[END อีบุ๊ค] HOT LOVE รักร้อน..ซ่อนอันตราย

ตอนที่ 17 : CHAPTER 16 :: I am hurting 100% [Complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 พ.ค. 59



16
I am hurting

          MN Club

            ฉันก้าวเข้ามาในผับของไมเนอร์พร้อมกับร่างสูงของวาเล็น ตอนนี้คนในผับเยอะแยะไปหมดเลย ทุกคนแต่งตัวด้วยชุดปาร์ตี้เหมือนกันทั้งนั้น แถมคนที่ฟลอร์แดนซ์ก็เยอะใช่เล่นด้วย ไม่ได้มาที่นี่นานแล้วเหมือนกันนะ ตั้งแต่ลาออกจากที่นี่..

            ซี..คิดอะไรอยู่?” วาเล็นสะกิดแขนฉันเบาๆ

            เอ่อ.. ปะ..เปล่า เข้าไปกันเถอะวาฉันบอกแล้วยิ้มให้เขาน้อยๆ

            อื้อ.. อย่าห่างจากวานะ ที่นี่มีทั้งคนที่ดีและก็คนไม่ดีวาเล็นบอกพร้อมกับส่งสายตาเป็นห่วงมาให้

            ไม่ห่างอยู่แล้ว^^”

            วาเล็นพาฉันเดินเข้ามาในผับก่อนจะพาแหวกฝูงชนเข้าไปยังห้องๆหนึ่ง พอเปิดประตูออก สิ่งแรกที่สายตาฉันมันโฟกัสก็คือใบหน้าหล่อๆของไมเนอร์พร้อมกับหญิงสาวสวยตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ ใช่! นิวเคลียร์ไง เธอเหลือบเห็นฉันก่อนจะโบกมือทักทาย ฉันจึงยิ้มตอบกลับไป

            มาแล้วหรอวะมึง! ช้าตลอดเลยไงคนที่กำลังยกแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นดื่มนั่นน่าจะเป็นออกัสแน่ๆ

            กูไปรับเชลซีมา..”

            “ว้าว..สวัสดีครับคนสวย ผมชื่อออกัสนะครับออกัสลุกขึ้นมาก่อนจะคว้าเอาข้อมือของฉันแล้วซับจูบลงบนนั้นเบาๆ ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจ

            ไอ้เหี้ยกัส! / ไอ้เหี้ยกัส!” เสียงที่ดังขึ้นไม่ได้มีแค่เสียงของวาเล็น แต่กลับ..มีเสียงของไมเนอร์แทรกขึ้นมาด้วย

            “มึงปล่อยเดี๋ยวนี้เลยไอ้หัวงู!” วาเล็นบอกพร้อมกับก้าวเข้ามาแล้วดึงมือของฉันออกจากการเกาะกุมของออกัส

            โห่.. อะไรอ่ะ กูกำลังจูบมือบางของเธอคนนี้อยู่นะออกัสทำหน้างอเล็กน้อย นี่อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย

            นี่ว่าที่แฟนกู!” วาเล็นบอกแล้วส่งสายตาดุๆไปให้ ทำให้ออกัสยกมือขึ้นแล้วยอมถอยออกไปแต่โดยดี ดูๆแล้วเขาไม่น่าจะมีพิษสงอะไรนะ

            ก็แค่..ว่าที่แฟน!” ทะ..ทำไมถึงพูดแบบนั้น ทำไมไมเนอร์พูดแบบนั้น!

            แล้วมึงเกี่ยวอะไรด้วยวะไอ้เหี้ยไม!” วาเล็นหันขวับไปถามทันที

            นั่นสิ.. เกี่ยวอะไรด้วย!

