[SetBEAST] || Beast Of Nightmare || ปีศาจยั่วรัก {ลามิอา}

ตอนที่ 9 : BEAST OF NIGHTMARE :: EPISODE 06 100% {อัพครบ}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    17 พ.ย. 60

EPISODE 06

                [Fongbia Part]

                ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหูตัวเองเมื่อได้ยินเสียงแหลมที่ตะโกนลั่นภายในห้องนอน ผมนอนแอ้งแม้งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นทั้งคืน ที่ยืมถุงยางจากไอ้เกอร์ก็แค่เอามาเผื่อไว้แค่นั้น เกิดผมควบคุมตัวเองไม่ได้ปล้ำยัยนั่นขึ้นมา จะได้มีเครื่องป้องกัน เมื่อคืนผมก็ไม่ได้เป็นคนเปลี่ยนชุดให้เธอหรอก คนที่เปลี่ยนให้ลามิอาคือแม่บ้านของคอนโดนี้ต่างหาก พอเปลี่ยนชุดเสร็จผมก็ให้แม่บ้านเอาเสื้อผ้าของเธอไปซัก

                พอเดินเข้ามาในห้องผมก็เห็นแม่บ้านเอาผ้าห่มคลุมตัวเธอไว้ พอเดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย ยัยนั่นก็สลัดผ้าห่มออกจนลูกมะพร้าวของเธอมันโชว์หราเด่นอยู่ต่อหน้าต่อตาผม เมื่อคืนผมแทบจะทนตัวเองไม่ไหว ทำได้แค่กลืนน้ำลายเหนียวๆของตัวเองลงคอแล้วเดินไปเอาเสื้อเชิ้ตของตัวเองในตู้มาสวมให้เธอ

                ไอ้ฟองเบียร์!” เสียงเธอกระทืบเท้าตึงตังเดินออกมา ทันทีที่เห็นใบหน้ายุ่งเหยิงของลามิอา ผมก็รู้ทันทีว่าเรื่องปวดหัวมันกำลังจะตามมาในไม่ช้านี่แหละ ใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน!?”

                “แม่บ้านผมเหลือบตามองเธออย่างเหนื่อยหน่าย

                ทำไมมนุษย์เมียเป็นสิ่งที่น่ารำคาญอย่างนี้วะ..

                ไม่เชื่อ!” พอบอกความจริงแล้วก็ไม่เชื่อ โกหกคงเชื่อแน่

                งั้นฉันเอง

                ตุบ!

                พูดยังไม่ทันขาดคำ หมอนสีขาวใบโตก็ถูกเขวี้ยงมาใส่จนมังงะในมือที่ผมถืออ่านอยู่ก่อนหน้านี้หล่นลงพื้น ผมถอนหายใจแล้วลุกขึ้นจากโซฟา มือข้างหนึ่งเอื้อมไปเกาหัวตัวเองอย่างเซ็งจัด รอก่อนนะโตเกียวโกลลูกพ่อ.. เดี๋ยวมาอ่านใหม่

                ผมหยิบมังงะขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วหยิบหมอนที่หล่นแหมะลงตรงหน้าท้องของตัวเองโยนไปโซฟาตัวตรงข้าม สาบานว่าถ้าเธอแสดงอิทธิฤทธิ์อะไรร้ายแรงจนทำให้ผมโมโห ผมจะปล้ำยัยนี่ตรงโซฟาเนี่ยแหละ

                ใครอนุญาตให้นายเปลี่ยนชุดให้ฉัน!?” ทีพูดเรื่องจริงเสือกไม่เชื่อ ทีเรื่องโกหกล่ะเชื่อดีนัก

                ผู้หญิงเป็นเพศที่แปลกมากในความคิดผม..

                ฉันอนุญาตตัวเองผมตอบหน้าตาย

                ทีหลังไม่ต้องเสือก!” เอะอะก็ใช้แต่คำหยาบคาย

                อยากรู้ว่าที่บ้านเธอชอบใช้ความรุนแรงหรือไงวะ ถึงได้อ่อนโยนไม่เป็นแบบนี้

                ก็ไม่ได้อยากเสือก แค่เป็นห่วงผมตอบก่อนจะเลื่อนสายตามองเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พอเวลามันสะท้อนกับแสงจากภายนอก มันโปร่งบางจนแทบจะเห็นสัดส่วนของเธอชัดเจน

                สงสัยลืมว่าตัวเองควรปิด เห็นหัวนมด้วยนะ เดี๋ยวจะหาว่าคุย..

                หยุดอ่านกินฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้มึน!” ลามิอายกมือขึ้นปกปิดร่างกายของตัวเองเมื่อเธอเริ่มสังเกตว่าผมกำลังสำรวจร่างกายของเธออยู่

                เธอวิ่งเข้าห้องนอนไป ยังไม่ทันได้หายใจเต็มอิ่ม ลามิอาก็วิ่งกลับมาที่เดิมพร้อมกับผ้าห่มที่คลุมตัวเองไว้ มือข้างหนึ่งมีกองมังงะประมาณหกถึงเจ็ดเล่มได้ และถ้าจำไม่ผิด.. นั่นมันโตเกียวโกลเรื่องโปรดของผม

                ลามิอา..ผมกดเสียงต่ำทั้งๆที่สายตายังโฟกัสอยู่ที่มังงะในมือเธอ

                ผมหวง.. ถ้ามันชำรุดเสียหายแม้แต่นิดเดียว ยัยนี่ศพไม่สวยแน่!

