[SetBEAST] || Beast Of Nightmare || ปีศาจยั่วรัก {ลามิอา}

ตอนที่ 7 : BEAST OF NIGHTMARE :: EPISODE 04 100% {อัพครบ}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,718
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    28 ต.ค. 60



EPISODE 04

                เมื่อตัวรถเลี้ยวเข้ามาจอดภายในโรงรถหรูแห่งหนึ่ง คิ้วฉันกลับขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจสุดๆ ไหนว่าหิวนมไง ที่นี่มันใช่ร้านนมที่ไหนกัน ฉันมองเข้าไปภายในโรงแรมหรูระดับพรีเมี่ยมที่ฟองเบียร์พาเลี้ยวเข้ามาแล้วหันไปจ้องเขาเขม็ง ฟองเบียร์มองฉันแว๊บหนึ่งก่อนจะเปิดประตูรถแล้วเดินออกไป

                ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างนั่นอย่างไม่เข้าใจนัก..

                ตึ๊ง~

                เฮือก..

                เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือทำให้ฉันตกใจจนเกือบจะทำมันตก ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูข้อความ

                ฟองเบียร์ : ลงมาจากรถ

                ในขณะที่ฉันกำลังลังเลว่าจะลงหรือไม่ลงดี ข้อความที่สองจากฟองเบียร์ก็ถูกส่งมาอีกครั้ง

                ฟองเบียร์ : ถ้าไม่ลง..เธอได้เล่นเซ็กส์กับฉันบนรถแน่

                พอได้อ่านข้อความนั้นฉันก็กดลบมันทิ้งทันที ความคิดสกปรกของเขามันเกินเยียวยาแล้ว

                ฉันกระแทกประตูรถอย่างรุนแรงจนมันถูกเปิดออก ความหงุดหงิดตอนนี้เริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันมองแผ่นหลังของฟองเบียร์ที่เดินหายเข้าไปในโรงแรม ก่อนจะเร่งฝีเท้าตามไปให้ทัน

                ภายในโรงแรมถูกตกแต่งด้วยโทนเรียบง่าย เฟอร์นิเจอร์วางไว้ในรูปแบบที่ทันสมัยผสมผสานกับความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของโรงแรมนี้ ดูแล้วให้ความรู้สึกสบายตาเวลาที่ได้เห็น ฉันกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณอย่างเพลิดเพลิน

                หมับ!

                แต่ยังไม่ทันจะได้ชื่นชมให้สมใจ จู่ๆข้อมือก็ถูกคว้าเอาไว้ก่อนจะกระตุกให้ฉันเดินตาม

                อะไรของนายนักหนาวะ?ฉันพยายามบิดข้อมือตัวเองให้หลุดออกจากมือใหญ่ของฟองเบียร์

                แต่ให้ตายเถอะ.. ไอ้บ้านี่จะแรงเยอะไปไหนเนี่ย!

                “มาหาเพื่อนเสียงทุ้มเอ่ยบอกแล้วลากถูฉันมายังลิฟท์

                นายมาหาเพื่อนนายแล้วลากฉันมาทำแป๊ะอะไร!?”

                ก็บอกว่ามาหาเพื่อนดวงตาปรือของเขาหลุบมองฉัน เพื่อนผัวก็เหมือนเพื่อนเมีย..ไม่ใช่ไง?

                ผลั่วะ!

                ฉันฟาดมืออีกข้างที่ฟองเบียร์ไม่ได้จับลงบนหัวเขาทันที ลามปามฉันใหญ่แล้วนะ คิดว่าจะพูดอะไรก็ได้งั้นสิ

                หุบปากมึงไปไอ้ซึน!” ฉันตะคอกใส่หน้าเขาด้วยความรุนแรง

                ไม่กลัวหรอกว่าใครจะได้ยินหรือได้เห็นเข้า ถ้าใครเป็นฉันก็คงทำแบบนี้เหมือนกัน เรื่องนี้มันก็จบไปตั้งนานแล้ว จะรื้อฟื้นขึ้นมาเพื่อ ฉันไม่ได้อยากจะเล่นบทผัวเมียบ้าบอนี่เลย ถ้าไม่ติดว่าหมอนี่มันมีคลิปตอนที่ฉัน...กับมันมีอะไรกัน ป่านนี้ฉันบอกเฮียฉันให้กระทืบมันตายห่าไปแล้ว

                ทำไมต้องรุนแรง?” ฟองเบียร์ลูบหัวตัวเองป้อยๆแล้วรีบดึงฉันให้เข้าไปเมื่อลิฟท์เปิดออก

                บรรยากาศภายในลิฟท์เต็มไปด้วยความเงียบ ฉันไม่พูด ฟองเบียร์ก็ไม่ได้พูดอะไร มีเพียงเสียงการขยับร่างกายของเราทั้งคู่เท่านั้น ฉันเหลือบตาขึ้นมองไฟสีแดงที่แสดงชั้นการขึ้นลิฟท์ พบว่าลิฟท์เลื่อนขึ้นถึงชั้นที่สี่แล้ว เมื่อก่อนหน้านี้ฉันก็ลืมมองว่าโรงแรมนี้มันมีกี่ชั้น

                ติ๊ง!

