[END อีบุ๊ค] HOT LOVE รักร้อน..ซ่อนอันตราย

ตอนที่ 19 : CHAPTER 18 :: I Don't Need 100% [Complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 พ.ค. 59



18

I don’t need

            ฉันค่อยๆปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นเพราะรู้สึกเหนียวตัว สมองของตัวเองยังคงมึนๆอยู่กับสถานการณ์ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน ฉันขยับตัวเล็กน้อย แต่ทว่า..

            โอ๊ย!”

            ความเจ็บร้าวระบมแล่นเข้ามาจู่โจมใจกลางร่างกายอย่างรวดเร็ว ฉันเอามือกุมที่ท้องน้อยของตัวเองแทบจะไม่ทัน มันเจ็บไปทั่วทุกส่วนเลยจริงๆ โดยเฉพาะส่วนนั้นที่มันเจ็บเป็นพิเศษ

            ฉันนอนนิ่งๆ สายตามองไปรอบตัว สมองค่อยๆประมวลผลว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมฉันถึงได้เจ็บร้าวระบมไปทั่วทั้งตัวแบบนี้ แล้ว.. แล้วตอนนี้..

            เฮือก..

            ฉันเบิกตากว้างกับสิ่งที่ได้เห็นเมื่อเปิดผ้าห่มผืนหนาออก ก็ตอนนี้ฉันไม่ได้สวมชุดกระโปรงที่ใส่ไปงานเลี้ยงแล้ว แต่ฉันกำลังสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่มันเป็นของใครก็ไม่รู้อยู่ แล้วห้องนี้.. ห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาแบบโมเดิร์นนี้ เตียงนี้ เสื้อนี้ ผ้าห่มนี้

            ..ของใครวะ!?

          ยาปลุกเซ็กส์!!!”

          สมองของตัวเองกำลังค่อยๆเริ่มประมวลผลช้าๆ ฉันเอามือกุมขมับของตัวเองเพราะรู้สึกปวดหัว พลันคำพูดบางคำก็ผุดขึ้นมาในหัวสมองของฉันทันที

            ยาปลุกเซ็กส์!!! ใช่แล้ว! ยาปลุกเซ็กส์!

            เมื่อคืน..

            ฉันพยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ในห้องน้ำ ใช่แล้ว ตอนฉันอยู่ในห้องน้ำไมเนอร์ตามฉันเข้ามา เขากดล็อคประตูจากนั้นเราก็ทะเลาะกัน เขาพาฉันมาที่รถแล้วบอกว่าจะพาไปหัวหิน จากนั้นฉันก็..หลับ.. ใช่แล้ว ฉันหลับ แต่ฉันตื่นขึ้นมาในห้องของ..

            ห้องของเขา!!!

            แล้วยังไงต่อวะ นึกสิเชลซี นึกให้ออก

          แค่กๆ ยาอะไร! นายเอายาอะไรให้ฉันกิน!?”

          ยาปลุกเซ็กส์!!!”

          ใช่แล้ว ไอ้บ้าไมเนอร์! ไอ้บ้านั่นบังคับให้ฉันกินยานรกนั่นเข้าไป! แล้วหลังจากนั้นฉันก็ร้องไห้ แล้วเขาก็บอกว่าจะไม่ทำอะไรฉัน แต่ทำไม..มันเป็นแบบนี้!

            ทำไมฉันถึงได้เจ็บร้าวระบมไปทั่วทุกส่วนแบบนี้ ไหนเขาว่าจะไม่ทำอะไรฉันไง!

            “ไอ้สารเลว!” ฉันสบถออกมาก่อนจะค่อยๆยันตัวเองให้ลุกออกจากเตียง

            เท้าของตัวเองสัมผัสกับพื้นเย็นๆ

            อ๊ะ!”

            ตุ้บ!

            ยังไม่ทันจะได้ก้าวเดิน ขาของตัวเองก็อ่อนแรงจนมันทำให้ต้องมาล้มฟุบลงกับพื้นแบบนี้ ฉันพยายามลุกอีกครั้ง มือของตัวเองกุมหน้าท้องเอาไว้เพราะรู้สึกปวดเกร็งไปหมด เท้าก้าวไปทีละก้าวอย่างลำบาก ความเจ็บก็เข้าจู่โจมไม่ยั้ง

            ฉันก้าวเข้ามาในห้องน้ำก่อนจะส่องกระจกดูตัวเอง..