                “ทำไม!?” เธอตอบกลับมาอย่างท้าทาย อ๋อ.. หวงหรอ?ก่อนจะยกยิ้มเมื่อสังเกตเห็นว่าผมเอาแต่จ้องมังงะในมือเธอ

                วางมันลงผมกัดฟันกรอด พยายามระงับอารมณ์ที่กำลังจะโมโหของตัวเอง

                ยุ่งกับข้าวของในห้องผมจะไม่ว่าเลย แต่ขอร้องอย่ามาเจ๊าะแจ๊ะกับมังงะเรื่องโปรด

                ไม่วาง!” ลามิอาเหยียดยิ้มที่มุมปากราวกับกำลังสะใจในสิ่งที่ทำอยู่

                ผมค่อยๆเดินไปหาเธอ มองมังงะในมือเธอไปด้วย ให้ตายเถอะว่ะ.. นั่นมันเป็นคอลเลคชั่นที่ผมเก็บสะสมไว้ตั้งแต่เด็กๆเลยนะ ย้ำว่าหวงมากถึงมากที่สุด ขนาดไอ้ฟาโรห์ยังไม่ได้แตะต้องมันเลย แล้วมนุษย์เมียคนนี้เป็นใคร ก็แค่เมียป่ะวะ กล้าดียังไงมาแตะต้องของรักของหวง

                Just มนุษย์เมีย!

                ตุบ!

                อะไรบางอย่างที่แข็งๆคล้ายสันหนังสือลอยมาประทะที่หางคิ้วข้างขวาของผมอย่างจัง มันหล่นตุบลงบนพื้นใกล้ๆกับปลายเท้าผม ผมมองมัน ฟันแท้ทั้งสามสิบสองซี่พร้อมใจขบเข้าหากันแน่น ผมได้ยินเสียงสันกรามของตัวเองที่บดจนเกิดเสียง ปกของมังงะด้านหน้ามีรอยยับย่น ตรงปลายปกมีรอยฉีกขาดนิดหน่อย

                โอเค! สงสัยยัยบ้านี่อยากตาย!

                ผมค่อยๆย่างสามขุมเข้าไปหาเธอ ลามิอาทำหน้าแตกตื่นเมื่อเห็นจังหวะการสาวเท้าของผมที่รวดเร็ว เธอถอยหลังเข้าไปในห้องนอน ใบหน้าแสดงถึงอาการตกใจ

                บอกแล้วไงว่าอย่ายุ่งกับมังงะ!

 

                [Lamiah Part]

                สองเท้าของฉันค่อยๆก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นใบหน้าที่เหมือนกับโมโหอย่างรุนแรงของฟองเบียร์ หมอนั่นเดินมาทางฉัน และเขาเดินเร็วมากจนฉันที่ห่อตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเดินถอยหลังหนีแทบไม่ทัน

                ยะ..อย่าเข้ามานะโว้ย!” ฉันหยิบมังงะอีกเล่มในมือเขวี้ยงใส่ฟองเบียร์อีกครั้งเมื่อเขาเอาแต่สาวเท้าเข้ามาพร้อมกับใบหน้ามุ่งร้าย

                “…….” ฟองเบียร์ไม่ตอบอะไร เขาหยิบมังงะเล่มนั้นที่ฉันเขวี้ยงใส่ขึ้นมาก่อนจะเอาไปวางไว้ที่โต๊ะภายในห้องนอน

                อะ..ไอ้ฟองเบียร์!” เสียงฉันเริ่มติดขัดพอๆกับจังหวะการก้าวเท้าหนีของตัวเองอย่างทุลักทุเล

                ตุบ!

                มังงะเล่มที่สามถูกเขวี้ยงออกไปหาเขาอีกครั้ง มันกระทบที่หางคิ้วเขาเหมือนตอนที่ฉันขว้างไปครั้งแรก

                อยากตาย?ฉันตกใจจนหน้าซีดเมื่อเห็นสายตาอาฆาตของฟองเบียร์ที่มองมาพร้อมท่าทางคุกคาม

                ยะ..อย่าเข้า อ๊ะ..

                ตุ้บ!

                บ้าจริง!

                ฉันสะดุดขาตัวเองล้มลงบนเตียง ฟองเบียร์เดินเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น ใบหน้าเขาแสดงออกชัดเจนว่าต้องการหาเรื่อง ฉันขยับขาตัวเองขึ้นบนเตียง และตั้งใจว่าจะลุกหนี หากแต่ว่า.. ยังไม่ทันได้ขยับขาออก ฝ่ามือแข็งแกร่งของฟองเบียร์ก็คว้าหมับลงที่ข้อเท้าฉันทันที ทั้งตัวฉันสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงแรงกดที่รุนแรง

                อะ..ไอ้ฟอง อ๊ะ.. นี่!!!” ร่างของฉันถูกลากลงไปตรงปลายเตียงจนเหลือเพียงลำตัวด้านบนเท่านั้นที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียง ส่วนขาน่ะห้องต่องแต่งไปเรียบร้อยแล้ว

                ร่างสูงของฟองเบียร์ขยับขึ้นคร่อมฉันทันที ขาทั้งสองข้างของเขาคร่อมอยู่ระหว่างลำตัวฉัน มือทั้งสองข้างของฉันถูกฟองเบียร์คว้าเอาไว้แล้วกดลงกับที่นอน แรงกดที่เจ็บแปลบทำฉันแทบน้ำตาเล็ด

                อยากลองดี?หมอนี่เลิกคิ้วขึ้นมองฉัน หน้าตาเฉยเมยของเขาแม่งโคตรขัดกับอารมณ์ของเขาตอนนี้เลย

                ปล่อย!” ฉันไล้สายตาของตัวเองมองเขาอย่างสมเพช

                “…….” เขาไม่ตอบ นั่นยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิดมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

                ไอ้ฟองเบียร์! ฉันบอกให้ปล่อ.. อื้อ!”

