[Fic naruto] เบื้องลึกของคู่กัด ซาอิ and ซากุระ

ตอนที่ 18 : ต่างคนต่างกันไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 ม.ค. 50



 

  ในที่พักของหน่วยราก  ซึ่งเป็นเเปปปsรูปโดมทรงเตี้ย ที่มีเสาหลักตรงกลางไว้เชื่อมต่อกับตึกของหน่วยลับด้านบน  ผู้ที่เข้าหน่วยรากจะได้รับสิทธิในการพักอาศัย ในสถานที่แห่งนี้อย่างอิสระ แต่การจะออกไปด้านบน จำเป็นต้องมีภารกิจหรือ มีคำสั่งจากเบื้องบนของแต่ล่ะหน่วยจึงจะสามารถออกไปได้ ทำให้ซาอิและคายูริต้องทนติดแหงกอยู่ในที่นี้ และคุยกันถึงเรื่องๆนึงเพื่อฆ่าเวลา

 

ซาอิ! นายได้ยินข่าวรึเปล่า ที่ว่าพักเนี้ย พวกหน่วยลับโดนสังหารน่ะ  นัยน์ตาสีดำของคนฟังหรี่ลงเล็กน้อยเป็นเชิงคิดก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ

 

เห็นได้ข่าวแว่วๆมาว่า ทางพวกนินจาโจนินสังกัดรุ่น5น่ะ ก็ออกเคลื่อนไหวเพื่อตามหาตัวคนร้ายอยู่น่ะ   ท่าทางจะลำบากน่าดูเนาะ

 

กึก...

  ร่างที่เคยนั่งตรงหน้า ลุกขึ้นยืน และมองไปยังสัญญาณที่ส่งมาใหม่ นกสีดำบินว่อนเหนือโดมใหญ่  เสียงร้องของมันชวนหดหู่หรืออย่างใดมิอาจรู้ แต่มีเพียงคำว่าภารกิจเท่านั้นที่รอคอยอยู่  ซาอิจึงเดินจากไปเงียบๆ โดยไม่ได้ปริปากพูดอะไรกับเธอแม้แต่นิดเดียวเลย

 

หวังว่า ภารกิจชิ้นนี้คงไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอกนะ ว่าแล้วคนพูดก็แอบเดินตามหลังคนเพิ่งออกไปอย่างเงียบๆ

 

   เมื่อเจ้าคนไร้ความรู้สึกเดินออกจากที่พักมาตามสัญญาณ เพื่อไปพบกับดันโซ เขาก็นั่งรอประจำที่อยู่แล้ว ชายผู้มีแผลเป็นซึ่งน่าเกรงขามยิ่งนัก ริมฝีปากเผยอขึ้นเพื่อเอ่ยปากบอกเรื่องสำคัญ

 

ที่เรียกเจ้ามาคงรู้อยู่แล้ว ว่ามีภารกิจ

 

ครับ

 

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สำคัญยิ่งสำหรับหน่วยรากที่ทำหน้าที่อบรมหน่วยลับอีกทีหนึ่งอย่างเรา เพราะ2-3 วัน ที่ผ่านมา มีข่าวหน่วยลับถูกสังหารไปมากมาย แม้ว่าทางรุ่น5จะส่งทีมคาคาชิ ทีมไก ไปสืบเสาะหาตัวคนร้ายก็ตาม แต่ก็จะไว้ใจไม่ได้ ดังนั้นงานชิ้นนี้จะมอบหมายให้เจ้า!! ได้มีโอกาสแก้ตัวชายผู้พูดดูจะเน้นหนักในคำที่ว่า ทีมคาคาชิ ราวกับจะยั่วโทสะหรืออารมณ์ส่วนลึกใน คำว่าเยื่อใยของเด็กหนุ่มออกมา

 

  ทว่านัยน์ตาสีดำนิ่งของคนถูกยั่วก็หรี่ลงเล็กน้อยอย่างรู้ทันคนจงใจพูด  ก่อนจะรีบตอบรับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความรู้สึกใดๆตามฟอร์มที่ควรจะเป็น

 

เป็นความกรุณาอย่างสูงครับ

 

เจ้าต้องสืบหาตัวจริงของคนที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นให้ได้ และก็....ระวังพวกทีมคาคาชิของรุ่น5เอาไว้ด้วย แววตาสีดำไม่เป็นมิตรมองตรงมายังใบหน้าของซาอิราวกับจะย้ำเตือน และกำชับเรื่องที่ว่า สักพักแววตาแห่งความตึงเครียดก็หายไป บรรยากาศธรรมดากลับเข้ามาแทนที่ ดันโซจึงเอ่ยอีกครั้งเพื่อปิดท้าย

 

เริ่มภารกิจพรุ่งนี้ได้ แล้วก็....เอาคายูริไปด้วยสิ

 

เอ๋? เจ้าของชื่อเผลออุทานออกมาเล็กน้อย ทำให้คนทั้งสองหันมามองทางต้นเสียง เด็กสาวจับต้นชนปลายไม่ถูกไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงก้าวออกมาจากเสาเก่าๆสนิมเครอะที่เธอแอบอยู่ พร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆแกล้งกลบเกลื่อน

