[Fic] คลัง fanfic Sherlock BBC, Avengers Kingsman และอื่นๆ

ตอนที่ 13 : [Kingsman fic] : Take me home

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 ก.ย. 60

Kingsman fiction.

Pairing : Merlin x Roxanne "Roxy" Morton.

Rate : G

Warning : Spoil alert for Kingsman : The golden circle. 



ไอ้ แขนกลนี่มันยังไงกันนะ

            พ่อมดแห่งคิงส์แมนขมวดคิ้ว ขณะที่สองมือกำลังรัวอยู่บนแป้นพิมพ์ เบื้องหน้าของเขามีวัตถุประหลาดทำมาจากวัสดุพิเศษ...ทำด้วยไมโครแลทติค[1]ผสมกับกับนาโนสเฟียร์ สร้างออกมาเป็นโลหะที่แข็งแรง มีน้ำหนักไม่มาก แต่คงทนจนมีอะไรทำลายได้ แล้วมันก็ถูกหล่อเป็นท่อนแขนและมือ ที่แปลกก็คือปลายมือดันมีที่เสียบ USB ซะนี่

                เทคโนโลยีล้ำยุค...ขนาดคิงส์แมนยังต้องวิจัยกันอย่างหนักถึงจะได้ตัวอย่างของโลหะพวกนี้ แล้วก็ยังไม่ได้ไปถึงขั้นที่เอามันมาใช้งาน แต่นี่กลับเอามาหล่อเป็นแขนทั้งท่อน?

                พวกเขากำลังเจอกับอะไรกันแน่...

                “เมอร์ลิน”

                จู่ๆ น้ำเสียงราบเรียบของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นกลางความเงียบสงัด เจ้าของรหัสพ่อมดชะงักมือจากแป้นพิมพ์ ก่อนขยับแว่นแล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบพอกัน

                “ว่าไง แลนซล็อต”

                “ฉันมีปัญหาหน่อยน่ะค่ะ” หนึ่งในอัศวินยุคใหม่เอ่ยด้วยประโยคที่ฟังดูแปลกสำหรับเธอ “เกี่ยวกับผลการชันสูตรศพของพวกที่ล่าเอ็กซี่”

                “ยังไงหรือ?

                “คือ...อันนี้ฉันเพิ่งได้รับผลมาจากหมอที่ชันสูตรเหมือนกัน เขาเพิ่งตรวจพบ ฉันไม่ทันได้ส่งเรื่องเข้าที่ประชุม”

                “แล้วมันคืออะไรล่ะ?” ชายหนุ่มส่งเสียงตอบกลับ แม้จะยังคงราบเรียบเหมือนเดิม แต่ก็แฝงรอยรำคาญอยู่ไม่น้อยทีเดียว

                แลนซล็อตไม่จำเป็นต้องบอกผลกับเขาก่อน เธอสามารถแจ้งไปที่อาเธอร์ได้เลยโดยตรง ไม่ต้องผ่านฝ่ายเทคนิคอย่างเขาด้วยซ้ำ ด้วยหน้าที่เธอสามารถขอเปิดประชุมด่วนตอนนี้เลยยังได้

                แต่แลนซล็อตก็ไม่ทำ

                อีกฝ่ายเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ “ผลเลือดของพวกเขาสะอาดมาก”

                ถ้อยคำแปลกๆ ทำให้ชายหนุ่มชะงัก “สะอาดมาก? หมายความว่ายังไง?

                “คุณก็รู้ใช่ไหมคะ ว่าจริงๆ แล้วหากทุกคนบนโลกนี้ไปตรวจเลือดหาสารเสพติดทุกชนิดไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนในร่างกาย เราก็จะพบสักอย่างหนึ่ง พวกมันแฝงอยู่ทั่วไปทั้งอาหารบางอย่างที่มีสารบางตัวเป็นอนุพันธ์ของยาเสพติด ยารักษาโรค แม้กระทั่งเครื่องสำอาง หรือของใช้บางอย่างก็ยังมีสารเสพติดไม่ชนิดใดก็ชนิดหนึ่งแฝงอยู่”

                “แล้ว?