                ยังไม่ทันได้ประท้วงอะไรหนักไปกว่านี้ จู่ๆฟองเบียร์ก็นาบริมฝีปากทาบทับลงมาอย่างรุนแรงจนฉันเผลอเบิกตากว้างแล้วกระพริบอีกสองสามที ร่างกายฉันดิ้นพล่านเมื่อพบกับการบดขยี้ที่รุนแรงจนแทบแผดเผา น้ำตาฉันไหลออกทางหางตาเมื่อโดนกัดที่ริมฝีปากด้านล่างอย่างแรง

                เมื่อคืนฉันก็โดนกัดไปแล้วครั้งหนึ่ง แล้วตอนนี้ยังจะโดนอีก

                อะ..เสียงฉันถูกอุดไว้ที่ลำคอเมื่อฝ่ามือหยาบเลื่อนไปกระตุกผ้าห่มที่ฉันห่อตัวเองไว้ลง

                ฟองเบียร์บดจูบฉันอย่างไม่ลดละก่อนที่ริมฝีปากร้ายกาจของเขาจะผละออกไป มันไล้ไปที่ลำคอฉันก่อนจะกัดลงบนนั้นหนึ่งทีจนฉันสะดุ้งตอบ หัวใจฉันกระหน่ำเต้นเมื่อช่วงท้องมีอาการแปลกๆในยามที่ฝ่ามือของฟองเบียร์ลูบไล้ไปมาแถวๆนั้น คล้ายกับมีพายุขนาดย่อมที่เกิดขึ้นที่ช่วงท้องฉัน

                กึก!

                “ฟะ..ฟองเบียร์!” ฉันเรียกชื่อเขาอย่างติดขัดเมื่อได้ยินเสียงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต

                หืม?เสียงครางรับของเขาดังขึ้น

                นายจะ..ทำอะไรฉัน!?” ร่างกายฉันเริ่มสะบัดต่อต้านเมื่อฝ่ามือร้อนร้ายนั้นลูบไล้วนไปมาแถวๆหน้าท้อง

                จะปล้ำฉันเบิกตากว้างเมื่อได้รับคำตอบหน้ามึนกลับมา ทำไม?

                “…….”

                “มีปัญหาอะไร?ปัญหาน่ะมีแน่! ฉันไม่ยอมให้เขาทำแบบนี้ซ้ำสองกับฉันแน่

                ปะ..ปล่อยฉันไอ้บ้า อะ..เสียงฉันขาดหายไปเมื่อฝ่ามือของฟองเบียร์แตะเข้าที่ฐานหน้าอก

                วูบ..

                อาการเสียดวูบทำฉันแทบจะเป็นลมเมื่อฟองเบียร์เคลื่อนฝ่ามือข้างนั้นขึ้นมาเรื่อยๆ มะ..มันเกือบจะแตะลงบนยอดอกฉันแล้ว อาการร้อนๆหนาวๆตีสลับกันจนทำให้ฉันเริ่มที่จะควบคุมตัวเองไม่ได้

                วันนั้นบอกจะดูดนม ยังไม่ได้ดูดฟองเบียร์เคลื่อนใบหน้าขึ้นมาสบตากับฉัน คำพูดเรียบเฉยบวกกับหน้าตาตายด้านของเขาโชว์หราอยู่ในสายตาฉัน

                ก็เรื่องของนาย!” ฉันเริ่มจะหงุดหงิดเมื่อรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นง่อยทั้งๆที่อวัยวะครบสามสิบสองแต่ดันเอามาใช้ต่อต้านอะไรเขาไม่ได้

                เรื่องของฉันหรอ? งั้นดี.. ดูดนมก่อนไปเรียนก็ดีเหมือนกัน

                อื้อ..ร่างกายฉันแอ่นสะท้านเมื่อพบกับความเปียกชื้นที่แตะลงบนหน้าอกข้างซ้าย

                มันไม่ได้แตะลงบนยอดอกฉันซะทีเดียว แต่มันแค่เฉียดไปแผ่วๆเท่านั้น แรงดูดเม้มที่ตรงนั้นทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าฟองเบียร์กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ สมองฉันเริ่มคิดประมวลผลเพื่อหาทางออก แต่ทางออกที่ว่านั้นมันหาง่ายซะที่ไหนล่ะ

                ไหนปากเก่งนักหนาเมื่อคืน?คล้ายกับเป็นคำถามที่ถูกสร้างมาเพื่อก่อกวนอารมณ์ฉัน

                และมันได้ผลดีซะด้วย.. เพราะฉันเริ่มจะอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมาบ้างแล้ว

                นายก็เหมือนกันนั่นแหละฟองเบียร์ เมื่อคืนฉันก็สลบให้นายแล้ว แต่นายยังไม่คิดจะทำอะไรฉันเลยด้วยซ้ำ นายมันปอดแหกล่ะสิ อ๊ะ..

                กึก!

                ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดประโยคที่ตัวเองคิดไว้หมด พลันร่างกายก็ต้องสะดุ้งชาราวกับโดนมนต์สะกดเมื่อฟันแหลมคมของฟองเบียร์ขบลงบนอกข้างซ้ายของฉัน มันให้อารมณ์เจ็บแปลบ แต่ขณะเดียวกันก็ปลุกความรู้สึกบางอย่างในตัวฉันด้วย

                ก็ถ้าอยาก.. จะสนองให้ขนฉันพร้อมใจกันลุกชันเมื่อได้ยินเสียงกระซิบแหบพร่าของฟองเบียร์ที่ข้างหู

                ละ..ลุกออกไปไอ้เวร!” ฉันขมวดคิ้ว

                รู้สึกเหมือนร่างกายโดนสูบเรี่ยวแรงยังไงก็ไม่รู้ ตอนนี้แรงที่จะประทุษร้ายเขามันถึงได้กลายเป็นศูนย์ ทำได้แค่นอนสะบัดตัวเบาๆให้เขาแกล้งเล่นได้สมใจแบบนี้ แล้วเมื่อคืนฉันก็ไม่รู้หรอกว่าฉันโดนทำอะไรไปบ้าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองบุบหักหรือแตกสลายตรงไหนไหม รู้แค่ว่าฉันอยากจะวอร์กับฟองเบียร์ก็แค่นั้น

