[Fic naruto] เบื้องลึกของคู่กัด ซาอิ and ซากุระ

ตอนที่ 14 : ด้วยชัยชนะ คารมของ1หนุ่ม1สาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    30 ธ.ค. 49



  เด็กหนุ่มสาวทั้งสองเดินคอตกไปยังจุดเริ่มต้นเพื่อแข่งขันเกม3ขาอันแสนปัญญาอ่อนนี้ - -

ท่านหญิงเค้าคิดอะไรของเค้ากันเนี่ย บ้าชัดๆ ให้มาเล่นเกมแบบนี้ เฮ้อ~”ซากุระบ่นอุบอิบคนเดียวอย่างไม่ชอบใจ

 

เอาแล้วไง ธาตุแท้ของท่านหญิง เหมือนเมื่อตอนนั้นเลย ที่มาแซวเราว่าชอบ.....คุณซากุระ ดวงตาสีดำชะเง้อไปยังท่านหญิงเล็กน้อยพลางคิดถึงวันนั้น วันที่เค้าเพิ่งมาถึงที่นี่ใหม่ๆแล้วจู่ๆก็โดนท่านหญิงมิโคโตะกับท่านสึโรคุทึกทักว่าชอบซากุระทันที แล้วนี่วันนี้ก็มาแก้เผ็ดแกล้งเขาอีกแล้ว

 

2คนนั้น พร้อมแล้วสินะ ถ้างั้นก็เริ่มได้...... ยังไม่ทันขาดคำ การประสานงานอันเป็นหนึ่งเดียวกันก็เริ่มขึ้น ท่านหญิงหายลับไปจากสายตาคนทั้งคู่ ขณะที่ทั้งสองยังงงอยู่เลยว่าอะไรเป็นอะไร?

 

มัวชักช้าเดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก เอ้า!ไปเร็ว

 

เอ๋?  แล้วขาขวาของเด็กหนุ่มก็โดนฉุดลากไปอย่างแรงด้วยแรงบ้าช้างสารของซากุระ ทำเอาเจ้าตัวใจเต้นตุบตับ นี่ผมจะรอดไหมนี่?

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

พักนี้ดูนายจะมีความสุขดีจังเลยนะ ซาอิ! แต่ว่า.....ความสุขที่ว่าจะทำให้คนเราเฉื่อยชา และเมื่อถึงตอนนั้น นายก็จะไร้ค่า เป็นรากที่ถูกตัดทิ้งอย่างง่ายดาย

 

กว่านายจะเข้าใจชั้นก็ตอนนั้น ว่าคนที่จะอยู่ร่วมกับนายได้จริงๆแล้ว ก็มีแต่ชั้น เท่านั้น!!” ร่างเงาดำที่หลบอยู่ตามพุ่มไม้ข้างทางเอ่ยจบด้วยเสียงเรียบ แววตาสีน้ำตาลที่เข้ากับเรือนผมของเธอนั้นเปล่งประกายระยิบระยับ แต่ใบหน้าช่างสุดเศร้าหมองต่างกันลิบ ราวกับสงสารเวทนาก็มิปาน ซึ่งสิ่งที่สายตาของเธอจับจ้องอยู่คือ.......คนคนนั้น ซาอิ

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 แฮ่ก แฮ่ก ....

 

แบบนี้เลิกหวังเถอะครับ ผมท้อแล้วล่ะ ซาอิเอ่ยอยากเหนื่อยหอบเมื่อพบว่าคู่ข้างหน้านั้น ไปไกลลิ่วแล้ว

 

พูดอะไรอย่างง้าน~ ลูกผู้ชาย ไหงถึงปอดแหกแบบนี้ล่ะยะ? ห๊ะ?ไฟในดวงตายังไม่ยอมแพ้ ซากุระยังคงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเท่าที่จะทำได้

 

ไม่ใช่ว่าปอดแหกหรอกครับ เพียงแต่...ขาคุณซากุระมันสั้นจนผมวิ่งไม่ออกเสียมากกว่า

หุบปากไปเลย!!” แล้วรังสีอำมหิตก็ฟาดใส่คนข้างๆ ทำเอาเสียวสันหลังวาบ เมื่อมองไปยังข้างหน้าอีกทีเส้นทางที่ว่าก็ดูจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทว่าดูจะมีอุปสรรค มากกว่าท่านหญิงซะแล้วล่ะสิเมื่อ....

 

ทำไมขามันถึงได้พันกันทุกทีแบบนี้นะ เจ้าผ้าบ้านี่!!”  ซากุระสบถเสียงดังพลางวิ่งพลางก้มลงมองผ้าผูกขาที่มันเริ่มจะทำขาพวกเขาเกี่ยวกัน หลังจากหยุดการปะทะคารมกันได้สักพัก

 

ไปโมโหมันก็เท่านั้นล่ะครับ หัดใจเย็นบ้างสิ ผ้ามันคงไม่ลุกขึ้นมาขอโทษหรอก เฮ่อ~” ได้ทีก็ต้องฉวย ซาอิตอกกลับคนข้างๆด้วยสีหน้าทะเล้นปนสะใจนิด

 

เชอะ!!”