                จนกระทั่งตัวลิฟท์เปิดออกเมื่อมาถึงชั้นที่หก ฉันถูกฟองเบียร์ลากออกมาอีกครั้ง เขาพาฉันเดินลัดเลาะไปตามทางเดินก่อนจะหยุดลงที่ห้องเบอร์ VIP625 ฟองเบียร์ปล่อยมือจากฉันแล้วเอื้อมไปกดกริ่งที่อยู่ข้างบานประตู

                เพียงไม่นาน.. ประตูก็เปิดออก ร่างของผู้ชายเปลือยท่อนบนปรากฏขึ้น เขามีรอยสักลายแมงป่องที่พาดกลางลำตัว หน้าท้องและหน้าอกเต็มไปด้วยซิกแพ็คเรียงตัวอย่างสวยงาม ริมฝีปากที่ออกจะติดไปทางคล้ำนิดหน่อย แต่ทว่าใบหน้ากลับหล่อเหลาราวกับคนละคนกับร่างกาย

                เข้ามา..เสียงเขาเอ่ยขึ้นหลังจากนั้นพร้อมกับการพยักหน้าให้กับฟองเบียร์

                ฟองเบียร์เดินเข้าไปก่อนฉัน และเขาไม่ได้ใช้มือดึงฉันเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ฉันขมวดคิ้วและถอนหายใจออกมา จำเป็นต้องเดินตามเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้ ทันทีที่เดินเข้ามา กลิ่นบุหรี่และกลิ่นต่างๆนาๆจากในนั้นก็พุ่งเข้าจมูกจนรู้สึกแสบไปหมด ฉันยกมือขึ้นบีบจมูกตัวเองไว้

                ความจริงฉันก็เคยคลุกคลีกับพวกเฮียฉันที่มันชอบสูบบุหรี่ ชอบดื่มแอลกอฮอล์ แต่นี่มันคนละอารมณ์เลย นี่มันไม่ใช่แค่ดื่มกับแค่สูบธรรมดา นี่มันมั่วสุมเลยต่างหาก

                หึ.. ยังไม่เลิกมอมยาเด็กอีกหรือไง?ฉันได้ยินเสียงฟองเบียร์พูดกับหนึ่งในนั้น

                ที่ฉันบอกว่าหนึ่งในนั้น.. เพราะว่ามีผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนี้ถึงสามคน มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งอยู่ในชุดนักเรียนนอนอยู่ด้วย ดวงตาเธอเหม่อลอย เหมือนเด็กที่ถูกมอมยามาเพื่อทำมิดีมิร้ายเลย ฉันขมวดคิ้วมองดวงตาของเธอ เห็นนัยน์ตากลมโตนั้นมีน้ำใสๆคลออยู่ เธอกระพริบตาหนึ่งทีให้ฉัน

                ฉันรีบยกมือขึ้นปิดปากทันทีที่เห็นภาพนั้น น่าสงสารเด็กนั่นชะมัด..

                ของมัน.. ไม่ใช่กูคนที่ถูกฟองเบียร์พาดพิงรีบโยนความผิดให้คนที่มีรอยสักรูปแมงป่องทันที

                นี่มันอะไรกัน? คนพวกนี้ทำอะไรเด็กคนนี้

                เดี๋ยวนี้ชอบเด็ก?ฉันหันขวับไปมองฟองเบียร์ที่ทำหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไรในขณะที่เขากวาดสายตามองเด็กนั่น

                ถึงครอบครัวฉันจะทำสารพัดเรื่องความเลว แต่ครอบครัวฉันก็ไม่เคยทำแบบนี้กับเด็กอายุเท่านี้เลยนะ คนพวกนี้มันเดนมนุษย์ชัดๆ แล้วเด็กนั่นอายุเท่าไหร่เอง ทำไมถึงได้ทำแบบนี้กับเธอ

                ฉันเดินเข้าไปใกล้ฟองเบียร์ กระชับมือเข้ากับแขนเสื้อของเขาแล้วกระตุกมันอย่างแรงจนฟองเบียร์หลุบตาลงมอง ฉันถึงได้เขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วจ่อริมฝีปากตัวเองลงข้างหูเขา

                พวกนายล่อลวงเด็กมาทำมิดีมิร้ายแบบนี้ได้ยังไงฮะ!?”

                ปึก!

                ฉันทุบกำปั้นของตัวเองลงที่ต้นแขนเขาด้วย ฟองเบียร์แค่นยิ้มให้ฉัน แล้วกระชับร่างกายฉันให้เข้าไปใกล้ ก่อนที่จะกระซิบลงที่ข้างหูของฉันด้วยเสียงโทนทุ้มต่ำ

                อย่าใช้คำว่าพวก.. แค่มันคนเดียวไม่เกี่ยวกับฉัน

                “แต่นายก็เพื่อนเขา!” คราวนี้ฉันจิกเล็บลงบนต้นแขนของฟองเบียร์ด้วย คิดว่าแรงพอตัวนะ

                ทนได้ก็ไม่ใช่คนแล้ว!