                “นั่นล่ะค่ะ” สายลับสาวยังคงรักษาความราบเรียบในน้ำเสียงนั้นไว้ได้ดี “พวกเขาเหล่านั้น ไม่มี สารเสพติด อนุพันธุ์ หรือสารตั้งต้นใดๆ เลย ค่ะ”

                ร็อกซี่ - - ร็อกซานซ์ มอร์ตัน ย้ำเสียงตอนท้ายประโยคให้หนักขึ้น “ฉันคิดว่าพวกนี้...หรือองค์กรนี้ต้องมีแผนอะไรเกี่ยวกับยาเสพติดแน่ๆ”

                คนอายุมากกว่าครุ่นคิดตาม ก่อนพยักหน้า แล้วจึงนึกได้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นเขา จึงค่อยเปลี่ยนเป็นตอบรับ

                “อืม...ฉันเข้าใจแล้ว สงสัยพวกเราควรจะรีบคุ้ยเรื่องของพวกทอง 24k พวกนี้แล้วล่ะนะ”

                “ฉันเห็นด้วยค่ะ”

                “ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เอาเรื่องนี้เข้าที่ประชุมสิ ฉันจะไปหาข้อมูลเพิ่มเติม”

                “ได้ค่ะ”

                “ถ้าอย่างนั้น แลนซล็อต...”

                “โอ้! เดี๋ยวก่อนค่ะเมอร์ลิน” อีกฝ่ายร้องเรียกเขาเสียงหลง ก่อนกระแอมกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว “คือ...วันนี้นี้เอ็กซี่ไปร่วมโต๊ะพระกระยาหารกับราชาและราชินีแห่งสวีเดน”

                น้ำเสียงเธอตอนเอ่ยคำราชาศัพท์ตามแบบแผนแฝงรอยนอบน้อม สมกับเป็นเลดี้ร็อกซานซ์ มอร์ตัน บุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านเอิร์ลและเคาน์เตสแห่งมัลเบอร์รี่

                สูงส่ง...หยิ่งทระนงตามแบบฉบับชนชั้นสูง

                แม้ว่าร็อกซี่จะพยายามทำตัวเข้ากับพวกเขา ปฏิบัติหน้าที่เทียบเท่าอัศวินทุกๆ คน และเป็นกระทั่งเพื่อนสนิทของเอ็กซี่ผู้มาจากสลัมก็ว่าได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงเป็นเธอ ที่การอบรมเข้มงวดกับชาติตระกูลได้หล่อหลอมมาให้เป็นคุณหญิงสูงศักดิ์อยู่เสมอ

                และนั่นทำให้เมอร์ลินบิดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มกับตนเองนิดๆ

                “ฉันรู้ ถ้าเปิดจอคอมอีกอันหนึ่ง ฉันจะได้เห็นวังที่สวีเดนด้วย”

                “พระราชาแห่งสวีเดนท่านทดสอบเอ็กซี่เข้มมากจริงๆ ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “สงสัยอยากจะดูว่าว่าที่ลูกเขยจะสามารถขนาดไหน เสียดายที่คงต้องผิดหวัง เพราะว่าเอ็กซี่มีฉัน...”

                “ใช่ เอ็กซี่โชคดีที่มีเธอ แต่ฉันคงจะโชคไม่ดีหน่อยล่ะถ้าเธอไม่รีบๆ ตัดสายไปตอนนี้ พอดีฉันมีงานที่ต้องทำต่อ และอาจต้องทำโต้รุ่งด้วย”

                “โอ้...ขอโทษค่ะ”

                แม้เขาจะไม่เห็นเธอ แต่ก็รู้ว่าหญิงสาวคนนั้นกำลังหน้าแดงอยู่แน่ๆ

                “ไม่เป็นไร แลนซล็อต ขอแค่คราวหน้าช่วยรักษาเวลาด้วย”

                “ค่ะ ขอโทษค่ะ เมอร์ลิน”

                อีกฝ่ายตัดสายไปแล้ว แต่เมอร์ลินกลับสูดลมหายใจลึก ก่อนทิ้งตัวลงเอนพนักเก้าอี้โดยแรง ดวงตาในกรอบแว่นปิดสนิท สีหน้าราบเรียบ

