขึ้นมาปิดปากเพราะเผลอทำเสียงดีใจไปหน่อย... อย่าบอกภคินนะว่าจริง ๆ แล้วเขาก็หิวอยู่เหมือนกัน

 

 

                “อีกห้านาทีนะครับ”

 

 

“อื้อ” ปัถย์พยักหน้าก่อนจะมานั่งตัดกระดาษรอ พอห้านาทีผ่านไปแบบเป๊ะ ๆ ภคินก็ยืนขึ้นบิดตัวไปมา เขามองภาพนั้นไม่ละสายตา ปกติแล้วจะเห็นอีกคนก็แค่เวลาเดิน นั่งเรียน นั่งอ่านหนังสือ วิ่งบ้าง แต่ก็ไม่เคยเจออิริยาบถนี้อ่ะ

 

 

“ตัวหอมอยากกินอะไร”

 

 

“กินอะไรแถวนี้ก็ได้ จะได้ให้ภคินกลับมานอนเร็ว ๆ”

 

 

“มีตัวหอมมานั่งให้มองแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ”

 

 

“ภคินพูดว่าอะไรนะ” เพราะมัวแต่เก็บของที่พื้นให้มารวม ๆ กันจะได้ไม่เดินเตะเลยไม่ได้ตั้งใจฟังประโยคที่ภคินพูดออกมาเมื่อกี้

 

 

“ไปกันเถอะครับ” เขาพยักหน้าเดินตามภคินออกจากห้องไป พอเข้ามาอยู่ในลิฟท์ ปัถย์ก็เว้นระยะห่างจากภคินเอาไว้ ไม่อยากใกล้มากเดี๋ยวภคินได้ยินเสียงหัวใจว่ามันเต้นแรงตลอดเวลา...

 

 

“ภคิน”

 

 

“หืม ?”

 

 

“คือ พรุ่งนี้บะหมี่จะมาติวหนังสือกับเราที่ห้องของภคิน”

 

 

“...”

 

 

“บะหมี่มาได้ไหม”

 

 

“มาได้”

 

 

“บะหมี่จะมาแต่เช้าเลย ภคินน่าจะยังไม่ตื่น เราจะติวกันอย่างเงียบ ๆ”

 

 

“ได้ครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

           

                วันนี้แค่ห้าทุ่มก็จะไม่ไหวอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าภคินทำได้ยังไง ไม่นอนเลยตั้งแต่กลับมาจากร้านข้าวเมื่อตอนกลางวัน ส่วนอาหารเย็นก็กินข้าวที่ซื้อมาตุนไว้นั่นแหละ ถึงภคินจะบอกว่า จะกลับมานอน ๆ แต่เขายังไม่เห็นอีกคนนอนเลยอ่ะ พอกดเรนเดอร์ภาพในคอมไว้ ก็มานั่งเอาชิ้นส่วนที่เขาตัดเอาไว้ไปประกอบ ทำสลับกันอยู่แบบนี้ทั้งวัน

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “ครับ ?”

 

 

                “ไม่ง่วงเหรอ”

 

 

                “ไม่ค่อยเท่าไหร่”

 

 

                “แต่ว่าเพิ่งได้นอนไปนิดเดียวเองนะ”

 

 

                “...” เมื่อเห็นภคินเงียบก็เริ่มใจไม่ดี กลัวว่าอีกคนจะหาว่าไปก้าวก่ายมากเกินไป แต่เขาก็แค่...

 

 

                “...เราขอโทษ เราแค่อยากให้ภคินนอนบ้าง”

 

 

                “...”

 

 

                “กลัวภคินไม่หายป่วย” อยู่ ๆ เสียงก็สั่นขึ้นมา พอเป็นเรื่องนี้แล้วเขาก็คิดมากตลอด กลัวโดนเกลียด กลัวโดนรำคาญ กลัวไปหมด

 

 

                “เราจะไปนอนก็ได้ แต่..”

 

 

                “แต่...”

 

 

                “ตัวหอมต้องไปนอนในห้องด้วยกัน”

 

 

                “..มะ ไม่ได้”

 

 

                “ภคินเห็นว่าโซฟามันก็ไม่ได้สบายขนาดนั้น อุตส่าห์มาช่วยกันทำงานก็อยากให้นอนดี ๆ”

 

 

                “...”

