[Fic naruto] เบื้องลึกของคู่กัด ซาอิ and ซากุระ

ตอนที่ 20 : เจออีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 เม.ย. 50


 
    

ถูกเจอเข้าให้แล้ว!! แล้วการเดิมพันของเราล่ะ?

คายูริยืนจ้องคนทั้งสองเบื้องหน้า ซึ่งบรรยากาศรอบด้านนั้นเงียบสงบ ทว่าสายตาของคนข้างๆที่ส่งออกมาเป็นระลอกอย่างกับจะถาม ทำให้เด็กสาวได้แต่มองสบดวงตาคู่สวยของซากุระแทน เพราะถ้าสบกับดวงตาสีดำเข้มที่มองมาตอนนี้ล่ะก็ เธอไม่มั่นใจว่าจะทนไม่ปล่อยว้ากกก~ ออกมาได้อย่างไร?

นายคิดยังไงของนายถึงได้ ทะเล่อทะล่าออกไปแบบน้าน~ และยังงี่เง่าถอดหน้ากากออกมาทำไม? จบ! จบกัน! แผนที่อุตส่าห์วางไว้ และการเดิมพันของชั้น

เด็กสาวผมน้ำตาลคิดอย่างปลงตก แล้วคนข้างๆที่เป็นตัวทำแผนยับหมดก็เอ่ยเสียงดังขัดขึ้นว่า

“ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกคุณไม่ใช่ซาอิหรอกครับ ผมก็เป็นแค่รากเท่านั้น ” คำตอบที่ดูจะกวนประสาทแต่ฉีกกระชากใจของคนที่ถามไปอย่างแรง แม้ซากุระไม่ได้แสดงสีหน้าออกมาแต่อย่างใด ทว่ากำปั้นเล็กๆที่กำแน่นมาตั้งแต่เจอกับเขายิ่งแน่นขึ้นเรื่อยๆ เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

“งั้นเหรอ? ตาคนกวนประสาทปากเสียนั่นไม่มีตัวตนอยู่ในโลกนี้แล้วงั้นสินะ”

ใช่ ยังไงผมก็เป็นแค่รากที่ต้องทำตามคำสั่ง ทำตามชะตาที่มีคนลิขิตไว้ ไม่ได้เป็นอะไรหรือรู้สึกใดๆมากกว่านั้น”

ไม่คิดว่านายจะยอมจำนนต่อเรื่องแบบนั้นด้วย” ซากุระยังคงเถียงต่ออย่างไม่ย่อท้อ ทว่าซาอิกลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“จะเชื่อหรือไม่ นั่นก็อีกส่วนนึง แต่ตัวคุณที่ได้มาเจอกับผมอีกครั้งในวันนี้ ก็พอจะยืนยันได้แล้วว่า ชะตาเล่นตลกกับผม”

“ซาอิ!! คนที่เล่นตลกกับชั้นคือนายก่อนนั่นแหละ จู่ๆจะมาก็มา จู่ๆจะไปก็ไป” เด็กสาวผมสีซากุระโพล่งออกอย่างหมดความอดทน เนื่องจากวันเวลาที่ผ่านมาเธอต้องมานั่งกลุ้มใจเรื่องเขา แต่พอมาเจอเข้า หมอนี่กลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทั้งด้านชา ทั้งทำร้ายจิตใจเธอทั้งเป็น

นารูโตะและคายูริซึ่งกลายเป็นผู้รับฟังของบทสนทนาแปลกๆที่เฉือดเฉือนนี้ไปแล้ว ก็ยืนมองเพื่อนข้างกายของทั้งคู่ด้วยแววตาต่างกันไป แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันและคิดอยู่ในใจก็คือ สองคนนี้มีเรื่องอะไรกันแน่?

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเพียงนิ่งเงียบและรับฟัง เธอจึงถามออกไปอีก

แล้วนายตามชั้นมาทำไม? อย่าบอกนะว่านายได้รับภารกิจให้มากำจัดคนที่จะสืบหาความจริงอย่างพวกชั้นน่ะ”

“เป็นไปไม่ได้หรอกซากุระจัง ต่อให้เจ้าหมอนี่จะปากร้ายหรือทรยศเรากี่ครั้งก็เถอะ แต่เรื่องแบบนั้นมัน....”นารูโตะรีบพูดขัดขึ้น

