[END อีบุ๊ค] HOT LOVE รักร้อน..ซ่อนอันตราย

ตอนที่ 9 : CHAPTER 8 :: I'm Confuse 100% [Complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 มี.ค. 59



8
I'm Confuse




            “วา!!!” ฉันเรียกเขาเสียงดังเมื่อเสียงของเขาดังขึ้นทักผู้ชายคนนั้นอย่างหาเรื่องกัน

            ว่าไง!? จะเอามั้ยเบอร์รองเท้ากู? อยากให้ถีบตีนเดียว หรือกระโดดถีบตีนคู่ดี?วาเล็นจ้องหน้าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันอย่างหาเรื่อง ผู้ชายตรงหน้าฉันน่ะตัวสูงกว่าเขาตั้งเยอะ แต่วาเล็นไม่มีทีท่าว่าจะกลัวเลยแม้แต่น้อย

            เอ่อ.. ผมขอโทษนะครับ ผมไม่รู้จริงๆว่าคุณคนนี้เธอมีแฟนแล้ว งั้นผมขอตัวก่อนนะครับผู้ชายตรงหน้าบอกอย่างกลัวๆพร้อมกับเดินเลี่ยงออกไป

            มึงรีบไปให้ไว ไวที่สุดในชีวิตมึงเลยนะ! ก่อนที่จะโดนตีนกูเสยหน้าวาเล็นจ้องผู้ชายคนที่เดินออกไปด้วยสายตาวาวโรจน์มีแววกรุ่นโกรธอยู่ข้างใน

            วา.. เสียมารยาทว่ะ!” ฉันบอกเขาอย่างสุดจะทน เมื่อไหร่เขาจะเลิกยุ่งกับฉันสักที เมื่อไหร่ฉันจะเป็นอิสระจากเขาสักที

            หรือเธออยากได้มันหรือไง? ทำไม? เธอชอบมันงั้นหรอฮะ!?” เขาขึ้นเสียงใส่ทันทีพร้อมกับกระชับมือเข้าที่วงแขนของฉันก่อนจะบีบมันแน่นจนรู้สึกเจ็บร้าวไปหมดทั้งแขน

            ปล่อยดิวะ! จะมาจับทำส้นตีนอะไร!?”

            “ตั้งแต่เลิกรากับฉันไป เธอดูเข้มแข็งและกร้าวร้าวขึ้นมากนะเชลซี” วาเล็นเหยียดยิ้มมุมปากโดยที่มือของเขาก็ยังคงบีบแขนของฉันอยู่อย่างนั้น

            สรรพนามที่เขาใช้เรียกฉันก็เปลี่ยนไปด้วย ท่าทางอ่อนโยนตอนที่เราเคยคบกันครั้งนั้นก็หายไป มีเพียงแต่ผู้ชายที่มีท่าทางหาเรื่องคนอื่นอยู่ตลอดเวลาเท่านั้นที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตรงนี้ เขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ

            แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายมิทราบ?

            “เชลซี..แกทำอะไรอยู่เนี่ย? เอ๊ะ!”

            ยังไม่ทันที่จะได้โต้เถียงกันไปมากกว่านี้ จู่ๆนิวเคลียร์ก็เดินกลับเข้ามาในผับ ก่อนจะหยุดชะงักลงเมื่อเจอวาเล็น จริงสินะ ยัยนี่ยังไม่รู้จักวาเล็นนี่นา เพราะฉันเพิ่งคบกับยัยนี่ตอนเข้าเรียนมหาลัยครั้งแรก ฉันเล่าเรื่องทุกอย่างให้ยัยนี่ฟังหมด ยกเว้นเรื่องเดียว..คือเรื่องของฉันกับวาเล็นนี่ไงล่ะ เพราะฉันอยากจะลืมมัน ลืมเรื่องราวความรักที่แสนเจ็บปวดแบบนี้

            กลับกันเถอะนิวเคลียร์.. วันนี้ฉันเหนื่อยมากแล้วฉันบอกพร้อมกับสะบัดแขนตัวเองอย่างแรงจนหลุดออกจากพันธนาการของคนตัวสูง

            เดี๋ยว.. เดี๋ยวฉันไปส่งวาเล็นบอกออกมาเสียงแผ่วเบาสายตามองมาที่ฉันอย่างตัดพ้อ

            ไม่เป็นไร ฉันกับนิวเคลียร์มารถส่วนตัว ไม่จำเป็นต้องให้ใครเสนอหน้าไปส่ง!”

