คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

16

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


16

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 พ.ย. 62 / 20:50 น.
นิยาย çըҧ ทรงจำสีจาง | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 พ.ย. 62 / 20:50


ดอกไม้แห้งกรอบในแจกันใส ๆ วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ในโรงพยาบาล กลีบดอกกลีบหนึ่งร่วงลง กระทบกับผิวโต๊ะอย่างอ่อนโยนและเงียบที่สุด เป็นสิ่งแสดงเวลาได้ผ่านไปอย่างต่อเนื่อง ดอกแล้วดอกเล่าที่ถูกเปลี่ยนใหม่โดยคนเฝ้าไข้ กลับถูกมองกลับมาด้วยสายตาอันเหม่อลอย และเฝ้าถามอยู่เสมอว่าผมเป็นใคร

  เป็นเวลาร่วมเดือนที่ กานดาคู่หมั้นของผมต้องรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล เนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ผมเป็นคนขับมี คู่กรณี….คือต้นไม้ใหญ่ริมถนน  ร่างไร้สติของกานดาถูกช่วยเหลือและรีบส่งโรงพยาบาล อวัยวะภายในเธอบอบช้ำ และสมองได้รับการกระทบกระเทือนมาก ทำให้ความจำเสื่อม  ส่วนผมถูกเศษกระจกบาดและมีรอบช้ำตามตัว พักรักษาตัวไม่นานจึงสามารถมาดูแลเธอได้  แม้ว่าจะเพิ่งจะทำให้เธอดูแลตัวเองไม่ได้ไปก็ตาม….

ถ้าตอนนั้นถ้าตอนนั้นผม วิชัยพูดด้วยน้ำเสียงแทบจะกระซิบบนเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วย กำมือแน่น ดวงตาที่เคยมุ่งมั่นและเปี่ยมไปด้วยความรัก ถูกบดบังไปด้วยความรู้สึกผิดและหยดน้ำสีใส ๆ

คุณร้องไห้ทำไม ?”  กานดาถามด้วยสีหน้ากังวล พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย 

ใบหน้ากังวลของเธอประกอบกับสภาพของผู้ป่วยพักฟื้นทำให้วิชัยต้องซ่อนความรู้สึกทั้งหมดให้ลึกที่สุด และแสดงออกมาเพียงรอยยิ้มจาง ๆ    ผ ผมผมแค่ดีใจ  วิชัยรีบแก้ตัวด้วยผีมือการโกหกระดับเด็กอนุบาลของเขา ที่กานดาคนเดิมเคยดูออกได้ไม่ยาก

ดีใจกับคุณ  ที่วันนี้คุณหมอบอกว่าให้คุณออกไปข้างนอกได้แล้ว วิชัยรีบพูดต่อ

ออกไปไหน กานดาถามอย่างเด็กเล็ก

ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกน่ะ ออกไปกับผมนะ…” วิชัยอธิบายแกมอ้อนวอน หวังให้ร่างบางบนเตียงผู้ป่วยเห็นใจ

ไปทำไม…”  ไปยังไง…” “ไปเมื่อไหร่….”  ……

 อีกสองสามคำถามถูกถามออกมาจากริมฝีปากซีด ๆ แลดูใสซื่อเหมือนลูกแมวน้อย ๆ บนฟูก แต่ถ้าเป็นลูกแมวจริง ๆ เขาคงจะอุ้มเจ้าหล่อนไปให้รู้แล้วรู้รอด กว่าจะคะยั้นคะยอให้ออกมาด้วยกันได้ก็ใช้เวลาอยู่สักพัก วิชัยพากานดามาถึงรถ แม้จะไม่ใช่คันเดิมที่เกิดเหตุ แต่ก็สร้างความประหม่าให้วิชัยไม่น้อย วิชัยรีบสลัดความรู้สึกนั้นออกไปเสีย เพราะเขาทราบดีว่ามันส่งผลต่อการขับรถ  กานดาและวิชัยประจำตำแหน่ง ตำแหน่งเดิมที่เขาทั้งสองเคยอยู่เมื่อไม่นานมานี้  รถเป็นเหมือนพื้นที่ส่วนตัวของทั้งสอง คุยกัน กินข้าว ทำงาน และทะเลาะกัน….  เขานึกถึงเหตุการณ์วันนั้นจนได้

วิชัยหลับตาลงเพื่อจัดการความรู้สึกทั้งหมดอีกครั้ง เข้าเกียร์ หมุนพวงมาลัย และเหยียบคันเร่งอย่างนุ่มนวลที่สุด องศาเดิมของวิชัยที่สามารถมองเห็นกานดาได้ตลอดเวลาด้วยหางตา มือซ้ายโอบไปทางข้างหลังเบาะของกานดาและหมุนพวงมาลัยด้วยมือข้างขวาอย่างชำนาญ ขับไปรอบ ๆ เมือง และมองปฏิกิริยาของกานดาเป็นระยะ