            พระเจ้า! ระ..รอย?

            รอยจ้ำสีแดงที่อยู่บนลำคอของฉันหลายจุดลามไล่มาถึง..หน้าอก! ฉันค่อยๆแหวกเสื้อออกดูก็พบกับรอยจ้ำสีแดงอีก และที่สำคัญ..ปากของฉัน.. ปากของฉันห้อเลือดอีกด้วย แถมบวมเจ่ออีก ไอ้บ้านั่น! ไอ้บ้านั่นมันต้องข่มขืนฉันอีกแน่!

            “ไอ้บ้าเอ๊ย! ฉันจะฆ่าแก!”

            ฉันสบถดังๆก่อนจะก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำอย่างยากลำบาก ฉันก้าวออกมาจากห้องนอนก็พบกับบ้านที่เวอร์วังอลังการ ตัวบ้านใหญ่ขนาดนี้ แล้วฉันจะตามไปฆ่าไอ้บ้านั่นได้ที่ไหนเนี่ย

            ฉันค่อยๆพาร่างที่บอบช้ำของตนเองลงมาจากชั้นสองของตัวบ้าน สายตาสอดส่ายหาไอ้ตัวการที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ ถ้าวันนี้ไอ้บ้าไมเนอร์นั่นไม่ตายล่ะก็ ฉันยอมให้ฟ้าผ่าตายเลย ฉันเดินลงมาจนถึงห้องโถงใหญ่ แต่ทว่ากลับไม่มีใครสิงสถิตอยู่เลยสักคน ไปไหนกันหมดวะ!

            “อยู่ไหนนะ!?”

            หมับ!

            “กรี๊ด!”

            ฉันกรีดร้องทันทีเมื่อมีมือปริศนาของใครบางคนจับเข้าที่หน้าอกของฉันอย่างแรง ก่อนจะบีบเคล้นหนักสลับเบาอย่างเมามันส์ ฉันรีบหันขวับกลับไปทันที ก่อนที่เท้าของตัวเองจะยกขึ้นถีบอย่างไม่ยั้งแรง

            พลั่ก!

            “โอ๊ย!”

            ไมเนอร์นั่นเอง เขายืนกุมท้องของตัวเองในจุดที่โดนฉันถีบไป ไอ้บ้านี่ชักจะมากเกินไปแล้วนะ เมื่อคืนทำอะไรไว้ไม่เคยจะสำนึก นอกจากจะไม่สำนึกแล้วยังหน้าด้านมาจับนมฉันอีก แบบนี้ต้องเอาให้ตาย

            นาย! นายมันชั่ว! ข่มขืนฉัน!” ฉันเดินเข้าไปหาเขาอย่างยากลำบาก เพราะไอ้ความเจ็บจากส่วนนั้นนี่แหละ

            อย่ามามั่วนะ! ฉันข่มขืนเธอที่ไหน เธอยอมเองทั้งนั้นเขาบอกในขณะที่ยังกุมท้องอยู่

            “.......”

            “ถีบมาได้ไงวะ เจ็บนะเนี้ย!”

            “อย่ามาสะตอ! นายบังคับให้ฉันกินยาบ้าๆนั่น”

            “แต่ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเธอ..ถูกม้ะ? แต่เธอเริ่มก่อนนะเชลซี

            “ระ..เริ่มก่อนงั้นหรอ? อย่าอยู่เลยมึง!” ฉันเดินเข้าไปหาเขาก่อนจะจับคอเสื้อของคนที่สูงกว่าแล้วกระชากลงมา

            โอ๊ย! แต่ฉันมีหลักฐานนะ

            “หลักฐานหรอ? ไหนล่ะหลักฐาน เอาออกมาสิ หลักฐานบ้าๆที่นายว่า!”