            “วา.. ไปนั่งเหอะ อย่าทะเลาะกันเลย” ฉันรีบห้ามศึกก่อนมันจะบานปลายไปกันใหญ่

            ฉันทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวโตที่อยู่ตรงข้ามกับไมเนอร์ ไมเนอร์มองตามฉันด้วยสายตาคาดโทษ ทำให้ฉันต้องเบือนสายตาทำเป็นไม่เห็น แล้วทำไมต้องมาคาดโทษฉันด้วย ฉันทำอะไรผิดนักหนา

            แล้วนี่ไอ้ธันเดอร์ล่ะ?” วาเล็นถาม

            ไอ้ธันมันไปLAกับเมียมันแล้วออกัสตอบพร้อมกับยกแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นจิบ

            ไปLA! ไปทำไมวะ!”

            “ไปดูลูก หลานป่วยทั้งทีนี่มึงไม่รู้เหี้ยอะไรเลยเนอะ”

            พูดถึงเรื่องธันเดอร์กับหมวย ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าธันเดอร์กับดรีมสิถึงจะถูก พูดถึงเรื่องสองคนนี้ฉันก็ยังอึ้งไม่หาย คือมันเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันตั้งรับไม่ทัน อยู่ดีๆคนที่ฉันเรียกว่าหมวยอยู่ทุกวันกลับกลายเป็นชื่อดรีม แล้วอีกอย่างคือมีสามีแล้วและมีลูกด้วย ตอนไมเนอร์บอก ฉันยังแทบไม่อยากจะเชื่อเลย

            ใครจะไปรู้ล่ะวะ ไม่มีหมาตัวไหนโทรรายงานกูสักตัว!”

            “มึงไม่ได้โทรบอกไอ้วาหรอไอ้ไม?” ออกัสหันไปถามไมเนอร์ เขายกเบียร์ขึ้นจิบก่อนจะมองมาที่วาเล็นด้วยสายตาหงุดหงิดปนโมโห

            เออ โทษที กูลืม!”

            “ลืม?” ออกัสทวนคำก่อนจะเอียงคออย่างงงๆ “คนอย่างมึงเนี่ยนะลืม ถ้ามึงลืม..ป่านนี้คนในกลุ่มเราคงเป็นอัลไซเมอร์กันหมดแล้วล่ะครับคุณไมเนอร์”

            “จะอะไรนักหนาวะ ให้กูลืมมั่งเถอะ กูไม่ได้เพอร์เฟคต์ถึงขนาดทำอะไรเนี้ยบไปหมดหรอกนะ

            “เออครับ.. แล้วนี่คิดจะมานั่งเฉยๆไง ไหนของขวัญกู?

            “นี่ผับกู กูให้สถานที่จัดงานมึงไปแล้ว” ไมเนอร์บอก

            ช่วงนี้บ่อนกูมีปัญหา ลืมซื้อ..” วาเล็นเอ่ยต่อ

            ไอ้พวกชิบหาย! กูเป็นเพื่อนพวกมึงนะเว้ย เห็นความสำคัญของกูด้วยครับ ขอร้อง

            “เออ เอาน่า.. เดี๋ยวกูเลี้ยงเบียร์เบลเยี่ยมมึงเลย” วาเล็นบอกพลางกั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ด้วย

            ให้มันได้อย่างนี้ มีเงินเลี้ยงกูตอนไม่ใช่วันสำคัญนี่แหละ ทีกับผู้หญิงล่ะให้ได้ให้ดี ไอ้พวกสองมาตรฐาน!” ออกัสตวาดใส่อย่างเหลืออดก่อนจะยกแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นจิบอีก

            แต่ยังไงพวกกูก็รักมึงเสมอนะเพื่อน เพราะเพื่อนสำคัญกับกูเสมอวาเล็นเอ่ยยิ้มก่อนจะลุกออกไปแล้วตบลงบนไหล่ออกัสเบาๆ

            แน่ใจ!?!” ไมเนอร์ขัดขึ้นอีกแล้ว ทำไมวันนี้เขาถึงได้ขัดขวางวาเล็นไปซะทุกเรื่องแบบนี้

