คัดลอกลิงก์เเล้ว

เหงา [Haikyuu!! อุชิสึกกี้]

อุชิจิมะขับรถไปส่งแล้ว หลังจากนั้นก็ได้พูดคุยกันตั้งเยอะแยะ ความรู้สึกมันก็ยิ่ง...

ยอดวิวรวม

409

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


409

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : 0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 พ.ค. 60 17:49 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


































เหงา




















































C o n t e n t s



Astonishment

Keep in Touch

Stickers

Meet and Please

ฝนพรำ | Sprinkle
















Talk with Sri


สวัสดีค่า ( ´ ▽ ` )ノ❤
กลับมาพบกันอีกกับอุชิสึกกี้น่อ 
ตอนนี้มีความพิเศษอย่างคืออะไรรู้มั้ยเอ่ย 
ไม่ปล่อยให้งงนานก็เฉลยเลยดีกว่า
จะมีตอนต่อไปแน่นอน !~ 
เพราะไม่ได้ใส่ TBC ? แต่เป็น TBC. ไงล่าาา 
(ตัวเอียงซะด้วย)

อีกอย่างคือเราจะปิดซีรีส์นี้แล้วนะคะ 
กำลังคิดอยู่ว่าให้จบตอนหน้าหรืออีกสองตอนถึงจบดี 
ลังเลว่าจะเอาอีกตอนเป็นตอนพิเศษดีมั้ย ฮาาา

แต่ก็ยังอยากให้ติดตามต่อไปนะคะ ❤






( ปล.เรื่องที่หงุดหงิดต่อนี้คือสปีดในการแต่งค่ะ ฮือ มันช้าไม่ทันใจเลย)







ถ้าอ่านแล้วรู้สึกสนุกสักนิดก็จะดีใจมาก ๆ เลยค่ะ

 มาพูดคุยกันได้ที่ Twitter @Peerada323

 #อุชิสึกกี้




Please Enjoy.



















THX THEME


OWEN THEME














o w e n tm.

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 26 พ.ค. 60 / 17:49

บันทึกเป็น Favorite


เหงา
Pair : Ushijima x Tsukishima

By : หมูยิ้มยาก (DaiyMizNight)

Warning : ต่อจาก ฝนพรำ Sprinkle จ้ะ
(มันก็ต่อกันเรื่อย ๆ นี่แหละ)
เนื้อหาค่อนข้างมโนเอาแล้วนะจ้ะ

Spoil ss3 นิสนึงจ้ะ 
(นิดจริง ๆ แบบแทบไม่อิงเลยด้วยซ้ำ ฮา)































เหงา































หลังจากที่ทั้งสองได้เดินเที่ยวดูหนังกินข้าวกันเรียบร้อยตอนนี้ก็ถึงเวลาจากลา สึกิชิมะกล่าวอำลาเสร็จสรรพและก้าวเท้าเดินออกมาหมายจะมุ่งกลับบ้าน แต่อุชิจิมะไม่รู้ว่าเพราะตนเองยังอยากอยู่กับคนตรงหน้าให้นานขึ้นอีกหรืออะไรกันแน่ถึงได้เอ่ยชวนแบบนั้นไป


"ให้ฉันไปส่งไหม" สึกิชิมะหยุดเดิน


"ครับ?" สึกิชิมะอยู่ห่างไปหน่อยคงจะไม่ได้ยินจึงเอ่ยเชิงถามออกไป


"ฉันถามว่าให้ไปส่งไหม" อุชิจิมะถามอีกครั้งแล้วเดินเข้าไปใกล้


"เอ่อ.." สึกิชิมะครุ่นคิดอยู่พอสมควรเหมือนจะลังเลว่าจะเอายังไงดี นั่นยิ่งทำให้อุชิจิมะรู้สึกเหมือนทำไม่ดีต่ออีกฝ่ายที่ทำให้ต้องลำบากใจ อุชิจิมะไม่ต้องการ


"ถ้าลำบากใจก็ไม่เป็นไร กลับดี ๆ ล่ะ สึกิชิมะ เคย์" อุชิจิมะยิ้มบางให้ก่อนจะออกเดินไปยังรถของตนเอง