            “นี่ไง!” เขาชี้นิ้วไปที่ต้นคอของตัวเอง

            ระ..รอย? รอยแบบเดียวกับฉันเลย แต่มันต่างตรงที่มันแดงและก็ช้ำกว่า

            ระ..รอยนี้?”

            “เธอทำฉันก่อนนะเขาเว้นระยะเอาไว้ก่อนจะเอ่ยต่อ เธอจูบฉันก่อน จากนั้นเธอก็บอกให้ฉันช่วย

            ฉันเบิกตากว้างอย่างไม่คาดคิด นี่ฉัน.. ฉันทำแบบนั้นจริงๆหรอ ไม่อยากจะเชื่อ

            ไม่จริง! นายต้องโกหกแน่ๆ!”

            “นี่! ฟังนะ ถ้าฉันโกหก แล้วรอยพวกนี้มันมาจากไหนล่ะ?

            “นาย..อาจจะทำมันขึ้นมาเองก็ได้ ใครจะรู้

            “อย่ามาตลกหน่อยเหอะเชลซี ฉันคงไม่บ้าเอาคอไปให้คนอื่นเขาดูดเล่นฟรีๆหรอกนะ อ้อ! อีกอย่างหนึ่ง..ที่แขนกับไหล่ของฉันยังมีรอยเล็บของเธออยู่ด้วยนะ อยากดูมั้ยล่ะ?

            เขาทำท่าจะถอดเสื้อออกเพื่อให้ดูรอยที่เขาบอก แต่ว่าฉันห้ามเอาไว้ก่อน

            ไม่! ไม่ต้อง! พอแล้ว!” ฉันบอกแล้วผละออกมา

            แล้วนั่นจะไปไหน?” เขาถามเมื่อเห็นว่าฉันกำลังเดินขึ้นไปยังห้องนอนของเขา

            ฉันจะกลับ!” ฉันพูดน้ำเสียงหนักแน่น ทำให้ไมเนอร์รีบวิ่งมาขวางเอาไว้ซะก่อน

            ยังกลับไม่ได้!”

            “ทำไม!”

            “ก็เธอยังกลับไม่ได้ ถ้าฉันยังไม่ให้กลับ!”

            “อย่ามามั่วหน่อยเลย เมื่อคืนนายก็เอาฉันจนสมใจแล้วหนิ ยังจะอยากได้อะไรอีก” ฉันพูด แต่อยู่ดีๆน้ำตามันก็รื้นๆขอบตาขึ้นมาซะอย่างงั้น

            “.......” เขาเงียบก่อนจะเอ่ยต่อ ยังไงก็ยังกลับไม่ได้

            “ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่นายกำลังจะสื่อเลยไมเนอร์ เรามีอะไรกันตั้งสองหนแล้ว แต่นายกับฉัน..เราไม่ได้รักกันเลยแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่านายพยายามจะทำอะไร” ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ เพียงชั่ววินาทีที่ฉันเห็นแวววูบไหวในดวงตาของเขา แต่มันก็แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น

            ขึ้นไปอาบน้ำแล้วลงมากินข้าวนี่สั่งสินะ

            ไม่! ฉันจะกลับ!”

            “อย่าดื้อ! ไปอาบน้ำแล้วลงมากินข้าว

            “ก็บอกว่าฉันจะกลั.. ว้าย!” ฉันร้องอุทานขึ้นเสียงดังเมื่อไมเนอร์ย่อตัวลงแล้วอุ้มฉันขึ้นอย่างรวดเร็ว

            บอกให้ไปอาบน้ำดีๆไม่ชอบใช่มั้ย? หรือต้องให้ฉันอาบให้?

            “ไม่ๆ! ปล่อยฉันลงนะ!” ฉันดิ้นขลุกขลักอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อเขาอุ้นฉันเดินดุ่มๆขึ้นมาบนห้องนอนของเขา

            เขาอุ้มฉันเข้ามาในห้องนอนก่อนจะกดล็อคลูกบิด จากนั้นก็อุ้มฉันเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะวางฉันลงบนอ่างอาบน้ำ แล้วพยายามจะแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออก

            นี่! อย่านะ! ออกไป!”

