[Fic] คลัง fanfic Sherlock BBC, Avengers Kingsman และอื่นๆ

ตอนที่ 6 : [Sherlock BBC fic] All of my memories

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    15 ธ.ค. 58






“เชอร์ล็อก เชอร์ล็อก...ฟื้นขึ้นสักทีเถอะนะ...”

            ใคร...จอห์น?

            จอห์นกำลังส่งเสียงทุ้มๆ คร่ำครวญอะไรสักอย่าง รบกวนเวลานอนของเขาอยู่

            แปลกที่ปกติแล้วเขาควรจะไม่ชอบใจ ควรจะรำคาญ ทว่าความรู้สึกเหล่านั้นไม่ปรากฏออกมาแม้แต่นิดเดียว

            ชายหนุ่มรับรู้ถึงความรู้สึกปวดตุบๆ บริเวณศีรษะ เขาพยายามยกแขนขึ้นลองแตะดู แต่ที่ทำได้จริงๆ ก็มีเพียงการขยับอย่างอ่อนเปลี้ยเท่านั้น เปลือกตาค่อยลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้แสงอ่อนๆ ในยามเย็นที่ลอดมาทางหน้าต่างทำหน้าที่ปรับสายตาของตัวเองให้เป็นปกติ กระทั่งเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าหม่นหมองคือคู่หูของเขาจริงๆ และเห็นอุปกรณ์ทางการแพทย์รายล้อมอยู่รอบตัว เหลือบตามองอีกหน่อยก็ยังเห็นสายน้ำเกลือติดอยู่ที่หลังมือด้วยซ้ำ

            เขาเข้าโรงพยาบาลหรอกหรือ

            “...จอห์น...”

            “โอพระเจ้า เชอร์ล็อก นายฟื้นแล้ว!” ดร. วัตสันส่งเสียงครางแผ่วเบา “นายไม่ได้สติตั้งสามวันแน่ะ”

            “อย่างนั้นหรือ? ขอน้ำ...หน่อยได้ไหม?

            คนเป็นหมอเดินไปหยิบผ้าผืนเล็กชุบน้ำดื่มจนชุ่มแล้วค่อยเอามาแตะริมฝีปากแห้งผากของอีกฝ่าย พลางเอ่ย “นายเพิ่งฟื้นหลังการผ่าตัด ยังไม่ควรดื่มน้ำเข้าไปมากๆ ทำอย่างนี้ไปก่อน รอผ่านไปอีกหน่อยค่อยดื่มน้ำได้”

            เชอร์ล็อกขมวดคิ้วเล็กน้อย เป็นการขยับเพียงไม่กี่อย่างที่เขาจะทำได้ในตอนนี้เพื่อบ่งบอกถึงความไม่พอใจ ให้ตาย...รู้สึกเหมือนว่าทั้งเนื้อทั้งตัวถูกจับถอดออกมาเป็นชิ้นๆ แล้วค่อยเย็บติดเข้าไปใหม่อย่างนั้นล่ะ

            นี่เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาถึงมานอนแบ็บอยู่ในโรงพยาบาลได้ล่ะ...

            สืบคดี...ใช่...เขากำลังสืบคดีอยู่ จอห์นไม่ได้ไปด้วยเพราะ...แปลก...เพราะอะไรนะ แต่ช่างเถอะ คนร้ายหนี ไม่สิ...พยายามจะหนีขึ้นไปบนดาดฟ้า เขาตามไป...ตามไปจับมัน แล้วตอนที่โทรหาเลสตราดเพื่อให้อีกฝ่ายมาพาตัวเจ้านั่นไป ไอ้วายร้ายนั่นก็ดันทะลึ่ง พุ่งเข้าผลักเขาตกไปจากดาดฟ้าด้วยกัน...

            แล้วเขาก็จำอะไรไม่ได้อีก...