 

 

                “ถ้าตัวหอมตกลง จะไปนอนเดี๋ยวนี้เลย” ปัถย์เงียบไปอีกรอบ คราวนี้เริ่มคิดหนักแล้ว ถ้าเขาไปนอนบนเตียงดี ๆ ภคินก็จะไปนอนด้วย งั้นแสดงว่าเราจะได้นอนบนเตียงด้วยกันเหรอ!!!! “ว่าไงครับ”

 

 

                “เรานอนพื้นข้างเตียงได้ไหม”

 

 

                “งั้นทำงานต่อ...”

 

 

                “กะ ก็ได้” ตอบตกลงไปเพราะอยากให้ภคินได้นอน แต่ก็อยากเอาตัวเองไปแอบในตู้เสื้อผ้าเหลือเกิน ถ้ารอภคินหลับก่อนแล้วเขาค่อย ๆ ย่องออกมานอนโซฟาเหมือนเดิมก็คงน่าจะได้

 

 

                “ไปนอนกันครับ” เงยหน้ามองภคินที่มองมาก่อนจะเดินนำไปที่ห้องนอน

 

 

                “อื้อ” และถึงจะพยักหน้าแต่ก็ขาก็ก้าวตามแบบเหมือนคนไม่มีแรงจะเดิน จนภคินเดินไปนั่งที่เตียงและเขาก็ได้แต่แอบเกาะตรงมุมประตูเอาไว้แล้วก็แอบมองว่าภคินทำอะไรบ้าง

 

 

                “ตัวหอมยืนทำอะไรครับ มานอนเร็ว”

 

 

                “ภคิน...”

 

 

                “...”

 

 

                “เรานอนตรงโซฟาได้ไหม แล้วภคินก็นอนในห้องนี้เหมือนเดิม”

 

 

                “ถ้าอย่างนั้นตัวหอมนอนก่อนเลย เดี๋ยวเราจะไปทำงานต่อ”

 

 

                “ม ไม่ได้!

 

 

                “...”

 

 

                “ระ เราไปนอนด้วยก็ได้ รอแปปนึงนะ”

 

 

                “ครับ”

 

 

                ปัถย์สูดลมหายใจเข้าจนลึก แอบมองภคินที่นั่งขัดสมาธิรอเขาบนเตียงแล้วใจเต้นแปลก ๆ พรูลมหายออกมาก่อนจะค่อย ๆ เดินไปที่เตียง ภคินก็เขยิบให้ขึ้นมานั่ง

 

 

                เขาเห็นหมอนข้าง!!! นี่แหละสิ่งของช่วยชีวิต!!!

 

 

                เมื่อเห็นก็รีบหยิบมากอดเอาไว้ทันที ส่วนภคินก็นั่งมองเขาส่งสายตาบอกให้นอนลงไปก่อน ปัถย์ก็นอนโดยที่เอาหมอนข้างมาบังหน้าตัวเองเอาไว้ มีบางทีก็แอบมองภคินที่กำลังจะล้มตัวลงนอนบ้าง แต่ก็เอามาบังหน้าไว้เหมือนเดิม

 

 

                “ขอโทษครับ ลืมปิดไฟหัวเตียง”

 

 

                ปัถย์หดตัวเมื่อรู้สึกเหมือนตัวเองโดนคร่อมเอาไว้ ถึงจะเป็นแค่แขนของภคินก็เถอะที่เอื้อมมาปิดไฟที่หัวเตียง ภคินบอกเขาก็ได้นะ เดี๋ยวเขาปิดให้เอง ภคินไม่ต้องเอื้อมมือมาเองแบบนี้ มันทำให้เขาตกใจ...

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “หืม ?”

 

 

                “ภคินทำแผลที่มือให้เราเหรอ”

 

 

                “อืม”

 

 

                “ขอบคุณนะ”

 

 

                “ไม่เป็นไรครับ”

 

 

เขาแอบมองภคินในความมืด จากหัวใจที่เต้นเร็วจนคิดว่าคงจะนอนไม่หลับและความคิดที่วางแผนเอาไว้ว่าจะรอให้ภคินหลับก่อนแล้วย่องออกไปนอนโซฟาต้องเป็นอันพับเก็บไปเพราะความง่วงที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืนเริ่มแผลงฤทธิ์ ปัถยะค่อย ๆ หลับตาลงจนภาพตรงหน้าเจือจาง เขาสัมผัสได้ว่าตัวเองอบอุ่นไปด้วยผ้าห่มผืนใหญ่ ความรู้สึกสบายเมื่อถูกลูบหัวกับภาพฝันอันเรือนลางว่ามีใครบางคนพูด...