                ไม่อยากแล้วหรอ?น้ำเสียงกวนประสาทของเขายังพ่นออกมาให้ฉันได้ยิน

                ไม่!” ฉันสะบัดหน้าไปทางซ้ายเมื่อฟองเบียร์ฉกริมฝีปากลงมาที่ลำคอด้านขวา

                แต่ฉันอยากสิ ทำไงดีลามิอา?เสียงแหบพร่าของฟองเบียร์ทำให้สติฉันแทบแตก

                ลุกออกไปไอ้ฟองเบียร์!” ก้อนเนื้อในอกฉันกระหน่ำเต้นอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

                เรียกผัวจ๋าดีๆ แล้วจะยอมลุกให้เขาเคลื่อนใบหน้าออกจากซอกคอฉันแล้วบังคับให้หน้าฉันหันไปสบตากับเขาตรงๆ

                “…….” ฉันเม้มริมฝีปากแน่น

                “…….” ฟองเบียร์เลิกคิ้วขึ้น ทำหน้าทำตาใส่ฉัน

                และหน้าตาของเขามันกำลังตะโกนบอกฉันทางอ้อมว่า ถ้าไม่ทำก็จะไม่ได้ออกไปจากสถานการณ์แบบนี้

                “ผะ..ผะฉันอยากกัดลิ้นตัวเองชะมัด ทำไมต้องมาทำอะไรบ้าบอแบบนี้ด้วยวะ

                “แค่เรียกผัวมันจะตายขนาดนั้น?

                ผะ..อาการสับสนลังเลเกิดขึ้น

                ผัวเขาเน้นย้ำคำนั้น แล้วค่อยๆโน้มใบหน้าเขามาใกล้ฉันมากขึ้น

                ฉันหลับตาปี๋ก่อนจะกลั้นหายใจแล้วพูดออกไปเสียงดัง ผัวจ๋า น้ำตาฉันไหลปริ่มออกทางหางตาเมื่อสิ้นพยางค์ที่สอง 

                  ดี.. พูดแบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อยเสียงเขากระซิบลงที่ข้างหูฉัน

                “…….” ฉันลืมตาขึ้น พบว่าฟองเบียร์เบนใบหน้ากลับมาแล้ว ตาฉันจ้องอยู่กับสายตาเย็นชาของเขา

                ตึกตัก..

                เสียงหัวใจฉัน.. เหตุการณ์เมื่อกี้มันบ้ามาก และมันกลับตาลปัตรไปหมด ทั้งๆที่ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่ยอมให้เขาข่มอีก แต่สุดท้ายฉันก็โดนฟองเบียร์ข่มจนได้ ฟองเบียร์มีส่วนคล้ายฉันอย่างหนึ่งคือไม่ชอบความพ่ายแพ้ และไม่ชอบถูกท้าทาย

                ไม่พูดอะไรหน่อยไงเขาเลิกคิ้วขึ้น เธอแก้ผ้าอยู่.. อย่าลืม

                เท่านั้นแหละฉันถึงได้ละสายตาจากเขาแล้วเลื่อนลงไปมองร่างกายของตัวเอง ท่อนบนของฉันเปลือยเปล่า ยังโชคดีที่ท่อนล่างถูกเสื้อเชิ้ตตัวบางนี่บังเอาไว้ ถ้าไม่งั้นความอับอายได้สุมฉันให้มอดไหม้ลงตรงนี้แน่

                อะ..ออกไปฉันเบือนหน้าไปทางขวาเมื่อเคลื่อนสายตาขึ้นประสานกับเขา

                ฉันไม่ชอบสายตาของฟองเบียร์เลย มันมองฉันราวกับว่าฉันทำความผิดอะไรบางอย่างมา มองฉันคล้ายกับตำหนิ ทั้งๆที่ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ก็แค่.. โยนมังงะเรื่องโปรดไปกระทบหางคิ้วเขาเท่านั้นแหละ

                จะพยศอะไรก็ให้มันรู้ขอบเขตหน่อยเสียงทุ้มเอ่ย

                อ๊ะ..ฉันสะดุ้งทันทีเมื่อฝ่ามือของฟองเบียร์แตะโดนที่หน้าท้องของตัวเอง อาการร้อนวูบวาบเกิดขึ้นอีกแล้ว

                นี่ฉันคิดบ้าอะไรอยู่..

                ฉันบอกอะไรเธอก็ควรเชื่อบ้างนะฉันตวัดสายตาไปมองเขาทันที จะหาว่าฉันเป็นพวกไม่เชื่อฟังล่ะสิ ที่ฉันบอกว่าแม่บ้านเป็นคนเปลี่ยนชุดให้เธอ ฉันพูดความจริง

                “…….” ฉันเงียบไป ก็คงคล้ายกับเถียงไม่ออกพอเจอสายตาที่จริงจังของเขา ก็ละ..แล้วทำไมต้องยอมรับด้วยล่ะ?

                “แล้วเธอฟังฉันบ้างไหมตอนที่ฉันพูดความจริง?ฉันเม้มริมฝีปากแน่น

                ความจริงแล้ว.. มันก็.. ฉันไม่ได้ฟังเขาเลยจริงๆนั่นแหละ

                อะ..ออกไปได้แล้ว ฉันหนักเสียงที่พูดออกไปกระท่อนกระแท่นมาก

                หลับตาฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจเมื่อเจอประโยคนี้เข้าไป หมายความว่าไง ให้ฉันหลับตาเพื่อ? หลับสิ

                “ทำไมฉันต้องหลับตาด้วย?

                “จะติดกระดุมคืนให้ อยากอาย?เดี๋ยวนะ! เดี๋ยวก่อน!

