[END อีบุ๊ค] HOT LOVE รักร้อน..ซ่อนอันตราย

ตอนที่ 8 : CHAPTER 7 :: FEELING 100% [Complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 มี.ค. 59




7

FEELING

ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา..” หลังจากคุยเรื่องนั้นเสร็จฉันก็นั่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะเป็นฝ่ายพูดขึ้น

            อื้ม.. เดี๋ยวฉันรอนี่นะนิวเคลียร์บอกยิ้มๆ

            ฉันเดินออกมาจากโต๊ะโซนวีไอพี แล้วตรงไปยังห้องน้ำของตัวผับ เพราะว่าทำงานที่นี่เลยรู้เป็นอย่างดีว่าห้องน้ำอยู่ทางด้านไหนบ้าง

            ฉันเดินลัดเลาะมาทางด้านหลังผับ แล้วเดินตรงเข้าไปยังห้องน้ำหญิง แต่ก็ต้องตกใจ!

            ใครวะ!?

            ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังยืนล้วงนั่นนี่ของยัยผู้หญิงที่เขาคร่อมอยู่ตรงบานกระจกหน้าเคาน์เตอร์ห้องน้ำทำให้ฉันต้องตกตะลึง ห้องนอนมีให้ เอากันดีๆไม่ชอบหรือไงวะ! ถึงได้ชอบมาทำอุบาทว์ในที่สาธารณะแบบนี้น่ะ

            นี่! ไปเอากันที่อื่นเซ่! ที่นี่มันห้องน้ำนะ!!” ฉันตวาดใส่ทั้งสองคนที่กำลังล้วงนั่นนี่ของกันและกันอย่างไม่อาย ไม่สนเลยว่าใครจะเข้ามาเห็นหรือเปล่า

            ใครวะ!” น้ำเสียงนี่มัน..

            เขาผละออกจากยัยผู้หญิงปากแดงนั่นเล็กน้อย ก่อนจะทำเหมือนรูดซิปกางเกงยีนส์ของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะเหมือนถูกขัดใจก่อนจะค่อยๆหันหน้ามาเผชิญกับฉัน

            วะ..วาเล็น!” ฉันเอ่ยออกไปเสียงดัง ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นเขา..

            พลันเหตุการณ์ในอดีตก็ไหลเข้ามาในห้วงความคิดของฉันอย่างกับสายน้ำเชี่ยวกราด..

          [เจ้ เปญว่าเจ้มาดูเองเลยดีกว่า] พอสิ้นเสียงของผู้เป็นน้องสาวฉันก็รีบเดินกึ่งวิ่งไปที่ห้องน้ำของตึกเรียนAทันที

          อ้าวเจ้ เจ้มาดูเองเลย เปญว่าเจ้ไม่ควรไปยุ่งกับคนแบบนี้นะ

          เมื่อมาถึงน้องสาวของฉันก็ทำหน้าหงุดหงิดปนอารมณ์เสียทันที แชมเปญรักฉันมาก.. และเธอคงไม่อยากให้ฉันโดนสวมเขาเล่นแน่ๆ เธอถึงได้โทรหาและพยายามบอกอะไรบางอย่างกับฉัน

          วา! ทำอะไร!?’ ฉันตวาดเสียงกร้าว มือทั้งสองข้างกำแน่น

          ภาพนักเรียนชายที่อายุห่างจากฉันหนึ่งปีที่ตอนนี้กำลังจูบกันนัวเนียกับสาวแรกรุ่นวัยเดียวกัน ตอนนี้ทั้งสองคนไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรกันเลย

          ซี! ฟังวาก่อนนะ!’ เขาผละออกมาจากหญิงสาวคนนั้นแล้วรีบวิ่งตรงมาจับแขนฉันไว้

          หมับ!

          ‘ปล่อยซี! วาจะไปไหนก็ไปเลย!’ ฉันสะบัดข้อมือของตัวเองสุดแรง

          เพี๊ยะ!

          ฉันตวัดฝ่ามือของตัวเองใส่หน้าเขาสุดแรงเกิด มันเกินจะทนแล้วจริงๆ แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร ที่ผ่านมาที่เขาทำดีกับฉัน ที่เขาคอยดูแลเอาใจใส่ฉัน ที่เขาบอกว่ารักฉันคนเดียว ที่เขาบอกว่าจะไม่ทำให้ฉันเสียใจ ที่เขาบอกว่าจะไม่นอกใจฉัน มันคืออะไร!

