[Fic] คลัง fanfic Sherlock BBC, Avengers Kingsman และอื่นๆ

ตอนที่ 7 : [The Avengers fic] : When the darkness comes [ep 1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    31 ส.ค. 59






When the darkness comes.

Couple : Romanogers (Steve Rogers x Natasha Romanoff, Captain America x Black Widows)

Rate : PG

Note : Spoil Alert for Captain America : The Winter Soldier, Avenger : Age of Ultron.





 

เธอมองกำแพงโง่ๆ นั่นอีกแล้ว...

            แต่ก็ไม่ได้มีแต่กำแพงหรอกนะที่เธอมอง ทุกครั้งที่เธอไม่ได้จดจ่ออยู่กับการฝึก การสอน การวางแผน หรือการปฏิบัติภารกิจ นาตาชาจะเหม่อมองอะไรบางอย่างเสมอ

            บางครั้งก็เป็นกำแพง บางครั้งก็เป็นสายน้ำ บางครั้งก็เป็นขอบฟ้าไกลๆ

            เขาอยากถามเธอเหมือนกันว่าเมื่อมองไปที่ตรงนั้นแล้ว เธอเห็นคนที่เธอเฝ้ามองหาบ้างหรือเปล่า?

        บางครั้งเขาก็อยากให้เธอมองอย่างอื่นบ้าง

            ...อย่างเช่นเขา

            เอ้อ...ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นเขาที่เธอจ้องมอง แต่เป็นใครหรืออะไรก็ได้ที่เธอจะใช้ดวงตาสีเขียวสดใสคู่นั้นมองดูอย่างมีความหมาย ไม่ใช่ลอยละล่องไร้จุดโฟกัสอย่างนี้

            มันว่างเปล่า...ว่างเปล่าจนเขากลัว

            กลัวว่าแบนเนอร์จะขโมยหัวใจเธอไปได้แล้วจริงๆ แล้วนาตาชาที่อยู่ที่นี่...จะเหลือเพียงความกลวงเปล่า

        อย่างน้อยเขาก็อยากให้เธอยังคงมีความรู้สึก มีหัวใจอยู่กับตัว

            เขาตัดสินใจเดินเข้าไป ทำลายความเงียบที่เชื่อมต่อระหว่างเธอกับกำแพงนั่นซะ

            “โรมานอฟ...”

            ใบหน้าสวยหันกลับมามองเขา ดวงตาคู่นั้นยังคงเป็นสีเขียวสว่างเหมือนเดิม...ทั้งยังทอประกายร่าเริง

            ...ร่าเริงเกินไป

            ถึงเขาจะไม่ใช่สายลับ แต่เรื่องเท่านี้เขาก็พอดูออกอยู่หรอก

            “เมื่อไหร่คุณจะเรียกฉันว่านาตาชาเสียทีนะ”

            เธอว่าอย่างนั้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

“ตอนที่เราควงกันไปถล่มชิลด์ หนีตายกระเซอะกระเซิงไปด้วยกัน คุณยังเรียกฉันว่าแนตอยู่เลย ตอนนี้ไหงมาเรียกโรมานอฟแล้วล่ะ?

            “...”

            เขาคงเผลอทำหน้าปั้นยากออกไปแน่ๆ เพราะนาตาชาหัวเราะเสียงใสพลางยิ้มกว้างกว่าเดิม

            เมื่อก่อน...ใช่ ก่อนที่เขาและเธอจะกลับมาบอกเหล่าอเวนเจอร์ทั้งหลายว่าพวกเขาพากันไปถล่มไฮดร้า (ที่แฝงอยู่ในชิลด์) อย่างยับเยิน และมีข้อมูลที่น่าเชื่อถือได้ว่าไฮดร้ายังคงไม่ล่มสลายตามไปด้วย แต่แฝงตัวอยู่ในประเทศต่างๆ โดยอาศัยเส้นสายอันแข็งแกร่งและการพรางตัวอันเปี่ยมประสิทธิภาพของพวกมันเอง...ใช่ ตอนนั้นเขาเรียกเธอว่าแนต