 

 

“ฝันดีครับ”

 

 

และความอบอุ่นจากหน้าผากเมื่อถูกจูบ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ใช่ อันนี้คือแบบนี้ต่างหาก”

 

 

“...”

 

 

“ทำไมมึงไม่เข้าใจอันนี้สักทีอ่ะ ทีอันยาก ๆ ล่ะเข้าใจง่ายจัง”

 

 

“มึงอย่าเพิ่งได้ไหม ขอเวลาคนหล่อแปป” ปัถย์มองบนเพราะเบื่อเพื่อนตัวเองมาก ทำไมชอบชมว่าตัวเองหล่ออ่ะ ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้บะหมี่คือหน้าเหมือนโจรมาก หนวดก็ไม่ยอมโกนจนกว่าจะถึงคืนก่อนวันสอบจริง ๆ

 

 

วันนี้เขาตื่นตอนแปดโมง พอตื่นมาก็ไม่เจอภคินอยู่ในห้องนอนแล้ว ก็คิดว่าน่าจะไปทำงานนั่นแหละ แต่เขาก็ไม่รู้หรอกนะว่าภคินตื่นไปทำตอนกี่โมง พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จจะเข้าไปถามไอ้บะหมี่ก็มาพอดี มันรู้ที่อยู่ห้องของภคินด้วย เขาแปลกใจนิดหน่อยแต่ก็น่าจะถามภคินมาเองล่ะมั้ง หรือไม่ก็พวกสุดเขตกับชนะ

 

 

ตอนนี้ก็ประมาณเก้าโมงครึ่งแล้ว ภคินจะหาอะไรกินหรือยังก็ไม่รู้ พอตื่นมาเขาก็ไม่ได้เข้าไปถามด้วยสิ

 

 

“หมี่”

 

 

“ว่า”

 

 

“มึงกินอะไรมายัง”

 

 

“กินขนมปังมา ถามทำไม มึงหิว ?”

 

 

“ก็หิว พอมึงมาก็ติวเลยอ่ะ ยังไม่ได้กินอะไรเลย”

 

 

“งั้นไปหาอะไรกินไหม กูก็หิว”

 

 

“ไหนมึงบอกกินแล้ว”

 

 

“กูกินอีกได้ กูเก่ง”

 

 

“บะหมี่...”

 

 

“ว่า”

 

 

“ไปถามภคินให้หน่อยว่าหิวไหม”

 

 

“มึงไปถามเองดิ”

 

 

“มึงงงงงง ไปถามให้หน่อย”

 

 

“ไม่!!! มึงไปถามเองดิ อยู่ห้องเขามาตั้งสองวันละ ไม่ต้องเขินแล้ว!

 

 

“มันไม่ใช่ว่าคนเราจะเลิกเขินง่าย ๆ นะ!!!

 

 

“เออออออ งั้นมึงต้องอยู่กับภคินบ่อย ๆ จะได้หายเขินไว ๆ”

 

 

“ไม่เอา”

 

 

“ตกลงมึงจะไปถามภคินไหมว่าจะหิวหรือเปล่า” บะหมี่ถามมาอีกหน ปัถย์หน้างอ

 

 

“ไปเองก็ได้” เกลียดมัน ชอบทำหน้าล้อเลียน ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเพื่อนเลยได้แต่เดินไปที่ห้องทำงานของภคิน..

 

 

“ภคิน...”

 

 

“ครับ ?”

 

 

“หิวไหม”

 

 

“ยังเลย ตัวหอมหิวเหรอ”

 

 

“อื้อ หิวแล้ว เดี๋ยวเราจะไปหาอะไรกิน ภคิน... อยากไปไหม”

 

 

“ขอห้านาที เดี๋ยวออกไปหาครับ”

 

 

“โอเค”

 

 

ปัถย์เดินออกมารอภคินด้านนอก เตรียมกระเป๋าเงินอะไรให้พร้อม ไอ้บะหมี่ที่หัวตื้อตั้งแต่เช้ามันก็คิดเมนูไว้แล้วด้วยว่าจะกินอะไรดี คือคิดตั้งแต่ยังไม่ได้ออกไปไหน ยังไม่รู้ด้วยว่าจะมีร้านอะไรเปิดบ้าง

 

 

ประมาณห้านาทีภคินก็ออกมาจริง ๆ คนตัวสูงวันนี้หน้าโทรม ขอบตาดำคล้ำจนเห็นได้ชัด เขาสงสัยมากเลยคือภคินได้นอนจริง ๆ หรือเปล่า หรือแค่หลอกให้เขาไปนอนที่เตียงแล้วตัวเองก็มาทำงานต่อ...