                “อย่างี่เง่าฟองเบียร์กดเสียงต่ำในขณะที่ก้มลงมองฉัน

                ฉันหน้าชาราวกับถูกตบเมื่อได้เห็นสายตาของเขา มันคล้ายมาก

                คล้ายกับ...คนบางคน

                นะ..นายริมฝีปากฉันขยับจะพูดบางอย่าง แต่มันกลับพูดไม่ออก

                รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่หมอนี่กระชากข้อมือฉันออกแล้วสะบัดอย่างไม่ใยดีนั่นแหละ

                นี่ใคร?ผู้ชายคนที่มีลายสักรูปแมงป่องเอ่ยถามแล้วเคลื่อนสายตามามองฉัน

                เมียกู อั่ก!” ยังไม่ทันได้ตอบเต็มปากเต็มคำ ฉันก็กระทุ้งหมัดเข้าหน้าท้องของฟองเบียร์เต็มแรง

                ฉันไม่ใช่เมียมัน!” ฉันคะตอกใส่หน้าคนที่มีรอยสักรูปแมงป่องด้วยอารมณ์คุกรุ่น

                เจอคนปราบมึงแล้วหรอฟองเบียร์?” แต่ชายเจ้าของรอยสักรูปแมงป่องกลับไม่สนใจฉัน เขาเลื่อนสายตาไปมองฟองเบียร์ที่งอตัวกุมท้องตัวเองอยู่แทน

                แค่เมียฉันหันไปจ้องฟองเบียร์เขม็งเมื่อเขาพูดขึ้น ริมฝีปากหยักลึกโค้งขึ้นราวกับยิ้มเยาะ ปราบกูไม่ได้

                ปราบไม่ได้? อ๋อ ฉันน่ะหรอปราบเขาไม่ได้ คอยดูก็แล้วกัน!

                “หึ! ให้มันจริงชายเจ้าของรอยสักรูปแมงป่องบิดยิ้มร้ายกาจให้ฉันแล้วเดินไปอุ้มเด็กผู้หญิงคนนั้นขึ้น

                ฉันมองการกระทำของเขาสลับกับมองเด็กผู้หญิงที่นอนเหม่อลอยอยู่ในอ้อมแขนอย่างประหลาดใจ ฉันเห็นสายตาของเขานะ มันทอประกายอ่อนโยนเมื่อมองเด็กคนนั้น ฉันคิดว่าหมอนั่นอาจจะมีอะไรบางอย่างกับเด็กคนนั้นก็ได้ ซึ่งฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่

                มองมันขนาดนั้น เอามันเลยไหม?แต่แล้วความคิดฉันก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงกวนประสาทของฟองเบียร์

                หุบปากได้ไหมขอร้อง?

                หอมแก้มฉันหนึ่งที แล้วจะยอมหยุดปากดีสักวันฟองเบียร์ทำท่าอมลมเข้าไปในปากแล้วทำแก้มป่องยื่นมาทางฉัน

                อยากรู้จังว่าเขาเคยมียางอายบ้างไหม เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนนะเว้ย แต่นี่มันต่อหน้าต่อตาผู้ชายอีกตั้งสองคน

                ไปรักกันที่อื่นได้ไหมวะ?เสียงเข้มของหนึ่งในนั้นดังขึ้น ฉันหันไปมองทันที

                เสือกไรเฮียวิค?ฟองเบียร์บอกด้วยน้ำเสียงคล้ายกับรำคาญ

                แต่เมื่อกี้เขาเรียกคนนั้นว่าอะไรนะ เฮียหรอ?

                กูเพื่อนพี่มึงนะไอ้สัสฟอง!” ฉันมองคนที่กำลังเริ่มจะโมโหสลับกับมองฟองเบียร์ไปด้วย

                นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ไอ้บ้าฟองเบียร์มันพาฉันมาทำอะไรที่นี่?

                ฉันจะกลับ!” ฉันบอกทิ้งท้ายไว้แล้วรีบเดินตรงดิ่งออกมา

                ฉันไม่ทนแล้ว นึกจะพาฉันไปไหนก็ได้งี้หรอ บ้าเกินไปไหม ฉันก็มีงานมีการต้องทำนะเว้ย

                หมับ!

                “กลับได้หรือไม่ได้ ฉันเป็นคนกำหนดแต่ข้อมือก็โดนคว้าเอาไว้อีก คราวนี้แรงที่บีบลงมามันเหมือนจะหักกระดูกฉันให้แหลกคามือเลย

                เจ็บชะมัด!

                “โทษที นายไม่ใช่เจ้าชีวิตฉันว่ะฉันบิดยิ้มร้ายกาจให้ฟองเบียร์แล้วเตรียมจะสะบัดข้อมือตัวเองออกมา

                หากแต่...