                “นายสิต้องเป็นคนหลับตา ฉันติดของฉันเองได้ อย่ามายุ่ง!” มาบอกให้ฉันหลับตา เพื่อที่เขาจะได้ลวนลามฉันทางสายตาน่ะนะ บ้าไปแล้ว ใครเชื่อก็ควายอ่ะบอกเลย

                ดื้อ!” คำปรามาสถูกส่งมาให้ฉันพร้อมกับการขมวดคิ้วแบบดุๆของฟองเบียร์

                ฉันจ้องเขาอย่างไม่เข้าใจนัก เมื่อกี้เขาดูโมโหเอามากๆ ผิดกับตอนนี้อย่างสิ้นเชิง ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆของฟองเบียร์ด้วย แล้วก็นะ.. ท่าทางเอาเรื่องของเขาก่อนหน้านี้ไม่ได้บ่งบอกเลยว่าทำเล่นๆ ทั้งสีหน้า แววตา ท่าทาง มันบ่งบอกฉันว่าฟองเบียร์โกรธฉันจริงๆ แต่ไหงตอนนี้อารมณ์ถึงได้สงบเร็วนัก

                เอ๊ะ..ฉันอุทานออกมาเมื่อโดนฝ่ามือหยาบแตะเข้ากับจุดใดจุดหนึ่งบนร่างกาย เสื้อเชิ้ตบนตัวฉันมีการขยับ และถ้าให้ฉันเดา ฟองเบียร์ก็คงกำลังติดกระดุมให้ฉันตามที่เขาบอกก่อนหน้านี้ บะ..บอกว่าไม่ต้องไง

                “อยู่นิ่งๆได้ไหม? ฉันไม่ได้มอง มันติดไม่ถนัดหว่างคิ้วฉันขมวดเข้าหากันเมื่อโดนฟองเบียร์ดุ

                ตึกตัก.. ตึกตัก..

                เสียงหัวใจฉันกระหน่ำเต้นรัวจนเผลอกลั้นลมหายใจของตัวเองไว้ ฉันเบนสายตาไปมองด้านข้างแทนที่จะจ้องหน้าฟองเบียร์ ฉันอยากจะยกมือตัวเองทุบลงบนอกแล้วตะโกนด่าก้อนเนื้อที่มีชีวิตนั้นว่าอย่าเต้นจริงๆ ถ้าฟองเบียร์ได้ยินขึ้นมา ไอ้บ้านี่มันต้องล้อเลียนฉันแน่

                เสร็จยัง!?” ฉันถามเสียงห้วน

                เสียงหัวใจเธอเต้นโคตรแรงฉันอ้าปากพะงาบๆจะพูดบางอย่างเพื่อแก้ต่างให้กับตัวเอง แต่พอมองหน้าเขามันก็เหมือนคนเป็นใบ้โดยเฉียบพลัน

                “…….” ริมฝีปากฉันเม้มเข้าหากัน ก่อนที่ฉันจะใช้ฟันขบมันอย่างแรง

            หยุดเต้นได้แล้วไอ้ก้อนเนื้อบ้า!

            เมี้ยว~หูฉันได้ยินเสียงแมวตัวนั้นอีกครั้ง

                นาย..ฟองเบียร์เลิกคิ้วขึ้นคล้ายกับรอฟังคำถามจากฉัน เลี้ยงแมวด้วยหรอ?

                “อืม..เขาครางตอบกลับมา ตาปรือนั่นแสงหรี่ลงเล็กน้อย

                นายชอบแมวหรอ?มันอดถามไม่ได้จริงๆ

                เพราะโดยปกติแล้ว ผู้ชายส่วนมากมักจะชอบเลี้ยงหมามากกว่าที่จะมาเลี้ยงแมวแบบนี้ แล้วก็ด้วยบุคลิกลักษณะทั้งหมดทั้งมวลของฟองเบียร์เนี่ย อมพระมาพูดฉันก็ไม่เชื่อแน่ว่าเขาจะชอบเลี้ยงแมว

                แฟนเก่าฉันชอบเลี้ยง 

                พอได้ยินประโยคตอบกลับของฟองเบียร์ ไม่รู้ทำไมหัวใจฉันถึงได้วูบโหวงอย่างแปลกประหลาด มันไม่ใช่อารมณ์หึงหวงเขา แต่มันเป็นอารมณ์อีกแบบที่แตกต่างออกไป จะว่าอารมณ์เศร้าสลดก็คงไม่เชิง ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องรู้สึกเศร้ากับประโยคเมื่อกี้ของฟองเบียร์ด้วย

                ทั้งๆที่เขาก็พูดถึงแฟนเก่าของตัวเอง..

                อะ..อ้อ! หรอๆ?ฉันยิ้มเจื่อนแล้วหลบเลี่ยงสายตาฟองเบียร์ด้วยการจ้องขึ้นไปมองเพดานสีขาวแทน

                เธอไม่อยากรู้หรอว่าแฟนเก่าฉันชื่ออะไร? ฟองเบียร์จ้องเข้ามาในตาฉันเมื่อพูดประโยคนี้

                แล้วทำไมฉันต้องอยากรู้ด้วยล่ะ นายนี่ก็แปลกเนอะ.. แหะๆฉันแสร้งทำเป็นหัวเราะ ทั้งๆที่มันไม่ได้อยากจะหัวเราะด้วยซ้ำ

                แล้วไม่อยากรู้หรอว่าทำไมฉันถึงเลิกกับแฟน?” อะไรกัน.. วันนี้เกิดคึกอะไรเนี่ย? ทำไมเขาถามจี้ฉันแบบนี้

                มะ..ไม่อยากรู้หรอก มันเป็นเรื่องของนาย ไม่ใช่ฉันน่ะคำถามแต่ละคำถามของฟองเบียร์ล้วนทำให้ฉันสูญเสียความมั่นใจไปโดยสิ้นเชิง

                หรอ? นึกว่าเธอจะอยากรู้เขาบอกเสียงเรียบ เป็นจังหวะเดียวกับที่กระดุมเม็ดบนสุดถูกติดจนเสร็จเรียบร้อย และฉันรู้สึกอึดอัดมากถึงได้ขยับร่างกายตัวเอง ถ้าอยากรู้.. ฉันจะเล่าให้ฟัง

                “นายลุกออกไปได้แล้ว ฉันมีเรียนฉันเปลี่ยนเรื่องทันที

                ฉันไม่ใช่พวกสอดรู้สอดเห็นขนาดนั้นซะหน่อย ทำไมฉันจะต้องไปอยากรู้เรื่องราวในอดีตของฟองเบียร์ด้วยล่ะ จะทุกข์หรือสุขสำราญขนาดไหนมันก็เป็นเรื่องของเขา ฉันเป็นคนนอก ฉะนั้นอย่าได้ดึงฉันเข้าไปพัวพันกับอดีตของเขาได้จะดีมาก เพราะลำพังอดีตของฉันก็ไม่น่าจดจำมากพอแล้ว

                พรึบ!

