[Fic naruto] เบื้องลึกของคู่กัด ซาอิ and ซากุระ

ตอนที่ 3 : คุโมะแห่งหมอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 ต.ค. 49


ในยามรุ่งอรุณที่แสนสดใส เสียงนกร้องเป็นสัญญาณเริ่มต้นวันใหม่  เด็กหนุ่มผมดำดวงตาคมเข้มยืนกอดอกพิงกับประตูบานใหญ่ ที่สลักชื่อว่า โคโนฮะงาคุเระ  อยู่คนเดียว ใบหน้าของเขาช่างเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมา ช่างขัดกับอีกคนนึง ที่ในเวลานี้กำลังร้อนรน และร้อนตัวด้วยล่ะมั้ง

เอ่อ โทษนะ คือชั้น... เสียงเด็กสาวที่เขารอคอยดังขึ้น พร้อมๆกับเสียงหอบหายใจที่ตามมาติดๆ ซาอิเห็นดังนั้นจึงเงยหน้ามองเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า และกระแอมเบาๆก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้น

อรุณสวัสดิ์ครับ อยากจะพูดอย่างงั้นอยู่หรอกนะครับ  แต่ว่านี่มันก็สายแล้ว

ก็บอกแล้วไงว่าชั้นขอโทษ คือพอดีเมื่อวานมันมีเหตุนิดหน่อยน่ะ ก็เลย....

 เป็นนินจาเค้าต้องตรงต่อเวลานะครับ ไม่อย่างงั้นวันนี้เราก็ไปไม่ถึงแคว้นคุโมะพอดี

นี่ ฟังชั้นพูดให้จบก่อนได้ป่ะ - - เด็กสาวเริ่มหมดอารมณ์ เพราะเธอไม่ได้พูดสิ่งที่ต้องการจะพูดซะที

ก็ได้ครับ เด็กหนุ่มพยักหน้าเป็นเชิงว่าตกลง

คือเมื่อวานนี้ หลังจากแยกกับนายแล้ว ชั้นน่ะไป.......

.....ซากุระ เรื่องที่ว่ามาเรียนกับชั้นน่ะ ไม่ต้องบอกเด็กคนนั้นนะ ซาอิน่ะ ชั้นไม่ค่อยไว้ใจ

จู่ๆเสียงซึนาเดะก็ดังขึ้นในหัว ทำให้เธอนึกถึงเมื่อเช้าที่ซึนาเดะย้ำเรื่องนี้ไว้ หลังจากเรียกซากุระมาพบเพื่อสอนอะไรเพิ่มเติมให้เธอสักหน่อย ก่อนที่จะออกเดินทางกัน

เออ... ช่างมันเถอะ รีบไปกันดีกว่าซากุระรีบตัดบทอย่างดื้อๆ

อะไรกันครับ ทีนี้พอผมอุตส่าห์หยุดพูดแล้ว คุณกลับเด็กหนุ่มทำสีหน้าไม่พอใจนิดๆแต่พอหันไปมองซากุระ ก็พบว่าตอนนี้เดินนำไปแล้ว

นี่ เร็วๆสิ เดี๋ยวก็ทิ้งซะหรอกซากุระหันกลับมาตะโกนเรียกอย่างอารมณ์เสีย ซาอิจึงเดินตามไปอย่างช่วยไม่ได้

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ร่างเงาดำสองร่างพุ่งผ่านพุ่มไม้ที่อยู่ด้านข้างไปอย่างรวดเร็ว  แม้แต่เวลาเองก็เช่นกัน อาทิตย์ยามเย็นเริ่มปรากฏ แต่คนทั้งสองก็ยังคงก้าวต่อไป อาจเป็นเพราะไม่ทันได้สังเกตก็ได้ เนื่องจากการเดินทางครั้งนี้ ถือว่าเป็นการเดินทางที่เรียกได้ว่าห่วยที่สุด เท่าที่เคยเจอมาของ ฮารุโนะ ซากุระคนนี้  ก็แน่ล่ะ ระหว่างที่ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านคุโมะ ซากุระพยายามจะเปิดประเด็นหาเรื่องคุยกับเจ้าเด็กหนุ่มหน้าตายนี่ แต่ทางนั้นกลับเมินหน้าหนีซะเฉยๆ จนเธอหมดอารมณ์ และต้องเงียบไปในที่สุด

ถึงแล้วล่ะครับ เด็กหนุ่มเอ่ยปากพูดหลังจากเงียบมานานพลางหันมามองซากุระที่ตอนนี้หยุดเดินและกำลังยืนอยู่ข้างๆเขาแล้ว