                อื้อ..เสียงคราง.. เสียงครางนั่นทำให้การต่อต้านของฉันชะงักลง

                ฉันสอดส่ายสายตามองหาต้นตอของเสียง แล้วก็เจอ.. เมื่อพบว่าเด็กในชุดนักเรียนคนนั้นกำลังโดนบดจูบอย่างหนักหน่วงอยู่ ส่วนคนที่จูบก็เป็นใครไปไม่ได้ นอกซะจากไอ้เจ้าของรอยสักรูปแมงป่องที่ฉันบอกนั่นแหละ

                ปึก!

                “ไอ้บ้า! นายจะทำแบบนี้กับเด็กไม่ได้นะ!” ฉันตีมือตัวเองลงกับส่วนหัวของฟองเบียร์อย่างแรงจนมันเกิดเสียงดัง แต่ทว่าปากกลับต่อว่าการกระทำของชายเจ้าของรอยสักแมงป่องอยู่

                ด่ามันแต่ตบฉัน?ฟองเบียร์หลุบตามองฉัน เขาปล่อยมือออกจากข้อมือฉันแล้วยกขึ้นลูบหัวตัวเองแทน ประสาทไหมถามใจดู

                “นายรีบไปห้ามเพื่อนนายเส้! มันกำลังจะข่มขืนเด็กนั่นนะเว้ย!” ฉันกระทืบเท้าดังตึงตังอย่างเอาแต่ใจ

                ฉันเคยเห็นชมพูโดนมาแล้ว สภาพเธอก็ไม่ต่างจากเด็กนี่เลยด้วยซ้ำ ตอนที่ชมพูโดนเฮียฉันปู้ยี่ปู้ยำสารพัด ฉันทนดูเธอโดนทำร้ายไม่ไหว ถึงได้ช่วยให้หนีจากเฮียฉัน

                คราวนี้ก็เหมือนกัน เด็กนั่นก็คงไม่ได้เต็มใจนักหรอก ต้องช่วยเธอให้ได้

                อื้อ.. อึก.. มะ..ไม่ต้องหรอกค่ะคำพูดเนือยๆของเธอทำให้คิ้วฉันขมวดอย่างไม่เข้าใจ กานต์มะ..ไม่เป็นไร

                จะไม่เป็นอะไรได้ไงวะ สภาพของเธอไม่ได้ยอมสักนิดเลยเถอะ!

                “ไอ้ฟองเบียร์!” ฉันตวาดเสียงดังอีกรอบอย่างสุดจะทน

                มึงพายัยนี่ออกไป กูรำคาญวะ..ว่าไงนะ?

                นี่ไอ้แมงป่อง!” ฉันเบนทิศออกจากฟองเบียร์แล้วมาหาเรื่องไอ้กล้ามโตที่มีรอยสักรูปแมงป่องแทน นายรำคาญใครวะ!?”

                หมับ!

                แล้วแขนข้างขวาฉันก็ถูกฟองเบียร์คว้าเอาไว้ ฟองเบียร์หลุบตาลงมองฉัน สายตาเขาคล้ายกับจะสื่อว่าให้ฉันอยู่นิ่งๆอย่าก่อเรื่อง แต่มันนิ่งไม่ไหวแล้วเว้ย พูดขนาดนี้แล้วไหม

                ฟองเบียร์ เมียมึงน่ารำคาญ พาออกไปก่อนที่กูจะกริ้ว!” ไอ้แมงป่องขมวดคิ้วมองฉันอย่างหงุดหงิด

                มันก็ไม่ต่างกับฉันหรอก ฉันก็ไม่ได้อยากจะมาให้มันว่าแบบนี้เหมือนกัน แต่ฉันทนเห็นเด็กหน้าตาจิ้มลิ้มอาโนเนะโดนกระทำชำเราแบบนี้ไม่ได้!

                “เอะอะโวยวายอะไรนักหนา?เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นท่ามกลางฉันและไอ้แมงป่อง

                ทั้งฉันและไอ้แมงป่องนี่หันไปมองโดยฉับพลัน ร่างหนึ่งซึ่งสูงพอๆกับไอ้แมงป่องกำลังขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟาด้วยท่าทางงัวเงีย เขาปรือตามองฉันแล้วหันไปมองไอ้แมงป่องก่อนจะหันมามองฉันอีกรอบแล้วส่ายหน้าเบาๆ

                กูจะนอนไหมล่ะเขาบอกด้วยน้ำเสียงที่ออกจะติดไปทางหงุดหงิด ฝ่ามือข้างหนึ่งถูกยกขึ้นเกาหัวตัวเองคล้ายกับว่าขี้เกียจเต็มทน ส่วนมึงนะไอ้เกอร์ จะเอากันก็เข้าไปทำในห้อง ที่นี่มันห้องรับแขก

                “เสือก!” ไอ้เจ้าของรอยสักรูปแมงป่องที่ผู้ชายหน้าหล่อเมื่อกี้เรียกว่าเกอร์น่ะสวนขึ้นราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยล่ะ แถมมันยังหันกลับไปฝังหน้าตัวเองลงกับซอกคอขาวๆของเด็กนั่นด้วย

                แม่จะไม่ทนแล้วนะโว้ย! ทำแบบนี้แม่งเกินไปแล้ว!