          ‘วาเลวมากนะ! วาหลอกซีทำไม! วาเห็นซีเป็นควายงั้นหรอ!?’

          น้ำใสๆเริ่มก่อตัวขึ้นมา มันพาลจะไหลเอาเสียให้ได้ ฉันไม่เคยเสียใจขนาดนี้มาก่อนเลย มันเป็นรักแรก และที่สำคัญมันเป็นรักแรกที่ฉันจะไม่มีวันลืม เพราะรักครั้งนี้มันจะฝังลึกลงไปในจิตใจอันบอบช้ำของฉันอีกนาน

          ไม่ใช่อย่างนั้นนะซี! วาขอโทษ..วาก็แค่

          ‘หึ! วาก็แค่เห็นซีโง่! จะหลอกซียังไงก็ได้ เห็นซีไม่มีชีวิตจิตใจ เห็นซีเป็นควายไง!’ ฉันตวาดใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด พอกันที.. รักครั้งนี้มันเกินจะเยียวยา

          ซี.. วาไม่ขออะไรแล้ว วาขอแค่ซีให้อภัยวา ครั้งนี้เป็นครั้งแรกและจะเป็นครั้งสุดท้าย

          เขาตีหน้าเศร้าได้เนียนเหลือเกิน ยอมรับนะว่าฉันใจอ่อน แต่มาคิดดูแล้วถ้าฉันยกโทษให้เขา เมื่อมีครั้งแรกมันก็ต้องมีครั้งต่อๆไปอีกแน่ จริงมั้ย?

          ไปเถอะวา.. ไปใช้ชีวิตคาสโนว่าของโรงเรียนที่วาชอบเถอะ ซีมันก็แค่เด็กนักเรียนคนหนึ่งที่หลงรักผู้ชายเจ้าชู้อย่างวาฉันพยายามฝืนยิ้มให้เขา ต่อไปนี้ เราอย่าได้เจอะเจอกันอีกเลยวา

          ‘ไม่นะซี! วาไม่เลิก! วารักซีนะ..รักมาก..เขาดึงฉันเข้าไปกอดเอาไว้แน่น

          อย่าเอาคำว่ารักมาอ้าง! ซีไม่เชื่อคนอย่างวาอีกแน่!’ ฉันบอกพร้อมกับแกะมือของเขาออก แต่ทว่า..เขากลับกระชับมันไว้แน่น นี่ถ้าแชมเปญไม่บอกซี..ซีคงโง่ให้วาหลอกอีกนาน

          ‘ไม่นะ! ซี..วาไม่เลิกกับซีนะ!’

          ซะ..ซีเขาเรียกฉันเสียงแผ่วเบา

            ขอโทษนะคะ ไม่นึกว่าจะเป็นคุณ.. งั้นฉันไม่รบกวนแล้วค่ะฉันบอกเสียงแข็งพร้อมกับหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่ทว่า..

            หมับ!

            เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของฉันก่อนจะออกแรงกระตุกนิดๆ ทำให้ฉันหันมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ

            “เดี๋ยวก่อนซี.. คุยกับวาก่อนสิคุยหรอ? คุยอะไรดีล่ะ? คุยเรื่องเมื่อกี้ที่เขากำลังมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นดีมั้ย

            ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันไม่รู้จักคุณฉันบอกพร้อมกับสะบัดข้อมือของตัวเองอย่างแรงจนมันหลุดจากการเกาะกุมของวาเล็น

            หยุดประชดวาเดี๋ยวนี้นะซี!” เขาบอกเสียงกร้า

            เลิกเรียกฉันแบบนั้นสักที! เราไม่ได้สนิทสนมกันมากขนาดนั้นนะวาเล็น!!” ฉันบอกกลับไปทันควัน

            “ไม่สนิทหรอ? เราเคยเป็นแฟนกันนะ จำไม่ได้แล้วหรอ? และที่สำคัญ..วายังไม่เลิกกับซี!”

            เพี๊ยะ!