            ไอ้ไม.. มีเรื่องอะไรเคลียร์!!!” วาเล็นหันไปบอกด้วยท่าทางและสีหน้าจริงจัง

            ตอนนี้สถานการณ์เริ่มแย่ลงทุกที ไมเนอร์พูดขัดวาเล็นตลอดเลย ส่วนฉันก็ได้แต่นั่งอึดอัดกับสายตาที่ไมเนอร์มองมา มันไม่ได้แค่มองแบบธรรมดา แต่มันจ้องแบบจะกินเลือดสูบเนื้อฉันเลยทีเดียว ส่วนคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรอย่างออกัสกับนิวเคลียร์ก็ได้แต่นั่งเงียบ

            เอ่อ.. ฉันออกไปนั่งข้างนอกนะฉันบอกเพราะไม่อยากอยู่ในห้องนี้อีกแล้ว มันอึดอัด!

            ทั้งไมเนอร์และวาเล็นที่กำลังต่อสู้กันทางสายตาอยู่นั้น ก็หันมามองฉันพร้อมกัน ฉันไม่สนทั้งคู่ก่อนจะเดินออกมาแล้วหาโต๊ะว่างๆสักที่เพื่อจะได้นั่งอย่างสงบไม่ต้องหลบหลีกสายตาใคร ไม่ต้องคิดเรื่องใครให้ปวดหัว

            สามสิบนาทีผ่านไป..

            ฉันนั่งดูนั่นนี่ในผับจนเพลิน แต่บังเอิญสายตาดันไปโฟกัสที่คู่หญิงชายคู่หนึ่งเข้า ฝ่ายชายโอบเอวฝ่ายหญิง ส่วนฝ่ายหญิงก็กำเสื้อของฝ่ายชายแน่น สองสายตาสบกันอย่างสื่อความหมาย ก่อนที่ทั้งคู่จะค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหากัน แล้วประกบปากจูบกันอยู่แบบนั้นนานร่วมนาที..

            อึก..

            และแน่นอนว่าภาพตรงหน้ามันถึงกับทำให้ฉันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเลย มันจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ สายตาโฟกัสที่จุดนั้นจุดเดียว หัวใจของตัวเองเต้นระทึกไม่เป็นส่ำ รู้สึกเจ็บปวดแปลบๆที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก ฉันรีบเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากเห็นอีกแล้ว

            สองคนนั้น.. ไมเนอร์กับนิวเคลียร์..

            ขอหน่อยค่ะ” พอมีพนักงานเสิร์ฟเดินผ่านฉันก็หยิบแก้วที่มีแอลกอฮอล์อยู่ในนั้นมาทันที

            ฉันมองมันพร้อมกับกำแก้วในมือแน่น ในหัวมีแต่ภาพของสองคนนั้นวนเวียนไปมาไม่หยุดจนมันปวดตุบๆที่สมองอย่างบอกไม่ถูก

            อึก.. เจ็บจัง..” ฉันพึมพำเบาๆก่อนจะจรดแก้วแอลกอฮอล์ไว้กับริมฝีปาก แต่ทว่ากลับมีใครบางคนคว้าข้อมือฉันเอาไว้

            เป็นสาวเป็นแส้กินเหล้าไม่ดีหรอกนะเขายิ้มหวานมาให้ก่อนจะนั่งลงข้างๆฉัน ฉันจึงรีบเขยิบตัวถอยห่างทันที

            นายเป็นใคร? มาห้ามฉันทำไม?ฉันปรายตามองเขานิ่งๆ

            ฉันเป็นญาติไอ้ออกัสมัน แล้วเธอล่ะ?

            “ฉันเป็นเพื่อนวาเล็น เพื่อนสนิทของออกัส..ฉันตอบด้วยเสียงนิ่งๆแต่ทว่าในหัวมันกลับมีแต่ภาพของทั้งสองคนที่จูบกันก่อนหน้านี้วนไปวนมาไม่หยุดหย่อน

            แต่ที่ฉันเห็นเมื่อกี้ เธอกำลังมองไมเนอร์กับผู้หญิงอีกคนอยู่นะทำไมเขาต้องมาทำรู้ดีด้วยวะ!