   ทั้งสองกวาดตามองไปทั่วพื้นที่แถวนี้ และพวกเค้าก็พบประตูไม้บานใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายกับประตูทางเข้าของโคโนฮะ เพียงแต่บานนี้เขียนว่า คุโมะงาคุเระเท่านั้นเอง เมื่อเห็นดังนั้นทั้งสองจึงก้าวเดินเข้าไปอย่างช้าๆ ทันทีที่เข้ามายังหมู่บ้านนี้ เห็นได้ชัดเลยว่าผิดกับโคโนฮะเห็นๆ เพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็จะเห็นแต่หมอกสีขาวโพลนกับกลุ่มไอความเย็นที่รู้สึกประหลาดๆจนสัมผัสได้ เด็กสาวผมชมพูใช้มืออุ่นๆของตนเองกอดอกเพื่อบรรเทาความหนาว ส่วนเด็กหนุ่มก็ยังคงหันซ้ายแลขวามองหาบางสิ่งบางอย่างจนสังเกตได้ เมื่อเห็นดังนั้น ซากุระจึงถามขึ้นเพื่อต้องการตัดข้อข้องใจของตนเกี่ยวกับท่าทีล่อกแล่กของเขา

หาอะไรอยู่เหรอ? นายน่ะ เด็กสาวถามขึ้นพลางเดินเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มที่ตอนนี้เลิกทำท่าทีชวนปวดหัวแล้ว

ที่พักของพวกเราไงครับ คุณคงไม่หวังให้ผมนอนตากน้ำค้างหรอกนะซาอิตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดนิดๆพร้อมกับรอยยิ้มเป็นเชิงล้อเลียนที่ตามมา

ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย ก็แค่ลองถามดูนี่นาเด็กสาวตอบกลับห้วนๆ   ให้ตายเถอะ หมอนี่จะกวนประสาทชั้นไปถึงไหน (ซากุระคิดกับตนเองเงียบๆ - -)

ถ้าอย่างนั้น เราก็ลองเดินเข้าไปดูก่อนล่ะกันนะครับ เพราะถ้ายังยืนเก้ๆกังๆแบบนี้ต่อไปผมว่าไม่ดีแน่

อืมม.....หา? ว่าไงนะ!!” เด็กสาวไม่ได้ใส่ใจคำพูดของซาอินัก ทว่าเมื่อเธอหันไปมองข้างหลังก็พบคนคนนึงกำลังเดินย่างกรายเข้ามาใกล้ทั้งสอง หมอกที่หนาทึบนี้ปิดบังใบหน้าจนไม่อาจจะรู้ได้ว่าเป็นใคร  ซากุระรีบหยิบอาวุธขึ้นมาเพื่อป้องกันตามสัญชาตญาณ เพียงแต่ทางซาอิกลับยกมือเป็นเชิงบอกว่าอย่า แล้วคนคนนั้นก็เดินออกมาจากกลุ่มหมอกหนา เผยให้เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียว อายุน่าจะไม่เกิน25 ซึ่งรวบผมสีดำนั้นไว้เป็นหางม้า จากการแต่งตัวที่เห็นก็น่าจะเป็นลูกผู้ดีมีสกุล ซากุระจึงค่อยๆลดอาวุธลงตามที่ซาอิบอก

พวกคุณคือ นินจาจากโคโนฮะที่จะมาช่วยคุ้มครองท่านหญิงมิโคโตะใช่ไหมครับ? บุรุษตรงหน้าเอ่ยปากถามด้วยเสียงเข้ม

ค...ค่ะ ใช่แล้ว ซากุระตอบกลับแบบตะกุกตะกัก

ถ้าอย่างนั้นก็เชิญทางนี้เถอะครับ ท่านหญิงกำลังรออยู่ ชายหนุ่มร่างสูงผายมือเชิญทั้งสอง พร้อมกับเดินนำไปก่อน ซาอิและซากุระมองหน้ากันอย่างงงๆว่าจะเดินตามไปดีไหม แต่แล้วเด็กหนุ่มก็พยักหน้าเป็นเชิงบอกว่า ไปเถอะ ซากุระเห็นดังนั้นจึงเดินตามไป แต่เธอก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ จึงพยายามเดินเข้ามาชิดเด็กหนุ่มเพื่อถาม

นี่ แน่ใจเหรอ? ว่าเค้าใช่คนของท่านหญิงมิโคโตะน่ะซากุระกระซิบเบาๆที่ข้างหูของซาอิ

อืม ไม่รู้สิครับ เด็กหนุ่มตอบกลับพลางส่ายหัวหน่อยๆ

ไหงเป็นงั้นล่ะ ขืนหมอนี่เป็นมือสังหารที่มาลอบทำร้ายพวกเราที่จะมาคุ้มครองท่านหญิงไม่แย่เลยรึไง

คุณซากุระเนี่ย เป็นคนขี้ระแวงจริงๆนะครับ เอาเถอะครับ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงไว้ผมจะฆ่ามันตอนนั้นล่ะกัน

เหอะๆ - - โหดไปมั้ง ซากุระคิดในใจ  และเดินออกห่างจากซาอิทันทีเหมือนกลับกลัวเชื้อโรคอำมหิตจะติดต่อ  ทางเด็กหนุ่มเห็นดังนั้นจึงเขยิบเข้ามาใกล้บ้าง เหมือนกับจะแกล้งว่างั้นเถอะ  แล้วเขาจึงยิ้มให้เมื่อเห็นท่าทีการเดินเกร็งๆของซากุระ

 ผมล้อเล่นน่า!!”