            แต่พอเห็นความสนิทสนมระหว่างเธอกับ ดร.แบนเนอร์ ผู้ชายที่เขาเองพูดได้เต็มปากว่า ดีเลิศ (แน่นอนว่าถ้าไม่นับเจ้ายักษ์ตัวเขียวอีกร่างหนึ่งของพี่แก) ที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งเธอได้รับหน้าที่ให้เป็นคนกล่อมฮัคให้สงบลงอีกต่อหนึ่ง...

            กระทั่งแบนเนอร์เริ่มเรียกเธอว่าแนต เขาก็กลับมาเรียกเธอว่าโรมานอฟ

            ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น

          “โอเค ไม่เฉไฉแล้ว ว่ามาเลยแคป วางแผนการฝึก New Avengers? เตรียมรับคำสั่งปฏิบัติงาน? หรืออยากได้คู่ซ้อม?

            ดูเถอะ ผู้หญิงคนนี้

            ลมหายใจเข้าออกของเธออุทิศให้กับงาน ส่วนเวลาว่างของเธอก็อุทิศให้กับการเหม่อ

            “ถ้าผมจะบอกว่า จะชวนคุณไปดื่มกาแฟล่ะ?

            “หืม?

            “อืม...มีร้านกาแฟร้านหนึ่งอยู่ถัดจากถนนบล็อกที่ผมอยู่ไปไม่ไกลนัก อราบิก้าของเขาหอมดีทีเดียวล่ะ แบเกอรี่ก็อร่อยด้วยนะ ผมเลยคิดว่า...”

            มือเรียวบาง ดูไร้เรี่ยวแรงจนไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็นมือคู่เดียวที่จับอาวุธทุกชนิดได้อย่างคล่องแคล่วยกขึ้น เป็นการห้ามคำพูดของเขาโดยอัตโนมัติ

            “แคป”

            “หืม?

            นาตาชายิ้ม ดวงตาสีเขียวเปล่งประกายรู้ทัน

            “ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณ”

            เขาถอนหายใจ “ผมไม่ได้...”

            “ขอบคุณค่ะ กัปตัน ฉันรู้” เธอยังยืนยันเหมือนเดิม สองขาเพรียวพาร่างสมสวนเดินห่างออกไป “ฉันจะไปดูข้อมูลที่ฟิวรี่น่าจะส่งมาได้แล้วในตอนนี้ คิดว่าคงมีอะไรให้ฉันวิเคราะห์เยอะมากทีเดียว”

            เมื่อเธอพูดตัดบทไปที่เรื่องงานอย่างนี้ เขาก็ไม่เหลือข้ออ้างอะไรอีก จึงได้แต่พยักหน้าให้อย่างเงียบๆ แล้วมองตามร่างเพรียวบางทว่ามีสัดส่วนอย่างที่หญิงสาวทุกคนปรารถนาจะมีเดินหายลับไป

        ก่อนจะได้แต่พึมพำอยู่เพียงลำพัง

            “ก็ทีคุณ...ยังไม่เห็นเรียกผมว่าสตีฟสักครั้งเลย”

 



            จริงๆ นะ...เขาก็แค่หวังว่าเธอจะหายเศร้าบ้าง

            ทว่าบรรยากาศรอบๆ ตัวพวกเขาในตอนนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยผ่าสิ!

          ตอนแรกเขาก็ไม่รู้หรอกว่าวาเลนไทน์ของคนที่ใช้ชีวิตในแบบปกติเขาเป็นอย่างไรบ้าง ไอ้ตอนที่เขายังหนุ่...เอ้อ...ยังไม่ได้หลับเป็นตายไปถึงเจ็ดสิบกว่าปีนั้น วาเลนไทน์เป็นแค่เทศกาลเล็กๆ น้อยๆ สำหรับเด็กหนุ่มสาวเอาไว้เล่นสนุกกัน

            ก็เท่านั้น...