            “ก็บอกให้มาอาบน้ำดีๆไม่ชอบ มันก็ต้องอาบให้นี่แหละ

            “ไม่ๆ! พอแล้ว ฉันอาบเองได้”

            “ไม่ได้หรอก เธอเจ็บอยู่ไม่ใช่หรอ? ให้ฉันอาบให้นี่แหละดีเขาบอกพร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตาทำหน้ามึนใส่ เห็นแล้วขัดลูกตาชะมัด

            ไม่! ฉันยอมแล้ว ฉันอาบเอง เดี๋ยวฉันอาบเองฉันยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ก่อนจะมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง

            อาบเองแน่นะ!” เขาถามพร้อมกับชี้หน้าฉันอย่างคาดโทษ

            เออ! ออกไปสิ!” ฉันขึ้นเสียงใส่เขาแล้วถลึงตาใส่อย่างหมั่นไส้

            จุ๊บ!

            เฮือก..

            เขาผละออกไปก่อนจะหอมแก้มของฉันหนึ่งที ทำให้ฉันหันไปมองเขาแทบจะทันที เขายักคิ้วกวนๆก่อนจะเดินผิวปากออกไปหน้าตาเฉย ไอ้บ้านี่มันหน้ามึนได้โล่เลยจริงๆ

           

          MINER TALK ::

          นึกไว้แล้วว่ายัยนั่นต้องตื่นมาอาละวาด และก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ แต่ผมเตรียมการมาดีพร้อมทุกสถานการณ์อยู่แล้ว ยัยนี่น่ะต้องปราบด้วยกลยุทธ์ฉบับพิเศษ เอาให้ขัดขืนไม่ได้เลยยิ่งดี

            Rrrrrrrr!

            เสียงริงโทนโทรศัพท์ของผมดังขึ้นมา ผมหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเพื่อดูว่าใครมันโทรมาเช้าๆแบบนี้

            Valen!!!

            ไอ้เหี้ยวา! จะโทรมาทำห่าไรวะ!

            “ฮัลโหล!” ผมกระแทกเสียงกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์

            [ไอ้ไม.. มึงหายไปไหน?] มันถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

            กูมาพักผ่อนที่หัวหิน

            [เชลซีหายไป มึงเห็นเธอหรือเปล่า?] หึ! ห่วงกันดีจริง

            ไม่เห็น! ทำไม!”

            [เชลซีหายตัวไปจากผับมึงตั้งแต่เมื่อคืน กูไปหาที่คอนโดแล้วก็ยังไม่กลับ ไปหาที่คอนโดของยัยแชมเปญแล้วแชมเปญบอกว่าเชลซีไม่ได้ไปหาเธอเลย แล้วเชลซี..หายไปไหน?]

            “ไม่รู้สิ” ผมตอบมึนๆอย่างไม่ใส่ใจ

            [กูจะทำยังไงดี ยัยนั่นจะเป็นอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้]

            “บางทีนะไอ้วา.. ยัยนั่นอาจจะเบื่อที่มึงตามตอแยก็ได้ กูว่าพักนี้มึงห่างๆจากเธอมั่งก็ได้

            [งั้นหรอ? แต่ยัยนั่นไม่ได้บอกว่าเบื่อเลยนะ]

            “ยัยนั่นจะไปกล้าพูดอะไรล่ะ ก็คงเกรงใจมึงแหละ”

            [นั่นสินะ เชลซีอาจจะเบื่อกูจริงๆก็ได้] มันพูดด้วยน้ำเสียงนอยด์จัด

            เออ.. ถ้าไม่มีอะไรแล้ว กูไปพักผ่อนก่อนนะ ช่วงนี้มีเรื่องให้สมองเครียดตลอดเลยว่ะผมแสร้งบอก ทั้งที่ความจริงแล้วเรื่องเครียดบ้าบออะไรนั่นมันไม่มีหรอก

            [เออ.. งั้นเท่านี้แหละ เดี๋ยวกูจะลองโทรหาเชลซีอีกที] มีความพยายามมาก แต่ก็คงโทรไม่ติดหรอกนะ ได้ข่าวว่าโทรศัพท์ยัยนั่นแบตหมด!