            “แล้วไง? ก็แค่มอง” ฉันบอกแล้วเบือนหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์นัก

            ฉันชื่อพายัพ เป็นญาติฝั่งพ่อของออกัส เธอล่ะ?

            “ฉันชื่อ..เชลซี”

            “ทำไมถึงได้มานั่งตรงนี้คนเดียวล่ะ แล้ววาเล็นเพื่อนเธอไปไหน?ทำไมเขาถามมากแบบนี้เนี่ย! น่ารำคาญชะมัดเลยแฮะ!

            “ไม่รู้!” ฉันตอบเสียงห้วน

            เธอคงไม่อยากคุยกับฉันแล้วล่ะ งั้นฉันไปล่ะนะ ไว้เจอกัน..เขาบอกแล้วก็เดินออกไป หมอนี่ท่าทางแปลกๆแฮะ! ไว้เจอกันงั้นหรอ?

            ฉันส่ายหัวอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะยกแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ฉันไม่เคยดื่มซะด้วยสิ หวังว่าคงจะไม่เมานะ

 

          MINER TALK ::

            หลังจากที่ผมพานิวเคลียร์ขึ้นไปนอนบนชั้นสองของผับตัวเอง ผมก็รีบวิ่งลงมาทันที ก็นิวเคลียร์ดันไปดื่มแอลกอฮอล์ชนิดแรงเข้า เธอก็เลยเมาแอ๋เลย กว่าจะลากให้ขึ้นไปบนห้องได้เล่นเอาผมแทบเหงื่อตกเลย ก่อนจะถึงห้องนิวเคลียร์ก็ดันกอดคอผมแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบผมอีก ส่วนผมก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่โอบเอวเธอไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้นแล้วปล่อยให้เธอจูบแค่นั้น

            พอลงมา สายตาของผมมันดันไปเห็นภาพอะไรบางอย่างเข้า ภาพที่ยัยปากหมากำลังคุยกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ และถ้าจำไม่ผิด ผู้ชายคนนั้นน่าจะชื่อพายัพ ญาติฝั่งพ่อของไอ้ออกัส แต่อะไรก็ไม่เท่าตอนที่พายัพอะไรนั่นมันจับมือยัยนั่นหรอก เห็นแล้วขัดตาชิบ!

            “เหอะ! ที่แท้ก็เดินออกมาล่อเหยื่อนี่เอง!” ผมแค่นยิ้มให้กับความมารยาของเธอ

            แล้วตอนนี้พายัพก็ลุกออกไปแล้ว ส่วนยัยปากหมานั่นก็นั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียว เธอยกแก้วแอลกอฮอล์ที่อยู่ในมือขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดแชทอะไรซักอย่าง

            ไลน์!

            เสียงไลน์ดังขึ้น ผมหยิบโทรศัพท์ของนิวเคลียร์ขึ้นมาดู เพราะนิวเคลียร์เมามาก ผมจึงต้องเก็บของไว้ให้เธอ

            เชลซี : นิว..กลับยัง? ฉันเริ่มไม่ไหวแล้วอ่ะ

            ยัยปากหมาแชทมานั่นเอง.. ผมกดอ่านแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

            เชลซี : นิว.. อ่านแล้วทำไมไม่ตอบวะ เป็นอะไรหรือเปล่า?

            ผมหันไปมองเธอที่เอาแต่ขมวดคิ้วจิ้มแชทอยู่ ผมจึงกดพิมพ์ตอบกลับไป

            นิวเคลียร์ : เธอกลับไปก่อนเลยก็ได้ ฉันนอนนี่นะ

            เชลซี : จะนอนนี่ได้ยังไง? แล้วเธอจะนอนที่ไหน?