            “เราเลิกกันแล้ว!!!” ฉันตวัดฝ่ามือของตนเองลงบนแก้มซีกซ้ายของเขาก่อนจะตะโกนใส่หน้าเขาอย่างเดือดดาล

            หึ! เลิกกันแล้ว? วาบอกเมื่อไหร่ว่าวาเลิกกับซี!” ฉันใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มเพื่อสำรวจแผลด้านในปาก ก่อนที่รอยยิ้มมาดร้ายจะผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ

            แต่ฉันเลิกกับนายแล้ววาเล็น! เราไม่ควรยุ่งเกี่ยวกันอีก!” ฉันบอกพร้อมกับเตรียมตัวที่จะเดินจากไป แต่ทว่า..

            ถ้าซีจะเลิกกับวา.. วาจะตามจองล้างจองผลาญแชมเปญ!!! ยัยนั่นทำให้เราเลิกกัน!”

            อย่าเอาแชมเปญมาเกี่ยวกับเรื่องนี้! น้องสาวของฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!” ฉันหันกลับไปจ้องเขาตาขวาง

            เพราะแชมเปญไม่ใช่หรอที่ทำให้ซีเลิกกับวา

            เขาบอกก่อนจะหันไปทางผู้หญิงคนที่กำลังนั่งอยู่บนเคาท์เตอร์ห้องน้ำหน้ากระจกก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่าให้ออกไปก่อน แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เดินออกไป เลยกลายเป็นว่าตอนนี้มีเพียงฉันกับวาเล็นเท่านั้นที่อยู่ภายในนี้กันสองคน

            ไม่ใช่! เพราะตัววาเองนั่นแหละ.. วาเป็นคนทำให้ซีหมดความเชื่อใจเอง!” นี่ฉันกำลังใช้คำเรียกแทนตัวเองแบบเดิมเมื่อตอนคบกับเขาตอนนั้นอยู่นะ

            มันเป็นเพราะยัยน้องสาวจอมวุ่นวายของซีนั่นแหละ! ถ้ายัยนั่นไม่โทรบอกซี ซีก็คงไม่มาเห็น..

            “เห็น? หึ! เห็นวากับเด็กผู้หญิงคนนั้นกำลังจูบกันนัวเนียเลยสิ!” ฉันจ้องหน้าเขา น้ำตาก็พาลจะไหลขึ้นมาเสียดื้อๆ ไม่ได้นะ! ฉันจะอ่อนแอเหมือนครั้งนั้นไม่ได้ ฉันจะกลับไปเป็นแบบนั้นอีกไม่ได้นะ! “แชมเปญทำถูกแล้วล่ะที่โทรบอกซี ถ้าแชมเปญไม่โทรบอกซี วาคงจะหลอกซีอีกนาน”

            “วาไม่ได้หลอกซีนะ! วาก็แค่หาความสนุกชั่วคราวเท่านั้น แต่กับซี..วารักซี..รักมาก..” เขาบอกด้วยสีหน้าแววตาจริงจัง

            พอเถอะวาเล็น ฉันไม่เชื่อนายอีกแล้ว

            ถ้าซีจะเลิกกับวาจริงๆ วาก็จะทำอย่างที่พูด วาจะจองล้างจองผลาญแชมเปญเพราะยัยนั่นเป็นต้นเหตุทำให้วากับซีเลิกกัน!” เขาเหยียดยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ให้ตาย! นี่มันเขาจริงๆหรอ?

            วาเล็น ฉันไม่นึกเลยว่านายจะงี่เง่าได้ขนาดนี้ นายลากน้องฉันเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้เพื่อ? เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะความเจ้าชู้ของนายต่างหาก!” ฉันจ้องเขาพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

            ที่วางี่เง่าเพราะวารักซีไง!” เขาบอกพร้อมกับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน พยายามจะสื่ออะไรบางอย่าง วารักซีตั้งแต่แรกเห็น แม้แต่ตอนนี้วาก็ยังรักอยู่

            “แต่ฉันไม่ได้รักนายแล้ว! ปล่อยฉันไปสักที!” ฉันบอกพร้อมกับหลบตาเขา

            วาเจ็บนะซี วายังรักซีจริงๆนะ ซีหมดรักวาแล้วจริงๆหรอ?” เขาถามพร้อมกับใบหน้าที่เศร้าลงถนัดตา