                “อื้อ.. อึก..ยัยเด็กนี่ก็เหมือนกัน ตัวเองไม่ยอมแท้ๆแต่ดันไม่ผลักไอ้หื่นนี่ออก บ้าป่ะวะ! “ฮึก.. ฮะ..เฮีย กานต์เจ็บ 

                ไม่ไหวแล้วนะ!”

                พรึ่บ!

                ฉันสะบัดข้อมือออกจากพันธนาการของฟองเบียร์จนมันหลุดกระเด็นออกมา ฉันเดินตรงมุ่งหน้าหาเรื่องไอ้ผู้ชายหน้าตัวเมียที่กำลังรังแกผู้หญิงอยู่ทันที

                ปึก!

                ฉันหยิบแจกันแล้วขว้างออกไปอย่างไร้ทิศทาง รู้แค่ว่าขว้างไปทางไอ้เกอร์นั่นแหละ จนกระทั่งเกิดเสียงดังขึ้น และทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบราวกับโดนมนต์สะกด ทุคนไม่ขยับ ฉันก็เหมือนกัน

                หมับ!

                “ทำอะไรของเธอวะ!?” ส่วนนี่เป็นเสียงของฟองเบียร์

                ฟองเบียร์เดินมาคว้าข้อมือฉันไว้แล้วออกแรงดึงให้เดินไปทางประตูห้อง แววตาของเขาบ่งบอกฉันว่ากำลังจะเกิดเรื่องในไม่ช้านี้แล้ว

                สัสเอ้ย!” ฉันได้ยินเสียงสบถทุ้มต่ำทางด้านหลัง จับเมียมึงไว้!”

                น้ำเสียงตวาดอันแข็งกร้าวนั้นทำให้ฉันนึกถึงน้ำเสียงของเฮียแวมพ์ เฮียแวมพ์มันก็ใช้น้ำเสียงแบบนี้กับฉันตอนมันโมโหมากๆเหมือนกัน มากสุดก็ตอนที่โมโหจนเอาปืนจ่อหัวฉันกับบรรดาเฮียเซนเฮียไซ

                เพล้ง!

                “เฮือก!” ฉันสะดุ้งตกใจจนตัวโยน ค่อยๆเบนสายตากลับไปมอง

                ภาพที่เห็นคือหน้าตาเกรี้ยวกราดของเกอร์ และหยดเลือดที่ไหลลงตามขมับของเขา

                ฉะ..ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เลือดตกยางออกแบบนั้นนะ

                รีบพาเมียมึงกลับไป! ก่อนที่กูจะทนไม่ไหวซัดหน้ายัยบ้านี่เข้า!” น้ำเสียงกดต่ำของเกอร์ทำให้ขนตรงสันหลังฉันลุกเกรียว ยิ่งสบตาที่แดงก่ำของเขาฉันก็ยิ่งกลัว

                เหมือนเฮียแวมพ์ไม่มีผิดเลย ไอ้แววตาอาฆาตแบบนี้

                ถ้ามึงซัดหน้าเมียกู กูก็จะซัดเบ้าหน้ามึงกลับ!” ฟองเบียร์ดึงร่างฉันเข้าไปหา

                ใบหน้าฉันถูกกดให้ซบลงบนอกแกร่งของเขา บนอกเขามีตัวอักษรบางอย่างโผล่ออกมาให้ได้เห็น มันเป็นตัว ‘L’ คล้ายรอยสักนะ แต่ยังไม่ทันจะได้สังเกตมากมายอะไร หน้าฉันก็บดเบียดเข้ากับผิวเนื้อร้อนฉ่าของฟองเบียร์แล้ว

                มึงเห็นยัยนี่สำคัญกว่ากูงั้นสิ หึ!” ฉันได้ยินเสียงเกอร์ที่แค่นหัวเราะออกมา

                จะเมียหรือเพื่อน สำหรับกูให้ความสำคัญเท่ากันหมดฉันได้ยินเสียงฟองเบียร์พูดจากด้านบน

หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงคล้ายกับกำลังระงับอาการกรุ่นโกรธของตัวเองอยู่ ฉันได้ยินเสียงตึกตักที่ดังอยู่ข้างหูของตัวเอง ยิ่งขยับตัวฟองเบียร์ก็ยิ่งกอดแน่นมากขึ้น ฉันเงยหน้าขึ้น เขาหลุบตาลง ดวงตาตี่ๆนั่นสื่อสารเป็นเชิงตำหนิฉันอยู่กลายๆ นี่ฉันผิดตรงไหนเล่า!

งั้นมึงก็เอายัยนี่กลับไป ไม่มียัยนี่เมื่อไหร่ค่อยกลับมาหากู

หมับ!

เฮ้ย!” ฉันอุทานลั่นเมื่อฝ่ามือโดนคว้าเอาไว้

ปลายนิ้วทั้งห้าของฟองเบียร์สอดประสานเข้ามาพร้อมกับใบหน้าและดวงตาของเขาที่หลุบมองฉัน ฟองเบียร์ดึงให้ฉันเดินตามโดยไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้นอีก ฉันหันไปมองเกอร์และเด็กผู้หญิงที่ชื่อกานต์นั่นอีกครั้ง ทุกอย่างยังคงดำเนินอย่างโหดร้ายและป่าเถื่อน รอยแดงจ้ำปรากฏทั่วไปทั้งลำคอและหัวไหล่ของเธอ

เป็นภาพที่น่าสงสารสิ้นดี.. แบบนี้มันเข้าขั้นโรคจิตแล้วป่ะวะ

พรึ่บ!