............ ชั้นก็ไม่ได้บอกว่าเชื่อนายซะหน่อย เด็กสาวรีบตอบกลับอย่างวางท่า

แต่ผมเห็นคุณซากุระทำท่าทางเหมือนเชื่อผมเข้าเต็มเปาเลยนี่ครับ

พูดอะไรของนาย อย่ามามั่วน่า

ก็ผมเห็นจริงๆนี่ครับ แต่เอาเถอะยังไงซะ คนอย่างคุณซากุระก็คงจะไม่ยอมรับว่าเชื่อผมหรอก ถ้าเป็นนารูโตะคุงหรือซาสึเกะคุงก็ว่าไปอย่าง เด็กหนุ่มพูดประชดประชัน และหันสีหน้าที่เริ่มกลับมาเรียบเฉยไปทางอื่น เด็กสาวเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้ว่ามันจะเป็นแค่เรื่องเล็กๆในสายตาคนอื่นก็ตามที แต่ว่าหมอนี่ก็มีความรู้สึกกับเขาเหมือนกันนะ

ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อนายหรอกนะ  ซาอิ!”

แต่ชั้นเชื่อมั่นในตัวเธอมากกว่าคำพูด ก็เรา.....เป็นเพื่อนกันนี่นา เพียงซากุระพูดประโยคนี้เบาๆ  เด็กหนุ่มดวงตาคมเข้มที่เมินหน้าหนีเมื่อกี้ก็หันหน้ากลับมาทันที พร้อมกับยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างเคย รอยยิ้มของเขาช่างดูอบอุ่นผิดกับที่เจอกันเมื่อตอนแรกๆลิบลับ แม้แต่ซากุระเองก็รู้สึกได้จนยังต้องพลอยยิ้มตามไปด้วย  ชายหนุ่มร่างสูงที่นำทางอยู่ก็ถึงกับหันมามองและแอบยิ้มคนเดียวนิดๆกับเรื่องที่สองคนนี้คุยกัน มันช่าง...เหมือนเด็กซะจริงๆ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

   สักพัก หลังจากที่เดินผ่านกลุ่มหมอกหนาและเหล่าต้นไม้รูปร่างประหลาดๆต่างๆนานามาได้ ทางข้างหน้าก็ปรากฏแสงไฟสีแดงสลัวๆข้างหน้าขึ้นหลายจุด เมื่อลองเพ่งมองให้ดีแล้วก็พบ เรือนไม้หลังงามที่สลักลวดลายตราประจำแคว้นคุโมะไว้หน้าประตู มันตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทางเดินที่มีคบไฟเรียงรายนี่  ระหว่างที่ทั้งสองกำลังมองดูรอบๆเรือนไม้นี้อย่างเพลิดเพลิน ประตูหน้าบานใหญ่ก็เปิดออก

   หญิงสาวผมสีชายาวถึงกลางหลัง ก้าวเดินลงมาอย่างช้าๆ ใบหน้าของเธอจับจ้องเด็กหนุ่มและเด็กสาวอย่างเป็นมิตร ผ้าไหมที่เธอสวมใส่อยู่นั้นพลิ้วไหวเป็นระลอกคลื่นอย่างงดงาม  แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอดูน่าสนใจ  เพราะดวงตากลมโตของเธอต่างหาก ที่ทำให้ทั้งซาอิและซากุระต้องจ้องมองเธอนานๆ  แต่แล้วจู่ๆเสียงใสกังวานก็ดังขึ้นพลันให้สติกลับคืนมา ซึ่งผู้ที่พูดมิใช่ใครอื่น หากแต่เป็น.....

 ยินดีต้อนรับ นินจาโคโนฮะ นามของข้านั้นคือ......โทโมเอดะ มิโคโตะ.....

 

 

 

 

>>To be continued

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

164 ความคิดเห็น

  1. #149 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 12:54
    มีความละมุนละไมเบาๆ >< จิกกัดกันวันละนิดจิตแจ่มใส
    #149
    0
  2. #121 MR.AMAZAYN (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 17:38
    กรี๊ดดดดด ซาอิคุง! >///<                         

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 พฤษภาคม 2556 / 18:17
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 13 พฤษภาคม 2556 / 18:30
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 13 พฤษภาคม 2556 / 18:25
    #121
    0
  3. #78 ♥.NInE' (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 14:38
    น่ารักดีจ้า  :)
    #78
    0
  4. #59 Orange RabbiT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2553 / 22:44

    ชอบๆๆๆๆ ซาอิ ซากุระ ><

    #59
    0