            ขอโทษนะวาเล็น ฉันกลับไปหานายไม่ได้จริงๆ

            ความรู้สึกของฉันตอนนี้หรอ.. ไม่รู้สิ อธิบายไม่ได้ ฉันยังรักเขาอยู่มั้ย ก็รักนะ แต่มันไม่เท่ากับครั้งนั้น ครั้งที่ฉันคบกับเขา ตอนนี้ความรู้สึกของฉันมันแปลกๆ มันคล้ายกับว่ากำลังต้องการวาเล็นแต่อีกด้านหนึ่งมันกลับประท้วงว่าเขาไม่ใช่ ไม่รู้เหมือนกัน ฉันอธิบายมันไม่ได้

            มันจะไม่มีวันนั้นเลยหรอซีเขาถามพร้อมกับหลุบตาลงมองต่ำ

            ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตเราทั้งคู่เถอะนะวา..”

            ถ้างั้น.. วาจะทำให้ซีกลับมาหาวาให้ได้!” เขาบอก..นั่นทำให้ฉันเบิกตากว้างทันที นี่เขาคิดยังไงกันแน่ เขารักฉันจริงๆน่ะหรอ?

            “วะ..วาเล็น” น้ำตาฉันเริ่มคลอหน่วยตาอีกครั้ง ไม่! พอสักที!” ฉันจึงเบือนหน้าหนีไม่อยากสบตากับเขาอีกแล้ว

            ฉันรีบเดินกึ่งวิ่งออกมาจากห้องน้ำ แต่ทว่า..

            หมับ!

            “อื้อ!”

            ฉันโดนวาเล็นกระชากให้หันกลับไปอย่างแรงก่อนที่เขาจะประกบริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็วโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ แรงบดเบียดมหาศาลเริ่มรุกล้ำขยี้บดริมฝีปากของฉันอย่างชำนาญ ตอนฉันคบกับเขาเราไม่เคยแม้แต่จะถูกเนื้อต้องตัวกัน อย่างมากก็แค่จับมือ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่!

            เขากำลังจูบฉัน!

            “อื้อ!”

            เมื่อฉันพยายามผลักเขาออกแต่วาเล็นก็บดเบียดริมฝีปากหยักเข้ามามากยิ่งขึ้น ฉันเริ่มรู้สึกแสบร้อนที่ริมฝีปากขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของฉันเบาๆก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาภายในโพลงปากของฉันแล้วตวัดรัดเกี่ยวกับลิ้นของฉันอย่างเมามันส์ หัวสมองอื้ออึงไปหมด มีเพียงความรู้สึกเดียวที่รับรู้ได้ ความรู้สึกที่ว่าก็คือ มันเหมือนกับจะขาดใจ..

            ทำอะไรวะ!” มีเสียงๆหนึ่งดังแทรกขึ้นในความรู้สึก

            มะ..ไมเนอร์!

            ฉันเบนสายตาไปมองในขณะที่ริมฝีปากของตนเองยังถูกวาเล็นครอบครองอยู่แบบนั้น ร่างสูงแสนคุ้นเคยเดินเข้ามาก่อนจะกระชากฉันออกจากวาเล็น

            ผลั่วะ!

            “ทำเหี้ยอะไรของมึง!?” ไมเนอร์ตะโกนกร้าวเมื่อเขาปล่อยหมัดหนักๆใส่หน้าของวาเล็นเสร็จ

            ทำเหี้ยอะไรงั้นหรอ? หึ! มึงไม่รู้หรอว่ายัยนี่คือใคร?เขาเหยียดยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่หระก่อนจะเบนสายตามาทางฉัน กูจะบอกให้มึงรู้ไว้นะ ยัยนี่เป็นแฟนกู!”

            “ไม่ใช่นะ! อย่ามามั่วนะวา!” ฉันรีบปฏิเสธทันทีแล้วส่งสายตาเคืองๆให้วาเล็น

            มึงเมาใช่มั้ยไอ้วา?” ไมเนอร์เอ่ยถามพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น

            กูยังสติดีครบทุกประการ.. ที่สำคัญคือยัยนี่เป็นแฟนกู และมึงก็น่าจะปล่อยแขนแฟนกูได้แล้ววาเล็นบอกพร้อมกับเลื่อนสายตามามองมือของไมเนอร์ที่กุมแขนของฉันอยู่ นั่นทำให้ฉันต้องรีบชักแขนของตัวเองออกทันที

            กูว่ามึงเมามากแล้วนะไอ้วา!”