                ฟองเบียร์ลุกออกไป ฉันเลยเด้งตัวเองขึ้นจากเตียง สายตามองไปยังแผ่นหลังกว้างของเขา เขาเดินไปหยิบมังงะที่หล่นอยู่ที่พื้นไปวางไว้ที่โต๊ะ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยออกมาเพื่อพูดกับฉัน

                เธอรีบไปอาบน้ำ เสื้อคลุมอยู่ในตู้เสื้อผ้าเขาบอกเสร็จสรรพก่อนจะชี้นิ้วไปยังตู้เสื้อผ้าสีขาวที่ตั้งอยู่ข้างห้อง

                แล้ว.. ชุดนักศึกษาฉันอ่ะ?ฉันกระชับเสื้อเชิ้ตที่ห่อหุ้มตัวเองไว้แน่น

                ให้แม่บ้านเอาลงไปซักให้ อีกสักพักคงขึ้นมา

                อืม..ฉันครางรับ

                สายตาฉันยังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างสูงของฟองเบียร์ จนกระทั่งแผ่นหลังเขาหายไป ฉันถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ฉันมองหากระเป๋าสะพายของตัวเองเพื่อจะเช็กโทรศัพท์ว่ามีใครโทรมาหรือเปล่า ซึ่งแน่นอนว่ามันวางอยู่บนเตียงข้างกับหมอน ฉันเอื้อมมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา

                เฮียแวมพ์* (23) สายที่ไม่ได้รับ

                แย่แล้ว...

                อาการกระวนกระวายใจเกิดขึ้นกับฉัน ฉันกำโทรศัพท์ไว้แน่นแล้วตัดสินใจโทรหาชมพู

                [ฮัลโหล..] ทันทีที่ชมพูรับสาย ฉันก็รีบกรอกเสียงของตัวเองลงไปอย่างร้อนรน

                ชมพู.. เมื่อคืนฉันไม่ได้กลับคลับ เฮียแวมพ์ว่าไงบ้าง?”

                [แล้วนี่เธออยู่ที่ไหนเนี่ย?] ชมพูถามกลับมา

                ฉัน..เสียงฉันขาดหายไปพร้อมกับสมองที่เริ่มใช้ประมวลผล ฉันอยู่คอนโดเพื่อนและฉันตัดสินใจโกหกชมพู

                ชมพูเป็นคนที่ไว้ใจได้ก็จริง แต่ชมพูก็เป็นเมียเฮียฉัน เกิดเฮียฉันมันคาดคั้นเอาความจริงจากปากชมพูขึ้นมาแล้วชมพูดันบอกไป ฉันก็มีแต่แย่กับแย่ เพราะฉะนั้นฉันเลยจำเป็นต้องโกหกเธอ

                [แล้วนี่เธอจะมามหาวิทยาลัยหรือเปล่า?]

                ไปสิ เฮียฉันอยู่กับเธอไหม?แน่นอนว่าเรียนเป็นเรื่องสำคัญกับฉัน แต่ถ้าฉันไปแล้วเกิดเจอเฮียอยู่กับชมพู เฮียไม่จับฉันเค้นเอาความจริงหรอ

                วันนี้เฮียเธอไม่ค่อยสบาย เขาพักอยู่ที่คลับเฮ้อ.. โล่งอกไปทีสวรรค์

                โอเค ไว้เจอกันตอนบ่ายนะ

                [อะ..อื้ม] สิ้นเสียงครางรับของชมพู ฉันก็กดวางสายทันที

                โชคเข้าข้างจริงๆ ถ้าวันนี้เฮียเห็นว่าฉันอยู่กับฟองเบียร์ ไม่ต้องรอให้เขาถามหรอกว่าฟองเบียร์เป็นใคร อย่างแรกที่เขาจะทำคงเป็นต่อยฟองเบียร์สักสี่ห้าหมัดก่อนที่จะสอบถามเรื่องราวต่างๆ


                {Fongbia Part}

                ทันทีที่ปล่อยให้ลามิอาอาบน้ำ ผมก็ทำหน้าที่เดินออกมานอนรอเธอที่โซฟาเหมือนเดิม ผมหลับตาลง แต่ก็ต้องลืมขึ้นอีกเมื่อถูกริคกี้หรือแมวเปอร์เซียร์ตัวสีขาวที่ผมเลี้ยงไว้เลียเข้าที่แขน ผมหยิบมันขึ้นมาแล้วลูบหัวมันเบาๆ

                แกรู้ไหมริคกี้ว่าพ่อไม่ได้อยากทำอย่างนี้?ผมบ่นกับมัน

                เรื่องบางเรื่องที่ผมกำลังทำอยู่.. แม้รู้ตัวว่าผิด แต่ผมไม่มีทางเลือก

                เมี้ยว~ริคกี้มองตาผม มันเอียงคอเล็กน้อย

                แกมันจะไปรู้อะไร แกเป็นแมว..ผมปรายตามองมันแล้วอุ้มมันขึ้นมาวางบนอกในขณะที่ร่างกายตัวเองเอนราบไปกับโซฟาเรียบร้อยแล้ว

                เมี้ยว~มันร้องอีกที

                ผมหลับตาลง พยายามไม่นึกถึงอะไรอีก

               

                ติ๊งต่อง!