                เขารู้ว่าที่พูดเมื่อกี้ทำให้แลนซล็อตเสียใจ

                ทุกครั้งที่ร่วมงานกัน ร็อกซี่จะเป็นมืออาชีพเสมอ หญิงสาวไม่เคยเอาข้อจำกัดทางเพศมาอ้างใดๆ ทั้งสิ้น เธอทำงานหนักเท่าที่สายลับคนหนึ่งจะทำได้ ฉลาด ว่องไว แต่ในขณะเดียวกันก่อนมีความอ่อนหวานมากเท่าที่เธออยากจะทำ

                เขารู้...ว่าเธออ่อนโยนได้แค่ไหน

               

วันที่เขาสูญเสียแฮร์รี่ กาลาฮัด เพื่อนและสายลับที่เข้าร่วมคิงสแมนมาพร้อมๆ กัน ชายหนุ่มนิ่งขึงอยู่ตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กลายเป็นสีแดงฉาน ร็อกซี่ที่เพิ่งได้ตำแหน่งแลนซสล็อตวิ่งพรวดเข้ามาอย่างน้อยครั้งที่เธอจะเสียมารยาทได้ และเมื่อเห็นเขานั่งอยู่ตรงนั้นพร้อมกับใบหน้าเผือดขาว ดวงตาเลื่อนลอย หญิงสาวก็ทำอย่างที่เธอจะพอทำได้ในตอนนั้น

                ร็อกซี่ไม่พูด ไม่ว่าอะไร เพียงแต่โอบแขนไปรอบตัวเขา ดึงเขาเข้าสู่ความอบอุ่นของอ้อมกอดเล็กๆ นั้น

                แม้ว่าต่อมาเขาจะเริ่มรับรู้ถึงอะไร...บางอย่าง แน่นอนว่าร็อกซี่ไม่เคยส่งท่าที หรือแม้แต่สายตาใดๆ มาให้เขาเลย แต่ในวันนั้น หลังจากที่พวกเขาเอาชนะวาเลนไทน์มาได้ เพื่อนร่วมรบทั้งสามคนตัดสินใจพากันมาดื่มที่เซฟเฮ้าส์

                เอ็กซี่คออ่อนกว่าที่พวกเขาคิด หมดเหล้าไปสองขวดเท่านั้น ชายหนุ่มก็ฟุบหลับอยู่กับโต๊ะ - - เงียบสนิท

                เหลือเพียงเขาและแลนซล็อตที่ยังคงดวดกันอยู่เงียบๆ

                สักพักหนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลของหญิงสาวก็เริ่มแดงก่ำ ร็อกซี่ลุกพรวดพราดเดินออกไปจากห้อง สำนึกของความเป็นสุภาพบุรุษบอกเขาให้ปล่อยเธออยู่กับตัวเอง เธออาจจะต้องการเวลาเยียวยาจากภารกิจที่ผ่านมา เขารู้ว่าได้ส่งเธอไปทำสิ่งที่เธอกลัวที่สุด และเธอก็รอดมาได้ ไม่แปลกหากร็อกซี่ต้องการสติแตกสักพัก

                แต่อีกเสี้ยวหนึ่งในความรู้สึก นอกเหนืออนุสติเอ่ยขึ้น

                xing gentleman!

            พ่อมดแห่งคิงสแมนตัดสินใจเดินไปตามหาอัศวินสาวคนเดียวขององค์กร และก็ได้เจอเธออยู่ในห้อง นั่งอยู่บนพื้นตรงปลายเตียง ใบหน้าซุกซบลงกับหัวเข่าที่ชันขึ้นมา พอได้ยินเสียงเขาเธอก็เงยหน้าขึ้น

                ใบหน้านั้นเปรอะไปด้วยน้ำตา

                เมอร์ลินสาวเท้าเข้าไปหา ไม่รู้ว่าเพราะอะไรในอกถึงอึดอัดได้มากถึงเพียงนั้น อัดอั้นจนเหมือนกับ...ปวดร้าว...ขึ้นมานิดๆ ด้วย