            “กูไม่ได้เมาโว้ย!

            สถานการณ์ตอนนี้เริ่มมีทีท่าไม่ค่อยดีแล้ว ฉันเห็นสายตอของทั้งไมเนอร์และวาเล็นแล้วรู้สึกกลัวขึ้นมาเหลือเกิน สายตาของคนทั้งคู่เจือแววขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด วาเล็นน่ะฉันก็พอรู้แหละว่าที่เขาโกรธก็เพราะเขายังคงรักฉันอยู่ แต่ไมเนอร์นี่สิ.. เพราะอะไร..

            เชิญพวกนายต่อยกันไปตามใจชอบเลยนะ! ฉันไปล่ะ!” ฉันบอกพร้อมกับเดินกระแทกไหล่วาเล็นออกไป

           

          MINER TALK ::

          มึงจะไปไหน!?” ผมรีบท้วงขึ้นมาเมื่อเห็นว่าไอ้วาเล็นกำลังจะตามเชลซีไป

            กูจะไปตามแฟนกู!” ผมตอบกลับมาเสียงห้วนก่อนจะก้าวเดินต่อ แต่ว่าผมจับไหล่ของมันเอาไว้แล้วกระชากกลับมา

            ไอ้วา! มึงคิดจะทำอะไร?”

            เรื่องของกู!”

            ผลั่วะ!

            “ไอ้เหี้ยวา! มึงเป็นเหี้ยอะไรนักหนา? อยู่ๆก็มาบอกว่ายัยนั่นเป็นแฟนมึงทั้งที่ยัยนั่นกลับยืนกรานปฏิเสธมึงแบบนั้นเนี่ยนะผมเอียงคอถามมันอย่างหงุดหงิดหลังจากปล่อยหมัดที่สองเข้าเบ้าหน้าหล่อๆของมันอย่างจัง ไม่รู้ว่าหงุดหงิดเรื่องอะไรเหมือนกัน เรื่องที่ไอ้วาเล็นมันงี่เง่า หรือเรื่องที่วาเล็นมันบอว่ายัยนั่นเป็นแฟนมันกันแน่

            ยังไงยัยนั่นก็แฟนกู!” มันตอบกลับมาอย่างหงุดหงิดเช่นกัน

            แล้วที่มึงพาลหาเรื่องแชมเปญมันเป็นเพราะอะไร?”

            “มึงจำเรื่องที่กูบอกว่ากูเคยมีความรักได้มั้ย? เชลซีเป็นผู้หญิงคนแรกที่กูรัก.. และรักมากพอได้ฟังอย่างนั้น ผมก็ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างใช้ความคิด

            เชลซีเคยเป็นแฟนมันงั้นหรอ? แล้วตอนนี้มันก็ยังรักยัยนั่นงั้นสิ?

            กู.. จำได้ลางๆอันที่จริงผมจำได้ทุกคำที่มันพูดนั่นแหละ ไม่รู้สิ ผมไม่ค่อยอยากรับรู้เรื่องนี้ของมันสักเท่าไหร่

            นั่นแหละ! เชลซีคือคนที่กูรัก จนปัจจุบันนี้ตอนนี้กูก็ยังรักยัยนั่นอยู่ กูไม่เคยคิดแม้แต่จะลืมยัยนั่นผมก้มหน้าลงแล้วบอกความรู้สึกทั้งหมดกับผม

            แล้วแชมเปญ?”

            ยัยแชมเปญนั่นเป็นคนทำลายความรักของกู! ยัยนั่นเป็นคนโทรบอกเชลซีเรื่องที่กูจูบกับคนอื่นในห้องน้ำของโรงเรียนตอนนั้นพอพูดถึงแชมเปญ ไอ้วาเล็นก็เงยหน้าขึ้นมาทันทีพร้อมกับแววตากรุ่นโกรธที่ประทุอยู่ในนั้น ถ้ายัยนั่นไม่โทรบอกเชลซี เชลซีก็คงไม่ต้องบอกเลิกกู!”