        ใคร จะไปคิดว่าพอตื่นมาอีกที บวกเวลาเพิ่มไปอีกสามปีกว่าๆ เพราะเขาไม่เคยได้หยุดวันวาเลนไทน์เลย เทศกาลสำหรับเด็กเล่นกันมันจะกลายมาเป็นเรื่องใหญ่โตชนิดที่ทั้งโลกตั้งตารอ และเปลี่ยนตัวเองให้เป็นสีชมพูได้ถึงปานนั้น

            แล้วเขาก็ดันมาเจอโรมานอฟตอนที่เธอกำลังเดินเหม่อๆ อยู่ในศูนย์ฝึก อะไรบางอย่างบอกให้เขาชวนเธอออกมากินข้าวเย็น เปลี่ยนบรรยากาศ โดยที่ไม่ได้เหลือบตามองดูปฏิทินสักนิดว่านี่คือวันแห่งความรัก

            นาตาชาทำหน้าเหวอเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะคิกคัก “คุณต้องไม่ได้เช็ควันก่อนมาชวนฉันแหง”

          “หืม?” เขายังตามไม่ทัน

          “วันนี้คุณควรจะอยู่กับเอเจนท์คาร์เตอร์ไม่ใช่เหรอ? ชวนผิดคนรึเปล่าเนี่ย?

          “ไม่ได้ชวนผิดคนนะ แล้ววันนี้มันเป็นยังไงล่ะน่ะ?

            เห็นทีเขาคงทำหน้าไม่รู้เรื่องออกไปแหงๆ เพราะหญิงสาวตรงหน้าหัวเราะงอหาย ก่อนจะสั่นศีรษะนิดๆ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดูเหลือแสน

          “วาเลนไทน์นะแคป วาเลนไทน์ คุณชวนฉันเนี่ยนะ?

          “แล้วไง?” สตีฟยักไหล่ ไม่ได้รู้สึกอะไรเพิ่มขึ้นเลยสักนิด “วาเลนไทน์ก็วาเลนไทน์สิ มันเป็นวันฉลองนักบุญเท่านั้นนี่นา คุณอยากฉลองเหรอ?

            นาตาชาจ้องเขาอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะยื่นมือมาตบไหล่เขาดังปุๆ ด้วยแรงที่ถ้าไปตบคนอื่นก็คงมีช้ำในกันบ้างล่ะ พลางพูดอย่างอ่อนอกอ่อนใจ

          “เฮ้อ...พ่อฟอสซิลของฉัน วาเลนไทน์คุณควรอยู่กับแฟนคุณมากกว่าสิ”

          “แต่ผมไม่มีนี่” เขายังคงพูดซื่อๆ

          “...สาวที่คุณกำลังจีบก็ได้ ชารอน คาร์เตอร์ไง ไม่สนใจบ้างเหรอ?

          “...ไม่สน”

          คำพูดเรียบๆ ง่ายๆ ติดจะซื่อของ ฟอสซิล ทำให้นาตาชาเลิกคิ้วขึ้นสูงอยู่สักพัก แล้วจึงหัวเราะออกมา “โอเค แคป ถือว่าคุณฟรีวันนี้ ฉันก็ฟรีเหมือนกัน งั้นไปกินข้าวกันเถอะ”

          สุดท้ายเขากับนาตาชาก็ไปหาข้าวเย็นกินกันจนได้

            ทว่าวาเลนไทน์ก็คือวาเลนไทน์ เป็นเทศกาลหนึ่ง ดังนั้นต่อให้เขาจะไม่รู้ว่าวาเลนไทน์มันฮิตยังไง แต่ก็พอรู้ว่าจะต้องหาร้านนั่งยากแน่ๆ