            สายตาของเขาคงจะบอกถึงคำถามที่ค้างคาใจได้อย่างดี จอห์นดึงเอาผ้าชุบน้ำกลับคืนไปพลางพูด “หมอนั่น...คนร้ายที่นายตาม พยายามผลักนายให้ตกลงไปจากดาดฟ้า บังเอิญนายตกลงไปค้างอยู่ที่ระเบียงห้องที่ต่ำจากดาดฟ้าไปสามชั้น ส่วนอีกคนไม่ได้โชคดีเหมือนนาย คนนั้นน่ะดิ่งพสุธาของจริง” สีหน้าคุณหมอฉายแววเหี้ยมเกรียมขึ้นมาชั่วแวบหนึ่งเมื่อพูดถึงผู้ที่ทำให้เชอร์ล็อกต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้

            คนเจ็บตอบรับเรื่องราวทั้งหมดด้วยแววตานิ่งเฉย

            “เมื่อกี้ฉันกดเรียกมอลลี่มาแล้ว เธอเป็นห่วงนายมากเลยนะ” คนเป็นหมอยิ้มเมื่อนึกถึงแพทย์ชันสูตรที่พวกเขาคุ้นเคยอยู่พอสมควร “แล้วก็กดเรียกหมอเจ้าของไข้นายมาด้วย ทำตัวให้ดีๆ ล่ะเชอร์ล็อก ถ้าเผลอไปกวนหมอเข้า ระวังเขาจะลดมอร์ฟีนนาย”

            “อ้อ งั้นก็มีคำอธิบายแล้วสินะว่าทำไมฉันถึงจำไม่ได้...ว่านายไปอยู่ที่ไหนในเวลาที่ควรไปช่วยฉันวิ่งไล่จับคนร้าย”

            “พูดเป็นเล่น ฉันก็วิ่งตามหลังนายไปติดๆ แต่ตอนที่หมอนั่นผลักนายตกลงไป ฉันกำลังไปหาเชือกหรืออะไรมามัดข้อมือเขาอยู่ไงล่ะ”

            คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย...

            ...ทำไมเขาถึงจำว่าจอห์นไปกับเขาไม่ได้?

            ปกติฤทธิ์มอร์ฟีนไม่ได้ทำให้ความทรงจำหายไปนี่นะ...

            “อาจจะเป็นผลกระทบจากการที่นายตกจากที่สูงก็ได้นะ” ดร.วัตสันให้ความเห็น “สมองส่วนหน้าของนายอาจจะถูกกระทบกระเทือน เลยทำให้จำเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะหมดสติไม่ได้ ไม่แปลกหรอก”

            เห็นคุณหมอของเขาว่าอย่างนี้ ปกติเชอร์ล็อกอาจจะสวนไปว่าเขาไม่ได้ลืมเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ตัวเองจะตกลงมา แต่จำไม่ได้ว่าจอห์นอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยต่างหาก

            “ใครจำอะไรไม่ได้หรือ?

            เสียงประตูเปิดออกแผ่วเบาดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มๆ ลอยเข้ามาก่อนที่เจ้าตัวจะปรากฏตัวขึ้น

            ชายหนุ่มบนเตียงเหลือบมองพี่ชายตัวเองเล็กน้อย แล้วจึงกวาดสายตาเลยไปยังคนด้านหลังอีกสองคนด้วยแววตาราบเรียบดุจเดิม

            ไมครอฟต์ เลสตราด มอลลี่ มากันครบทุกคนจริงๆ...

            “ฉันคิดว่าคนป่วยไม่ควรถูกรบกวนตั้งแต่ตอนที่เพิ่งฟื้นหรอกนะ” คนป่วยเอ่ย

            “ถ้าพวกเขามาแป๊บเดียว หมอก็อนุญาตนะ” อดีตเสนารักษ์ที่บัดนี้ถอยหลบไปให้คนอื่นๆ เข้ามาใกล้เตียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง

            ถ้าเป็นในช่วงเวลาปกติเชอร์ล็อกคงยักไหล่ ไม่ก็ตีสีหน้าเบื่อหน่ายแบบสุดๆ ให้กับความใสซื่อของคุณหมอของเขาไปแล้ว แต่ตอนนี้เพียงแค่ขยับตัวนิดหน่อยยังลำบาก สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดในสถานการณ์อย่างนี้ก็คือการกลอกตาอย่างหน่ายๆ เท่านั้น

            ไมครอฟต์...ครั้งสุดท้ายที่เจอกันคือพี่ชายเขามาหาที่ 221B พวกเขาคุยกันเรื่องแผนการของเซบาสเตียน โมแรน มือขวาของมอริอาร์ตี้ที่รอดพ้นจากการกวาดล้างครั้งใหญ่ในตอนที่เขาแกล้งตายในคราวนั้น...