            เชลซี!” เสียงเรียกชื่อฉันดังขึ้นพร้อมกันเนื่องจากทั้งวาเล็นและนิวเคลียร์เรียกชื่อฉันพร้อมกันเสียงดัง ตอนนี้ใบหน้าของวาเล็นเต็มไปด้วยความโกรธปนหงุดหงิด ฉันสัมผัสมันได้

            ไปกันได้ยังนิวเคลียร์!? ฉันง่วงแล้ว

            อะ..เอ่อ ไปดิไป

            ฉันเดินนำหน้าออกมาก่อนโดยไม่หันไปสนใจวาเล็นอีก ยัยนิวเคลียร์ก็เดินตามมา พอเราทั้งสองคนก้นแตะเบาะรถเรียบร้อย ยัยนิวเคลียร์ก็หันมามองฉันพร้อมกับหน้าเหวอๆของเธอ

            อะไร!” ฉันถามเสียงห้วน

            เมื่อกี้.. อะไรยังไง ไหนเล่า!” ยัยนิวเคลียร์จ้องฉันพร้อมกับสายตาคาดคั้นที่จะเอาคำตอบ

            ไม่มีอะไรฉันบอกปัดๆ

            ไม่จริง! มีอะไรแน่ๆ

            “เลิกเซ้าซี้ได้ป่ะวะ! มันน่ารำคาญ!ฉันขึ้นเสียงใส่เพื่อนรักตัวเองอย่างหงุดหงิด ทำให้ยัยนิวเคลียร์เงียบไปเลย นี่คงไม่ได้กำลังโกรธฉันอยู่หรอกใช่มั้ย

            ........

            เอ่อ.. นะ..นิวเคลียร์คือว่า..คือฉัน..เลยกลายเป็นว่าฉันติดอ่างขึ้นมาเฉียบพลัน เพราะหันไปเห็นใบหน้าน้อยใจของคนเป็นเพื่อน นี่ฉันพูดแรงไปจริงๆใช่มั้ย

            ฉันขอโทษนะ..ที่ก้าวก่ายเรื่องของแกมากเกินไป ที่ฉันถามเพราะฉันเป็นห่วง ถ้ามันทำให้แกรำคาญ ฉันก็ต้องขอโทษด้วยยัยนิวเคลียร์พูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย

            ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนี่ฉันรู้สึกผิดจริงๆนะเนี่ย

            ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นความผิดของฉันเองแหละ ขอโทษนะนิวเคลียร์บอกพร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆมาให้

            “.......”

            ความเงียบเข้าปกคลุมทุกอย่างบนรถ นิวเคลียร์สตาร์ตก่อนจะพุ่งทะยานออกไป ตลอดทางที่ขับรถ นิวเคลียร์แทบจะไม่คุยกับฉันเลย ฉันถามคำยัยนี่ก็ตอบคำ ให้ตายดิวะ! บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความอึดอัด ตอนแรกฉันคิดว่าจะปวดหัวแค่เรื่องของวาเล็นคนเดียวซะอีก แต่ไหงมีเรื่องของยัยนิวเคลียร์เข้ามาด้วยอีกวะเนี่ย

            เอ่อ.. ขอบใจมากนะ

            พอลงจากรถ ฉันก็บอกขอบคุณนิวเคลียร์ เธอหันหน้ามาทางฉันนิดนึงก่อนจะพยักหน้าหน่อยๆแล้วขับรถออกไป ให้ตายเถอะพระเจ้า! ฉันไม่ชอบเห็นยัยนี่เป็นแบบนี้เลยแหะ ฉันยอมรับนะว่าฉันผิดที่ไปขึ้นเสียงใส่ยัยนั่น แต่ตอนนั้นมันหงุดหงิดจริงๆนี่หว่า..