            “แต่มึงก็ทำผิดจริงๆไม่ใช่? เพราะมึงมีผู้หญิงคนอื่นนอกเหนือจากยัยเชลซีอะไรนั่น

            “มันก็ใช่! แต่มันก็แค่ความรู้สึกชั่วครั้งชั่วคราวของกู กูไม่ได้คิดจริงจังอะไร กูก็แค่อยากสนุกแค่นั้น คนที่กูรักจริงๆคือเชลซีต่างหาก..”

            .......ผมนิ่งเงียบ

            แล้วที่มึงต่อยกูเพราะอะไรไอ้เหี้ยไม? กูเจ็บปากหมดเลย!” มันบอกพร้อมกับส่งสายตาดุๆมาให้

            อะ..เอ่อ.. ยัยนั่นเป็นพนักงานที่ผับกูเอง กูเห็นมึงจูบยัยนั่นกูก็เลยนึกว่ามึงจะทำอะไรมิดีมิร้ายกับลูกน้องในผับกูผมส่งยิ้มแหยๆไปให้มัน แต่ตอนนี้ผมแค่ฝืนยิ้มเท่านั้น ไม่รู้ว่ะ สถานการณ์ตอนนี้มันทำให้ผมยิ้มไม่ออก

            อ่อ กูก็นึกว่ามึงหึงยัยนั่น หรือเป็นอะไรกันกับยัยนั่นซะอีก โล่งอกไปทีผมทำท่าโล่งใจออกมา ใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มจริงใจ

            “.......

            “แล้วที่มึงบอกว่ายัยนั่นเป็นพนักงานผับมึง จะเป็นไปได้ยังไง บ้านยัยนั่นฐานะดีจะตายไปมันขมวดคิ้วถามผมอย่างสงสัย ผมก็ไม่รู้อะไรด้วยหรอก

            กูไม่รู้ รู้แค่ว่ายัยนั่นกับน้องสาวมาสมัครงานที่ผับกู กูเห็นว่ามันกำลังขาดคนพอดีเพราะผับกูคนเข้ามาใช้บริการค่อนข้างเยอะ กูก็เลยบอกลูกน้องรับเอาไว้ผมบอกตามความจริง เพราะตอนที่ยัยปากหมานั่นเข้ามาทำงานพร้อมกับน้องสาว ผมก็รับไว้เพราะช่วงนั้นคนมันค่อนข้างเยอะจริงๆ

            หรือว่า.. ยัยนั่นจะมีปัญหา

            ไม่รู้ว่ะ! กูไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับยัยนั่นเลย รู้แค่ว่ายัยนั่นน่ะอยู่คอนโดเดียวกับกูแค่นั้นแหละผมบอกมัน

            ห้องไหนมึงพอจะรู้ป่ะ?” มันมองผมอย่างคาดหวัง ใจนึงอยากจะบอกมันนะ แต่อีกใจมันกำลังต่อต้านว่าไม่ให้ผมบอกกับวาเล็น

            “ไม่รู้! ยัยนั่นไม่ได้บอกเอาไว้” ผมเลยบอกไปปัดๆ เดี๋ยวมันก็คงไปตามสืบเองนั่นแหละ

            “ไมเนอร์.. มึงกับกู ไอ้ธันเดอร์ ไอ้ออกัส ก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยประถมจนแทบจะเหมือนพี่น้องกันเข้าไปทุกที พ่อแม่ของพวกเราก็รู้จักกัน กูเกิดทีหลังมึง.. มึงเป็นพี่กู ถ้ากูจะขออะไรมึงก็น่าจะให้กูได้ทุกอย่างจริงมั้ย?ทำไมมันพูดแบบนี้วะ!

