[Fic] คลัง fanfic Sherlock BBC, Avengers Kingsman และอื่นๆ

ตอนที่ 2 : [Sherlock BBC fic] : The Soldier & Detective [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    5 ต.ค. 58

 


 

“อีเกิลเรียกบราโว่ อีเกิลเรียกบราโว่ เราได้ตัวประกันแล้ว ทราบแล้วเปลี่ยน”

            ภาพในกล้องที่ติดอยู่กับหมวกของนายทหารผู้อยู่ในปฏิบัติการ ‘Red Wings’ แม้จะสั่นไหว แต่ก็ยังคงชัดเจนพอสมควร เช่นเดียวกับเสียงคลื่นซ่าๆ ที่ไม่ได้รบกวนผู้ฟังมากมายนัก

            หน่วยทหารที่ถูกส่งเข้าไปรับตัวประกันกระจายกำลังกลายเป็นแนวป้องกันรูปสามเหลี่ยม ปืนทุกกระบอกหันออกไปทางด้านหน้า โดยที่มีตัวประกันผู้กำลังตกอยู่ในสภาพขวัญเสียอย่างหนักอยู่ด้านใน ตัวประกันหนึ่งในสามคนถึงกับหมดสติ จ่าทหารผู้บังคับหมู่รีบปรี่เข้าไปดู พร้อมๆ กับที่ภาพในจอกำลังเขย่า บ่งบอกว่านายทหารผู้ติดกล้องนั้นกำลังวิ่งตรงไปยังตัวประกัน ก่อนที่เขาจะร้องเรียก

            “ตามหมอ ตัวประกันได้รับบาดเจ็บ!

            กล้องหันไปจับทางเดินที่พวกเขาวิ่งเข้ามาเมื่อครู่ ท่ามกลางหมอกหนาในยามเช้าที่เกือบปิดบังทุกสิ่ง รออยู่ชั่วอึดใจก็มีร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากหมอกควันสายนั้น

            เป็นชายร่างเล็กคนหนึ่งในชุดลายพราง สะพายย่ามใบย่อม ใบหน้าถูกพรางด้วยผงถ่านมอมแมม ทว่ากลับไม่อาจบดบังประกายมุ่งมั่นในดวงตาใสกระจ่างนั้นได้

            ประกายตานั้นเจิดจ้าเสียจนคนที่เฝ้ามองอยู่หน้าจอเห็นสะดุดใจขึ้นมาเพียงชั่วแวบ...

            เงาร่างนั้นวิ่งตรงไปหาตัวประกันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงมือตรวจเบื้องต้นอย่างชำนาญ เพียงชั่วอึดใจเขาก็เงยหน้าขึ้นมาบอกสั้นๆ

            “ถูกแทง เสียเลือดมาก”

            ระหว่างที่เขาพูด มือเล็กทว่าแข็งแรงนั้นก็รีบปฐมพยาบาลคนเจ็บไปด้วย ทุกอย่างเสร็จภายในเวลาอันรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาพูดอีกทีหนึ่ง

            “ผู้กอง เตรียมเคลื่อน...อ๊ะ!

            หมอกควันหนาหนักผิดไอหนาวกระจายตัวอย่างรวดเร็วบดบังทัศนวิสัยทุกสิ่ง ภาพบนหน้าจอกลายเป็นสีขาวโพลน มีเพียงเงาดำวูบไหวแต่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นผู้ใดเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว และเพียงอึดใจเดียวเท่านั้น...

            ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!