                ชายหนุ่มไม่พูดอะไร เพียงแต่นั่งลงยองๆ ใกล้ๆ เธอ ก่อนจะยื่นมือไปโอบร่างโปร่งบางนั้นเข้ามาซุกในอก

                ชั่ววินาทีหนึ่งเขาสัมผัสได้ว่าเธอตัวแข็ง แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น...กำแพงก็ทลาย

                ร็อกซี่ มอร์ตัน ร้องไห้ใส่อกเขาจนเปียกชุ่ม

                เมอร์ลินไม่ได้ทำอะไรมาก เพียงอยู่ตรงนั้น ตบหลังเธอเบาๆ สองสามที โดยไร้คำพูดใด แม้ในใจจะรู้สึกเวทนาหญิงสาวที่เขาฝึกฝนมากับมือมากเพียงใดก็ตาม

                ไม่รู้ผีห่าซาตานตนไหนดลใจให้เธอเข้ารับการทดสอบเป็นคิงสแมน แล้วก็ต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม...ชั่ววินาทีนั้นเขารู้สึกขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เธอนั่งอยู่ตรงนี้

                เป็นความรู้สึกที่พลุ่งพล่านขึ้นมา แม้จะมาอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็รู้ว่ามันถูกต้องแล้ว...ในความรู้สึกเขาเอง

                พ่อมดแห่งคิงสแมนกระชับอ้อมแขนแน่นพอที่จะให้ความอบอุ่นอีกฝ่าย แต่ต้องผงะเมื่อหญิงสาวผลักเขาออกเล็กน้อย

                ...ก่อนจะยืดตัวขึ้นแล้วจูบเขา...

               

                คืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากไปกว่าร็อกซี่ที่ยิ้มกว้างให้เขามากขึ้นอีกหน่อย บทสนทนานอกเหนือจากเรื่องงานที่เพิ่มขึ้นมาอีกนิด กับแววตาฉายแววอ่อนหวานบางช่วงขณะ บางครั้งก็หม่นหมอง...แล้วก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อเจอกับความเฉยชาดุจไม่รู้สึกรู้สาอะไรของเขา

                ...ความจริงคือไม่อยากรับรู้ต่างหาก

                ร็อกซี่อายุยังน้อยนัก เธออาจจำต้องอุทิศตัวให้คิงสแมน แต่ชีวิตอีกด้านหนึ่งก็คือท่านหญิงตระกูลขุนนางสูงศักดิ์ ที่สามารถหาใคร ดีเท่าไหร่ก็ได้มาเป็นเจ้าชายของตนเอง ซึ่งถ้าถามเขา...ก็ไม่รู้หรอกว่าเจ้าชายจะปกป้องเธอ หรืออัศวินอย่างเธอจะปกป้องเจ้าชายกันแน่

                แต่แน่นอนว่าอัศวินไม่จำเป็นต้องปกป้องพ่อมด และพ่อมดอย่างเขาก็ต้องปกป้องทุกคนอย่างเท่าเทียม

                และพ่อมด...เท่าที่เขารู้ ส่วนใหญ่ก็ไร้พันธะ ไร้ความสัมพันธ์กับผู้อื่นอยู่แล้ว พ่อมดส่วนใหญ่เย็นชากับเรื่องความรักจนเกินไป และเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

                ดังนั้นเขาจึงไม่พูด แลนซล็อตก็ไม่พูด

                และแลนซล็อตก็ไม่รู้ว่าเขาเปิดฟังเสียงเธออยู่เสมอ ทุกๆ ครั้งที่เหนื่อยล้า ทุกๆ ครั้งที่คิดถึง...

                “...ใจร้าย”

            เสียงหญิงสาวพึมพำแผ่วเบา แน่นอนว่าคำนิยามนั้นต้องเป็นตัวเขาเอง

                เมอร์ลินยิ้มออกมาได้นิดหน่อย กำลังใจหยดเล็กๆ ที่เขาลักขโมยมาซึมซาบเข้าไปในอกอย่างเชื่องช้า...