พอออกมาพ้นห้องได้ ฉันก็สะบัดมือตัวเองออกทันที ส่งสายตาแกมตำหนิให้ฟองเบียร์ด้วย

ทำไม?เสียงเรียบเอ่ยถามฉันพร้อมกับเดินล้วงกระเป๋านำหน้าออกไป

นายไม่เห็นหรอว่าเด็กนั่นไม่ได้ยอม!” ฉันตะโกนลั่นจนเสียงก้องไปทั่ว

“…….” ฟองเบียร์หยุดการเดินของตัวเองลง วูบหนึ่งเขาเหมือนทำท่าถอนหายใจแล้วหมุนตัวเองกลับมา ร่างสูงก้มหน้าลงมองพื้นไม่ได้มองหน้าฉันเลยสักนิด แล้วเด็กคนนั้นได้ขัดขืนไอ้เกอร์ให้เธอเห็นไหม?

“…….” ฉันสะอึกไปเมื่อโดนถามกลับ ความจริงเด็กนั่นก็ไม่ได้ขัดขืน แค่เธออดทนเท่านั้นเอง

แต่แค่นี้มันก็ดูออกแล้วไหมว่าเด็กคนนั้นไม่ได้ยอมเลยสักนิด

ฉันจะบอกอะไรเธอให้นะจังหวะนี้ฟองเบียร์เงยหน้าขึ้นสบตากับฉัน แววตาของเขาไม่ได้แสดงหรือสื่อสารอะไรออกมา โลกนี้มันไม่ได้โคจรรอบตัวเธอ เธอจะทำให้ทุกอย่างเป็นอย่างที่เธอต้องการไม่ได้หรอกลามิอา

แต่นายเปลี่ยนมันได้ นายทำได้แค่นายเดินไปห้ามเพื่อนนาย

ถ้าฉันทำแบบนั้นแล้วฉันจะได้อะไร?ฉันขมวดคิ้วเมื่อถูกเขาย้อนถามอีก ฉันไม่เข้าใจเขาเลย ฉันมองเขาไม่ออก

ฟองเบียร์ดูลึกลับเกินไปสำหรับฉัน บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าหมอนี่อยู่ใกล้ฉันแค่เพียงเอื้อมมือ แต่บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าเขาเหมือนพร้อมจะหายไปจากชีวิตฉันได้ตลอดเวลา ฉันไม่เข้าใจเลย

นายก็จะได้ช่วยคนไง นายก็จะมีบุญคุณต่อเด็กคนนั้น

แล้วฉันก็จะมีปัญหากับไอ้เกอร์ กับพรรคพวกของมัน?ฉันกลับมาขมวดคิ้วอีกรอบ ก็จริงอย่างที่ฟองเบียร์ว่า

เขาอาจมีปัญหากับพวกนั้น และฉันก็คือต้นสายปลายเหตุของปัญหา..

“…….” ฉันถอนหายใจแล้วเดินไปด้านหน้า

ฉันเดินผ่านร่างของฟองเบียร์ ก้มหน้ามองพื้น ฉันนี่มันไร้ประโยชน์สิ้นดี ช่วยเหลือคนก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จสักอย่าง ขนาดชีวิตที่สุขสงบมีความรักแบบดีๆเหมือนชาวบ้านเขาฉันยังไม่มีเลย

ฟองเบียร์ไม่ได้เรียกหรือเดินมาคว้าข้อมือฉันเหมือนอย่างที่เขาเคยทำ เขาปล่อยให้ฉันเดิน เดินโดยที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะเดินไปที่ไหน จุดหมายปลายทางของฉันเขาก็ไม่รู้ จนกระทั่งฉันเดินออกจากคอนโด ฉันหันกลับไปมองฟองเบียร์ พบว่าเขาทำแค่เดินตามฉันมาเงียบๆ

นายจะเดินตามฉันอีกนานแค่ไหน?ฉันถามออกไป ไม่ได้มองเขาหรอก ฉันมองไปข้างหน้าต่างหากล่ะ

แล้วเธอจะเดินหนีฉันอีกนานแค่ไหน?เขาตอบโต้กลับมา หากทว่ามันเป็นการตอบโต้ที่ไร้ซึ่งการกวนประสาทในแบบที่เขาเคยทำ

ฉันไม่ได้หนี!” ฉันหมุนตัวกลับไป ระยะห่างระหว่างฉันกับฟองเบียร์ไม่มาก แต่มันก็ไม่น้อย

แต่เธอก็ไม่ได้หยุดเดิน” 

ฉันแค่ต้องการเวลาน่ะฟองเบียร์ นายช่วยหายไปจากชีวิตฉันสักสองวันได้ไหม? ให้ฉันได้มีชีวิตเป็นของตัวเองบ้างฉันพูดโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ตาปรือฟองเบียร์