            คราวนี้ผมไม่กดอ่าน และก็ไม่กดตอบด้วย ทำให้ยัยเชลซีลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที แต่ตัวเธอเซเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะสะบัดหัวตัวเองไปมาเบาๆคล้ายกับไล่อาการอะไรบางอย่าง

          เมาแล้วสินะ! เสร็จฉันแน่!

          MINER END TALK ::


            ฉันลุกขึ้นยืนก่อนจะเซน้อยๆจนเกือบตกส้นสูง ฉันพยายามทรงตัวให้อยู่เพราะไอ้อาการมึนๆนี่กำลังเข้าจู่โจมเล่นงาน ไม่น่าดื่มไอ้แอลกอฮอล์บ้าๆนั่นเลย แถมยัยนิวเคลียร์ยังจะมาค้างที่นี่อีก บ้าไปแล้วหรือไง!

            ฉันกำลังเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังผับ เพราะจะไปล้างหน้าให้สดชื่นสักหน่อย ไอ้อาการมึนๆนี่น่าจะหายไปได้ ฉันเกาะผนังไปเรื่อยๆ พอมาถึงห้องน้ำหญิงฉันก็รีบตรงไปยังเคาน์เตอร์ที่มีอ่างล้างหน้าอยู่ ฉันกดเปิดน้ำ ก่อนจะวิดน้ำใส่หน้าตัวเองเร็วๆ

            กริ๊ก!

            เสียงล็อกประตูจากด้านในทำให้ฉันเงยหน้าจากอ่างล้างหน้าทันที แต่ไม่ได้หันกลับไปมอง ทันใดนั้นเอง..

            ภาพสะท้อนในกระจกบานใหญ่ทำให้ฉันต้องตกตะลึงพร้อมกับอ้าปากค้างอย่างตกใจ หมุนตัวเองกลับไปเกือบจะทันที ฝีเท้าถอยกรูดไปด้านในห้องน้ำอัตโนมัติ

            ไง?”

            “นะ..นาย เข้ามาทำไม? อึก.. นี่มันห้องน้ำหญิงฉันลอบกลืนน้ำลายลงคอ อาการมึนๆยังไม่หายไปเลยด้วยซ้ำ

            เข้ามาเอาเธอ!” ทำไมเขาถึงพูดแบบนี้!

            “ฉันไม่ตลกนะไมเนอร์ ออกไปซะ!” ฉันตวาดใส่เขาเสียงดัง

            ชู่ว! อย่าเสียงดังไปสิ คนข้างในผับกำลังสนุกกันอยู่เขาเอานิ้วชี้จิ้มไว้ตรงปากคล้ายกับบอกว่าให้เงียบ แต่ในสถานการณ์อันตรายแบบนี้ ฉันเงียบไม่ลงหรอกนะ

            ไม่! อย่าเข้ามานะ!” ฉันรีบถอยหลังไปเรื่อยๆ จนตอนนี้แผ่นหลังของตัวเองสัมผัสได้ถึงความเย็นของผนัง บ่งบอกว่ามันสุดทางหนีแล้ว

            กลัวอะไรเบอร์นั้น? รามันคนคุ้นเคยกันอยู่ไมเนอร์แสยะยิ้มเย็นๆอย่างร้ายกาจ มันทำให้ฉันเสียวไปทั่วสันหลัง ขนทั้งร่างพร้อมใจกันลุกพรือ

            อย่าก้าวเข้ามา! ไม่งั้นฉันกรี๊ดจริงด้วยขนาดขู่แล้ว แต่เขายังก้าวเท้าเข้ามาไม่หยุดเลย

            ใครสน? ต่อให้เธอกรีดร้องจนเสียงแหบก็ไม่มีใครได้ยินเธอหรอกนะเชลซี เพราะทุกคนเขาสนุกกันอยู่ด้านในหมด

            “งั้นฉันจะโทรหาวา..” ฉันหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาจะกดเบอร์วาเล็น แต่ทว่า..

            แบตหมด!