วิชัยชวนกานดาพูดคุยตลอดทาง และชักชวนให้ดูสถานที่ต่าง ๆ ที่ขับผ่าน และหวังอย่างยิ่งด้วยความเป็นไปได้อันน้อยนิดว่าเธอจะกลับมาเป็นกานดาคนเก่า คนที่เป็นดั่งโลกทั้งใบของเขา โลกที่สดใสซึ่งตอนนี้ดูอับเฉาเหลือเกิน ทุกสิ่งอย่างที่เขาพยายามทำ ดูเหมือนจะถูกปฏิเสธโดยไม่ตั้งใจด้วยสายตาอันเลื่อนลอยนั้น

วิชัยเลี้ยวเข้าซอย และเข้าร้านกาแฟร้านประจำของทั้งสอง ให้กานดานั่งรอในรถ สั่งเครื่องดื่มแบบเดิมที่เธอและเขาเคยสั่ง ให้พนักงานรับออเดอร์และทำเครื่องดื่ม ส่วนเขามุ่งตรงไปยังห้องน้ำหลังร้าน ปิดประตู กดล็อกที่ลูกบิด และปล่อยความรู้สึกอัดอั้นตันใจออกมาอย่างเต็มที่ น้ำตาของผู้ชายคนที่แบกทุกความรู้สึกเอาไว้ เขาร้องไห้โดยไม่สนใจสิ่งใด กำมือแน่นและปล่อยหมัดตรงไปที่ผนัง ดีจริงที่เป็นผนังปูน…”เขาพูดในใจ   2-3 นาทีผ่านไป  วิชัยรู้ดีว่าไม่สามารถทิ้งกานดาไว้ได้นาน แต่เขาขอเพียงเวลาสักเล็กน้อยให้ได้แบ่งเบาความรู้สึกอันหนักอึ้ง และไม่ให้กานดาเห็นด้านที่อ่อนแอเช่นนี้ของเขา  วิชัยรีบออกจากห้องน้ำ รับเครื่องดื่ม จ่ายเงิน และรีบสาวเท้าไปที่รถ

ก่อนถึงรถ วิชัยสูดหายใจ และตรวจให้แน่ใจว่าไม่มีคราบน้ำตาหลงเหลือบนใบหน้า วิชัยมาถึงรถด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม วางเครื่องดื่มบนที่วางเครื่องดื่มในรถ หยิบพลาสเตอร์ออกมาจากเกี๊ยะของรถและปิดทับแผลถลอกที่มีเลือดซึมเล็ก ๆ

คุณไปโดนอะไรมากานดาถามขึ้น

ประตูหนีบครับวิชัยโกหกกานดาเป็นรอบที่สอง

ช็อคโกแลตเย็นที่คุณชอบไง จำได้ไหมวิชัยรีบเปลี่ยนเรื่อง

กานดาหยิบเครื่องดื่มขึ้นมาดู และวางกลับไว้ที่เดิม

ฉันไม่หิวกานดาพูดห้วน ๆ

ดวงตาของเขาเริ่มร้อนผ่าวอีกครั้ง แต่ก็ถูกจัดการออกไปได้อย่างเคยเมื่ออยู่ต่อหน้ากานดา วิชัยตั้งสติและกลับรถเพื่อออกจากซอย  กานดานั่งเท้าคางกับที่วางแขน และหันมองกระจกอย่างเหม่อลอยอีกครั้ง  วิชัยจอดรอรถบริเวณปากซอย และรอให้แน่ใจว่าปลอดภัย  เกิดความเงียบขึ้นจนได้ยินเสียงแอร์รถ หรือแม้แต่เสียงน้ำแข็งละลาย กลิ่นดอกไม้จากมาลัยแขวนรถหอมเย็น ๆ ขึ้นท่ามกลางความเงียบ

 

ทางซ้ายว่างค่ะกานดาพูดขึ้นโดยไม่หันกลับมาหาอีกฝ่าย

คำสั้น ๆ แทรกลึกเข้าไปในความรู้สึกผิดที่เกาะอยู่ในหัวใจของเขา กะเทาะมันออกเล็กน้อยให้คลายทุกข์ไปบ้าง อย่างน้อยอย่างหนึ่ง ที่หวนกลับมาในความทรงจำของเธอ คือการทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยในการขับรถของเขา แม้ว่าถนนสายนี้ จะเป็นทางวันเวย์ก็ตาม .. .

ผลงานอื่นๆ ของ ดุ่มดาดีดาดีดาดีดุ่ม

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น