            “เออ กูขอให้มึงโชคดีนะ”

            [อือ.. ขอบใจ..]

            ติ๊ด!

            “หึ! ห่วงกันดีจริงๆ เขาก็อยู่กับผัวอยู่จะห่วงทำเตี่ยไรนักหนา!” ผมสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาเพื่อรอยัยปากหมาอาบน้ำ

            ครึ่งชั่วโมงผ่านไป..

            ยังไม่เสร็จอีกหรือไงวะ จะอาบเอาโล่เลยไง” ผมบ่นพึมพำก่อนจะลุกออกจากโซฟาแล้วตรงไปยังห้องน้ำ

            เชลซี! เสร็จหรือยัง! ทำไมช้าแบบนี้!” ผมตะโกนเข้าไปในห้องน้ำ

            ยะ..ยัง ยังเลย ฉันอาบน้ำอยู่

            “อย่าคิดถ่วงเวลานะเชลซี! ฉันให้เวลาอีกห้านาที ถ้ายังไม่ออกมา ฉันจะพังประตูเข้าไปอุ้มเธอออกมาเอง

            “มะ..ไม่ได้นะ! นายจะทำแบบนั้นไม่ได้”

            ทำไมจะไม่ได้ อีกห้านาที..หวังว่าเธอคงจะอาบน้ำจนเสร็จเรียบร้อยนะ

            “.......” ยัยเชลซีไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ผมจึงผละออกมาแล้วเดินมานอนลงที่โซฟาตัวเดิม

            ก๊อกๆๆ!

            เสียงเคาะประตูจากด้านนอกห้องทำให้ผมชะงักไปทันที ผมรีบลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงไปยังประตู

            อ้าวม๊า..” เมื่อเปิดประตูออกผมก็เจอกับม๊ายืนอยู่หน้าห้อง

            ม๊าเอาชุดผู้หญิงที่คาดว่าแม่หนูคนนั้นจะใส่ได้มาให้ผมเหลือบสายตาไปมองชุดที่พับอยู่บนมือทั้งสองข้างของม๊

            ขอบคุณครับม๊าผมหยิบชุดติดมือมาด้วย

            เดี๋ยวตาไม..” ม๊าเอ่ยขึ้น ทำให้ผมที่กำลังจะปิดประตูลงต้องชะงักมือเอาไว้ก่อน

            ครับม๊า?”

            “ลูกคิดจะจริงจังกับแม่หนูคนนี้มากน้อยแค่ไหน?”

            อึก..

          คำถามของม๊าทำให้ผมกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเลยทีเดียว นั่นสินะ ผมรู้สึกยังไงยัยปากหมากันแน่ จริงจังแค่ไหน หรือแค่เล่นๆ

            เอ่อ.. เดี๋ยวผมบอกนะครับม๊า แม่บ้านเตรียมอาหารไว้หรือยังครับม๊า?”

            “เตรียมไว้แล้ว รีบๆลงมาล่ะ

            “ครับม๊า.. เดี๋ยวอีกสิบนาทีผมลงไปครับ” ผมยิ้มให้ม๊าก่อนจะปิดประตูลง

            ผมเดินเข้ามาในห้องนอนก่อนจะวางชุดลงไว้บนเตียง สายตาเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือเพื่อดูเวลาไปด้วย เหลืออีกแค่สามนาที ถ้ายัยนั่นยังไม่โผล่หัวออกมาอีกล่ะก็ ผมจะเข้าไปลากตัวออกมาเอง

            สามนาทีผ่านไป..

            หมดเวลาแล้วเชลซี..

            ผมเดินตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอน สายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องน้ำที่ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดออก ฝีเท้าก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ผมยกเท้าขึ้นเพื่อจะพังประตูเข้าไป แต่ทว่า..

            ปัง!

            ยัยเชลซีเปิดออกมาซะก่อน เธอมองเท้าของผมที่ยกขึ้นไม่วางตา เธอส่งสายตาดุๆมาให้ ก่อนจะเบ้ปาก

            อะ..เอ่อ.. ออกมาแล้วก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เสื้อผ้าของเธออยู่ที่เตียงนั่นผมบอกแล้วชี้นิ้วไปยังกองผ้าที่พับไว้อยู่บนเตียง

            เธอเดินเข้าไปหยิบกองผ้านั้นก่อนจะมองผมอย่างติติง อะไรอีกล่ะ

            ออกไป!”