            โชคชะตาทำไมถึงทำร้ายฉันขนาดนี้!?

            “หึ! ไม่รอดแน่!” ไม่เนอร์สาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

            ฉันทำได้แค่เอามือกุมกันเอาไว้แล้วยกขึ้นเหนืออก หลับตาปี๋ สถานการณ์ตรงหน้าแทบจะเอาดีอะไรไม่ได้เลย ไม่ว่ายังไงฉันก็เสียเปรียบเห็นๆ

            “.......”

          “เชลซี.. เธอไม่รอดแน่!” เสียงกระซิบเย็นๆที่ดังเบาๆข้างหู พร้อมกับลมหายใจกรุ่นร้อนที่เป่ารินรดอยู่ข้างแก้ม ทำให้ฉันสะดุ้งเฮือก

            อะ..ออกไปนะ!” ฉันเบือนหน้าหนีจมูกโด่งๆของเขาที่มันกำลังคลอเคลียร์อยู่ข้างแก้ม

            ไม่ง่ายมั้ง?”

            ไม่ได้นะ นี่มัน.. อื้อ..”

            คล้ายกับทุกอย่างหยุดลง เมื่อไมเนอร์บังคับให้ฉันหันหน้ากลับไปแล้วเขาก็ประกบริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาอย่างรวดเร็ว จูบซับอย่างดูดดื่มเรียกร้อง เขาปรับองศาใบหน้าเพื่อจะจูบฉันให้ถนัดมากยิ่งขึ้น เขาขบริมฝีปากล่างของฉันเบาๆ ทำให้ฉันเผยอริมฝีปากออก

            อื้อ..”

            ไมเนอร์แทรกแซะเรียวลิ้นเข้ามาควานหาความหวาน ลิ้นของเขาไล้เข้ามาเรื่อยๆ ตวัดรัดเกี่ยวกับเรียวลิ้นของฉัน ฉันสัมผัสได้ถึงรสขมปร่าของแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มมาก่อนหน้านี้ ลมหายใจร้อนๆที่กำลังเป่ารดอยู่ข้างแก้มของฉัน ทำให้สติสตังของฉันเริ่มเตลิดไปไกล

            อื้อ.. อื้อ..”

            ฉันเริ่มดิ้นขลุกขลักเมื่อเขาจูบฉันนานเกินไป ลมหายใจที่มีอยู่เริ่มติดขัดเพราะมันกำลังใกล้จะหมดลง มือของฉันระดมทุบไปที่อกของเขาเป็นพัลวันหวังให้เขาปล่อย แต่เปล่าเลย.. ไมเนอร์ยังคงดึงดันจูบฉัน

            พลั่ก!

            เพี๊ยะ!

            ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดผลักเขาออก ก่อนจะตวัดฝ่ามือของตัวเองลงไปที่หน้าของเขาอย่างแรง จนคนโดนตบหน้าหัน เขาหันกลับมาสู้ทันที สายตาดูแข็งกร้าวมากๆ เขาจ้องฉันเขม็งก่อนจะบีบเข้าที่ข้อมือของฉันอย่างแรง

            โอ๊ย! เจ็บนะ!”

            “นี่มันยังน้อยไปหรอกเชลซี จากนี้เธอได้เจ็บสมใจแน่!” สายตาคาดโทษพร้อมกับคำพูดกำกวมทำให้สติของฉันเริ่มควบคุมไม่อยู่ นี่เขากำลังจะทำอะไร!

            “จะทำอะไร!? ปล่อยนะ!”

            “สั่นเชียวนะ! ถึงที่เธอได้สั่นกว่านี้แน่!” ถึงที่อะไร! เขากำลังจะพาฉันไปไหน!?

            “ปล่อยนะ! จะพาฉันไปไหน!?ฉันถามในขณะที่กำลังออกแรงสะบัดข้อมือเพื่อให้หลุดจากพันธนาการ

            หัวหิน!” เขาตอบเสียงห้วน แล้วพยายามลากฉันออกไป

            ไปทำไม! ไม่ไป!” ฉันยื้อสุดแรงเกิด ให้ตายสิ! จะพาฉันไปทำหอกอะไรที่หัวหินวะ!