           

          MINER TALK ::

            “แม่งเอ้ย!!!”

            เสียงสบถดังขึ้นเมื่อไอ้วาเล็นกระแทกก้นของมันนั่งลงบนโซฟาของโซนวีไอพี พร้อมกับแย่งวอดก้าในมือผมไปดื่มรวดเดียวหมด ว่าแต่มันไปหงุดหงิดเชี่ยอะไรมาล่ะเนี่ย

            เป็นอะไรของมึงครับ?” ผมถามพร้อมกับแย่งแก้ววอดก้าของตนเองกลับมาคืน

            กูจะทำให้ยัยนั่นกลับมาหากูให้ได้ มึงคอยดูนะไมเนอร์ กูจะทำให้ยัยนั่นกลับมาหากูอีกครั้งมึงคอยแหกตาดูไว้เลยมันบอกพร้อมกับแย่งแก้วจากมือผมไปแล้วรินวอดก้าใส่ก่อนจะกระดกซดรวดเดียวหมด

            มึงจะเครียดอะไรนักหนาวะ! ผู้หญิงมีอีกเป็นร้อยเป็นพัน

            แต่ไอ้ที่เป็นร้อยเป็นพันที่มึงว่ามันเทียบไม่ได้กับคนนี้!” พอได้ยินมันพูดดังนั้น ความรู้สึกของผมมันกำลังบอกว่าไอ้วาเล็นมันรักเชลซีจริงๆ ทั้งๆที่ไอ้หน้าสวยอย่างมันไม่เคยมอบใจให้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเนี่ยนะ

            แล้วนี่ไอ้กัสมันจะมาตอนไหนล่ะเนี่ย?” ผมรีบเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่บรรยากาศมันเริ่มจะไม่ค่อยดีขึ้นมา

            กูมาล้าวววววว!” นั่นไงเสียงมัน เสียงโหยหนทุ้มต่ำอย่างกับผีตายโหงของมันนั่นล่ะ!

            “มึงอย่าใช้เสียงแบบนี้อีกนะ กูหลอน” ผมบอกแล้วส่ายหน้าให้กับไอ้หน้าหล่อลากไส้จอมกะล่อนอย่างระอา

            อ้าวไอ้วา.. เป็นไรครับมึง? หน้าบึ้งเชียวมันหันไปถามวาเล็นก่อนจะยกแก้วค็อกเทลขึ้นดื่ม

            เรื่องของกู!” ไอ้วาเล็นตอบกลับมาเสียงห้วน

            อ้าว.. ไอ้นี่วอนตีน!”

            ไอ้เชี่ยกัส! มึงอย่าเพิ่งไปกวนบาทามัน มันกำลังเครียดเรื่องผู้หญิงอยู่

            “เครียดเรื่องผู้หญิงก็อย่ามาพาลกูดิ กูเป็นเพื่อนมันนะ ไม่ใช่ที่ระบาย” ไอ้ออกกัสบอกพร้อมกับเบ้ปากนิดๆคล้ายกับว่ากำลังงอนอยู่

            เออ.. เอาน่ะ มึงไปม่อหญิงตรงนู้นไปผมเอ่ยไล่ ซึ่งพอไอ้ออกัสมันมองไปทางที่ผมชี้ สายตาของมันก็ลุกวาวทันทีก่อนจะรีบลุกออกไป ไม่ค่อยจะกะล่อนเท่าไหร่เลยนะมึง!

            ผมมองการกระทำของเพื่อนตัวเองที่ชื่อวาเล็นอย่างบอกไม่ถูก ตั้งแต่รู้จักกับมันมาตั้งแต่ห้าขวบ ผมก็ไม่เคยเห็นว่ามันจะชอบใครจริงจังสักที แต่มีช่วงนึงที่ตอนมัธยมปลาย เห็นมันบ่นถึงผู้หญิงคนหนึ่งให้ผมฟัง บอกว่าเธอน่ารักอย่างนู้นเธอน่ารักอย่างนี้ แต่ก็ไม่นึกว่าจะเป็นเชลซี เพราะยัยปากหมาเชลซีลิเวอร์พูลอะไรนั่นน่ะ นิสัยต่างจากตอนที่มันเล่าตอนนั้นอย่างสิ้นเชิง แต่ถ้าเป็นแชมเปญก็ว่าไปอย่าง..