            เลสตราด...สามวันก่อน เจอกันที่บาร์ต สารวัตรจากสก๊อตแลนด์ยาร์ดคนนี้อยากให้เขาดูศพประหลาดศพหนึ่ง ว่ามีอะไรเชื่อมโยงไปถึงคดีฆาตกรรมต่อเนื่องซึ่งกำลังเป็นข่าวในช่วงนี้อยู่หรือไม่

            มอลลี่...เจอพร้อมกันกับเลสตราด สีหน้ากับสีปากก็ยังแยกกันแทบไม่ออกเหมือนเดิม...

            ความทรงจำของเขาก็ยังดีอยู่นี่นา...แล้วทำไมเขาถึงจำไม่ได้ล่ะว่าจอห์นอยู่บนดาดฟ้าด้วย?

            อะไรบางอย่างในตัวเขากำลังตื่นตระหนก ทำให้เขารู้สึกอยากให้ทุกคนออกไปให้พ้นๆ ให้เหลือแต่คนที่จะสามารถอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น หรือที่เขาคิดว่าเกิดขึ้นสักคน

            ไมครอฟต์...

            ไวเท่าความคิด เชอร์ล็อกตวัดสายตาไปยังคนมาเยี่ยมที่ตอนนี้เริ่มหันไปคุยกันเองก่อนเอ่ย “พวกคุณกลับไปก่อน”

            “อะไรกัน” จอห์นที่ยังคงยิ้มแป้นอยู่จนถึงเมื่อครู่หันกลับมาถาม “พวกเขามาเยี่ยม...”

            “แต่ฉันต้องการพักผ่อน อ้อ...แล้วก็มีเรื่องอยากจะคุยกับพี่ชายที่รักสักหน่อย”

            เลสตราดเป็นคนแรกที่ไหวไหล่เล็กน้อย อวยพรให้เขาอาการดีขึ้นเร็วๆ แล้วก็ออกไป มอลลี่มองเขาด้วยแววตาเศร้าๆ ส่วนจอห์นก็บอกว่าจะไปราวด์คนไข้ของตัวเอง ปล่อยให้พี่น้องที่นานๆ ทีจะพูดกันดีๆ คุย กันให้หนำใจ

            เมื่อประตูปิดลง คนบนเตียงก็หันไปหาพี่ชายตัวเองแล้วเอ่ยสั้นๆ “ฉันอยากรู้ผลเอ็กซเรย์สมองฉัน อาการของฉันในตอนนี้ จอห์นไม่ได้บอกอะไรละเอียด แต่ฉันอยากรู้ ทุกอย่าง

            “ก็คิดอยู่ว่านายจะรู้ตัวเมื่อไหร่ เร็วกว่าที่ฉันคิดนะ” ไมครอฟต์ยังคงแต้มยิ้มอยู่บนเรียวปากบางดุจเดิม “นายรู้สึกว่าอะไรผิดปกติล่ะ”

            “จอห์นบอกว่าเขาอยู่บนดาดฟ้าด้วยตอนที่ฉันตกลงมา แต่ฉันจำไม่ได้ เขาบอกว่าเป็นอาการข้างเคียง แต่ฉันว่าไม่ใช่”

            “ถึงได้มองสำรวจพวกฉันคนที่มาทีหลังอีกสามคนสินะ นายคงกำลังคิดถึงครั้งสุดท้ายที่อยู่กับพวกฉันอยู่ล่ะสิ”

            นักสืบที่ปรึกษาเอ่ยเสียงเรียบ “ก็ทำนองนั้น”

            “ยังไงฉันก็เก่งกว่าอยู่ดี” คนอายุมากกว่ากระตุกยิ้มกว้างกว่าเดิมอีกนิดหน่อย แล้วจึงเอ่ยต่อ “คร่าวๆ คือ หมออ่านผลเอ็กซเรย์ของนายแล้ว แต่ยังไม่ค่อยแน่ใจนัก อาจจะต้องให้นายเข้าซีทีสแกนสักรอบเพื่อเช็คดูให้แน่นอน ว่านายจะมีปัญหาภาวะความทรงจำถดถอย ความจำเสื่อมหรืออะไรทำนองนั้นรึเปล่า”

            “แต่...?