"คือว่า!" จังหวะนั้นเองสึกิชิมะก็ส่งเสียงพูดขึ้น ทำให้อุชิจิมะต้องเหลียวหลังไปมอง


"..ขอรบกวนด้วยครับ"


"..ถ้างั้นก็ตามมาเลย" อุชิจิมะรู้สึกได้เลยว่าตนเองดีใจและอารมณ์ดีขนาดไหน แค่สึกิชิมะตกลงให้เขาไปส่งแต่เขาก็หุบยิ้มไม่ลงแล้ว ถึงมันจะดูเหมือนไม่ยิ้มสำหรับคนอื่นก็เถอะ เพราะอุชิจิมะเป็นคนยิ้มยากและน้อยคนที่จะดูออกว่าเขายิ้ม

ที่แน่ ๆ มีอยู่คนหนึ่งที่ดูออกได้อย่างง่ายดายว่าเขายิ้มอยู่ คนที่กำลังเดินเคียงข้างเขาตอนนี้ยังไงล่ะ

ทั้งสองเดินมาถึงรถของอุชิจิมะซึ่งจอดอยู่ที่จอดรถของจักรยานยนต์ อุชิจิมะเดินมาหยุดที่รถสปอร์ตไบก์สีดำล้วนโดยที่เบาะเป็นสีเลือดหมู ขนาดรถที่ดูเป็นรถคันใหญ่นั้นดูเข้าทีกับรูปร่างสูงใหญ่สมส่วนของผู้เป็นเจ้าของได้อย่างดี


"เป็นมอเตอร์ไซด์เหรอครับ" สึกิชิมะเลิกคิ้วแปลกใจ


"สปอร์ตไบก์น่ะ ไม่ชอบเหรอ" อุชิจิมะหันไปถามแล้วล้วงหยิบกุญแจรถออกมา


"เปล่าครับ แค่นึกว่าจะเป็นรถยนต์เพราะพูดแค่ว่ามีรถ"


"ฉันคงพูดไม่ชัดเจนเองสินะ ต้องขอโทษด้วย"


"ไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอโทษสักหน่อยครับ" สึกิชิมะยกมือปัดไปมาเชิงบอกว่าไม่เป็นไร


"ว่าแต่ซ้อนได้สินะครับ มีหมวกกันน็อกไหมครับ" อุชิจิมะสอดกุญแจปลดล็อกเบาะนั่งแล้วยกเบาะขึ้นเพื่อหยิบหมวกกันน็อกอีกใบและเสื้อแจ็กเก็ตให้สึกิชิมะ


"เสื้อ ? นี่น่าจะใช้สำหรับคนขับมากกว่านะครับ" สึกิชิมะยื่นมันคืนให้กับอุชิจิมะ แต่เขาส่ายหน้า


"ไม่ล่ะ ตอนขี่รถลมมันแรงนายใส่กันลมเถอะ ฉันชินแล้ว ไม่เป็นไร"


"งั้นเหรอครับ ขอบคุณมากครับคุณอุชิจิมะ"


"อื้ม" สึกิชิมะวางหมวกลงที่เบาะแล้วใส่เสื้อแจ็กเก็ต จากนั้นทั้งสองก็จัดแจงสวมหมวกกันน็อก สึกิชิมะล็อกหมวกไม่เป็นอุชิจิมะจึงช่วยล็อกให้


"ขอบคุณครับ" สึกิชิมะมองท่าทางที่ดูชำนาญในการใช้รถจักรยานยนต์คันนี้ของอุชิจิมะอย่างลืมตัว 

เท่จังเลย

จนเผลอใจลอยไม่ได้ยินเสียงเรียก


"สึกิชิมะ เคย์"


"ฮะ..ครับ!" เหมือนจะหลุดจากภวังแล้ว


"พร้อมแล้ว ขึ้นมาซ้อนได้เลย"


"ครับ" 


เมื่อขึ้นไปซ้อนสึกิชิมะก็บอกเส้นทางไปที่บ้าน อุชิจิมะรู้สึกคุ้น ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนจะบิดกุญแจสตาร์ตรถและออกแรงบิดจนรถทะยานเข้าสู่ถนน 