            เสียงปืนดังรัว ไม่รู้ว่าเป็นฝ่ายใดที่เริ่มเปิดฉากยิง เคล้ากับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงสั่งการ เสียงฝีเท้าทหารที่สับสนอลหม่าน ผู้ที่เฝ้ามองอยู่หน้าจอบางคนกำหมัดแน่น แต่ผู้ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับภาพคาวเลือดเบื้องหน้าไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านอะไรเลย

            นั่นไม่เท่าเสียงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายที่ดังมาจากมุมหนึ่งของห้องประชุม

            หมอกจางหายไป ทำให้พวกเขาเห็นสถานการณ์บนหน้าจออีกครั้ง

            ทหารที่ถูกส่งเข้าไปช่วยตัวประกันเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง กระนั้นพวกเขาก็ยังทำการต่อสู้อย่างกล้าหาญ รวมทั้งเสนารักษ์ร่างเล็ก มือที่เพิ่งช่วยชีวิตคนเมื่อครู่กลับกำอาวุธประหัตประหารคนอื่นเอาไว้แน่น ก่อนจะลั่นกระสุนส่งไปยังร่างศัตรูอย่างไม่ลังเล เข้าจุดตายในครั้งเดียว

            “ถอย ถอย! อีเกิลเรียกบราโว่ ส่งกำลังคุ้มกัน พวกเราถูกโจมตี! ย้ำ! พวกเราถูกโจมตี! อ๊ากกกก...!!!

            เสียงนายทหารที่ติดกล้องไว้บนหมวกกรีดร้องน่าสยดสยอง ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะเอียงวูบลงอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวพวกเขาก็กำลังจ้องมองภาพเป็นแนวนอน

            นายแพทย์ทหารร่างเล็กวิ่งฝ่าดงกระสุนเข้ามาใกล้หน้าจอเร็วราวกับติดปีก

            ใกล้เสียจนพวกเขาเห็นว่าดวงตาสาดประกายกล้านั้นเป็นสีน้ำตาลเข้มจัดจนเกือบดำ

            “ผู้กอง! อดทนไว้ คุณถูกยิงแต่ไม่เป็นไร ผมจะ...”

            “วัตสัน...”

            ใครบางคนโผล่มาจากทางด้านหลัง ปืนในมือจ้องตรงมายังกล้อง...

            แพทย์ทหารหันไปมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะโถมตัวเข้ากำบังร่างของผู้กองคนนั้นเอาไว้

            ภาพในกล้องกลายเป็นสีดำ

            แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียงปืน...

 

            “ภารกิจ Red Wings เป็นภารกิจช่วยตัวประกันในอัฟกานิสถาน พวกมันจับตัวท่านทูตและทูตทหารของพวกเราไป เพื่อเจรจาต่อรองบางสิ่ง”

            น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจดังขึ้น ด้านหน้าของชายผู้นี้ยังคงเป็นหน้าจอดำสนิท

            “ตอนแรกเราคิดว่าพวกมันต้องการต่อรองบางสิ่ง มันยื่นข้อเสนอให้พวกเราแลกเปลี่ยนเอานักโทษที่เพิ่งจับได้ไปแลกกับตัวประกัน แต่อย่างที่บอก สหประชาชาติ - - รวมถึงเรา ไม่เจรจากับผู้ก่อการร้าย ดังนั้นพวกเราจึงวางแผนบุกชิงตัวประกันคืนมา”

            “แผนล่ม...” ใครคนหนึ่งเอ่ยเสียงหยัน

            “ใช่ แผนล่ม” ชายผู้นั้นเอ่ยต่อ “แต่ไม่ใช่เพราะพวกเราไม่รอบคอบ”

            “เห็นได้ชัดว่าพวกมันวางแผนไว้เหนือชั้นกว่า” ชายอีกคนเอ่ย “แต่พวกมันทำอย่างนี้...แล้วข้อต่อรอง...”

            “ก็เห็นๆ อยู่ว่ามันไม่สนข้อต่อรอง”

            เสียงทุ้มต่ำจากมุมห้องดังขึ้นอย่างเบื่อๆ “สิ่งที่พวกมันต้องการไม่ใช่แลกเปลี่ยนนักโทษ แต่ต้องการล่อให้ทหารเข้าไปอยู่แล้ว”

            อีกคนหนึ่งถามขึ้น “เพื่ออะไร?