            “ทำไมมึงพูดแบบนี้?” ผมถามกลับไปในใจตอนนี้กำลังว้าวุ่นอย่างบอกไม่ถูก

            มึงรับปากกูสิ ว่ามึงจะให้กูได้ทุกอย่างมันพูดด้วยสีหน้าและแววตาจริงจัง

            เอ่อ.. กูรับปากก็ได้ผมเริ่มกังวลกับคำขอของมัน ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะขออะไรจากผม

            ถ้ากูกับเชลซีกลับมาคืนดีกันไม่ได้ มึงรับปากได้มั้ยว่ามึงจะไม่ไปยุ่งหรือเกาะแกะกับยัยนั่น เพราะยัยนั่นคือรักครั้งแรกของกู กูทนไม่ได้หรอกนะที่จะเห็นรักครั้งแรกของกูไปมีความสุขกับเพื่อนของกูมันบอก ผมมองเข้าไปในดวงตาของมันซึ่งตอนนี้มันกำลังฉายแววอ่อนแอออกมาให้ได้เห็น น้อยนักที่จะได้เห็นไอ้วาเล็นมันทำตัวอ่อนแอแบบนี้

            กู.. กู..” เกิดอาการติดอ่างขึ้นมาฉับพลัน

            หรือมึงทำไม่ได้? มึงชอบยัยนั่นหรอ?”

            ไม่ใช่! กูไม่ได้ชอบยัยนั่น! ยัยนั่นไม่ใช่สเป็คกูหรอก..” ผมบอกพร้อมกับส่ายหน้ารัว

            ก็ดี แสดงว่ามึงก็ไม่ได้คิดอะไรกับยัยนั่น สนใจน้องสาวของยัยนั่นป่ะล่ะ? แชมเปญไง.. สวยขาวเรียบร้อย ตรงสเป็คมึงเลยไงมันบอกยิ้มๆเหมือนกำลังพยายามหว่านล้อมผมให้จีบน้องสาวของเชลซี

            เอ่อ.. กู..”

            “กูรู้น่าว่ามึงชอบ.. มึงก็เข้าไปจีบเลยสิ มึงหล่อจะตาย ยังไงยัยนั่นก็ต้องชอบมึงกลับอยู่แล้วมันเดินเข้ามาพร้อมกับตบลงที่ไหล่ของผมเบาๆ ส่งสายตายัดเยียดมาให้ สายตาของมันเหมือนจะเป็นมิตร แต่ทำไมในความรู้สึกของผม เหมือนกับว่าวาเล็นกำลังจะเปิดศึกกับผมเลย

          MINER END TALK ::

 

          หลังจากที่เดินออกมาจากสถานการณ์คุกรุ่นเมื่อครู่ แล้วมานั่งตรงโซฟาโซนวีไอพีสักพักอย่างเบื่อหน่าย ฉันก็เอ่ยขึ้นทันที

            กลับกันเถอะนิวเคลียร์ ฉันเบื่ออ่ะ วันนี้ไม่สนุกแล้วฉันบอกอย่างเหนื่อยหน่าย มันไม่สนุกแล้วจริงๆ มันเครียดซะด้วยซ้ำไป

            อ้าว.. รอก่อนดิแก ให้ฉันลารุ่นพี่ไมเนอร์ก่อนดิยัยนิวเคลียร์บอกยิ้มๆ ฉันจึงฝืนยิ้มกลับไปให้เธอ ไม่อยากจะบอกเลยว่าตอนนี้อะไรๆมันช่างดูอึดอัดไปหมดแล้วจริงๆ

            แต่ฉันว่า.. รุ่นพี่ไมเนอร์ติดธุระอยู่เปล่า? ไปนานมากแล้วนะ ฉันว่าเรากลับก่อนดีกว่า แล้วแกค่อยโทรไปบอกพี่เขาก็ได้นี่นา..” ฉันพยายามหาเหตุผลมาอ้างเพื่อให้มันฟังขึ้น แต่ทำยังไงมันก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดีนั่นแหละ

            แกเป็นอะไรหรือเปล่าเชลซี? ทำไมเร่งเร้าให้ฉันกลับลูกเดียวเลยเนี่ยยัยนิวเคลียร์หรี่ตามองฉันอย่างจับผิด

            อะไรเล่า! ไม่มี! งั้นอยู่ก็ได้.. กลับดึกแค่ไหนก็ได้ เอาเลย! อยู่เลย! งั้นเดี๋ยวฉันไปหาเครื่องดื่มมากินก่อนนะฉันบอกแล้วเดินเลี่ยงออกมาจากการจับผิดของยัยนิวเคลียร์ ยัยนี่ยิ่งจับผิดดีอยู่ด้วย