เพราะด้วยแรงของรถที่ค่อนข้างมากจึงทำให้สึกิชิมะต้องโน้มตัวเข้าไปกอดที่เอวของอุชิจิมะอย่างเสียไม่ได้ ด้วยท่าที่ต้องโน้มตัวเข้าไปกอดจึงทำให้ตัวเขานั้นชิดกับแผ่นหลังของอีกฝ่ายจนได้กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มจากเสื้อลอยมาอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นหอมสดชื่นจาง ๆ ที่น่าจะเป็นกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของอุชิจิมะ ถึงสึกิชิมะจะรู้สึกว่าเป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกสงบใจและทำให้อกด้านซ้ายเต้นผิดจังหวะ แต่ลึก ๆ แล้วเขาก็รู้สึกดีที่ได้กอดคนตรงหน้าอยู่เหมือนกัน

ใช้เวลาไม่นานสปอร์ตไบก์คันหรูก็มาจอดที่ด้านหน้าบ้านของสึกิชิมะอย่างนิ่มนวล สึกิชิมะถอดหมวกยื่นให้อุชิจิมะแล้วจึงถอดเสื้อแจ็กเก็ตส่งให้คืน


"ขอบคุณที่มาส่งนะครับ" สึกิชิมะโค้งให้น้อย ๆ


"ไม่เป็นไร นี่บ้านนายเหรอ สวยจังนะ" อุชิจิมะเปิดกระจกกันลมขึ้นมองบ้านของคนตรงหน้า


"ครับ เข้ามาดื่มน้ำชาข้างในก่อนไหมครับ"


"ขอโทษที่ต้องปฏิเสธเพราะต้องรีบกลับแล้วล่ะ แต่ถ้าครั้งหน้าไม่ปฏิเสธแน่" สึกิชิมะเห็นแค่ตาสองข้างจากหมวกกันน็อกที่ตอนนี้ทำตาหยี

ยิ้มอยู่ด้วย หรือเปล่านะ ? 

เขาจึงยิ้มตอบให้


"ขี่กลับดี ๆ นะครับ"


"ขอบใจนะ ไว้เจอกันใหม่" อุชิจิมะจับกระจกกันลมของหมวกลงแล้วยกขาตั้งขึ้นสตาร์ตรถอีกครั้ง


ขณะที่อุชิจิมะกำลังจัดแจงรถให้เข้าที่แล้วมองถนนว่ามีรถหรือเปล่า สึกิชิมะก็พูดขึ้น


"ไว้ไลน์มาบอกทีนะครับถ้าถึงแล้ว" ปากไปไวกว่าความคิด รู้สึกตัวอีกทีสึกิชิมะก็พูดออกไปโดยที่ไม่ทันจะได้คิดเสียแล้วปากนี่มักจะไวกว่าความคิดอยู่แล้ว


"แน่นอน"


"บ๊ายบายครับ" สึกิชิมะโบกมือลา


"บ๊ายบาย"


แล้วสปอร์ตไบก์สีดำก็ทะยานออกจากหน้าบ้านไปและไม่นานก็ไกลจนลับสายตา

สึกิชิมะมองไม่เห็นรถแล้วจึงเดินกลับเข้าบ้านไป ทักทายแม่และพูดคุยนิดหน่อยจากนั้นขอตัวไปอาบน้ำและแน่นอนว่าเขาไม่ลืมที่จะถอดกำไลข้อมือที่พึ่งได้มาออกก่อนจะอาบน้ำ สึกิชิมะเป็นคนใช้เวลาอาบน้ำไม่ได้นานอะไรแต่วันนี้กลับรู้สึกว่าใช้เวลานานกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะขัดสีฉวีวรรณแต่เป็นเพราะเหม่อลอยคอยคิดถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นวันนี้มากกว่า 