          MINER END TALK ::

         

            [ฮัลโหลเจ้..] เสียงปลายสายเอ่ยทักขึ้นก่อน

            ฮัลโหลเปญ เจ้ขอโทษนะที่วันนี้ไม่ได้เข้าไปหา วันนี้เจ้เที่ยวดึกมากเลย เจ้ขอโทษจริงๆ แล้วนี่เป็นยังไงบ้าง

            พอฉันกลับมาอาบน้ำทำธุระเสร็จ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าน้องสาวของตัวเองกำลังป่วยอยู่ ฉันจึงรีบกดโทรศัพท์โทรหาน้องสาวอันเป็นที่รักแบบนี้ไง

            [ดีขึ้นแล้วล่ะค่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้นอนได้แล้วล่ะ พรุ่งนี้ต้องไปเรียนที่เช้าไม่ใช่หรือไง]

            “เออนั่นสิ งั้นแค่นี้ก่อนนะเปญ เจ้นอนละ เดี๋ยวไปมหาลัยสาย หายเร็วๆนะน้องสาวคนสวยของเจ้

            [ค่ะ ฝันดีนะคะเจ้]

            “ฝันดีจ้า..”

            ฉันกดวางสายหลังจากนั้นก็พาตัวเองเข้ามาในห้องนอนก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ทันทีที่หัวถึงหมอนฉันก็ลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้ก่อนจะผล็อยหลับไป..

 

          เช้าวันใหม่..

            แสงอาทิตย์ที่แยงตาทำให้ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา พอหยิบนาฬิกามาดูก็พบว่ายังไม่สาย ยังพอมีเวลาให้ทำธุระส่วนตัวนั่นนี่อีกตั้งเยอะแยะไปหมด ฉันจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างที่เคยทำทุกวัน

            พอทำธุระอะไรเรียบร้อยแล้วฉันก็เดินออกมาพร้อมกับชุดนักศึกษาเต็มยศก่อนจะตรงปรี่ไปที่ประตูแล้วเปิดมันออกจากนั้นก็เดินไปที่ลิฟท์ แต่เอ๊ะ!

            โทรศัพท์ล่ะ?

            ฉันก้มหน้าลงควานหาโทรศัพท์ของตนเองในกระเป๋าสะพายข้างพร้อมกับก้าวเท้าเดินไปเรื่อยๆ

            อยู่ไหนนะ?”

            ตุ้บ!

            “อ๊ะ!”

            ฉันชนเข้ากับร่างบางเล็กของใครคนหนึ่ง เธอคนนั้นค่อนข้างตัวเล็กกว่าฉันมากพอสมควรเลยล่ะ เธอล้มลงไปกองกับพื้นทำให้ฉันเบิกตากว้างตกใจก่อนจะรีบตรงเข้าไปหาเธอ

            เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” ฉันรีบพยุงเธอขึ้นก่อนจะสำรวจตัวเธอในชุดนักศึกษามหาลัยเดียวกันกับฉันว่ามีอะไรตรงส่วนไหนได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า

            ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ^^” เธอตอบกลับมาพร้อมกับยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนหวานละมุน ดูๆแล้วเธอน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับน้องสาวของฉันเลยนะ

            อ๋อค่ะ ต้องขอโทษจริงๆนะคะ ฉันเดินไม่ดูทางเลยฉันบอกขอโทษเธอด้วยความรู้สึกผิด

            อุ้ย! ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเดินรีบไปหน่อยน่ะค่ะ ฉันก็ผิดเหมือนกัน ว่าแต่..รู้จักห้องเฮียไมมั้ยคะ?” สรรพนามที่เธอใช้เรียกชื่อของคนบางคนทำให้ฉันต้องขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น

            เฮียไม? หรอคะ?” ไมเนอร์หรือเปล่านะ?

            อ๋อ.. ไมเนอร์น่ะค่ะ รู้จักหรือเปล่าคะ?”