            “ใช่ น้องชายที่รัก แต่...” คราวนี้สีหน้าของไมครอฟต์เคร่งเครียดมากขึ้น “แต่มีที่หมอยังไม่สามารถวินิจฉัยชัดเจนได้อย่างหนึ่ง หมอของนายกำลังดูความเสียหายที่เกิดขึ้นกับสมองนาย แล้วค้นพบว่ามันมีอะไรบางอย่าง...”

            “...ที่อาจจะส่งผลต่อความทรงจำของฉัน?

            ถ้าเป็นอย่างที่ไมครอฟต์ว่าก็แย่หน่อย เขาคิดไม่ออกเลยว่าหากตัวเองมีระดับความคิดเท่ากับจอห์น เลสตรด...คนปกติทั่วไปแล้วจะเป็นอย่างไร

            แต่อย่างน้อยก็ไม่ถึงขนาดแอนเดอร์สันอย่างแน่นอน เขามั่นใจ

            “ความทรงจำ บางส่วน น้องชายที่รัก” คนเป็นพี่ชายเอ่ย “สิ่งที่เกิดขึ้นกับสมองนาย...มันแปลกมาก ฉันระดมศัลยแพทย์สมองชื่อดังทั้งเกาะอังกฤษมาดูฟิล์มเอ็กซเรย์สมองนาย ทุกคนยังไม่สามารถบอกได้อย่างแน่ชัดว่าภาวะอย่างนายคืออะไร แต่สิ่งที่พวกเขาบอกก็คือ ความทรงจำของนายจะค่อยๆ หายไปทีละน้อย”

            สีหน้าของไมครอฟต์ทำให้เชอร์ล็อกสังหรณ์ถึงอะไรบางอย่าง นักสืบที่ปรึกษานิ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงถาม “ถ้าความทรงจำค่อยๆ หายไป ก็ยังถือว่าเป็นเคสปกติ แต่นายบอกว่าฉันเป็นกรณีพิเศษนี่”

            ไมครอฟต์พยักหน้าช้าๆ “ความทรงจำจะหายไปเฉพาะเรื่อง ในกรณีของนาย...คือความทรงจำที่กินเนื้อที่ในสมองของนายมากที่สุด...จะหายไป”

            ผู้อยู่เบื้องหลังหน่วยสืบราชการลับอังกฤษเฝ้ามองปฏิกิริยาของผู้เป็นน้องที่ค่อยๆ ซึมซับเอาความเป็นจริงไปประมวลผลในสมองอย่างช้าๆ ด้วยหัวใจหนักอึ้ง

            ความทรงจำครองพื้นที่ในสมองของเขามากที่สุด...อย่างนั้นหรือ?

            ข้อมูลมหาศาลที่เขาเคยศึกษาค้นคว้า...คดีประหลาดๆ ที่ทำให้เขาประทับใจ รอยยิ้มงดงามของไอรีน...วันแรกที่ได้เจอจอห์น...วันที่เขาทำครัวไหม้แล้วจอห์นรีบยกถังดับเพลิงมาพ่นจนห้องครัวทั้งห้องเต็มไปด้วยฟองสีขาว...วันที่จอห์นกระโดดเข้าล็อกคอมอริอาร์ตี้ที่สระน้ำ เพื่อซื้อเวลาให้เขาหนีไป...วันที่จอห์นยิงคนเพื่อช่วยเขาทั้งที่ยังไม่รู้จักกันดีพอ...วันที่จอห์นบอกว่าเชื่อใจเขา...แม้เขาจะยืนยันว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำด้วยกันนั้นเป็นเพียงเรื่องโกหก...

            รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ เสียงเอ็ดตะโร เสียงพิมพ์คีย์บอร์ด เงาร่างที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นวมสีแดงตัวนั้น...รับฟังผู้คนที่ผ่านมาพูดถึงความทุกข์ยากของตัวเองแล้วก็ผ่านไป...