ถ้าเธอต้องการแบบนั้น.. ฉันก็ไม่ขัดใจเธอริมฝีปากหยักลึกขยับพูดพร้อมกับเดินออกไป

ฉันทำได้เพียงแค่ขมวดคิ้วมองดูการเดินจากไปของฟองเบียร์ วันนี้เขาผิดปกติตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว เขาไม่เหมือนเดิม เขาไม่ได้กวนประสาทฉันแบบที่เขาเคยทำตอนเจอกันทุกครั้ง เขาไม่ได้รั้งฉันหรือพูดเพื่อไม่ให้ฉันไป ใจฉันวูบโหวงเมื่อเห็นภาพฟองเบียร์ที่เดินจากออกไป

ฉันไม่เข้าใจตัวเอง.. อารมณ์นี้มันเคยเกิดกับฉันตอนที่ฉันเสียคนที่รักไป

ตอนที่เขาจากฉันไป..

ฉันส่ายหน้าแล้วไล่อารมณ์สับสนของตัวเองออกไปก่อนจะหมุนตัวแล้วไม่มองฟองเบียร์อีก ตอนนี้ฉันควรกลับคลับ ถ้าเฮียแวมพ์รู้ว่าฉันหายออกมา เฮียเอาฉันตายแน่

 

[Fongbia Part]

ทันทีที่ก้นตัวเองกระแทกลงบนเบาะรถ ผมก็ส่งสายตาของตัวเองมองทะลุกระจกหน้ารถออกไป ผู้หญิงคนนั้นเดินจากไป เธอโบกมือเรียกแท็กซี่ที่ผ่านมาแล้วเดินขึ้นรถไปแล้ว ถ้าให้เดาคงกลับบ้านตัวเอง

ปึก!

ผมทุบกำปั้นของตัวเองลงบนพวงมาลัยรถแล้วออกแรงกำมันไว้ในกำมือแน่น หัวคิ้วบนหน้าขมวดขึ้นจนจรดกัน ก่อนที่ทุกอย่างในหัวผมจะฟุ้งซ่าน ผมเอื้อมมือไปสตาร์ตรถแล้วขับออกไป พยายามไม่คิดถึงมันอีก

 

ตุบ!

โมโหอะไรมาอีกมึง?เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างของผมที่กระแทกลงบนโซฟาตัวยาว

อย่ามายุ่ง!” ผมพลิกตัวเองเข้าหาพนักโซฟาแล้วหลับตาลง

ยัยนั่นไม่เล่นด้วย?ผมขมวดคิ้วพอได้ยินสิ่งที่มันพูด

พรึ่บ!

หมอนใบโตถูกผมกำแน่นก่อนที่มันจะกระเด็นออกจากมือไปกระทบกับหัวของคนที่นอนเล่นเกมอยู่ตรงอีกฟาก โทรศัพท์มือถือไอโฟนหล่นออกจากมือของมันพร้อมกับแอปพลิเคชั่นเกมที่มันเล่นค้างไว้ก็เด้งออกด้วย

เสือกเหี้ยไรกับเรื่องของกูนักหนาฟาโรห์!” ผมตวาดลั่นจนทั้งห้องเกิดเสียงก้อง

มึงเป็นห่าอะไรฟองเบียร์?มันกดเสียงต่ำแล้วตวัดหางตามองผม

สายตาของไอ้ฟาโรห์ที่ส่งมา ดูก็รู้แล้วว่ามันกำลังโกรธผมอยู่ โกรธแล้วไงวะ ผมไม่สนหรอก

มึงช่วยอย่ามาก้าวก่ายชีวิตกูได้ไหมฟาโรห์?

มึงลืมที่เราตกลงกันไว้แล้วหรอฟองเบียร์?ยัง.. ผมยังไม่ลืม และยังจำได้ทุกคำพูดของมัน

“…….” ผมเงียบและเลือกที่จะสบตากับมัน

ผู้หญิงคนนั้นก็อยู่กับมึงแล้ว กูทำตามที่มึงขอ ส่วนมึงก็ต้องทำตามข้อตกลงของกู

กูไม่ลืมข้อตกลงนั่นหรอกนะฟาโรห์ แต่กูเป็นน้องมึง ขอเวลากูหน่อยผมสบตามันนิ่ง

เส้นประสาทในสมองเริ่มเต้นตุบๆ อาการหมุนวนเกิดขึ้นกับร่างกายผม ผมไม่มีทางลืมไอ้ข้อตกลงบ้าบอของมันหรอก แต่ผมก็แค่ต้องการเวลาเท่านั้นเอง ผมรู้ว่าตอนนี้ตัวเองควรทำยังไง ควรดำเนินการอะไรต่อไป แต่แค่ขอเวลา

ผมแค่.. ยังไม่อยากทำร้ายลามิอาตอนนี้

 

[Lamiah Part]