                และเพียงพริบตาเดียว มันก็หายวับไป

                “เอ๊ะ...ซวยแล้ว!!!

            ตูม!!!

               

                “เธอคิดว่าฉันเป็นคนฆ่าพวกนั้นหรือ?

                “แล้วคุณคิดว่าผมเป็นคนฆ่าร็อกซี่ ฆ่าเจ.บี. ฆ่าแดเนียลรึไง!

                แล้วเธอคิดว่าฉันจะทำร้ายเธอคนนั้นลงจริงๆ หรือ...

               ใบหน้าเรียบเฉย ทั้งที่ต้องซุกซ่อนความร้าวรานนั้นเอาไว้ลึกจนสุดใจ

            “อย่าใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล พวกเราต้องจบภารกิจนี้ให้ได้ แล้วพอเรื่องทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว...” น้ำเสียงของพ่อมดแห่งคิงสแมนเพิ่งขาดหายไปในตอนนี้เอง “...จะแอบไปปาดน้ำตาที่ไหนก็ไป”

                เอ็กซี่มองหน้าเขานาน...ดวงตาคู่โตจ้องเขม็งเหมือนอยากมองให้ทะลุไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ เนิ่นนานกว่าชายหนุ่มเจ้าของรหัสกาลาฮัดจะพยักหน้า แต่ไม่ก่อนที่จะเอ่ย

                “คุณใจร้ายที่สุด เมอร์ลิน”

 

                เขารู้ว่าเขาใจร้าย เลือดเย็นได้มากขนาดไหน

                ริมฝีปากของเมอร์ลินยกยิ้มจางๆ ขณะมองไปยังเพื่อนร่วมรบอีกสองคน

                เพื่อนสนิทของเขา...แฮร์รี่ ฮาร์ทเร่งให้เอ็กซี่เดินออกห่างจากรัศมีระเบิด คนอายุน้อยกว่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ นัยน์ตาแดงก่ำฉายแววรู้สึกผิดระคนเจ็บปวด เอ็กซี่มองเขาอีกแวบแล้วเดินจากไปตามคำสั่งแฮร์รี่โดยดี

                อย่าเพิ่งร้องไห้ ไว้เสร็จภารกิจเมื่อไหร่ จะไปปาดน้ำตาที่ไหนก็ค่อยว่ากัน!

            กาลาฮัดคนเดิมมองตรงมายังเขา มือคู่ที่เคยปฏิบัติหน้าที่ตามคำแนะนำของเขายื่นมาแตะบ่า ก่อนจะเลื่อนขึ้นวันทยาหัตถ์เต็มรูปแบบ สายตาที่มองสบกันไม่ได้เจ็บช้ำ แต่คือการนับถือและให้เกียรติ เป็นความซาบซึ้งสูงสุดที่แฮร์รี่จะมอบให้ได้

                “...นับว่าเป็นเกียรติ”

                สุภาพบุรุษอย่างพวกเขาไม่แสดงอารมณ์ออกมากันสักเท่าไหร่หรอก

                เมอร์ลินพยักหน้า มองเงาร่างของเพื่อนเดินจากไปไกลพอที่จะปลอดภัยจากระเบิด

                ริมฝีปากที่เคยมีเรียวปากนุ่มเนียนคู่หนึ่งประทับลงมาเริ่มเผยอ เปล่งเสียงร้องทุ้มต่ำ

                Country road, take me home...”

            นั่นสินะ...ตลอดเวลาเขานึกว่า บ้านของเขาคือคิงสแมน

            กระทั่งได้เรียนรู้ว่า ใครสักคน คนที่มีรอยยิ้มสดใส คนที่ปลาบปลื้มได้แม้แต่คำชมเล็กๆ น้อยๆ ของเขาจะเป็นนิยามคำว่า บ้าน ได้ด้วย

            ได้เวลากลับบ้านแล้วสินะ...

            ยามประตูทั้งหลายเริ่มเดินเข้ามาใกล้ เขาเห็นปากพวกนั้นเปิดออก แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

                “...To the place, I belong...”