            ตอนนี้ทั้งถนนที่พวกเขากำลังเดินอยู่คลาคล่ำไปด้วยคู่รักสวีทหวานที่พากันออกมาฉลองวาเลนไทน์อย่างเปี่ยมสุข ดอกกุหลาบหลากสีและกลิ่นช็อกโกแล็ตหวานๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศยิ่งทำให้เพิ่มบรรยากาศที่ราวกับทุกๆ คนกำลังยืนอยู่บนทุ่งลาเวนเดอร์และจับมือกันร้องเพลง The Sound of Music กันซะอย่างนั้น เว้นแต่ว่ามันจะเป็นเพลงรักหวานแว่วที่บรรเลงไปทั่วทุกมุมเมืองน่ะนะ

            และแน่นอน...ร้านอาหารเต็ม...

            สตีฟมองคนข้างกาย แวบหนึ่งเขาเห็นสีหน้าโศกลึกที่บางครั้ง - - แน่นอนว่าต้องเป็นตอนที่เจ้าของรหัสแบล็กวิโดว์เผลอ - - มันถึงจะปรากฎออกมาบนใบหน้าสวยหวานของเธอ ปรากฎขึ้นอีกครั้งยามที่ดวงตาสีเขียวสดใสคู่นั้นมองไปยังฝูงชนรอบกายที่ต่างก็พากันจับมือ ควงแขน กระทั่งจูบกันตรงมุมถนนอย่างเปิดเผย ทำเอาคนหัวโบราณอย่างเขาเริ่มหน้าแดง

วันแห่งความรักหรือ...

            เธอ...คงอยากมากับแบนเนอร์มากกว่าเขาอยู่แล้วล่ะ

เป็นอีกครั้งที่คนใจเย็นแห่งอเวนเจอร์จะรู้สึกถึงความโกรธลึกๆ พลุ่งพล่านอยู่ข้างในต่อคนที่มีร่างแฝงเป็นยักษ์ตัวเขียวคอยดู ถ้าเขาได้เจอ ดร.แบนเนอร์อีกครั้ง เขาจะหาจังหวะเหมาะๆ (โดยที่ดูแล้วว่าแบนเนอร์จะไม่โกรธจนกลายร่าง) ตั้นหน้าเขาสักหมัดสองหมัด โทษฐานที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งมีสีหน้าอมทุกข์ได้ทุกครั้งที่เธอเผลอ โทษฐานที่แบนเนอร์ได้หัวใจของเธอไปแล้วแต่กลับเมินมันอย่างไม่ไยดี โทษฐานที่ไม่อยู่ข้างๆ ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ทั้งที่เป็นคนเดียวที่สามารถทำอย่างนั้นได้

            เพราะแม้แต่เขาที่เดินเคียงข้างเธออยู่ตอนนี้ก็ยังทำไม่ได้เลย...

เขาขยับจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมาแล้ว เมื่อนาตาชาหันกลับมาหาเขา ดวงหน้านั้นสว่างสดใสไร้ร่องรอยทุกข์ทนเหมือนเดิม...สดใสเกินไปด้วยซ้ำ

            “ร้านเต็ม เอาไงดี?

“เอ่อ...”

            “ซื้อของไปทำอาหารกินกันดีกว่า” หญิงสาวตัดบททันควัน ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูดต่อ “ทำอะไรง่ายๆ เอาไปกินกันบนดาดฟ้าดีไหม? เผื่อเขาจะจุดพลุ ไม่งั้นเราก็จุดกันเองเลย”

เพราะดวงตาคู่นั้นที่มองเขาอย่างร่าเริง แต่ชั่วแวบหนึ่งกลับฉายแววแห่งความไม่แน่นอน อ่อนล้า ไปจนถึงความต้องการไขว่คว้าอะไรบางอย่าง ทำให้สตีฟไม่อาจจะปฏิเสธเธอได้ลงคอ

            จริงๆ ก็ไม่เคยจะปฏเสธได้อยู่แล้วนั่นล่ะ

เขาได้แต่ผ่อนลมหายใจที่อัดแน่นอยู่ในอกออก “เอาสิ”

            “ดีเลย! ไปซุปเปอร์มาเก็ตกัน!