 

 

จะทำอย่างนั้นปัถย์จะโกรธจริง ๆ ด้วย

 

 

รู้ว่างานเยอะมากแต่เขาก็แค่อยากให้ภคินได้นอนบ้าง สักสองสามชั่วโมงก็ยังดีอ่ะ

 

 

“ตัวหอมเป็นอะไร ทำไมทำหน้าบึ้งอีกแล้ว”

 

 

ไอ้บะหมี่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เขาที่คิดอะไรเพลิน ๆ ก็ได้เสียงของภคินมาฉุดเอาไว้

 

 

“เราแค่กำลังคิดว่า..” เงยหน้ามองอีกคน “ภคินได้นอนจริง ๆ ไหม ไม่ใช่แค่หลอกเราให้ไปนอนบนเตียง”

 

 

“นอน”

 

 

“...”

 

 

“แล้วก็ตื่นมาตอนตีสาม”

 

 

“จริงนะ”

 

 

“จริงครับ” แค่ภคินบอกแค่นี้เขาก็อุ่นใจว่าภคินได้นอน

 

 

“งั้นไปหาอะไรกินกัน ภคินอยากกินอะไร”

 

 

“กินเหมือนตัวหอม”

 

 

“จะกินเหมือนเราเหรอ...”

 

 

“ครับ”

 

 

เมื่อบะหมี่ออกมาปลายทางของพวกเราก็คือร้านอาหารตามสั่ง เพราะไอ้บะหมี่อยากกินคะน้าหมูกรอบ ส่วนเขาก็อยากกินสุกี้ แต่ภคินบอกอยากกินเหมือนกัน เขาเลยเลือกที่จะกินข้าวต้มแทน...

 

 

“ข้าวต้มหมูสับสอง คะน้าหมูกรอบหนึ่งนะคะ”

 

 

“ครับ พี่ครับ เอาน้ำเปล่าไม่เย็นหนึ่งแก้วนะ”

 

 

“จ้ะ”

 

 

“ตัวหอมติวกับเพื่อนถึงไหนแล้วครับ”

 

 

“เรื่อย ๆ เลย เราว่าเย็น ๆ ก็คงครบ” ปัถย์หันหน้าไปภคินก่อนจะเม้มปากแน่น... “แล้วภคินทำงานถึงไหนแล้ว”

 

 

“เรื่อย ๆ เหมือนกัน แต่ยังไม่ถึงเท่าที่หวังไว้”

 

 

                “เรียนสถาปัตย์งานเยอะจังเลย”

 

 

                “ภคินเหนื่อย ขอยืมไหล่ได้ไหมครับ” ไม่ได้รอให้เขาอนุญาต ภคินก็ค่อย ๆ เอนหัวมาซบไหล่จนเขาสะดุ้งแต่ก็ไม่ได้สะดุ้งแรงเพราะตอนนี้ภคินหลับตาไปแล้ว แถมยังเขยิบเก้าอี้มาจนใกล้ ตอนนี้ปัถย์รู้สึกเกร็งมากถึงมากที่สุด

 

 

                “ไม่ได้อยู่กันสองคนเนอะ อยากบอกให้รู้”

 

 

                “ภคินง่วงเหรอ” พูดเสียงสั่น ๆ กับคนที่หลับตาไปแล้ว ปัถย์ร้องฮือก่อนจะหันไปมองหน้าบะหมี่ที่ตอนนี้ทำหน้าล้อเลียนได้หมั่นไส้ที่สุดในโลก

 

 

                “ง่วงก็ต้องนอนอ่ะเนอะ จะฝืนทำไม อิอิ”

 

 

“อิอิพ่อง” ตอบบะหมี่เสียงเบา แล้วค่อย ๆ หันไปมองภคินช้า ๆ

 

 

 ปัถย์กลัวว่าถ้าภคินทำแบบนี้บ่อย ๆ เขาต้องไปหาหมอขอยาระงับอาการตื่นเต้นจนใจเต้นแรงหน่อย ไม่รู้หมอจะมีให้ไหม แต่จะขอก่อน

 

 

                เพราะใจเต้นจนเหนื่อยไปหมดแล้ว

 

 

 


 

Tbc.