            “ไปทำเมีย และต้องไปคำพูดฉะฉานของเขา ทำให้ฉันเบิกตากว้างอย่างไม่คาดคิด

            ไม่! ปล่อยฉัน! ปล่อยฉันสิวะ!”

            “ดื้อนักใช่มั้ย?เขากัดฟันถาม แล้วย่อตัวลงเล็กน้อย ว่าแต่ย่อตัวทำไม?

            “กรี๊ด! ปล่อยฉันลงนะ!” และเขาก็ไขข้อสงสัยให้ฉันภายในเวลาไม่กี่วินาที ไมเนอร์อุ้มฉันขึ้นไว้ในอ้อมกอดของเขา

            “.......” เขาไม่ตอบแต่กลับอุ้มฉันเดินดุ่มๆมาหลังผับ เขาหยิบกุญแจออกมาก่อนจะกดปลดล็อกรถ แล้วพาฉันเหวี่ยงเข้าไป

            นี่! ปล่อยฉันไปนะ!” ฉันรีบยื้อตัวเองเอาไว้ ไมเนอร์ปิดประตูลงก่อนจะอ้อมไปนั่งที่ฝั่งคนขับอย่างรวดเร็ว

            ก็บอกว่าถึงที่ก่อนไงวะ!”

            “ฉันไม่ไป! ฉันไม่อยากไปไหนกับนายทั้งนั้น!”

            ใช่สิ! แต่กับไอ้วาเธอไปใช่มั้ยล่ะ?” เขาเว้นช่วงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ ผัวอยู่ตรงนี้ยังจะกะหรี่ไปหาผู้ชายอีก!  

          อึก..

            เหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ที่ลำคอ คำพูดดูถูกเหยียดหยามถูกส่งมาให้ มันทำให้ฉันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก พูดอะไรกลับไปไม่ได้ น้ำใสๆเริ่มก่อตัวภายในหน่วยตา ภาพเขาที่อยู่ตรงหน้าพร่าเลือนไปกับหยาดน้ำตา

            “..ฮึก..ฉันร้องไห้ให้เขาอีกแล้ว ทำไมอ่อนแอแบบนี้นะเชลซี

            ทำไม! พูดแทงใจดำเข้าหน่อยทำมาเป็นร้องไห้ หรือมันไม่จริง!”

            “ไม่! เปิดประตู ฮึก.. เปิดประตูให้ฉันลงเดี๋ยวนี้”

            “ได้ลงแน่ แต่รอให้ถึงที่ก่อน!”

            พอสิ้นเสียงของเขา ฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปอีกเลย ไม่อยากพูดด้วยแล้ว ไม่อยากปะทะฝีปากกับเขาแล้ว ไม่อยากต่อกรอีกแล้ว ฉันทำอะไรไม่ได้แล้ว การกระทำร้ายๆของเขามันกำลังกัดกินความรู้สึกดีๆของฉัน

           

            หนึ่งชั่วโมงผ่านไป..

          MINER TALK ::

          หลังจากที่ปะทะฝีปากกับยัยปากหมาเสร็จ จู่ๆยัยนั่นก็เงียบไป มีเพียงเสียงสะอื้นจากการร้องไห้เท่านั้น ยัยนั่นร้องไห้อีกตามเคย เชลซีที่เข้มแข็งในวันนั้นหายไปไหน ทำไมเธอถึงได้ร้องไห้ง่ายขนาดนี้!