            ไปสู่ที่ที่เขาควรจะไป

                ชายหนุ่มใช้มีดที่เลือกมาฟันกิ่งไม้โดยรอบ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดสูทของอัศวิน

                เอ็กซี่และแฮร์รี่เหลียวมาหาเขา แปลกที่ภาพสหายศึกเริ่มเลือนราง

                เขาเป็นพ่อมดได้ เป็นอัศวินได้

            “ West Virginia, mountain mamma

            ไกลโพ้น ณ เส้นขอบฟ้า ตรงที่มีภูเขาลูกนั้นอยู่ เขาจะเจอบ้านใช่ไหม

            “Take me home, country road

                ยามเหล่านั้นเดินมาถึงตัวเขา ปืนทุกกระบอกชี้มายังร่างเขา หนึ่งในคนพวกนั้นยื่นมีมาข้างหน้า

                เมอร์ลินมองไม่เห็น

                ภาพตรงหน้าค่อยๆ แจ่มชัด แปลกที่มันไม่ใช่กัมพูชา แต่เป็นห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งในฐานลับคิงสแมน

                ร่างเล็ก โปร่งบาง ค่อยๆ ยื่นมือมาหาเขาช้าๆ ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

                เอาสิ...จะเป็นไรไปถ้าถนนเส้นนี้จะพาเขากลับสู่ บ้าน ได้

                เขาคิดถึงบ้านเหลือเกิน      

พ่อมดแห่งคิงสแมนยิ้มรับ บอกกับตัวเองว่ากลับบ้านรอบนี้ เขาจะทำตัวดีๆ ไม่ทำท่าใจร้ายแบบนั้นอีกแล้ว

                หญิงสาวเบื้องหน้ายิ้มหวาน ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ราวกับจะเอ่ยว่า “มาแล้วหรือคะ”

                กลับบ้านกัน

            Take me home, to country road


.................

เพิ่งดูจบ มันดีงามมากกกกกกกกก //ร้องไห้

ไม่คิดว่าตัวเองจะสะอึกสะอื้นกับหนังสายลับได้ ให้ตายสิ!

คู่นี้อยากเขียนถึงมานานแล้วค่า

พอมีแบบนี้ อยากเขียน Knight and their wizard ขึ้นมาเลยแฮะ

รอก่อนน้า เสร็จจากสอบจะมาลุยค่ะ

           

               



[1] โลหะที่ถูกพัฒนาขึ้นมาจากนิกเกิลและฟอสฟอรัส

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #48 jessiejoke (@jessiejoke) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 21:35
    ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้นะคะ ชอบมากๆ อ่านไปคือนั่งนึกภาพตามแล้วร้องไห้เลยง่ะ_ แต่งดีมากค่ะ เมอร์ลินเป็นตัวละครที่รีดชอบมากไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาแต่งคู่กับแลนสรอต คือมันเรียวสุดๆ อยากให้มีตอนkingsman อีก สู้ๆนะคะ
    #48
    1
    • #48-1 atomic_no1 (@atomic_no1) (จากตอนที่ 13)
      2 พฤศจิกายน 2560 / 23:06
      เดี๋ยวจะมีเขียนต่อของเมอร์ลิน-แลนซลอตอยู่นะคะ รอสักแป๊บเนอะ ขอเคลียร์งานให้เรียบร้อยก่อนนะคะ ^_^

      ว่าแต่ได้อ่านตอนรวมพลคนถ้ำมองยังอ่ะ 5555 ตอนนี้เป็นการรวมตัวของเมอร์ลินจาก kingsman Q จาก 007 และไมครอฟต์จาก Sherlock นะคะ