คิดไปเรื่อย ๆ ก็มาถึงตอนที่อุชิจิมะเข้ามาบังเขาจากน้ำที่สาดเข้ามาเพราะรถคันนั้น ตอนนั้นมันกะทันหันมากจนสึกิชิมะไม่ทันคิดอะไรนอกจากตกใจและคนตรงหน้าเปียกน้ำอะไรหรือเปล่า 

จู่ ๆ สึกิชิมะก็รู้สึกหัวใจเต้นเร็วขึ้นหน่อย ๆ ตอนที่สึกิชิมะคิดย้อนถึง  ตอนนั้นพวกเขาก็ตัวใกล้ชิดกันมากเลย

ชอบช่วงเวลาตอนนั้นเหมือนกันนะ

สึกิชิมะคิดว่าใช้เวลานานเกินไปแล้วจึงลุกออกจากอ่างน้ำ เช็ดตัว ใส่เสื้อผ้า หยิบกำไลผ้าที่เหลืองนวลขึ้นมาสวมและคว้าผ้าเช็ดผมมาเช็ดผมปอย ๆ เดินขึ้นห้องนอนไปแล้วนั่งลงที่เตียงพลางเช็ดผมไปด้วย



ตึ๊ดึง ~



เหมือนเป็นเสียงที่เฝ้ารอคอยมาตลอด สึกิชิมะรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดดูว่าจะใช่ข้อความจากคนที่ตนรออยู่หรือเปล่า


Ushijimaa : ฉันถึงบ้านแล้ว

Ushijimaa : นะ


สึกิชิมะแอบขำน้อย ๆ ให้กับการใช้คำที่ดูเหมือนกับอีกฝ่ายไม่รู้จะใช้คำยังไงดี แบบว่าจะเติมนะต่อท้ายดีไหม คิดว่าไม่ดีกว่าแต่สุดท้ายคิดว่าใส่ดีกว่าทั้ง ๆ ที่กดส่งไปแล้วเลยส่งมาอีกที แค่สึกิชิมะลองคิดก็รู้สึกว่าอีกคนนั้นน่ารักมาก ๆ เลย


Tsukki.T-rex : ดีแล้วล่ะครับ

Ushijimaa : กินข้าวหรือยัง


เมื่ออ่านข้อความสึกิชิมะถึงนึกขึ้นได้ว่าหลังจากกลับบ้านมาเขายังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย ถึงตอนปกติจะไม่ค่อยกินอยู่แล้วก็เถอะแต่พอคน ๆ นั้นพูดถึงก็ทำให้รู้สึกอยากอาหารขึ้นมาหน่อย ๆ อยู่เหมือนกัน


Tsukki.T-rex : ลืมไปเลยครับ


สึกิชิมะส่งสติกเกอร์ไดโนเสาร์หัวเราะแห้ง ๆ


Tsukki.T-rex : งั้นผมขอไปกินข้าวก่อนนะครับ

Ushijimaa : งั้นเหรอ 

Ushijimaa : อย่าลืมกินสิ ยิ่งตัวผอมขนาดนั้นด้วย

Tsukki.T-rex : ครับบ

Ushijimaa : เป็นนักกีฬาก็ต้องดูแลสุภาพด้วยนะ อีกไม่นานก็จะแข่งแล้วนี่

Ushijimaa : อย่าทำให้เป็นห่วงนักสิห่วง 


คุณอุชิจิมะเป็นห่วงเราด้วย


สึกิชิมะยกมือทั้งสองข้างมากุมหน้าทั้ง ๆ ที่ถือโทรศัพท์อยู่


นี่คือเขินเหรอ นี่เราเขินใช่มั้ย

รับมือไม่เคยได้เลยจริง ๆ คน ๆ นี้


Tsukki.T-rex : ขอโทษนะครับ

Tsukki.T-rex : แล้วก็ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ

Tsukki.T-rex : แต่นี่ผมก็ยังไม่ได้กินข้าวสักทีเลย

Ushijimaa : โอ๊ะ ขอโทษที่รั้งไว้


อุชิจิมะส่งสติกเกอร์ไดโนเสาร์โค้งขอโทษ สึกิชิมะส่งคืนให้เป็นไดโนเสาร์พร้อมข้อความ 'ไม่เป็นไร' แล้วจึงลงไปกินข้าว

วันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ เช่นนี้ ทั้งสองคนต่างก็ส่งข้อความพูดคุยกันเกือบจะทุกวัน วันไหนคุยน้อยก็จะเป็นเพราะต้องซ้อมวอลเลย์กันทั้งคู่ ผลัดเปลี่ยนกันพูดคุยระบายความเหนื่อยล้าจากการซ้อมที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ เช่นนี้เรื่อยมา





จนวันนี้ 


วันที่ไม่คิดว่าจะมันเกิดขึ้น





Ushijimaa : สึกิชิมะ เคย์ ฉันมีเรื่องต้องบอก

Ushijimaa : หลังจากวันนี้ไปฉันต้องเข้าค่ายฝึกของเยาชนทีมชาติ

Ushijimaa : ทางโคชมีกฎห้ามใช้โทรศัพท์ นั่นแปลว่าฉันจะต้องหยุดคุยกับนานไประยะหนึ่ง

Ushijimaa : ฉันขอโทษนะ


สึกิชิมะพึ่งได้กดเข้าแอปพลิเคชันเพื่อมาอ่านข้อความก็ตอนเช้าของอีกวันที่ข้อความนี้ถูกส่งมาแล้ว หรือก็คือข้อความนี้ถูกส่งมาเมื่อวานนั่นเอง และถ้าหากเป็นอย่างที่อุชิจิมะบอก นับตั้งแต่วันนี้พวกเขาจะถูกตัดขาดจากกันชั่วคราว

สึกิชิมะเข้าใจ เข้าใจดีเลยว่าอุชิจิมะจะต้องทำตามกฎอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ตัวเขาน่ะสิกลับทำใจให้สงบลงไม่ได้เลย คอยแต่คิดว่ารู้อย่างนี้น่าจะขอเบอร์โทรติดต่อหรืออะไรก็ได้ รู้อย่างนี้ถ่างตามาอ่านข้อความตั้งแต่เมื่อคืนก็ดี



รู้อย่างนี้...

ไม่ได้ ตัวเราเองก็จะต้องฝึกซ้อมหนักเหมือน ๆ กับคุณอุชิจิมะ จะมามัวทำตัวไม่มีเหตุผลแบบนี่ไม่ได้



คิดได้อย่างนั้นสึกิชิมะก็ตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจฝึกซ้อมมาก มากเสียจนทุกคนตกใจว่าเขาไปโดนอะไรกระแทกหัวมาหรืออะไรถึงได้มีแรงฮึดซ้อมได้ขนาดนี้

เปล่าเลย เรื่องนี้ตัวสึกิชิมะเองก็รู้ดี เพราะเขาต้องการที่ลืม ลืมความเหงานี้ จะได้ไม่ทำให้คุณอุชิจิมะต้องเป็นห่วงหรือลำบาก เขาจะต้องซ้อม ซ้อม และซ้อม ขอแค่ให้ในหัวมีแต่เรื่องวอลเลย์บอลก็พอ

เรื่องที่สึกิชิมะต้องหยุดการติดต่อกับอุชิจิมะนั้นยามากุจินั้นก็รู้ เพราะไปคาดคั้นเอามาจากเจ้าตัวโดยตรง ยามากุจินึกสงสัยว่าทำไมสึกิชิมะเพื่อนของเขาถึงได้คึกซ้อมเป็นบ้าเป็นหลังเหมือนคู่บ้าคาเงยามะฮินาตะขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่นิสัยเลยสักนิด พอรู้เหตุผลจากความสงสัยก็แปรเปลี่ยนเป็นความเป็นห่วง



จะไหวมั้ยนะสึกกี้ โหมซ้อมขนาดนี้



แล้วยามากุจิก็นึกไอเดียออก จะเป็นเรื่องดีหรือเปล่านี่ก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เชื่อเถอะว่าต้องดีสำหรับสึกิชิมะแน่ ๆ

สึกิชิมะที่ตอนนี้ดวงตาสีเฮเซลคู่สวยนั้นสะท้อนให้เห็นแต่เพียงลูกวอลเลย์ที่อยู่ตรงหน้าของตนเองเท่านั้น ถึงแม้จะพยายามตั้งใจซ้อมแค่ไหน ความคิดนั้นก็จะแวบเข้ามาในหัวเสียทุกทีไป








คิดถึง... คุณอุชิจิมะ











TBC.








ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 『• DaiyMizNight • 』 จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 10:55
    สึกกี้~~ น่ารักจังลูก รอหน่อยนะเดี๋ยวพี่เค้าก็กลับมา
    #5
    0
  2. #4 MinasP
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 00:47
    โอ้ยยยยยย น่าร้ากกกก ละมุนละไมเหมือนเดิมค่ะะ

    อ่านเเล้วเหมือนได้ฮีลลิ่งง ชอบจัง พี่อุชิอบอุ่นมากกก สึกกี้ก็น่ารักมากกกกก ชอตให้เเจคเก็ตนี่เเบบ ฮือออ อร่อยยย ว่าเเต่ยามากุจิมีเเผนอะไรกันนะ!!

    รอตอนต่อไแนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่าาา
    #4
    1
    • 20 มิถุนายน 2560 / 21:27
      ขอบคุณนะค้าาาาา รักเขากันเยอะ ๆ ค่ะ จะได้มีบทอีกเยอะ ๆ ฮาาา
      #4-1
  3. วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 19:05
    อุชิซังหล่ออีกแล้ว สุภาพบุรุษ แถมเวลาชายคนนี้ยิ้มทีไรแล้วโลกสดใสทุกที //กุมหน้า

    แล้วน้องก็น่ารักมากเวลาน้องเขิน น้องคิดถึง เอ็นดูหนักมาก

    อยากให้ชายวัวรู้จริงๆว่าสึกกี้คิดถึงขนาดไหน 

    ยังไงชอบอุชิสึกกี้ก็โมเม้นต์คุยกันแข็งๆสไตล์ชายวัวเนี่ยแหละค่ะ

    คุณหมูยิ้มยาก(ใช่มั้ยคะ?) แต่งได้ตรงสเป็คเลยค่ะ 

    รออ่านตอนต่อๆไปนะคะ รอดูแผนการของเพื่อนซี้FCสึกกี้

    รอดูซีนเลิฟๆของคู่นี้อีกค่ะ! ღゝ◡╹)ノ♡ 
    #3
    2
    • 20 มิถุนายน 2560 / 21:27
      ขอบคุณที่ถูกใจนะคะ รักกกก อิสสะพี่วัวสไตล์ ฟฟฟฟฟ
      #3-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #2 PREAMSANJI (@PREAMSANJI) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 19:48
    งึ้ยยย คิดถึงๆๆ คิดถึงงง กรี้ดดดด สึกกี้จำเป็นต้องน่ารักแบบนี้มั้ยย อุชิก็ใจดี จนอยากจะได้-- รักก อุชิสึกกี้55555
    #2
    1
    • #2-1 『` Raypiadea 』 (@atlove-323) (จากตอนที่ 1)
      20 มิถุนายน 2560 / 21:23
      ขอบคุณน้าค้าาาา รักเขาเยอะ ๆ ค่ะจะได้บทเยอะ ๆ ฮาาา
      #2-1
  5. #1 เขียว
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 13:41
    อ่านแล้วมีแต่คำว่าน่ารัก น่ารัก น่ารัก ในหัวเต็มไปหมดเลยค่ะ ทั้งน้องทั้งพี่วัว

    เขินกับฉากซ้อนมอเตอร์ไซค์มาก กลิ่นอ่อนๆของพี่วัว~~~~ ///_\\\

    สึกกี้คิดถึงพี่วัวขนาดนี้ แล้วทางพี่วัวจะเป็นไงบ้างน้าา

    ยามากุจิจะทำอะไร เราเชื่อในตัวเธอเสมอนะกุจจี้ 55555555
    #1
    1
    • 26 พฤษภาคม 2560 / 17:09
      ใช่ค่ะ ต้องเชื่อในเขา กุจจี้!! ฉันเลือกนาย!!
      #1-1