            “พวกมันต้องการประกาศศักดา” ชายผู้เป็นหัวหน้าการประชุมเอ่ยเสียงเรียบ “ตัวประกันเป็นเพียงตัวล่อให้เราส่งทหารไป พวกมันตีตลบ จับทหารเราไปฆ่าตัดคอเพื่อเป็นการประกาศอำนาจและการข่มขวัญ โฆษณาชวนเชื่อแห่งความหวาดกลัว”

            “แต่ผมเป็นคนวางแผนการบุกเข้าชิงตัวประกัน!” ชายคนที่สองคำราม “พวกมันจะรู้ได้ยังไง แล้วดูจากในนั้น...เหมือนพวกมันรู้ล่วงหน้า”

            “น่าเบื่อ”

            น้ำเสียงหน่ายๆ ดังขัดอารมณ์เกรี้ยวกราดของนายทหารคนเมื่อครู่ เมื่อเห็นว่าทุกคนมุ่งมองมาที่เขาเป็นตาเดียว ชายร่างสูงในโค้ดสีเข้มก็ยักไหล่ เหยียดริมฝีปากหยักของตนเองออกเป็นยิ้มหยันๆ “พวกคุณมองไม่ออกรึไง?

            “อะไร?

            “แผนง่ายๆ สั่วๆ เนี่ย...” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยขณะเอ่ยต่อ “มันรั่ว อ้อ ถึงต่อให้มันไม่รั่วผมก็ว่ามันไม่เวิร์คอยู่ดี แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะต้องมาถกกันเรื่องแผนการอันแสนจะไม่รัดกุมของคุณ ประเด็นคือ แผนของพวกคุณรั่วไหลไปถึงหูของพวกนั้น แล้วพวกมันก็เลยจัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างใหญ่โตอลังการแบบนี้ได้อย่างไรล่ะ”

            “งั้นนายก็คงเข้าใจประเด็นของฉันแล้วสิ?” ชายผู้เป็นหัวหน้าหันมาถาม

            ร่างสูงยักไหล่ตอบอีกครั้งหนึ่ง

            นายทหารเจ้าของแผนหรี่ตาลง ก่อนคำรามก้อง “พวกคุณ...กำลังคิดว่าในหน่วยของผมมีหนอนบ่อนไส้!

            หัวหน้าการประชุมยักไหล่ครั้งหนึ่ง กิริยานั้นเหมือนกับคนในเสื้อโค้ดอย่างประหลาด “ใช่”

            “คุณกำลังหมิ่นเกียรติของทหารหน่วยของผม!” ร่างสูงใหญ่ของนายทหารเหมือนจะพองขยายขึ้นด้วยความโกรธ “พวกเขา...”

            “หนึ่งในนั้นทำแผนคุณรั่ว เป็นหนอนบ่อนไส้ ทำลายคำสาบานที่ให้ไว้ก่อนเข้าประจำการในกองทัพ อะไรทำนองนั้นล่ะ”

            นายทหารอ้าปากค้าง

            ชายผู้เป็นหัวหน้าไม่ใส่ใจอากัปกิริยานั้น แต่กลับหันไปหาคนพูด ก่อนจะเอ่ย “ฉันอยากให้นายรับงานนี้”

            “ฉันไม่ใช่ทหาร”

            “นั่นล่ะถูกต้อง ฉันต้องการพลเรือนมารับงานนี้ คนที่ไม่เกี่ยวข้องกับทางราชการไม่ว่าจะกรณีใดๆ ทั้งสิ้น”

            “ฉันไม่ใช่สปาย ฉันเป็นนักสืบที่ปรึกษาของสก๊อตแลนด์ยาร์ด”

            “งั้นก็ใช้ทักษะนักสืบที่นายภูมิใจนักหนาให้ฉันเห็นหน่อยสิ เชอร์ล็อก”