      https://writer.dek-d.com/dekd/writer/viewlongc.php?id=1392559&chapter=8
      #48-1
  2. #46 uniism (@uniism) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 20:59
    เราตามดู kingsman ภาค 2 เพราะเมอร์ลินเลยค่ะ ตอนโดนระเบิดเราเฮิร์ทหนักมาก ทำกับพ่อมดของเราได้ไง งื้อๆ ยิ่งตอนเหยียบกับระเบิดไป ร้องเพลงไปหน่วงมากจิงๆ  ตอนนี้อยากเสพฟิคเมอร์ลินหนักมาก ขอบคุณไรท์มากค่า ดีใจมากค่ะที่ไรท์รีเทิร์นฟิครวมพ่อมดต่อ 
    ปล.จากฉากเจอกับเตกีล่าครั้งแรก เมอร์ลินไม่ค่อยชำนาญด้านบู๊จริงๆด้วย น่าจะได้บู๊เยอะกว่านี้ เสียดายมาก ;( 
    #46
    1
    • #46-1 atomic_no1 (@atomic_no1) (จากตอนที่ 13)
      7 ตุลาคม 2560 / 21:04
      ไม่รีเทิร์นได้ไงอ่ะตัว นี่ซุ่มอยู่นาน (จริงๆ คือมัวแต่ไปอ่านหนังสือสอบ T^T)

      กรีดร้องน้ำตาไหลตอนฉากเมอร์ลิน คืออะไรยังไง ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ แล้วแบบ ตอนฮียิ้มตอนใส่สูทครั้งแรกอีกล่ะ //ล้องห้ายยย

      ฟิคมาค่ะ รอแป๊บ มาแน่ 555555

      จะว่าไป เตกีล่านี่เก่งไปรึเปล่าเนี่ย ขนาดเอ็กซี่ยังพ่าย รับบ่ได้กันเลยทีเดียว
      #46-1
  3. #43 punch_377 (@phatnarin-shr) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 00:55
    ฮรืออออออ ตอนดูในโรงร้องไห้เลยค่ะTT น้ำตาซึมตั้งแต่ร็อกซี่แล้ว พอนึกถึงเพลงแล้วอดไม่ไหวเลยค่ะ ขอรีเควสคู่ได้มั้ยคะ อยากให้ตอนจบเอ็กซี่ไม่ได้แต่งงาน55555
    #43
    2
    • #43-1 atomic_no1 (@atomic_no1) (จากตอนที่ 13)
      30 กันยายน 2560 / 14:35
      รีเควสได้ค่า นี่ก็ไม่ได้ต่อต้านคู่อื่น แค่ลงเรือ hartwin กับ merlin/roxy แค่นั้นเองงง

      ถ้าอยากอ่าน merlin แบบไืม่ซีเรียส ลองอ่าน knights and their wizards ดูค่ะ เดี๋ยวจะแต่งต่อละ 5555
      #43-1
  4. #42 Kunoichi69 (@joyzazanan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 15:54
    ขอบคุณที่เขียนตอนนี้ขึ้นมาค่ะไรท์ ฮือออ รักที่สุด
    สารภาพเลยค่ะว่าตอนนี้เราก็ร้องไห้เหมือนกัน มันหน่วงตั้งเเต่ฉากร็อกซี่แล้วล่ะค่ะ เเต่ไม่คิดว่าเมอร์ลินต้องมาจบแบบนี้
    พอนึกถึงฉากนั้นเเล้วอ่านไปด้วยมันก็น้ำตาคลอเลยค่ะ ฮืออออ ปวดใจ
    #42
    1
    • #42-1 atomic_no1 (@atomic_no1) (จากตอนที่ 13)
      30 กันยายน 2560 / 14:40
      ขอบคุณที่อ่านเช่นกันค่า

      เรานี่หน่วงตั้งแต่ร็อกซี่แล้วเหมือนกัน อารมณ์แบบ ฮะ! อะไร ร็อกเหรอ ไม่นะ! ยังมาเจอเมอร์ลิน นี่น้ำตาไหลตั้งแต่ตอนสลับเท้า โกรธเอ็กซี่มาก นางแบบ...ซุ่มซ่ามอ่ะ จะพ้นอยู่แล้ว แถมนี่คือภาคสนามครั้งแรกของเมอร์ลินด้วย น้ำตาร่วงกันเลยทีเดียว

      ลองอ่าน knights and their wizards รวมพลคนถ้ำมองดูนะคะ เป็นพาร์ทของ Q แห่ง MI6 (007), Microft (Sherlock BBC) และ Merlin (Kingsman)

      ถ้าพวกนี้มาเจอกันมันจะป่วงขนาดไหนน้อ 55555
      #42-1