            “เอ่อคือ..”

            “อ้าวหมวย!” ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรเธอกลับไป เสียงห้าวแสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาซะก่อน

            อ้าวเฮีย!” เธอยิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะตรงปรี่เข้าไปหาไมเนอร์ที่เดินอยู่ด้านหลังฉัน ทำให้ฉันหันไปมองตาม

            ไปไงมาไงวะเนี่ย?” ไมเนอร์ถามผู้หญิงคนนั้นก่อนจะเอามือเขย่าหัวเบาๆเหมือนแกล้งเธอเล่น

            ก็ธันเดอร์ให้ฉันมาหาเฮียน่ะสิ ให้เฮียพาไปมหาลัยน่ะ

            อ่อ.. อย่างนี้นี่เอง งั้นไปเลยสิ เฮียทำธุระเสร็จแล้วพอดีเลยไมเนอร์ยิ้มให้เธออย่างเป็นกันเองก่อนจะเกี่ยวคอของเธอให้ร่างเธอเข้ามาแนบชิดแล้วเดินออกไป แต่ทว่า..

            เดี๋ยวเฮีย..” ทั้งสองคนชะงักฝีเท้าลงก่อนที่ร่างบางจะหันหน้ามาทางฉันแล้วเดินเข้ามาหา

            “.......”

            เอ่อ.. คือว่าอยู่มหาลัยเดียวกับฉันใช่มั้ยคะ?” เธอถามขึ้นแล้วเบนสายตามามองที่เข็มกลัดติดเสื้อนักศึกษาของฉัน ไปด้วยกันก็ได้นะคะ ฉันอยากรู้จักคุณด้วย

            “อะ..เอ่อคือ..

            “ทำไมต้องไปชวนคนอื่นด้วยวะหมวย!?” เสียงไมเนอร์แทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดปนโมโห

            อ้าวเฮีย.. ก็คุณคนนี้เขาอยู่มหาลัยเดียวกับเรานะเฮีย เฮียจะไม่ให้เขาติดรถไปด้วยเลยหรอ? ใจร้ายไปป่ะเนี่ย!?” เธอหันไปบอกแล้วทำหน้ามุ่ยคล้ายกับว่างอนๆ

            เออๆ ก็ได้วะ! ไปดิ!” เขาบอกแล้วกอดอกเบือนหน้าหนี

            ไปด้วยกันเถอะนะคะ ฉันไม่รู้จักใครที่มหาลัยเลย.. แล้ววันนี้ฉันก็ดันเจอคุณคนแรกด้วยอ่ะเธอส่งรอยยิ้มจริงใจมาให้

            เอ่อ.. ก็ได้ค่ะฉันบอกพร้อมกับส่งรอยยิ้มแหยๆกลับไปให้เธอเช่นเดียวกัน

 

            บนรถของไมเนอร์..

            นี่เฮีย.. ฉันคิดถึงเฮียมากเลยนะ ธันเดอร์ไม่ให้ฉันออกไปไหนเลย นี่ยังดีนะที่ฉันขอมาเรียนมหาลัยเดียวกับเฮียได้ เพราะเขาบอกจะให้ฉันเรียนมหาลัยเดียวกับเขาอ่ะ จะให้ฉันตัวติดเขาไปถึงไหนกันเสียงใสๆของเธอเจื้อยแจ้วน่าฟังที่กำลังเสวนาเรื่องราวต่างๆกับไมเนอร์อย่างสนิทสนมกัน

            เธอเป็นอะไรกับไมเนอร์กันแน่นะ.. เห็นไมเนอร์เรียกว่าหมวยงั้นหรอ?