“มันก็ไม่แน่หรอก นารูโตะ! ด้วยความขึ้นชื่อเรื่องไร้ความรู้สึกของหน่วยรากแล้วน่ะ พวกเค้าอาจจะกำจัดนินจาโคโนฮะอย่างเราได้เลยถ้ามาขวางทางภารกิจ” คำตอบที่ได้ยิน ทำให้คนถามได้แต่กลืนน้ำลายเอื๊อกลงคออย่างยากลำบากที่สุด แล้วดวงตาสีเขียวของเด็กสาวก็จ้องเขม็งลึกไปยังนัยน์ตาสีดำของฝ่ายตรงข้าม เขาและเธอกลายเป็นรอยร้าวที่ไม่อาจซ่อมคืนไปแล้วอย่างงั้นหรือ? หน่วยรากกับนินจาทั่วไปน่ะ ไม่อาจจะเข้าใจกันได้จริงๆ

ดวงตาและดวงหน้าของคนสองคนสบกันอยู่นาน ราวกับจะค้นหาก้นลึกความจริงของอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนยิ่งค้นก็จะยิ่งไม่เจอก้นบ่อ ทุกอย่างมีแต่ความว่างเปล่า เพราะตัวตนของคนทั้งสอง คงได้แต่เก็บงำซ่อนเร้นต่อไป ตราบเท่าที่ใจของทั้งคู่ยังไม่คลายเข้าหากันล่ะก็

คายูริที่เห็นท่าว่าการเดิมพันของเธอครั้งนี้จะเหลวไม่เป็นท่า จึงเอ่ยตัดบทเพื่อไม่ให้เกิดเหตุอะไรที่มันจะร้ายแรงยิ่งกว่านี้ขึ้นอีก

ซาอิ เราไปกันเถอะ! ภารกิจเราเหลวแล้วล่ะ ในเมื่อโดนอีกฝ่ายจับได้แล้วว่าสะกดรอยตาม จะตามต่อไปมันก็เท่านั้น ชั้นว่าจะไปรายงานท่านลุงว่าทีมคาคาชิไม่เกี่ยวอะไรกับคดีครั้งนี้” ว่าพลางก็ใช้มือเรียวบางจับแน่นที่ข้อมือหนาของอีกฝ่าย ซาอิเคลื่อนระดับสายตามามองยังเด็กสาวผมสีซากุระ ซึ่งมือที่กุมแน่นตลอดของเธอก็ยังคงแน่นเหมือนเดิม แต่เขาไม่ได้เอ่ยอะไรพร้อมกับยอมไปกับคายูริแต่โดยดี

ทว่าซากุระที่รู้สึกหนาวๆร้อนๆและอารมณ์วูบๆตั้งแต่เจอกับเขา ตอนนี้ดูเหมือนว่าขีดความอดทนจะพุ่งแตกกระเจิงไปซะแล้ว เพราะเด็กสาวเดินจ้ำเอามุ่งไปลากข้อมือหนาของฝ่ายชายกลับไม่ให้ไปตามแรงดึงของคายูริ

ซาอิหันกลับมามองด้วยแววตาฉงนที่แสดงออกมาเป็นครั้งแรก พร้อมๆกับคายูริที่งงยิ่งกว่าเพราะจู่ๆก็โดนหยุดกึก กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป ซากุระก็ได้แต่ตีหน้าตายเพราะทำสีหน้าไม่ถูกที่เผลอทำอะไรแบบนั้น

ทำไมต้องลากหมอนั่นกลับมาด้วย!! พอรู้ว่าเค้ากำลังโดนใครบางคนพาไป และไปโดยไม่หันมามองสักนิด มันก็อดไม่ได้งั้นเหรอเรา? เรื่องบ้าๆแบบนนั้นน่ะ!!

“อย่าเพิ่งไปสิ ! คือ...เรื่องที่หน่วยลับโดนสังหารน่ะ ชั้น...” เด็กสาวเปลี่ยนเรื่องคุยด้วยน้ำเสียงจริงจังและปล่อยข้อมือของอีกฝ่ายแล้ว

มีอะไรอีกเหรอครับ?” แม้น้ำเสียงของคนตอบจะเย็นชาขึ้น และไม่เหลือเค้าโครงของความขี้เล่น ที่ปากมากนั่นอีก แต่ในใจของซากุระกลับเต้นด้วยจังหวะแปลกๆ ที่ยังได้พูดคุยกับเขาอีกครั้ง ถึงแม้ครั้งนี้จะเป็นการพบกันที่ชะตาเล่นตลกก็ตามที แต่ขอให้ได้คุยกับหมอนี่อีกสักนาทีก็พอ