 

คายูริมาทำอะไรที่นี่น่ะ? ชายผู้เป็นลุงถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

อ่ะ เอ่อ ...ก็ ก็เห็นว่าท่านลุงเรียกซาอิเค้ามานาน ก็เลยลองตามมาดู แค่นั้นล่ะค่ะ

 

ไม่เป็นไรหรอกครับท่านคายูริ!  จวนจะเสร็จแล้วล่ะครับ เด็กหนุ่มรีบเอ่ยขึ้น

 

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไหนๆคายูริก็มาแล้ว ก็ตกลงตามนั้น เอานินจาแพทย์ไปช่วยสักคนก็ดีแล้วไม่ใช่เรอะ?ดันโซรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ ก่อนจะมองสบตาหลานสาวตรงหน้า

 

ค..ค่ะ ท่านลุง ว่าจบทั้งสองคนก็ลุกขึ้นยืน พร้อมกับหมุนตัวกลับหายลับไปจากสายตาชายผู้มอบหมายภารกิจ

 

คายูริ ข้าหวังในตัวเจ้านะ และก็.... ถ้อยคำหยุดลงกลางคันสักครู่นึง ก่อนที่ชายผู้พูดจะยิ้มอย่างมีชัยแล้วน้ำเสียงอันสั่นเครือที่ปิดความดีใจไว้ไม่มิดก็ดังออกมา

 

นี่จะเป็นงานสุดท้าย ที่เจ้าจะได้ทำ ซาอิ!!”

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

   ดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นอยู่กลางท้องนภา แม้จะมีหมู่ดวงดารามาห้อมล้อม แต่พระจันทร์ก็คือพระจันทร์ ย่อมโดดเด่นและเดียวดายกว่าใครเขา  ถึงกระนั้นก็มีวันที่จะอับเฉาราวดอกไม้เหี่ยว นั่นก็คือ วันคืนเดือนมืด....หรือจะพูดอีกทางหนึ่ง ดวงจันทร์นั้นมีทั้งด้านสว่างและด้านมืด แม้สว่างจะมีคุณประโยชน์ตามมา แต่สักวันด้านมืดที่ชั่วช้าก็จะปรากฏ แล้วนายล่ะ? ซาอิ? นายเป็นแบบพระจันทร์หรือเปล่า? สุดจะหยั่งถึง.....

 

  เด็กสาวเจ้าของผมสีซากุระคิดเรื่องนี้วกวนไปมาหลายรอบ อาจจะเป็นเพราะบรรยากาศโดยรอบชวนให้คิดเช่นนั้นล่ะมั้ง?

 

ซากุระจัง เป็นอะไรรึเปล่า? ทำไมไม่กินอะไรเลยล่ะ นารูโตะถามอย่างเป็นห่วง เนื่องจากมีเธอเพียงคนเดียวในที่นี้ ที่นั่งเฉย (ก็คาคาชิได้พาเหล่าลูกทีมมาโซ้ยราเมงกันนี่นา แต่อันที่จริงโดนนารูโตะลากมากินล่ะสิไม่ว่า)

 

ออ เปล่าหรอก ชั้นกำลังไดเอ็ทน่ะ เลยไม่อยากกินอะไร ดวงตาสีเขียวใสกลอกไปมา ราวกับพยายามทำให้คนฟังเชื่อ เจ้าเด็กผมทองจึงไม่ว่าอะไรและนั่งลงกินอาหารต่อ ทว่าครูคาคาชิที่เป็นคนเลี้ยงเองกลับพูดขึ้นโดยไม่สนใจอะไรใดๆรอบข้างแล้ว

 

เรื่องคนร้ายที่เธอกำลังกังวลอยู่น่ะ ที่จริง เธอกำลังคิดว่าอาจจะเป็นซาสึเกะใช่มั้ย?

 

พรูดดดด!!!

 

แล้วเส้นราเมนที่เพิ่งจะกรอกเข้าปาก ก็พ่นออกมาอย่างไม่บันยะบันยัง  แน่นอน! จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากนารูโตะ

 

ครูคาคาชิรู้ได้ยังไงคะ?  เด็กสาวย้อนถาม ในขณะที่เจ้านินจาเจี๊ยวจ๊าวข้างๆกำลังพยายามกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างสุดความสามารถ เพื่อทำใจยอมรับและร่วมวงมารับฟังด้วย

 

แค่เห็นสีหน้าของเธอ ก็เดาออกแล้ว ซากุระ คำตอบนั้น ทำเอาคนถูกเรียกชื่อถึงกับยิ้มหน้าเจื่อน แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

 

เพราะอย่างนั้นน่ะแหละค่ะ หนูเลยคิดว่าอยากจะช่วยซาสึเกะคุง และหาพยานมายืนยันว่าเค้าไม่ได้เป็นคนทำ

 

เรื่องนั้นน่ะ จะเชื่อได้งั้นเหรอ? แล้วเสียงของบุคคลที่3ที่แว่วมาแต่ไกลก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับตัว

 

คุณเนจิ !! คุณเท็น เท็น !!”