            “เอาน่า.. มันคงห่วงเธอแหละ”

            “ห่วงไปอ่ะ ฉันไม่มีอิสรภาพเลย” เธอบ่นก่อนจะมองไปที่กระจกมองหลัง ซึ่งฉันก็นั่งอยู่เบาะหลังนั่นแหละ บรรยากาศอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ใจฉันมันเต้นระทึกไปหมด รู้สึกปวดๆที่ใจแปลกๆด้วย

            แล้วคุณชื่ออะไรหรอคะ?” เธอเอ่ยถามฉัน

            เอ่อ.. ฉันชื่อเชลซีค่ะ เรียนปีสองคณะมนุษย์ศาสตร์ฉันแนะนำตัวเองกลับไปเสร็จสรรพ ส่งยิ้มให้เธอน้อยๆแล้วเบนสายตาออกไปมองนอกหน้าต่างของตัวรถแทน

            ว้าว.. งั้นก็เป็นรุ่นพี่ฉันสิคะ ฉันอายุสิบเก้าแล้วล่ะค่ะ ฉันเพิ่งย้ายเข้ามาเรียนน่ะค่ะ เรียนคณะมนุษย์ศาสตร์เหมือนพี่เชลซีเลยค่ะ แต่ฉันเรียนปีหนึ่งค่ะ ตอนแรกฉันอยากเรียนบัญชีแต่ไปๆมาๆฉันกลับไม่ชอบคณิตศาสตร์เลยล่ะค่ะ มันยาก..เธอตอบยิ้มๆ รอยยิ้มของเธอสดใสมากจริงๆ รอยยิ้มที่คล้ายกับเด็กๆ พร้อมกับร่างกายที่สมส่วนติดจะผอมหน่อยๆ ใบหน้าละอ่อนน่ารักนั่นน่ะ ทุกอย่างรวมๆแล้วมันโคตรของโคตรจะเพอร์เฟคต์

            “.......” ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแค่ส่งรอยยิ้มบางๆไปให้เธอก็แค่นั้น

           

          TK University

            ไมเนอร์ขับรถมาถึงมหาลัยก็เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าตึกของคณะเลย.. ทั้งที่ตอนที่มาส่งฉันเขาจอดแค่ด้านหน้าของตึกแล้วให้ฉันเดินเข้ามาเอง นี่แหละนะ.. ความสำคัญมันต่างกันนี่นา ฉันเป็นใคร แล้วผู้หญิงที่ชื่อหมวยนั่นเป็นใคร ก็น่าจะรู้ดี..

            ว่าแต่ฉันจะน้อยใจทำเตี่ยไรวะ!

            ฉันก้าวลงจากรถแล้วยืนรอหมวย.. หมวยจึงก้าวลงจากรถตาม

            เรียนดีๆล่ะ ตั้งใจเรียนด้วยเข้าใจมั้ย?” ไมเนอร์ชะโงกหน้าออกมาจากรถแล้วตะโกนบอกหมวย

            ค่าคุณเฮีย.. หมวยรักเฮียน้า^^” เธอบอกพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานไปให้ ไมเนอร์ก็ยิ้มตอบกลับมาเช่นเดียวกัน สายตาของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความรักความเอ็นดูที่มีต่อเธอ ซึ่งป็นสายตาที่แตกต่างจากตอนที่มองฉันมาก

            แล้วฉันจะเอาเรื่องหมอนั่นมาคิดทำไมกันเนี่ย? พอเลยเชลซี..

            ฉันสะบัดหัวตัวเองนิดๆพร้อมกับมองตามร่างบางของหมวยที่กำลังเดินมาหาฉัน พลันสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นรุ่นพี่ที่หาเรื่องฉันเมื่อวันนั้นที่ฉันโดนตบไปนั่นแหละ แต่ตอนนี้สายตาของพวกนางกลับไม่ได้จับจ้องฉันแต่กลับจ้องไปที่ร่างบางหน้าสวยของหมวยแทน นี่คงคิดจะหาเรื่องหมวยแน่เลยล่ะสิ ยัยรุ่นพี่นิสัยเสียพวกนนี้นี่มันน่าจับฆ่านัก!