            “ห๊ะ!”

            “ฉันบอกให้นายออกไป!” เธอบอกเสียงเรียบ

            “เธอจะมาลูกไม้อะไรอีกเชลซี!?” ผมกดเสียงต่ำ

            ฉันจะใส่เสื้อผ้า จะให้ฉันแก้ผ้าต่อหน้านายเลยมั้ย?” คำพูดประชดประชันถูกส่งออกมาจากริมฝีปากบาง

            ได้ก็ดี

            “ไอ้.. ออกไป!” เธอขึ้นเสียงใส่ผมอย่างสุดจะทน

            โอเคๆ ยอมก็ได้ผมยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ก่อนจะถอยตัวเองออกมาแต่โดยดี

          MINER END TALK ::

 

          ฉันจัดการแต่งตัวเองในชุดที่ไมเนอร์ให้เอามาใส่ ซึ่งมันก็เป็นชุดเอี๊ยมกระโปรงยีนกับเสื้อยืดสีขาวน่ารักๆ ฉันเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อส่องดูตัวเองในกระจก รอยจ้ำแดงๆที่คอยังคงเด่นชัดมาก และที่สำคัญคือ มันลบล้างรอยบ้าๆนี่ไม่ออกด้วย เพราะไอ้บ้าไมเนอร์นั่นแท้ๆเลย

            ฉันเปิดประตูห้องนอนออกไปก็พบกับไมเนอร์ที่นอนหลับตาผิวปากอยู่ที่โซฟา ฉันเดินเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง ก่อนจะหยิบหมอนใบโตมาด้วย

            นาย.. อยากฉวยโอกาสกับฉันนักใช่มั้ย? วันนี้นายไม่ตายดีแน่!” ฉันบอกแล้วก้าวเท้าเข้าไปหาเขาช้าๆ

            ฉันมาหยุดอยู่ตรงที่เขานอนอยู่ ไมเนอร์ดูไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าฉันยืนอยู่ ฉันหยิบหมอนที่เอาติดมือมาด้วยขึ้นก่อนจะค่อยๆเอาหมอนไปปิดหน้าเขา แต่ทว่า..

            หมับ!

            “กรี๊ด!” ฉันร้องออกมาเมื่อไมเนอร์ตื่นขึ้นแล้วตวัดร่างฉันล้มลงบนตัวของเขา

            จะฆ่าฉันหรือไง เขาถามเสียงต่ำชิดใบหู เรียกขนในกายของฉันให้ตั้งชัน

            ปะ..เปล่า ฉันคิดว่านายน่าจะนอนสบายกว่านี้ถ้าเอาหมอนนี่นอน ฉันก็เลยจะเอาหมอนมาให้ก็แค่นั้นฉันแก้ตัวออกไป ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าหมอนี่ไม่มีทางเชื่อแน่ๆ

            งั้นหรอ? อืม..” เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะกระชับอ้อมแขนกอดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิมจนฉันเริ่มหายใจติดขัด

            อื้อ.. หายใจไม่ออก

            จุ๊บ!

            เฮือก..

            ฉันต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อไมเนอร์หอมแก้มลงมา ริมฝีปากร้อนผ่าวจรดลงบนแก้มของฉันเนิ่นนาน ก่อนที่ฉันจะเรียกสติตัวเองกลับคืนมา แล้วเอียงหน้าหนีสัมผัสของเขา

            โอ๊ย! นี่! ปล่อยฉันนะ!” ฉันดิ้นขลุกขลักอย่างไม่ยอมทำให้ไมเนอร์ยอมปล่อยแต่โดยดี ฉันจึงรีบถอยห่างออกมา

            ปะ.. ลงไปกินข้าวเขากวักมือเรียกฉันพร้อมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยิ้ม? ไมเนอร์ยิ้มให้ฉันหรอ? ฝันอยู่หรือเปล่านะเชลซี?

            “.......”