ไม่พูดเปล่า เจ้าหล่อนกลับดึงแขนเขาให้เดินตามไปด้วยเหมือนเด็กๆ พลางหันมาบอกด้วยน้ำเสียงซุกซน “วันนี้ขออนุญาตควงสักวันนะแคป”

            ทั้งน้ำเสียง ท่าทาง สีหน้าของเธอทำให้เขาแวบไปถึงช่วงหนึ่งที่พวกเขาต้องหลบจากทีมสไตรท์ เมื่อตอนที่พากันตามหาร่องรอยของไฮดร้าใหม่ๆ

            ตอนนั้นเธอก็ควงแขนเขาร่อนไปทั่วอย่างนี้ ทั้งยังประกาศกับพนักงานร้าน iStudio ซะเต็มปากเต็มคำว่าพวกเขาเป็นคู่หมั้นกำลังจะแต่งงานกันด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขถึงขนาดนั้น

            ...นั่นทำให้ตอนนั้นเขาแสดงท่าทีคล้อยตามเธอไปได้ไม่ยาก

            วันนั้นพวกเขาก็ควงกันแบบนี้ แถมยังได้จูบกันกลางห้างตอนกลางวันแสกๆ ด้วย

            เพราะงั้นแค่ควงแขนวันวาเลนไทน์ ก็เหมือนกับไปเดินตลาดปกตินั่นแหละ!


..............................


สวัสดีค่ะ


ไม่ได้ลงฟิคมาตั้งนาน มีปัญหาติดขัดหลายอย่างเลยล่ะค่ะ

เนื่อง จากคอมเราก็ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไฟล์ของ The Soldier and Detective ก็เอาฝากไว้บนเน็ตชั่วคราว ประจวบกับวาเลนไทน์ เลยคิดว่าจะมีโปรเจคอะไรมาเขียนเล่นๆ หน่อยค่ะ


นั่นก็คือเราจะเขียนฟิคสั้นรับวาเลนไทน์ (ที่ผ่านไป T^T) คู่ละตอน 5555

ตอนนี้ก็กำลังเขียนคู่ของ Romanogers ซึ่งคู่นี้เป็น Normal นะคะ

คู่ของ Sherlock x John

คู่ของ Kingsman ซึ่งอาจจะมาทั้ง Harry x Eggsy และ Roxy x Merlin

คู่ของ...ใครอีกดี 5555 เสนอได้เลยนะคะ


เอาล่ะ เม้าท์เพลิน ไปนอนก่อนแล้วน้าาาาา


รักคนอ่านทุกคนเลยค่า


ปณัชญา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #32 CRAV. (@linzen-lennin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 13:26
    สุ่มหาจากกู้เกิ้ลเลย Romanogers dek-d แล้วก็เจอเรื่องนี้!
    มาต่อเถอะค่ะะะ อย่าให้เค้ารอนานเลย คนแต่งน้อยมากกก /น้ำตาไหล
    ชอบความน้อยเนื้อต่ำใจของกัปตันมาก 
    นาตาชาเลิก เลิกคิดถึงแบนเนอร์ ลืมเขาไปส้าาาา 
    รอต่อนะคะ : ) 
    #32
    0
  2. #31 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 16:34
    แคปสู้ๆนะ
    #31
    0
  3. #23 FrankOcean (@FrankOcean) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:01
    ชอบคู่นี้มากค่ะ 
    #23
    0
  4. #22 uniism (@uniism) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:01
    หืมมมม เราเห็นชื่อตอนดูน่ากลัวๆเลยแวะเข้ามา แต่อ่านแล้วดูสบายๆ หรือยังไม่ถึงตอนดราม่ากันนะ สงสารสตีฟ โดนนาตาชานำหน้าไป1ก้าวตลอด เหอๆ ปล. แวะมาทวงฟิคwizard เผื่อไรท์เตอร์จะรับไว้พิจารณา T^T
    #22
    0