“ ชั้นรู้ว่าพวกนายเองก็มาตามหาคนร้ายในครั้งนี้ อันที่จริงเมื่อกี้นี้น่ะ ชั้นเพิ่งเจอศพของหน่วยลับมา และก็ได้ตรวจสอบเบื้องต้นมาแล้ว มัน....เป็นเรื่องที่ไม่อยากจะเชื่อ” น้ำเสียงของผู้พูดสั่นเครือเล็กน้อยจนจับสัมผัสได้ นารูโตะมองเพื่อนสาวข้างกายด้วยความเป็นห่วง แต่เขาก็รู้ดีว่าเธอแกร่งกว่าที่เห็นจากภายนอกนัก

ซากุระเงียบไปสักพัก ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอแล้วเริ่มต้นพูดต่อ

“คุณสมบัติของจักระที่ยังคงเหลือค้างในเซลล์ของศพเมื่อกี้ มันบ่งชี้ชัดได้ว่าใครเป็นคนทำ”

“แล้วเธอรู้ได้ไงล่ะ มีอะไรยืนยันเหรอ? ” คายูริถามขึ้นเพราะเริ่มระแวงขึ้นมานิดๆว่าซากุระจะเก็บกดมากจนมาโวยลงที่พวกเขาหรือเปล่า?

เด็กสาวเจ้าของดวงตาเขียวใสหลับตาลงอย่างใจเย็น ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาทั้งห้า แล้วพลันจักระสีฟ้าก็บังเกิดไล่ไปตามลำดับนิ้ว ทั้งสามที่อยู่ตรงนี้ยืนดูด้วยความสนใจ ซากุระจึงเอ่ยตอบตามที่ทุกคนสงสัย

“วิชานี้เป็นวิชาลับที่ท่านซึนาเดะสอนให้ชั้นก่อนที่จะออกเดินทางกับนาย” ว่าพลางก็พยักเพยิดหน้าไปทางซาอิ ให้ทุกคนเข้าใจว่าคำว่านายในที่นี้ หมายถึงซาอิ แล้วก็เข้าเรื่องต่อ

จักระที่ปรากฏเปรียบเสมือนเครื่องตรวจจับเซลล์ในร่างกายของศพมนุษย์ ทั้งสภาพอวัยวะหรือแม้กระทั่งเซลล์เล็กๆก่อนตาย ว่าโดนคาถา วิชาอะไรมาหรือเปล่า เสร็จแล้วกระแสไฟฟ้าที่เปลี่ยนจากจักระนี้ก็จะวิ่งไหลไปตามเส้นประสาท ส่งตรงไปยังสมองของชั้น ให้สามารถรับรู้โครงสร้างภายในร่างกาย หรือสาเหตุการตายของศพนั้นๆโดยละเอียดส แต่สภาพศพต้องไม่ถูกฆ่าตายมาเกิน24ชั่วโมงน่ะนะ ”

“งั้นตกลงที่คุณอยากจะบอกคืออะไรครับ? เรื่องที่ไม่อยากจะเชื่อนั่นน่ะ” เด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสีนิลถามขึ้นรวบรัด ซากุระอึกอักเล็กน้อยก่อนจะตอบค่อยๆที่ไม่ต้องการให้ใครได้ยินเพียงแค่ว่า

“เนตรวงแหวน ....ตระกูลอุจิวะ ....และอาจจะเป็นซาสึเกะคุง....”

เท่านั้นแหละที่ได้ยิน นารูโตะก็ตะโกนออกมาก่อนใครเพื่อนว่า ไม่จริง! ใบหน้าที่มักมีรอยยิ้มเสมอกลับเริ่มบ่งบอกอาการคิดมาก ซากุระหลับตาลงอย่างใจเย็น แล้วจึงเอ่ยต่อ

“ชั้นไม่อยากจะกล่าวหาว่าซาสึเกะคุงเป็นคนร้ายหรอกนะ แต่ผลที่ได้มันออกมาอย่างนั้นจริงๆ เพราะการประมวลค่าอายุของผู้ใช้คาถาที่ได้น่ะต้องไม่เกิน 16 ปี ถ้าจะเป็นอุจิวะ อิทาจิก็เป็นไปไม่ได้ เพราะอย่างหมอนั่นก็ต้องปาเข้าไปสัก20แล้ว!!