            ร่างสูงผุดลุกขึ้น แม้กิริยายังจะดูเหมือนหน่ายอยู่เช่นเดิม ทว่าแววตาเขากำลังพราวระยับ...ราวกับได้ของเล่นใหม่ “ฉันไม่อยากไปค่ายทหาร”

            “ฉันไม่ได้ให้นายสืบจากค่ายทหารนี่” ชายผู้เป็นหัวหน้าเอ่ย ก่อนจะผลักแฟ้มตรงหน้าไปทางชายหนุ่มอีกฟากหนึ่ง “ผู้ชายคนนี้เกษียณแล้ว หลังจากเหตุการณ์นั้นพอดี ฉันว่าช่วงนี้เขาคงกำลัง...ต้องการหาห้องเช่าหรืออะไรสักอย่างในลอนดอนนี่ล่ะ”

            เชอร์ล็อกก้มลงมองแฟ้มตรงหน้า มือเรียวยาวพลิกเปิดอย่างช้าๆ

            รูปถ่ายของชายร่างเล็กคนหนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นดูอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ ทว่าเมื่อครู่เขาก็ได้เห็นว่ามันเปล่งประกายคมกล้าขนาดไหน

            “ดร.จอห์น เอช วัตสัน?

            “ฉันรู้ว่านายสนใจเป้าหมายคนนี้ เชอร์ล็อก ตกลงนายจะรับงานนี้ใช่ไหม”

            เชอร์ล็อกเงยหน้าขึ้นมองหัวหน้าการประชุมแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบแฟ้มแล้วก้าวยาวๆ เดินออกไปจากห้อง

            “อย่ามาทำท่าเดาใจฉันให้รู้สึกขนลุกแบบนี้ ไมครอฟต์”

            ชายหนุ่มก้าวออกไปจากห้องประชุม แต่ก็คงยังแว่วเสียงดังไล่หลังมาติดๆ “อย่างน้อยนายก็เอาแฟ้มนั่นไปจริงๆ นี่ เชอร์ล็อก”

 

..........................................


สวัสดีค่ะ

โปรเจค Soldier and Detective จะเป็นเรื่องราวระหว่างหยิกและคุณหมอที่มาจากจินตนาการของเราล้วนๆ เลย 5555 ซึ่งก็จะมีโปรเจค Soldier and Spy ซึ่งเป็นเรื่องของกัปตันสตีฟ โรเจอร์กับสายลับสาวแบล็กวิโดส์อีกเรื่องหนึ่ง คู่นี้เราติ่งมากจริงๆ 5555

อ้อ เรากำลังจะเขียนฟิคเชอร์ล็อกหลังจากที่คุณหมอย้ายไปอยู่กับแมรี่ด้วยค่ะ ตัวละครเป็น OC ยังไงก็ลองอ่านด้วยนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #19 ImMildDy (@mir_oku) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 17:49
    นั่นน่อวววว รักแรกพบน่ะสิ๊ สนใจก็บอกกกกก ชอบฟิคแบบนี้มาก ฮื่ออออ ;;////;;
    #19
    0
  2. #4 uniism (@uniism) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 09:41
    นี่มันlove at first sight ถถถถ เราเดาตอนต่อไปไม่ถูกเลย อยากรุ้ว่าถ้าเชอร์ลเจอจอห์นจังๆ จะเป็นไงหนอ ตื่นเต้นๆ ตอนนี้เราก็ยังชอบซีนเชอร์ลกับไมครอฟมากๆ เหมือนเดิม ไมคกี้ก็รุ้ทันน้องตลอด  ไรท์เตอร์เขียนตอนนีได้เรียลมาก รักฟิคเน้ <3 
    #4
    1
    • #4-1 atomic_no1 (@atomic_no1) (จากตอนที่ 2)
      7 ตุลาคม 2558 / 12:36
      เราชอบความสัมพันธ์ระหว่างเชอร์กะไมค์นะคะ ดูเป็นพี่น้องที่รักกัน (แบบพิลึกๆ) ดี 5555