 

เด็กสาวไม่ได้สนใจแต่อย่างใด ยังคงพยายามวิ่งอย่างสุดความสามารถ แม้ว่าเจ้าคนปากมากข้างๆจะตามมาสร้างความรำคาญให้ไม่มากก็น้อยตามทาง แต่ว่าเขาก็ให้ความร่วมมือในการประสานงานที่ดี ไม่ได้ขัดแต่อย่างใด

 

อึ้บ!! ใกล้แล้วล่ะ แฮ่ก แฮ่ก... เสียงหายใจหอบของร่างบาง บ่งบอกถึงความเหนื่อยอ่อนและเร่งรีบ ซาอิเหลือบมองใบหน้านวลข้างๆอีกครั้งที่ตอนนี้มีหยาดเหงื่อไหลตามใบหน้า ทั้งที่อยู่ในภาพมายาหมอกแท้ๆและ อากาศก็ไม่ได้ร้อน แต่เพราะเธอต้องการทำมันให้สำเร็จ ไม่จะด้วยเหตุผลใด แม้ว่ามันจะเป็นแค่เรื่องเล็กๆก็ตาม เด็กหนุ่มที่รู้ดีจึงมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน ริมฝีปางบางนั้นเหยียดโค้งมนได้รูปพร้อมกับเอ่ยขึ้น

 

รู้มั้ยครับ ว่าอันที่จริง ถ้ามันเป็นการแข่งแบบทางการจริงๆมันก็ดีเหมือนกันนะครับ พูดพลางซาอิก็รีบกระโจนไปข้างหน้าพร้อมๆกับเด็กสาวข้างๆที่ตอนนี้หันมามองหน้าเขาด้วยความฉงน

 

ก็จับคู่กับคุณซากุระไงครับ เราก็เข้ากันได้ดีไม่ใช่เหรอ? แล้วก็คู่กับผู้หญิงแบบคุณเนี่ยดีที่สุดแล้ว

 

ทำไมล่ะ? แววตาสีเขียวกลมโตสบตาสีนิลนั้นเพราะรอฟังคำตอบอย่างใจจดจ่อ

 

เพราะคุณซากุระเป็นผู้หญิงที่ไร้เสน่ห์ไงครับ ถ้าผมจับคู่กับคุณคงไม่มีผู้ชายคนไหนมาทักท้วงเหรอ ฮ่าๆๆ

ว่าจบก็หัวเราะออกมา ทำเอาซะคนข้างๆเกือบจะวิ่งสะดุด ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะไม่ได้สนใจการแข่งซะแล้ว เนื่องจากทางซาอิได้แต่หัวเราะอย่างควบคุมไม่อยู่  ซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่สามารถยิ้มและหัวเราะออกมาจากใจได้ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่......เป็นเพราะมีเธออยู่งั้นเหรอ?

 

ตูมม!!!

 

มัวหัวเราะอยู่ได้ รีบๆเร่งฝีเท้าได้แล้ว......  คนข้างๆที่ได้แต่เงียบและทำหน้ามุ่ยบอกเสียงดัง กำปั้นที่ยังคงคาอยู่ชัดถนัดตา เผยให้เห็นหลุมกว้างข้างหน้าที่เกิดจากฝีมือและความโกรธของเธอคนนี้

 

ซาอิจึงว่าง่ายและตั้งใจแข่งต่อ เพราะท่าทางซากุระจะเอาจริงเอาจังกับการแข่งนี้เหมือนกัน - -:

 

เพิ่งรู้ว่าเราติดกับดัก นี่มัน....ไม่เห็นมีเส้นชัย มีแต่ หมอกหนาทึบข้างหน้าเท่านั้นเองนะ!!” เด็กสาวผมชมพูตะโกนอีกครั้งด้วยความโมโห

 

งั้นก็ช่วยไม่ได้นะครับ ตรงเข้าไปทั้งอย่างงั้นนั่นแหละ

 

หา? จะบ้าเหรอ กับดักนะยะ เดี๋ยวเราก็ได้ไปถึงเส้นชัยวันพรุ่งนี้พอดี

 

ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ เพราะยังไงคุณก็ยังมีผมอยู่ข้างๆ ไม่เหงาหรอกน่า~” เด็กหนุ่มลากเสียงหวานซะทำเอาซากุระเลี่ยน แต่เธอก็ยิ้มให้เป็นเชิงขอบใจเพราะรู้ถึงความหมายที่แท้จริงดีว่า จะไม่ทิ้งกัน

 

ตรงเข้าไปเลยล่ะกัน จะเป็นกับดักหรือทางลัด ก็ช่าง..... พูดจบทั้งสองก็พุ่งตรงไปยังกลุ่มหมอกหนานั้นทันที