                ร่างกายผมสะดุ้งพร้อมกับตาที่ลืมขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงกริ่งหน้าห้อง ผมยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา นี่ก็ผ่านไปสามสิบนาทีแล้ว ผมเหลือบมองเข้าไปในห้องนอน ลามิอายังไม่ออกมา เจ้าริคกี้ที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนตัวผมลืมตาขึ้น มันมองผมอย่างสงสัย ผมลุกขึ้นและอุ้มมันวางลงบนโซฟาก่อนที่ตัวเองจะลุกออกไปเปิดประตู

                ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ก็ปรากฏร่างของสาววัยกลางคนอ้วนเตี้ยคนหนึ่งที่หน้าประตู เธอยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร

                ป้าเอาเสื้อผ้ามาให้ค่ะ ซักเสร็จเรียบร้อย หอมสะอาดแน่นอนป้าแม่บ้านยิ้มให้ผมพร้อมกับยื่นถุงเสื้อผ้ามาให้

                ขอบคุณครับป้าผมรับถุงนั้นมาแล้วคลี่ออกดู เป็นอย่างที่ป้าว่า เสื้อผ้าสะอาดแถมหอมมาก

                คุณฟองคะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครหรอคะ? แฟนคุณฟองรึเปล่า?เธอทำท่าจะมองเข้าไปสำรวจภายในห้อง แต่ผมเอาตัวเองบังไว้ซะก่อน อะไรกันคะ? ทำไมไม่บอกกันบ้างเลย ป้าอยากรู้น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความตื่นเต้น

                ป้าอย่าบอกเรื่องนี้กับพ่อนะครับ

                ความจริง.. พ่อผมเป็นคนที่ซีเรียสมากกับเรื่องผู้หญิง ด้วยนิสัยของผมด้วยมั้ง ท่านเลยไม่ค่อยไว้วางใจผมเท่าไหร่ กลัวผมจะไปทำผู้หญิงท้อง แต่ท่านไม่ได้กลัวผมลำบากหรอก ท่านกลัวผู้หญิงที่เข้ามาพัวพันกับผมจะลำบากต่างหาก บางครั้งผมก็อยากรู้ ผมเป็นลูกท่าเปล่าวะ

                ป้าไม่บอกคุณท่านหรอกค่ะ แต่คุณฟองเล่นควงผู้หญิงมาคอนโดทุกเดือนแบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ ป้าแม่บ้านย่นจมูกใส่ผม เธอยกนิ้วชี้ขึ้นมาแล้วส่ายขวาส่ายซ้าย

                ป้าครับ..ผมเรียกเธอ ป้าแม่บ้านช้อนตาขึ้นมองผมราวกับกำลังรอฟังประโยคถัดไปที่ผมจะพูด ป้าว่า.. การที่เราทำร้ายคนที่เราไม่ได้รักนี่ผิดมากไหมครับ?

                เธอหรี่ตาลง ทำหน้าจับผิดผม แต่ต่อมาก็ถอนหายใจแล้วเอ่ยตอบ คุณฟองคะ ป้าไม่รู้หรอกนะคะว่ามันผิดหรือไม่ผิด เพราะเราเองก็ตัดสินไม่ได้หรอกค่ะว่าการที่เราทำแบบนี้กับเขามันจะผิดไหม แต่ป้าว่า.. มันเป็นการทำร้ายความรู้สึกของคนคนนั้นมากเลยนะคะ เกิดคนนั้นเขาตกหลุมรักคุณฟองขึ้นมาจริงๆ คุณฟองจะจัดการยังไงกับเขาคะ?

                “…….” ผมเงียบ

                คุณฟองตอบไม่ได้ใช่ไหมคะ?เธอส่ายหน้าเบาๆแล้วเอ่ยต่อ ป้าอยากให้คุณฟองคิดทบทวนดีๆ คุณฟองรู้ตัวเองอยู่แล้วว่ากำลังทำอะไรอยู่ เรื่องนี้ป้ายุ่งไม่ได้หรอกค่ะ เพราะมันเป็นเรื่องของคุณฟอง แต่ป้าอยากให้คุณฟองคิดทบทวนดีๆก่อนจะทำอะไรนะคะ

                “ผมเข้าใจครับ ขอบคุณมากครับป้าผมยิ้มให้เธอ

                เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้นแตะแขนผมก่อนจะบอกว่า ป้าไปก่อนนะคะ สู้ๆนะคะคุณฟองแถมก่อนเดินออกไปเธอยังทำท่าไฟต์ติ้งส่งให้ผมด้วย

                ผมถอนหายใจยาวแล้วปิดประตูลงเหมือนเดิม ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้อง แต่พอหันกลับมาก็ต้องพบกับสีหน้างุนงงสงสัยของลามิอาเข้าเต็มๆ

                คุยกับใครหรอ?เธอถามผมในขณะที่ในมือยังถือผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียก

                นี่ชุดเธอผมยกถุงชุดนักศึกษาโชว์ให้ลามิอาดู ก่อนจะเดินกลับมายังโซฟาแล้วโยนถุงไว้บนนั้น อยู่นี่นะ

                เธอเดินเข้ามาหยิบชุดที่ผมโยนไว้ตรงนั้นก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวเจ้าริคกี้เบาๆแล้วช้อนตาขึ้นมองผม ขอบใจนะผมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากปากของเธอ

                มันทำให้ผมค่อนข้าง.. แปลกใจนิดหน่อย

                เมื่อกี้เธอว่าไงนะ?ผมเลิกคิ้วขึ้น

                ฉันบอกว่า.. ขอบ..ใจ..เธอเน้นย้ำคำว่า ขอบใจอย่างชัดเจน

                ไม่นึกว่าจะได้ฟัง หึ!” ผมแค่นหัวเราะก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา ดันให้เจ้าริคกี้ไปนอนบนหน้าท้องตัวเอง

                ความจริงนายก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น ยังไงก็ขอบใจ แต่อย่านึกว่าฉันจะยอมญาติดีกับนายนะ!” เธอยกนิ้วชี้ขึ้นมาชี้หน้าผมแล้วถลึงตาใส่ วีรกรรมนายมันเยอะ!”