      คิดถึง ss3 ep3 เรานี่กรี๊ดพี่ไมค์แบบลืมตายมาก ยิ่งฉากใกล้ๆ สุดท้ายที่พี่ไมค์อยู่บนเฮลิคอปเตอร์มองลงมานี่...ไม่เหลือค่ะ ร้องไห้ให้พี่ไมค์มากกว่าหมออีก 55555

      เพราะงั้นเราเลยอยากเขียนพี่น้องคู่นี้ออกมามากๆ น่ะค่ะ ^_^

      #4-1
  3. #3 Sososo_ (@kyuwoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 22:21
    ฮอยยยยยยยยยยยยยยยย นังหยิกปากแข็ง เห็นหมอในคลิปแค่นั้นก็สนใจตาลุกวาบเลยนะ ฮอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ไรต์เตอร์แต่งดีมากเลยค่ะ ภาษาก็ใช้กระชับรวบรัดดีเหมือนถอดมาจากสำนวนอังกฤษ ไม่เวิ่นเว้อเยอะเหมือนสำนวนไทย อ่านสนุกมาก ลุ้นทุกช็อตเลย โง้ย
    แบบว่าเจอฟิคเรื่องนี้แล้วความติ่งในคู่หยิกหมอที่ซบเซาไปกลับมาพลุ่งพล่านเลยค่ะ 5555555555555555555555555555555 //ผิด
    รอตอนต่อไปนะคะ รอว่านังหยิกจะทำอะไรต่อตอนเจอหน้าหมอแล้ว นางจะทำเป็นมองด้วยหางตาแบบที่ชอบทำประจำไหม 5555555555
    สู้ๆนะคะ!!!


    ปล. เห็นบอกว่ามีอเวนเจอร์สด้วย ไม่ทราบว่าไรต์เตอร์คิดจะแต่งคู่ธอร์โลกิอะไรงี้บ้างไหมคะ?
    #3
    5
    • #3-4 Sososo_ (@kyuwoon) (จากตอนที่ 2)
      6 ตุลาคม 2558 / 18:06
      อุ้ย ฮวาเชียนกู่ด้วย //ว่าจะดูเพราะพระเอกนี่ก็ดองไว้ตลอด //ฮ่า
      จะลองเข้าไปส่องดูทั้งสองเรื่องค่ะ แฮร์รี่นี่ปกติจิ้นเดรแฮร์ ถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ
      //คุยเรื่องมายครอฟต์เลสตราด --เคยเจอฟิคสั้นคู่นี้ค่ะ โฮกฮากมากแบบ อะไร้รรรรรรรรรรรรรรรรรรร /สูดเลือดกำเดา เรทหนักมากยิ่งกว่าคู่หยิกหมอ

      ความจริงแล้วฟิคคู่หยิกหมอก็ไม่ค่อยมีเรื่องไหนเรท ไม่รู้ทำไม....

      เอาเป็นว่าจะรอตอนต่อไปข่า จะเข้ามาส่องทุกวันเลย ถถถถถถถถถถถถถถถ สู้ๆนะคะ!!!!
      #3-4
    • #3-5 atomic_no1 (@atomic_no1) (จากตอนที่ 2)
      6 ตุลาคม 2558 / 19:23
      ปกติชิพเดรเฮอร์ค่ะ แต่วันก่อนไปทำอีท่าไหนไม่รู้ ไปเห็นแฟนวิดป๋าเฮอร์ จบค่ะ ละลายอยู่ตรงนั้น 55555

      ฮวาเชียนกู่ก็สนุกนะคะ (หมายถึงซีรี่ย์) ถ้ามีเวลาก็อยากให้ได้ดูเน้อ ^_^
      #3-5