            สีหน้าของเขาคงบ่งบอกอะไรไมครอฟต์ไปแน่แล้ว เพราะอีกฝ่ายเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเอ่ย

            “ใช่แล้ว...เรื่องของจอห์นนั่นล่ะ...”

 


fin, or continue  

.....................................

สวัสดีค่ะ

            จริงๆ อยากลง The soldier and Detective ต่อนะ แต่คอมยังอยู่ในร้านอยู่เลย ต้นฉบับทั้งหมดอยู่กับคอมเครื่องนั้นค่ะ ช่วยภาวนาให้มันกลับมาหาส้มอย่างปลอดภัยด้วยนะค้า

            เอาฟิคคั่นเวลาไปอ่านก่อนเนาะ มันเป็นเรื่องเกิดจากความมึนของเราเองค่ะ ช่วงนี้เราเบลอๆ ลืมนั่นลืมนี่ตลอดเลย 55555

            แล้วพบกันอีกค่ะ เค้าจะรีบมาลงต่อเร็วๆ น้า


ปล. ยังไม่รู้เลยว่าควรแต่งต่อดีรึเปล่าเนี่ย 55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #24 chanikarn032 (@chanikarn032) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:33
    จะฟินก็ฟิน ที่จอห์นเป็นความทรงจำส่วนใหญ่ของเชอร์ล็อค แต่จะว่าเศร้าก็เศร้า จนต้องการที่จะอ่านต่อเลยค่ะ5555
    #24
    0
  2. #18 นี่ฮันนี่นะ (@Nampeungcorp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 19:00
    รอค่ะไรเตอร์ สู้ๆนะคะะะ ติดตามมมมม??
    #18
    1
    • #18-1 atomic_no1 (@atomic_no1) (จากตอนที่ 6)
      21 ธันวาคม 2558 / 00:42
      จร้าาาา เค้าจะรีบน้าาา
      #18-1
  3. #17 N.O.R.2546 (@natnicha16) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 14:42
    มาต่อเร็วๆนะไรท์ ติดตามอยู่ค่า
    #17
    1
    • #17-1 atomic_no1 (@atomic_no1) (จากตอนที่ 6)
      21 ธันวาคม 2558 / 00:41
      จะรีบมาต่อนะค้า ^_^
      #17-1
  4. #15 Sososo_ (@kyuwoon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 11:23
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยววววววววววววววววววว เหมือนจะหวานนะ แบบว่าความทรงจำที่กินพื้นที่ในสมองหยิกเยอะสุดคือความทรงจำเกี่ยวกับหมอ...หมอสำคัญที่สุดสำหรับหยิก ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    แต่มันก็หวานไม่ค่อยจะออกแฮะ เหมือนมีเส้นบางๆขวางวอยู่

    เรื่องแต่งต่อถ้ามีก็ดีนะคะ แต่ถ้ามองในแง่ว่าเป็นวันช็อตตอนเดียวจบแค่นี้ก็ได้แล้ว ดูจบแบบไม่ค้างคา จบแบบที่มันควรจะเป็น ฮฮฮฮฮ.

    เหนือสิ่งอ่านใดคืออยากอ่านตอนต่อของทหรากับนักสืบต่อค่ะ รอนานจนลืมว่าคุณไรเตอร์จะมาอัพเมื่อไหร่ พอเห็นว่าอัพแล้วนี่รีบกดเข้ามาอย่างไวเลยค่ะ ดีใจมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์

    มาอัพตอนต่อไวๆนะคะ อยากเห็นอิมเมจเซบาสเตียน โมแรน  คคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคุ
    #15
    1
    • #15-1 atomic_no1 (@atomic_no1) (จากตอนที่ 6)
      21 ธันวาคม 2558 / 00:40
      ก็นะ...55555 คิดอยู่ค่ะว่าจะเป็นแค่ฟิคสั้นหรือจะต่อดี ถ้าต่อ มันจะดราม่าขนาดไหนน้อ 55555

      เดี๋ยวทหารกับนักสืบก็ตามมาค่ะ ขอซ่อมคอมให้เสร็จก่อนเน้อ รอนิดดดดดดดดด เดียว

      ตอนแรกอยากได้ใครไม่รู้มาเป็นเซบาสเตียน โมแรน 5555555555
      #15-1