ทันทีที่รถแท็กซี่เลี้ยวเข้ามาจอดในคลับ ฉันก็จ่ายเงินคนขับแล้วรีบวิ่งอ้อมมาทางด้านหลังของคลับทันที ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาแล้วกดเบอร์หาชมพู มีแค่ยัยนั่นที่จะช่วยฉันให้รอดพ้นจากสถานการณ์คับขันตอนนี้ได้ ฉันรู้ว่าเฮียแวมพ์ต้องสงสัยเรื่องที่ฉันหายออกมาแน่ เฮียฉันมันฉลาดจะตายไป

[ฮัลโหล.. เธออยู่ที่ไหนเนี่ย!?] ทันทีที่ชมพูรับสาย ยัยนั่นก็รีบถามด้วยน้ำเสียงร้อนลนทันที

อยู่หลังคลับแล้วฉันกระซิบตอบกลับไปในขณะที่มือยังกำลูกบิดไว้แน่น

[เธอรู้หรือเปล่าว่าเฮียเธอถามหาเธอตั้งหลายรอบ แถมยังให้ฉันออกมาตามเธอด้วย]

เออ รู้แล้วฉันตอบกลับอย่างไม่ใส่อารมณ์มากนัก ทั้งๆที่ตอนนี้หงุดหงิดจนแทบจะบ้าได้แล้ว แล้วตอนนี้เฮียฉันอยู่ที่ไหน?

[อยู่บนเตียง] เสียงกระซิบตอบจากชมพูเบาหวิว แต่ฉันก็ยังสามารถจับใจความได้ ว่าแล้วเชียวว่ามันต้องเกิดเรื่องนี้ขึ้น ไอ้เฮียบ้ากาม... [คุยกับใครน่ะชมพู?] ฉันชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงในสาย

แค่นี้ก่อนนะชมพู ฉันขอเข้าคลับก่อน เธอก็ช่วยถ่วงเวลาเฮียแวมพ์ให้ฉันก่อนนะฉันบิดลูกบิดและเปิดเข้าไป

[อะ..อื้อ ฮะ..เฮีย เดี๋ยวก่อน อื้อ...]

ตู๊ด...

สายถูกตัดไปพร้อมกับเสียงครางของชมพู หึ! หื่นกามจังนะไอ้พี่บ้า!




----------------------------------------

​ใครติดใจอิเกอร์ก็จะบอกว่า เราได้ทำการเปิดเซ็ตเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่... เราชอบดอง -.- หุหุ

บอกชื่อเรื่องไว้ก่อน

เรื่องนี้เซ็ตFree เป็นเรื่องราวความรักแบบอิสระของสามหนุ่มสามมุมที่อยู่ในห้องนั่นเอง

เรื่องแรกของเกอร์นะ Free Body on MECHANIC's Luv นิยามรักเด็กช่างกล

เรื่องสองของเฮียวิค Free Body on ENGINEER's Luv นิยามรักเด็กวิศวะ

เรื่องสามของ... ยังคิดชื่อให้ท่านแบคไม่ออก 5555 Free Body on ART's Luv นิยามรักเด็กนิเทศ


ก็ยังบอกคำเดิมว่าเฮายังปิดต้นฉบับบ่แล้ว 5555 ฮืออออ 

ช่วงนี้เฮาจะสอบอีกแล้ว เฮาสอบปลายภาควันที่1แหละทุกโค๊นนนน

สวดมนต์ภาวนาให้เฮาผ่านด้วยเด้อ 55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

293 ความคิดเห็น

  1. #288 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 15:40
    เฮียหื่นตลอดดดดด
    #288
    0
  2. #137 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 15:52
    สงสารลามิอา
    #137
    0
  3. #136 Jipaporn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 23:37
    เดือดดดจัดดด
    #136
    0
  4. #135 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 01:38
    เดือดดดด555
    #135
    0
  5. #134 Belive729 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 16:54
    คู่ต่อไปใช่มั้ย5555
    #134
    0
  6. #133 Puitonkla (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 14:38
    กระทืบมันเลยลามิอา มีอะรัยค่อยให้ฟองเบียร์เคลียร์ให้5555
    #133
    0
  7. #132 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 02:37
    เด๋วก็หัวแบะหรอก555
    #132
    0
  8. #131 PiyadaKerdmo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 23:26
    5555 ประสาทไหมถามใจดู สมน้ำหน้าแกฟองเบียร์
    #131
    0
  9. #130 bomos (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 21:19
    ต่ออีกคู่มั้ย
    #130
    0
  10. #129 Belive729 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 20:38
    ชอบอะ แววกลัวแม่มาแต่ไกล5555555
    #129
    0
  11. #128 panglovepm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:30
    โอ้ยฟองเอ้ยยยย555
    #128
    0
  12. #127 Kkkwankaooo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 19:49
    รอเล่มอยู่นะคะ
    #127
    0
  13. #126 yayonair (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 19:09
    พามากินนมอ่ะ
    #126
    0
  14. #125 airin0618 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 18:57
    รอๆน้า อย่างได้เล่มมาก
    #125
    0
  15. #124 Belive729 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 18:21
    ขอให้สอบได้นะคะไรท์ สู้ๆๆ เพี้ยง!!
    #124
    0