            ผมเลี้ยวรถเข้ามายังรีสอร์ทซึ่งถูกตกแต่งด้วยสถาปนิกมือดี แน่นอนว่าที่นี่คือรีสอร์ทของป๊าผมเอง ป๊าผมพักอยู่ที่นี่กับม๊า คอยดูแลที่นี่ ส่วนรีสอร์ทสาขาอื่นๆจะให้ลูกน้องดูแลแทน ผมไม่ได้โทรบอกพวกท่านว่าผมจะมา มันฉุกละหุกจริงๆ ความจริงผมไม่ได้ตั้งใจจะพายัยปากหมามาหรอก แต่เธอดันขึ้นเสียงใส่ผม เถียงผมฉอดๆๆ เห็นแล้วมันไม่ชอบ!

            ผมจอดรถก่อนจะมองไปที่กระจกมองหลัง ยัยปากหมาเชลซีร้องไห้จนหลับไปเลย ผมเปิดประตูลงไป ก่อนจะค่อยๆช้อนร่างของเธอขึ้นเบาๆ เชลซีสะดุ้งน้อยๆแต่ก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา เธอเบียดใบหน้าเข้ากับอกของผม เรียกเลือดในกายผมให้เดือดพล่าน!

            “อ้าว.. นายน้อย! มาหาคุณท่านหรือครับ? แล้วนี่?ลุงอ๊อด เป็นพ่อบ้านที่ทำหน้าที่ดูแลที่นี่กับป๊าม๊าผมเอง สงสัยคงจะเดินออกมาตรวจการ

            อย่าเพิ่งถามเลยครับลุง ผมขอตัวก่อนะครับ ยัยนี่ตัวหนักไม่ใช่เล่นเลย

            “อ่าๆ ครับๆ คุณท่านอยู่ในบ้านนั่นแหละครับ

            “ขอบคุณนะครับ”

            ผมรีบอุ้มยัยปากหมาเข้ามาในบ้านทันที ผมสอดส่ายสายตาตัวเองเพื่อมองหาป๊ากับม๊า แต่ก็ไม่เห็น ผมจึงย่องๆขึ้นบันได แต่ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว

            ไมเนอร์!” เสียงม๊า!

            ผมรีบหันกลับมา แล้วเดินลงจากบันไดมาอย่างรวดเร็ว ม๊ากอดอกมองผมก่อนจะเหลือบสายตาไปเห็นคนในอ้อมกอด ป๊าก็เดินมาสมทบด้วย

            นี่ใคร!?” ม๊าถามเสียงดัง

            ชู่ว! เบาๆดิม๊า เดี๋ยวยัยนี่ก็ตื่นขึ้นมาอาละวาดบ้านแตกหรอก

            “แล้วทำไมต้องตื่นขึ้นมาอาละอาด ไมเนอร์.. ลูกไปลักพาตัวใครมาเนี่ยฮ้า?ม๊าถามเสียงเบาๆแล้วเดินเข้ามาหยิกหูผม

            โอ๊ยม๊า! ผมเจ็บนะ!” เพราะแขนทั้งสองข้างรับหน้าที่อุ้มยัยนี่อยู่ ผมจึงทำอะไรไม่ได้ ทำได้ก็แต่เอียงหูหนีมือม๊าเท่านั้น

            ไปลักพาตัวใครมา บอกม๊ามานะ!”

            “ป๊า.. ช่วยผมหน่อยดิ ม๊าปรักปรำผมอ่ะ”

            “ป๊าไม่เกี่ยว เคลียร์กันเอาเองเถอะ” ป๊าบอกพลางทำหน้าไม่รับรู้ ทำไมป๊าทำแบบนี้เนี่ย!

            “บอกม๊ามานะไมเนอร์!” ม๊าทำเสียงแข็งแล้วจ้องผมดุๆ

            โอเคครับ บอกก็ได้ นี่เมียผมเอง

            “อ๋อ.. เมีย..?ม๊าพยักหน้าก่อนจะยิ้มออกมา แต่ทว่า..

          ห๊ะ! เมีย!!!”





ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #27 tivawan sangsawang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 10:21
    ไมเนอร์พูดตรงไปมั้ยบอกแม่ว่าแฟนก็ได้มั้ง โอ้ยย ฟินนนน
    #27
    0