 

หมายความว่าไง เนจิ? ที่บอกว่าจะเชื่อได้งั้นเหรอน่ะ? นัยน์ตาสีฟ้าใสสบกับเนตรสีขาวของคนเกริ่นประเด็นทันทีแบบชวนหาเรื่อง ซึ่งคงไม่มีใครคาดเดาถูก ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

 

ชั้นหมายความว่า ตอนนี้ซาสึเกะอยู่ในความมืด เราไม่อาจแน่ใจในตัวเค้าได้  ถึงหมอนั่นจะเป็นเพื่อนคนสำคัญยิ่งของนาย แต่ว่า...ในสถานการณ์แบบนี้ เราต้องเอาความอยู่รอดของหน่วยงานใหญ่อย่างหน่วยลับก่อน

 

นะ...นี่นาย !” แล้วเสียงอันสั่นเครือของคนรับฟังแบบทนไม่ไหวก็ดังขึ้น ทว่าความสั่นนั้นถูกระงับและหยุดไว้ได้ด้วยเสียงของเด็กสาว

 

เรื่องนั้นชั้นเข้าใจดี แต่ว่า...สำหรับพวกเราแล้ว ซาสึเกะคุงคือเพื่อนที่สำคัญยิ่งสำหรับพวกเรา เพราะฉะนั้นหากชั้นจะยอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งแลกด้วยชีวิตก็ตาม คงจะไม่มีใครที่ไหนว่าหรอกนะ

 

    ชั่วอึดใจนึงที่ความเงียบเข้ามาครอบงำ จากคำตอบของเด็กสาวผู้รักซาสึเกะอย่างหมดหัวใจ เท็น เท็น จึงถามเรื่องนึงขึ้นเป็นการเบี่ยงประเด็น แต่กลับทำให้สีหน้าของซากุระที่กลุ้มเรื่องซาสึเกะอยู่แล้ว แย่มากลงไปอีก

 

เออ...ใช่ แล้วซาอิล่ะ ไม่ได้ร่วมทำภารกิจนี้ด้วยเหรอ?

 

อึก.... ดูเหมือนน้ำลายในคอจะเหนียวหนืดขึ้นมาทันใด เพราะเด็กสาวนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะคิดคำตอบได้แล้วจึงตอบ

 

ไม่นี่~ หมอนั่นน่ะเป็นพวกหน่วยรากนะ คงไม่มายุ่งเกี่ยวกับงานจูนินอย่างชั้นหรอก อีกอย่าง ชั้นกับเค้าต่างก็มีทางเดินเป็นของตัวเอง จะมามัวทำภารกิจทดสอบอย่างครั้งที่แล้วได้ไง พูดจบทั้งวงสนทนาก็ดูจะเงียบนักขึ้นไปอีก คาคาชิที่ดูจะหมดบทพูดไปนานแล้ว จึงพูดตัดบทขึ้นมา

 

งั้นชั้นกลับก่อนล่ะกัน ลาล่ะนะ

 

ชั้นด้วย ... เนจิและเท็น เท็น พูดพร้อมกันและเดินจากไป เหลือเพียงนารูโตะที่มองเด็กสาวข้างๆด้วยความเป็นห่วง

 

นายกลับไปเถอะ เดี๋ยวชั้นก็จะกลับแล้วล่ะ

 

อะ อืม

 

   เมื่อนารูโตะเดินจากไป นัยน์ตาสีเขียวก็เผยความหม่นหมองออกมาชั่ววูบ แล้วเด็กสาวก็ลุกขึ้นยืนขยับรอยยิ้มนิดๆที่มุมปาก  พร้อมกับเดินออกจากร้านอย่างมั่นใจในสิ่งที่ตนคิด ย่างก้าวทุกก้าวราวกับรอรับภารกิจแห่งวันใหม่ของพรุ่งนี้  นั่นอาจเป็นเพราะเรื่องบางเรื่องที่เธอได้ตัดสินใจลงไป

 

....ในเมื่อต่างคนต่างก็แตกต่างกันเกินไป และไม่อาจเข้าใจกันได้ 

....การลาจากและความห่างไกล อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

....เพราะงั้น นายถึงจากชั้นไปใช่มั้ย? ซาอิ

 

 

 

>>To be continued

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

164 ความคิดเห็น

  1. #135 MR.AMAZAYN (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 19:45
    ซากุระรักซาอิแล้ววววววว (แน่เลย)
    คิดมากกว่าเรื่องซาสึเกะอีกมั้งเนี่ย
    #135
    0
  2. #86 sasaki (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2553 / 15:31
    ที่จริงซากุระก็คิดแต่เรื่องของซาอินี่เนอะ

    เฮ้อ สนุกมากเลยแต่ซีเรียสจัง
    #86
    0
  3. #85 sasaki (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2553 / 15:31
    ที่จริงซากุระก็คิดแต่เรื่องของซาอินี่เนอะ

    เฮ้อ สนุกมากเลยแต่ซีเรียสจัง
    #85
    0
  4. #73 Orange RabbiT (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 15:07
    .... t^t t^t t^t
    #73
    0