            พี่เชลซีคะ.. รู้จักเฮียไมเนอร์มาก่อนรึเปล่าคะ?” เมื่อเดินมาถึง เธอก็เอ่ยถามฉันทันที

            เอ่อ.. ก็รู้จักจ้ะ คือฉันรู้จักโดยที่ไมเนอร์เป็นเจ้านายฉันน่ะ คือฉันทำงานที่ผับของเขาน่ะจ้ะฉันบอกยิ้มๆ

            อ๋อ.. อย่างนี้นี่เอง งั้นเราไปเรียนกันเถอะค่ะเธอบอกพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานละมุนมาให้แล้วเดินนำหน้าไป ฉันจึงเดินตามเธอไป พลางสลัดความคิดเรื่องไมเนอร์ออกไปจากสมองด้วย

            เพราะไม่รู้ว่า..ฉันมีความจำเป็นอะไรที่จะต้องเอาเรื่องของเขามาคิดให้เปลืองพื้นที่สมอง!!

 

          ตกเย็น..

            อ้าว เฮียไมมาพอดีเลยค่ะน้ำเสียงใสๆของหมวยทำให้ฉันต้องเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ขึ้นมองร่างสูงที่ขับรถมาจอดเทียบที่หน้าคณะ

            ไปหมวย.. กลับกันได้ละ แล้ววันนี้จะกินไรป่ะ? เดี๋ยวเฮียเลี้ยงเองเขาลดกระจกรถลงก่อนจะพูดเสียงดัง

            ดีเลยดิเฮีย.. หิวมากอ่ะบอเลย พี่เชลซีไปด้วยกันนะคะเธอหันมาถามฉัน ส่วนฉันน่ะเหรอ ก็ได้แต่ทำหน้าเหวอๆน่ะสิ จะตอบว่าไรดีวะ!

            ขณะคิดหาคำตอบอยู่นั้น พลันก็ปรากฏรถสปอร์ตราคาแพงของใครบางคนมาจอดเทียบข้างๆกับรถของไมเนอร์ ก่อนที่คนในรถจะลดกระจกลง ทำให้ฉันต้องเบิกตากว้างในทันที

            วาเล็น!!!

            “เชลซี.. กลับกับวานะ เดี๋ยววาไปส่งที่คอนโดเองเขาบอกพร้อมกับมองมาด้วยสายตาคาดหวัง

            เอ่อคือ..” แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร ไมเนอร์ก็ตัดบทพูดขึ้นมาซะก่อน

            อย่าไปชวนคนอื่นเลยหมวย เขาคงไม่ว่างหรอก อีกอย่างเฮียจะเลี้ยงหมวยแค่คนเดียวนะ

            คำพูดแกมประชดประชันกันถูกส่งผ่านจากริมฝีปากสวยได้รูปของคนตัวสูงที่นั่งอยู่ภายในรถสปอร์ตคันคู่ใจ นั่นทำให้ฉันหันไปมองเขาแทบจะทันที ในใจตอนนี้เต้นระทึกจนมันปวดตุบๆ ใช่สิ! ฉันมันไม่ใช่คนสำคัญของใครอยู่แล้วนี่ ดี.. งั้นฉันจะไปกับวาเล็น!

            “วา.. ไปส่งซีหน่อยนะ ไปส่งที่ห้องเลยนะ หน้าห้องเลย.. เอ้อ! ถ้าวาอยากจะเข้ามาในห้องซีก่อน วาก็เข้ามาได้นะฉันจึงหันไปพูดกับวาเล็นพลางส่งยิ้มหวานๆให้เขา ทำให้วาเล็นยิ้มตอบกลับมาแทบจะทันที

            งั้นก็ขึ้นรถเลยซี เดี๋ยววาไปส่งเอง

            เมื่อเขาพูดจบ ฉันก็เดินเข้าไปเปิดประตูรถพร้อมกับเข้าไปนั่งตรงข้างๆเบาะคนขับ โดยที่ไม่ได้หันไปมองไมเนอร์อีกเลย ส่วนหมวยฉันก็ไม่ได้พูดอะไรกลับไปเหมือนกัน รู้แค่ว่าตอนนี้มันหงุดหงิด!

 

          MINER TALK ::

            “เฮีย.. ตอนนั้นทำไมพูดแบบนั้นล่ะ? เฮียพูดประชดพี่เชลซีหรอ?พอขับรถมาได้ซักพัก ผู้หญิงที่ผมมักจะเรียกว่าหมวยก็ถามขึ้นทันที

            เปล่านี่.. เฮียก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วนะผมตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก แต่ตอนนี้ใครจะรู้ล่ะว่า ภายในใจของผมมันร้อนรนปานไฟสุมอยู่ แล้วมันเป็นเพราะเชี่ยไรวะ!