            “เอ้า! มาเร็วๆสิ

            ฉันเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ แต่ไม่ได้เข้าไปหาเขาหรอกนะ ฉันวิ่งเลยเขาออกไปจากห้องแล้วรีบวิ่งลงบันไดไปยังชั้นล่างทันที

            ยัยเชลซี! นี่เธอ!” เขาวิ่งลงมาตามเช่นกัน

            ตุ้บ!

            “อ๊ะ!”

            หมับ!

            ฉันวิ่งออกมาไม่ดูตาม้าตาเรืออะไรทั้งนั้น แต่ดันวิ่งมาชนคนคนหนึ่งเข้าจนเกือบจะล้มหงายหลัง แต่ดีที่เขาคนนั้นจับเอาไว้ซะก่อน พอฉันหันกลับไป ฉันก็เจอกับผู้ชายวัยกลางคนตัวสูง ฉันจึงรีบถอยกรูออกมา

            คะ..คุณเป็นใคร?” ฉันมองเขาอย่างหวาดระแวง ไมเนอร์เองก็วิ่งลงมาถึงชั้นล่างแล้ว

            เธอ! ยัยปากหมา! มานี่!” ไมเนอร์เดินเข้ามาก่อนจะกระชากแขนฉันอย่างแรงจนเซไปปะทะกับอกแข็งๆของเขา

            คุณคะ.. คุณช่วยหนูด้วย หนูไม่อยากไปกับไอ้บ้านี่! คุณช่วยหนูด้วยฉันรีบยื้อแขนของตัวเองไว้สุดฤทธิ์แล้วแหกปากเรียกขอความช่วยเหลือจากผู้ชายวัยกลางคนคนนั้น

            ป๊าครับ ไปรอที่ห้องอาหารก่อนนะครับ

            “ปะ..ป๊า?” ฉันทวนคำงงๆ ผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นพยักหน้าก่อนจะยิ้มออกมาแล้วยอมเดินออกไปแต่โดยดี

            คุณคะ.. คุณ.. ช่วยหนูด้วย!” ฉันยังคงแหกปากเรียกไม่หยุด

            เธอให้ใครมาช่วยไม่ได้หรอกนะเชลซี เพราะที่นี่มันถิ่นฉัน!”

            “ไม่นะ! ช่วยด้ว..อื้อ..” ยังไม่ทันที่จะได้เรียกร้องขอความช่วยเหลืออีก ไมเนอร์ก็ประกบปากลงมาปิดกั้นเสียงทั้งหมดอย่างรวดเร็ว เขาบดเคล้าคลึงริมฝีปากไปมาอย่างชำนาญ หัวสมองของฉันตอนนี้ประมวลผลอะไรไม่ออกเลย ได้แต่ยืนนิ่งให้เขาจูบเนิ่นนานตามอำเภอใจ จนเขาจะผละออกไป

            สงบเลยสิ ไปกินข้าวได้แล้วเขาโอบเอวฉันเดินเข้ามายังห้องอาหาร อาการต่อต้านก่อนหน้านี้หายไปเนื่องจากถูกเขาจูบ

            เป็นไงบ้างหนู? นอนหลับสบายมั้ยจ๊ะ?” ฉันเดินเข้ามาก็เจอกับผู้หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่คู่กับผู้ชายวัยกลางคนคนเมื่อกี้นั่นแหละ และถ้าจำไม่ผิด เมื่อกี้ไอ้บ้าไมเนอร์เรียกเขาว่าป๊า!

            “อะ..เอ่อ..”

            “ไม่ได้นอนครับม๊ายังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร ไมเนอร์กลับชิงตอบไปแทน

            นาย!” ฉันถลึงตาให้กับความเจ้ากี้เจ้าการของเขา

            ก็มันจริง.. หรือเธอจะเถียง?เขาเลิกคิ้วถามพร้อมกับใบหน้ากวนๆ ไมเนอร์กดฉันลงบนเก้าอี้ตัวโตก่อนที่เขาจะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ

            เอ่อ.. พวกคุณคือ..?”