 

   แสงแดดส่องจนแสบตา อากาศอบอุ่นที่สัมผัสได้และคุ้นเคย เบื้องหน้าคือเหล่าต้นไม้นานพรรณ และผู้ร่วมงานที่จับจ้องมายังพวกเขาสองคน หนึ่งในนั้นคือ ท่านหญิงมิโคโตะส่งยิ้มให้อย่างเอ็นดูและเริ่มต้นพูดด้วยเสียงใสดังกังวานให้แขกทั้งงานได้ยิน

 

อย่างที่เห็น พันธมิตรของเรา โคโนฮะน้อยๆทั้งสองนี้สามารถร่วมแรงร่วมใจ ฝ่ากลุ่มหมอกมายานั้นมาได้  ไม่ใช่แค่นั้น จากข้อมูลที่ข้าได้ทราบมา ทั้งคู่น่ะออกจะไม่ถูกกันเสียด้วย แต่ก็สามารถปฏิบัติภารกิจปกป้องข้า และทำให้สำเร็จได้ ดังนั้นข้าจึงขอมอบตราประจำตระกูลประทับไว้บนฝ่ามือของเจ้าทั้งสอง เพื่อเป็นการยืนยันว่าผ่านการทดสอบ

  

  เจ้าของชัยชนะทั้งสองยังคงอึ้งอยู่หลายวิก่อนที่เด็กสาวผู้ตั้งตัวได้จะดันหลังหนาๆของเขาเข้าไปรับตรา ทั้งคู่กระซิบเบาๆกับท่านหญิงเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มให้และเดินกลับมายังกลุ่มผู้ร่วมงาน

 

ไม่คิดเลยนะ ว่าท่านหญิงเนี่ยจะเป็นคนให้ตราประทับยืนยันว่าเราผ่าน

 

นั่นสิครับ ผมคิดว่าท่านเป็นแค่คนที่เราจะต้องมาปกป้องตามภารกิจ ไม่เกี่ยวข้องหรือรู้จักกับพวกคุณคาคาชิ

 

ครูคาคาชิเค้าก็เป็นแบบนี้แหละ โดนตุ๋นซะเปื่อยเลยชั้น ว่าแต่.....คนอื่นๆจะเป็นไงบ้างน้า~”ซากุระอดขำไม่ได้เมื่อนึกถึงนารูโตะว่าถ้ามารู้ทีหลังว่าเป็นยังงี้ สงสัยหนีไม่พ้นโวยวายแหง

 

นารูโตะคุงก็น่าจะอย่างนั้นล่ะครับ ฮ่ะ...ฮ่ะ เด็กหนุ่มสาวหัวเราะกันอย่างรื่นเริง เสียงดนตรีบรรเลงเป็นท่วงทำนองไพเราะขับขาน จะมีแต่เด็กสาวนามว่า คายูริ ที่ทำได้แค่เพียงมอง และมองเขาอยู่ตรงนี้ มิอาจไปปรากฏตัวหรือพูด และทำให้เขาหัวเราะได้เหมือนเธอคนนั้น


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

   แล้วยามที่งานเลี้ยงต้องเลิกราก็มาถึง แขกต่างตระกูลต่างแยกย้ายกันกลับ นินจาโคโนฮะทั้งสองยังคงมีสีหน้าที่เปี่ยมสุขราวกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ชวนมอง  เพียงแต่มันถึงเวลาที่จะต้องลาจากแคว้นนี้แล้ว ดังนั้นเมื่อตะวันเริ่มจะลับจากขอบฟ้า เด็กหนุ่มจึงลุกขึ้นเพื่อกลับไปเตรียมของของตน ทว่าจู่ๆคนข้างกายก็คว้ามือเขาไว้ พร้อมกับสบตาสีดำสนิทราวกับจะหาก้นลึกของนัยน์ตานั่น ชั่วครู่ที่สายตาประสานกัน ถ้อยคำที่ออกมาจากใจจริงของซากุระก็ดังขึ้น

 

วันนี้..... ขอบใจสำหรับทุกสิ่งนะ

 

>>To be continued

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

164 ความคิดเห็น

  1. #160 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 16:43
    ผ่านชะทีน่ะ ^^
    #160
    0
  2. #131 MR.AMAZAYN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 19:26
    หวานดีจัง ไรเตอร์เข้าถึงตัวละครได้ดีมากๆเลย
    ซาอิน่าร้ากกกกกกกก

    #131
    0
  3. #69 Orange RabbiT (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 10:43

    ว๊ากกก ชอบๆๆๆ >///<

    #69
    0
  4. #55 แคท (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มกราคม 2553 / 14:21
    แต่งดีมากเรยอ่า  ความยาวของเนื้อเรื่องกำลังดี ชอบบบบบบบๆๆๆๆๆๆ
    อิอิอิอิอิอิอิ  อิอ อ อิ เหมือนตัวละครจริงเรยอ่า
    #55
    0