            ฉันเดินมายังเคาท์เตอร์บริการก่อนจะเอ่ยทักพนักงานที่รู้จักกัน

            เป็นไงบ้างแพม? วันนี้ฉันกับยัยแชมเปญไม่ได้มาช่วยเลย ทำงานหนักหรือเปล่า?” ฉันเอ่ยถามออกไปอย่างเป็นมิตร

            อ๋อ ไม่หนักหรอก แล้วนี่ไม่ได้มาทำงานแล้วเธอมาผับทำไมอ่ะ?” แพมตอบกลับมาอย่างเป็นมิตรเช่นกัน พร้อมกับไล่มองชุดนักศึกษาของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

            เอ่อ คือฉันมาเที่ยวกับเพื่อนน่ะ^^”

            ฉันคุยเรื่องจิปาถะกับแพมไปเรื่อย นานพอสมควรเลยล่ะ ฉันก็เลยต้องบอกลาแพมเพราะป่านนี้ยัยนิวเคลียร์คงสงสัยแย่แล้วว่าฉันไปเอาเครื่องดื่มถึงไหน ฉันเดินกลับมาโดยที่ไม่ได้ถือเครื่องดื่มอะไรกลับมาเลย

            ไปเอาเครื่องดื่มถึงไหนเนี่ย? ไปนานเวอร์!” พอมาถึงโต๊ะ ยัยนิวเคลียร์ก็พูดขึ้นทันที

            เอ่อ.. ฉันเดินเล่นเรื่อยเปื่อยน่ะ แล้ว.. แล้ว..บังเอิญไปเจอกับเพื่อนเก่าน่ะก็เลย..ก็เลยอยู่คุยกันฉันพยายามหาข้อแก้ตัวเพื่อให้ตัวเองดูดีขึ้นมาแต่มันกลับไม่ช่วยอะไรเลยแหะ

            หมู่นี้ติดอ่างบ่อยนะยะ เป็นอะไรเปล่าเนี่ย? ไม่สบาย?

            เปล่า.. ฉันสบายดี แล้วนี่รุ่นพี่ไมนงไมเนอร์อะไรนั่นยังไม่มาอีกหรอ

            “ยังอ่ะ ฉันว่าเขาคงติดธุระอย่างที่เธอบอกล่ะมั้ง งั้นเรากลับกันเถอะ พรุ่งนี้มีเรียนอีกนี่นา” ยัยนิวเคลียร์บอกพร้อมกับหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้นจากโซฟา

            ดีเหมือนกัน ตอนนี้ฉันก็ชักง่วงแล้วล่ะ ว่าจะแวะไปดูยัยแชมเปญสักหน่อย แต่ฉันว่าฉันคงไม่ได้ไปแล้วแหละ

            อืม  งั้นถ้าเจอรุ่นพี่อีกทีเดี๋ยวฉันค่อยบอกละกัน ไปกันเถอะยัยนิวเคลียร์บอกพร้อมกับก้าวเดินเพื่อไปยังหน้าผับ

            อ๊ะ!”

            ฉันมัวแต่หาของในกระเป๋าจนไม่ได้ดูทางเดิน เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ฉันชนกับใครก็ไม่รู้ และที่สำคัญเขาก็คว้าเอวของฉันเอาไว้แล้วรวบเข้าไปแนบชิดกับเขาอย่างจงใจอีกด้วย

            ฉันเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นผู้ชายสูงโปร่งคนหนึ่ง เขาหล่อเอาการเลยล่ะ แต่ท่าทางแบบนี้ฉันไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่

            ปล่อยเถอะค่ะ..” ฉันบอกพร้อมกับดันตัวเองออกจากอกกว้าง

            มีเบอร์มั้ยครับ? ผมขอได้หรือเปล่า?” เขาส่งยิ้มหวานมาให้แล้วขอเบอร์ฉัน แล้วฉันต้องทำยังไง ต้องให้ไปป่ะวะ!

            “48 เบอร์รองเท้ากู!”







ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นนะคะ นี่เพิ่งเป็นเรื่องแรกที่ลงบนเว็บเด็กดี ยังไงก็ขอขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามผลงานเรื่องนี้นะคะ^^

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #4 PJ_20446 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 23:39
    กรรมส์....แชมเปญน่าเป็นห่วงอย่างมาก
    #4
    0