            “ฉันเป็นแม่ของไมเนอร์น่ะจ้ะ ส่วนนี่ก็พ่อของตาไม..” พ่อกับแม่ก็ดูท่าทางใจดี แต่ทำไมไอ้บ้านี่ถึงได้เป็นแบบนี้

            เอ่อ..”

            “หนูคนนี้น่ารักดีนะคะคุณ..” เธอหันไปบอกผู้เป็นสามี ซึ่งคุณถูกชมอย่างฉันก็ได้แต่ส่งยิ้มแหยๆไปให้

            น่ารักที่ไหนม๊า โหดชิบหาย!” ไอ้ไมเนอร์!

            “นาย!” ฉันหันไปถลึงตาใส่เขาอย่างเหลืออด

            แล้วนี่.. หนูคบกับไมเนอร์ลูกชายม๊ามากี่ปีแล้วจ๊ะ?”

            อึก..

            คำถามของผู้หญิงวัยกลางคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของไมเนอร์ถามขึ้น ทำให้ฉันสะอึกอย่างไปไม่เป็น แล้วฉันจะตอบยังไง คบมากี่ปีแล้วงั้นหรอ จะบอกว่าไม่ถึงสองเดือนเลยด้วยซ้ำ แถมยัง..มีอะไรกันอย่างหน้าไม่อายถึงสองครั้งสองครา แล้วนี่ฉันจะตอบยังไง

            ก็ไม่นานหรอกม๊าไมเนอร์ตอบเสียงเรียบ สายตาของเขาเย็นชา

            อ้าว.. แล้วนี่ลูกไปทำอะไรเขาแบบนี้ได้ยังไง พ่อแม่ของหนูคนนี้เขาจะว่ายังไงไมเนอร์!” เธอขึ้นเสียงใส่ผู้เป็นลูกชายอย่างไม่พอใจ

            เอ่อคือ.. หนูไม่มีพ่อหรอกค่ะ

            “.......” เธอทำหน้าอึ้งๆออกมา

            หนูมีแค่น้องสาวกับแม่ที่นอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลน่ะค่ะ หนูทำงานเก็บเงินส่งตัวเองเรียนเพราะธุรกิจที่พ่อทำไว้ล้มละลาย หนูเป็นคนจนค่ะฉันพูดในขณะที่มือทั้งสองข้างชื้นเหงื่อกำเข้าหากันแน่น แต่พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะ หนูไม่ได้หวังจะมาหลอกเอาเงินพวกคุณ หนูกับไมเนอร์เราก็แค่สนุกกันเล่นๆเท่านั้นค่ะ!” ฉันตอบออกไปเสียงหนักแน่น

            แต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้..ในใจของฉันมันเจ็บร้าวระบมมากกว่าร่างกายไปแล้ว มันเหมือนถูกกระสุน M79 ยิงเข้ามาไม่ยั้งจนมันพรุนหมดแล้ว น้ำใสๆก็รื้นขึ้นมาซะอย่างนั้น

            ยัยนี่พูดเล่นน่ะม๊า

            “นายพูดอะไร!”

            “ป๊ากับม๊ากินกันก่อนเลยนะครับ ผมขอคุยธุระกับยัยบ้านี่แป๊บนึงไมเนอร์บอกก่อนจะลากแขนฉันออกมาจากโต๊ะอาหาร

            นายทำอะไร! ทำไมต้องบอกแม่นายอย่างนั้นด้วยทันทีที่มีเพียงแค่เราสองคน ฉันก็ตั้งคำถามถามเขาทันที เขากำลังจะทำอะไรกันแน่

            ฉันจะรับผิดชอบเธอ..” เขาบอกด้วยแววตาและสีหน้าจริงจัง

            “ไม่! ฉันไม่ต้องการ!”





อัพแล้วน้า สุดท้ายแค่บทนี้นะคะ เป็นโควต้าสุดท้ายแล้วT^T

เพราะไรท์ต้องรักษาสิทธิของคนซื้ออีบุ๊คน้า

ติดตามต่อในรูปแบบอีบุ๊คนะคะ^^


ซื้ออีบุ๊คเรื่องนี้ >>คลิก<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #30 numerous2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 21:15
    รออ่านจ้า
    #30
    0