ซาอิสะดุดกับคำว่า ซาสึเกะคุง ของเธอเล็กน้อย ปากที่หนักตลอดไม่ยอมเปิดเผยเรื่องความรู้สึกกับใคร เริ่มเม้มแน่นราวกับจะอดกลั้นทำสถิติพูดน้อยเรื่องความรู้สึกนั่นต่อไป ทว่าคายูริที่ยืนมองท่าทางน่าเป็นห่วงของเขากลับกระวนกระวายใจยิ่ง

นายยังตัดเธอไม่ได้ และคงไม่มีวัน.....

คำพูดที่เปรียบสองแง่สองง่าม ทั้งบาดลึกในใจคนพูด ทั้งตรงกับสภาพความเป็นจริง ตอนนี้คนทั้งสามเริ่มเงียบไปครู่นึง ส่วนนารูโตะที่ยังไม่อยากจะยอมรับเท่าไหร่นั้นจึงถามต่อ

“ซากุระจัง แล้วแบบนี้จะเอายังไงดีล่ะ ถ้าเป็นซาสึเกะจริง แบบนี้คงลำบากหน่อยแล้วล่ะ ไอ้เจ้าโอโรชิมารูนี่ก็แย่จริงๆ ทำให้ซาสึเกะต้องกลายมาเป็นคนแบบนี้....”

“บางครั้งทุกอย่างมันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนที่เค้าเข้าไปหาหรอกครับ บางที...ตัวของซาสึเกะคุงเองนั่นแหละที่ผิด ที่งี่เง่าหลงคารมของคนพรรค์นั้น”

“อย่าพูดถึงเขาแบบนั้นจะได้ไหม!! ซากุระโพล่งออกมาบ้าง ใบหน้านวลบัดนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะความโกรธ นารูโตะมองคนข้างกายด้วยความเป็นห่วง แล้วน้ำเสียงแข็งขันก็ดังประกาศก้อง

“เรื่องนี้จะหาว่าใครผิดใครถูกไม่ได้หรอก งานของเรา เพื่อนของเรา เราจัดการเองได้ ไปกันเถอะ ซากุระจัง! พูดจบก็ใช้มือหนาโอบไหล่เพื่อนสาวที่สั่นระริกไปด้วยความหวังดี แต่จู่ๆฝ่ามือขนาดยักษ์ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ก็เข้ารัดร่างของคนทั้งสองไว้ ซึ่งที่จริงไอ้ฝ่ามือใหญ่ที่ว่ามันทำมาจากน้ำหมึกของภาพเขียน และทุกคนในที่นี้ก็คงรู้จักเจ้าของวิชานี้ดี

ดวงตาสีเขียวใสคุกกรุ่นและรู้สึกตื่นตัวรีบใช้จักระมหาศาลที่รีดเร้นขึ้นมาคลายอ้อมกอดของฝ่ามือใหญ่นั้นออกจากร่างตนทันที พร้อมๆกับที่นารูโตะก็กระเด็นหลุดออกมาได้เหมือนกัน

“วิชานินจา คาถามืดมายาสี” เสียงร่ายคาถาเพียงชั่วแวบที่ได้ยิน พลันบรรยากาศโดยรอบก็กลายเป็นสีดำ แสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังโดนบดบังด้วยสีดำของน้ำหมึกที่ขยายอาณาบริเวณไปทั่ว ทั้งส่งกลิ่นฉุนกึกเตะจมูกคนโดนคาถาก็ด้วย

นี่มันอะไรกัน!! ทั้งนารูโตะและซากุระตะโกนขึ้นพร้อมกัน ที่ได้รับการตอบรับซึ่งแปลกประหลาดและรุนแรงเช่นนี้ เพียงแต่สิ่งที่สามารถมองเห็นและได้ยินจากแสงสว่างแวบสุดท้าย ก็มีเพียงแต่เสียงหัวเราะอันก้องกังวาน กับรอยยิ้มมุมปากจางๆที่ไม่เหลือเค้าความใจดีอยู่อีกเลยของคนคนนั้น คนที่เคยเป็นเพื่อนของพวกเรา

>>To be continued

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

164 ความคิดเห็น

  1. #137 MR.AMAZAYN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 20:04
    ซาอิ๊!!!!!!!!!!!
    #137
    0
  2. #109 น้ำชา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2555 / 19:30
    สถิติพูดน้อยเลยหรอ!!! 5555+ ไอเสียงหัวเราะนั่น.......ซาสึแหงๆ
    #109
    0
  3. #75 Orange RabbiT (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 15:15

    แย่แล้วๆๆๆๆ

    #75
    0