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12.403K ครั้ง

19,384 ความคิดเห็น

  1. #19354 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 20:03
    จริง ๆ ก็ไม่ได้เขินเท่าไหร่ แต่พอเห็นตัวหอมเขิน เราก็เขินตาม 555
    #19354
    0
  2. #19328 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 02:52
    ภคินอ่อยน้องอ่า
    #19328
    0
  3. #19319 Jleena (@Jleena) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 21:41
    เขิงอ่ะะะ ต้องอยู่ด้วยกันบ่อยๆน้าาาจะได้หายเขินสักที
    #19319
    0
  4. #19303 slpxbear (@l3eam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 02:09
    เขินแทนตัวหอม บิดจนงอแล้วงับบบ
    #19303
    0
  5. #19282 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 12:13
    น้องตัวหอม ย้ายไปอยู่กับพี่เขาเลยลูก ใส่พานถวายภคินเลย5555
    #19282
    0
  6. #19254 Nuna_MinJ (@nong881) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 12:22
    น่ารัก
    #19254
    0
  7. #19247 fanclub-tk (@fanclub-tk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 22:31
    ชื่อเรื่องนี่เข้ากับเราตอนนี้มาก เราไม่ได้ชื่อตัวหอม ภคินเลยไม่สน ฮืออออออ
    #19247
    0
  8. #19239 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 22:01
    เอ็นดูน้องจริงๆนะ น่ารักแบบน่ารักไม่ไหวแล้ว ภคินอดใจไม่ฟัดได้ไงนะแงแ
    #19239
    0
  9. #19202 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 06:18
    ใจสั่นแบบนี้ต้องรีบพบแพทย์นะน้องแบคอาการแบบนี้เค้าเรียกเขินระยะสุดท้ายอันตรายนะคะ
    #19202
    0
  10. #19178 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 21:34
    ทำร้าย​น้องมาก
    #19178
    0
  11. #19112 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 23:28
    ภคินนน ร้ายยยมากกกกกก
    #19112
    0
  12. #19061 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 11:19
    เอ็นดูน้องงงงง
    #19061
    0
  13. #19039 ` peachypeach (@monkieztam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 10:00
    นว้องงงงงงงงแงงงง น่าเอนดู เมื่อไหร่จะชินกับคุณภคินนนนนนน
    #19039
    0
  14. #19017 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 17:48
    น้องปัถย์คือเขินแล้วเขินอีก คุณภคินก็คือแอกแทคแรงต่อใจมากแม่ฟวฟววฟฟงงฟ
    #19017
    0
  15. #18990 ThitiratPeeraya (@ThitiratPeeraya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 20:13
    ตัวร้ายที่สุดของเรื่องนี้คือคุณภคินธีร์
    #18990
    0
  16. #18958 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 13:24
    สงสารปัตย์เขินแล้วเขินอีกก
    #18958
    0
  17. #18932 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 06:48
    ภคินอ่อยตัวหอมเหรอ
    #18932
    0
  18. #18919 0850835977 (@0850835977) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 09:51

    ภคินกะตัวหอมน่สรักอ่ะ อ้อนเก่งนะภคิน

    #18919
    0
  19. #18897 manassa (@0943062580) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 10:10
    ภคินติดน้องปัถย์เกินไปแล้ว บ้าบอ ให้พ่อมาขอน้องเลยนะ!
    #18897
    0
  20. #18873 ppLindeep (@0872337915) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 04:03
    อ้อนเก่งมากกกก
    #18873
    0
  21. #18784 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:15
    ภคินจะอ้อนไปหน่อยนะ เดี๋ยวปัถย์หัวใจวายก่อน เพลาๆลงหน่อย
    #18784
    0
  22. #18740 Aek_KMN (@Aek_KMN) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 14:25

    มีอิอิด้วย5555. เกลียดดดด
    #18740
    0
  23. #18738 chomch (@chompoopiyada) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 09:59
    ตัวหอมน่ารักมากกกแงง
    #18738
    0
  24. #18736 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 15:06
    อิอิ555
    #18736
    0
  25. #18705 LowitLowit (@LowitLowit) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:08
    อิอิ555555 เกียดด
    #18705
    0