            “ไม่นะ เฮียไม่เหมือนเดิมอ่ะ คำพูดเมื่อกี้มันออกแนวประชดนะ ฉันรู้สึกได้”

            ประชดหรอ..? ผมจะไปประชดยัยปากหมานั่นทำไมกันล่ะ!?

            คิดแล้วแม่งหงุดหงิด!!!

            “พอเลยๆ ไหนอยากกินอะไรไง? บอกเฮียมาดิ

            “อืม.. ถ้าสั่งไปจะให้ฉันได้หรอ?”

            “ได้สิ ขอแค่สั่งมา” ผมตอบพร้อมกับปรายตามองใบหน้าหวานสวย

            ฉันอยากกินร้านโปรดของกลุ่มเฮียอ่ะ ที่เฮีย ธันเดอร์ ออกัส แล้วก็วาเล็นชอบไปกินอ่ะ

            “ได้ดิ งั้นจัดไป” พอได้ฟังดังนั้นผมก็เร่งขับรถไปร้านที่ว่านั่นทันที..

          MINER END TALK ::

 

            “อยากกินอะไรมั้ยซี?” พอขับมาสักพัก วาเล็นก็เป็นฝ่ายถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ

            ไม่เป็นไร.. ขอบคุณ!” ฉันตอบกลับไปห้วนๆ ทำให้วาเล็นที่กำลังขับรถอยู่ต้องขมวดคิ้วสงสัย

            เมื่อกี้ยังคุยกับวาดีๆอยู่เลย.. ทำไมเป็นแบบนี้อีกแล้วล่ะเขาถามขึ้นด้วยสีหน้าวิตก

            เมนส์ฉันมันไม่มามั้ง!” ฉันบอกอย่างหงุดหงิดพร้อมกับสายตาที่มองออกไปนอกกระจกรถ

            งั้นไปกินอะไรก่อนมั้ย? เผื่อจะหายหงุดหงิดเขาก็ยังพยายามจะทำดีกับฉัน.. ถามว่าเห็นใจมั้ย? บอกเลยว่าสุดๆ แต่ฉันไม่อยากกลับไปเจ็บอีก ไม่อยากกลับไปเป็นควายให้เขาหลอก

            บอกว่าไม่เอาไงวะ!” ฉันขึ้นเสียงใส่ ทำให้ใบหน้าของวาเล็นเศร้าขึ้นมาทันตา

            “.......”

            “.......”

            มีเพียงความเงียบเข้าปกคลุม...

            พอรถจอดหน้าคอนโด ฉันก็รีบเปิดประตูลงจากรถทันที ไม่อยากอยู่นานกว่านี้แล้ว อึดอัด!

            “เดี๋ยววาขึ้นไปส่งนะ” เขาบอกพร้อมกับเดินตามฉันมา

            ไม่ต้อง! ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับฉันอีก!” ฉันบอกก่อนจะผลักเขาออกห่าง

            ตอนนี้ฉันเป็นอะไร.. ฉันกำลังรู้สึกอะไรอยู่ ความรู้สึกของฉันมันไม่ใช่ มันไม่ใช่แบบนี้ ตอนนี้ฉันงงกับตัวเองจริงๆ วาเล็น? ไมเนอร์? ชื่อของสองคนนี้มันวนเวียนอยู่ภายในห้วงความรู้สึกนึกคิดจนยากจะลบออกไปได้ ตอนนี้ฉันเป็นอะไร? ฉันกำลังสับสน?





ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #7 Butsaba1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 15:27
    น้องสาวไมเนอร์แน่ๆๆ><
    #7
    0
  2. #6 kanikajay (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 07:31
    น้องสาวไมเนอร์แน่เลย^^
    #6
    0
  3. #5 PJ_20446 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 13:23
    ใครอ่ะ -*- แฟนไมเนอร์เหรออ
    #5
    0