                “เธอรู้จักฉันดีแค่ไหนล่ะลามิอา? ทำไมถึงได้คิดว่าฉันไม่ได้เลวร้ายผมแสร้งถามคำถามกลับไป

                “…….” เธอเงียบ

                ผมยกยิ้มที่มุมปากแล้วว่าต่อ นี่เป็นแค่เศษเสี้ยวของนิสัยฉันเท่านั้น เพราะฉะนั้น..อย่าไว้ใจฉันเกินความจำเป็น

                และนี่คือคำเตือนของผม...




------------------------

หลายคนเริ่มเดาปมละ 5555 แต่ยังไม่มีใครถูกน้า 555 บอกแล้วว่าเรื่องนี้ปมมันซับซ้อนนนน งือออ

อัพแว้วววว พร้อมกับจะมาแจ้งข่าวด้วย

ฟองเบียร์เปิดพรีรอบสองวันที่1ธันวาเด้อ มาบอกเพียงเท่านิ 5555

อีกอย่างคือ บางครั้งไรท์อัพแล้วมันไม่แจ้งเตือน เลยอยากให้ทุกคนติดตามหน้าเพจไว้ เพราะไรท์อัพทุกวัน ยกเว้นบางวันถ้ามีธุระจริงๆถึงจะไม่ได้อัพ 


              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

293 ความคิดเห็น

  1. #190 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 01:58
    ฟองคิดจะทำอะไร?
    #190
    0
  2. #183 HVKDS (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 13:12
    ลามิอาร์เคยสูญเสียความทรงจำรึเปล่า???
    #183
    0
  3. #182 มุกมันเดย์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 10:10
    แฟนเก่าต้องเกี่ยวข้องกะพี่ชาบของลามิอาแน่ๆ
    #182
    0
  4. #181 yayonair (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 02:35
    เอ้า ตกลงม่ได้ชอบลามิอาหรอกหรอ แก้แค้น?
    #181
    0
  5. #180 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 01:17
    ฟอง ไม่ชอบลามิอาเลยเหรอ?
    #180
    0
  6. #179 Nutty2008 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 07:24
    ลามิอาเคยขับรถชนแฟนเก่าฟองเบียร์รึเปล่านะ
    #179
    0
  7. #178 I_WaNabee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 21:43
    มันไม่แจ้งเตือนอะไรท์ ดีนะที่ติดตามเพจในเฟสบุค เห็นว่าไรท์อัพแล้วเลยเข้ามมาส่อง.   จากที่อ่านแล้ว คาดว่าลามิอากับฟองมีความหลังบางอย่างกันแน่นอนนน!
    รีดเดาว่าน่าจะใช่ มันต้องใช่แน่ๆ!
    #178
    0
  8. #177 I_WaNabee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 15:06
    แฟนเก่าคือ ลามิอารึเปล่า ลามิอาความจำเสื่อมใช่มั้ยๆ?  มันใช่ใช่นป่ะไรท์!
    #177
    0
  9. #176 bomos (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 08:14
    อ่าว ตอบแบบนี้ก็ได้เหรอ งอลลลลฟอง
    #176
    0
  10. #175 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 01:02
    ใครอะ แฟนเก่านาง
    #175
    0
  11. #174 ซาตาน จำเป็น (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 15:52
    โอ้ยฮาาา5555+อิฟองแก๊
    #174
    0
  12. #173 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 02:15
    ฟองแกร้ายอะ555
    #173
    0
  13. #172 I_WaNabee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:32
    ผัวจ๋าาาาา 55555 โอ๊ยยยขำอ่ะ อีฟองมันร้ายยยอ่ะไรท์ รีดมีความฟินป่ะปนมากับความฮาาาาา ฟองมันยังคงเอาจริงเอาจังกับการดูดนม อารมณ์นางคงค้างตั้งแต่ตอนที่แล้ว ไรท์คงต้องจัดหนักให้นางหน่อยแล้วล่ะ!
    #172
    0
  14. #171 chalisabts (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 19:59
    ฟองมีความหื่น555
    #171
    0
  15. #170 Mini_MiniHeart (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 19:21
    ฟองเข้าหาลามิอาต้องมีจุดประสงค์ที่ไม่ดีแน่ๆ
    #170
    0
  16. #169 I_WaNabee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 18:28
    อ้าววแล้ววว ได้กลิ่น nc ลอยมา555 ครั้งนี้จะปล้ำสำเร็จมั้ย? อาจจะมีอะไรมาขัดจังหวะก็ได้เนอะ^
    #169
    0
  17. #168 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 17:56
    โมโหก็หื่นได้นะอิฟอง555
    #168
    0
  18. #167 I_WaNabee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 08:47
    ไงล่ะฟองเจอฤทธิ์มนุษย์เมรยเข้าให้แล้ว555 งานนนี้มังงะจะรอดมั้ยคงต้องลุ้นต่อไปปปป!! มีความสะใจเบาๆ
    #167
    0
  19. #166 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 01:46
    ใครร้ายกว่ากัน เดี๋ยวรู้เรื่อง555
    #166
    0
  20. #163 I_WaNabee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 14:38
    อีฟองมันร้ายค่ะทุกคนนนน  ลามิอาอย่ายอม ครั้งนี้ต้องใจแข็งน้าาา
    #163
    0
  21. #162 airin0618 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 07:21
    รอออออออ 😘😘
    #162
    0
  22. #161 SaovaneeMada (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 06:55
    โอ้ยๆๆๆแผนสูงจริงๆๆฟองเบียร์
    #161
    0
  23. #160 yayonair (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 02:36
    แผนมันสูงเนาะ
    #160
    0
  24. #159 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 01:32
    เจิมมมม
    #159
    0
  25. #157 somsomjirapapa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 23:54
    เจิมมมมมมมมมมม
    #157
    0