[END อีบุ๊ค] HOT LOVE รักร้อน..ซ่อนอันตราย

ตอนที่ 16 : CHAPTER 15 :: It's Truth 100% [Complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 เม.ย. 59


15

It’s Truth

            “นาฬิกาผู้ชายด้วย.. นาฬิกาใครอ่ะเชลซี?” ยัยนิวเคลียร์หันมาถาม ก่อนจะหรี่ตามองฉันอย่างจับผิด

            อ่อ..คือ..

            “บอกฉันมาเดี๋ยวนี้น้ายัยนิวเคลียร์ลากเสียงยาว แล้วเดินเข้ามาเขย่าแขนฉันอย่างอยากรู้

            คือ.. อ๋อ.. นาฬิกาของ.. ของพ่อฉันน่ะ ก่อนพ่อตาย.. พ่อฉันมอบนาฬิกาไว้ให้แม่ แล้วฉันก็อาสาเก็บมันไว้น่ะฉันบอกแล้วส่งยิ้มกลบเกลื่อนไปให้ ก่อนจะเป่าลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

            อ๋อ.. อย่างนี้นี่เอง ฉันก็นึกว่านาฬิกาใครที่ไหนซะอีก

            “แล้วนี่.. จะมาอยู่กับฉันกี่วันล่ะ อีกสองวันเราก็ต้องไปเรียนแล้ว”

            “ก็..ฉันเตรียมชุดนักศึกษามาด้วย กะว่าจะอยู่นานหน่อยอ่ะ คิดถึงแก คิดถึงที่นี่^^”

            “อืม.. เอากระเป๋าไปเก็บไว้ในห้องฉันก่อนสิ

            นิวเคลียร์ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เพียงแค่ส่งยิ้มละมุนมาให้ฉันเท่านั้นก่อนจะยกกระเป๋าแล้วเดินเอาไปเก็บในห้องนอนของฉัน

            แล้วเรื่องนาฬิกานั่นน่ะ.. มันไม่ใช่นาฬิกาของพ่อฉันอย่างที่ฉันบอกยัยนิวเคลียร์ไปหรอก ฉันคิดว่ามันต้องเป็นนาฬิกาของไอ้บ้าไมเนอร์นั่นแน่ๆ ไอ้บ้านั่นมันต้องทิ้งนาฬิกาเอาไว้เพื่อให้คนที่มาห้องฉันสงสัยแน่ๆ ชั่วร้ายจริงๆ!

           

          20 : 07 น.

            เชลซี.. หิวอ่ายัยนิวเคลียร์เดินลูบท้องออกมาจากห้องนอน ทำให้ฉันที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโต๊ะหน้าทีวีต้องหันไปมอง

            หิว?” ฉันเหลือบตาไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ สองทุ่มกว่าเนี่ยนะ เธอเพิ่งกินไปตอนหกโมงเย็นเองนะ

            “ก็ฉันหิวอ่ะ ไปหาไรกินกัน

            “นี่คือกำลังชวน?”

            “อื้อ.. ไปเร็วๆ ฉันหิวมากแล้ว”

            “เออๆ แป๊บนึง ฉันเก็บหนังสือก่อน”

            ฉันปิดหนังสือลงวางไว้ ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ข้างๆ แล้วเดินตรงไปยังประตูพร้อมกับยัยนิวเคลียร์

            แต่พอเปิดออกมาก็เห็นไมเนอร์อยู่หน้าประตูแล้ว..

            อ้าว.. รุ่นพี่ กำลังจะไปไหนหรอคะ?” ยังไม่ทันที่ฉันหรือไมเนอร์จะได้พูดอะไร จู่ๆยัยนิวเคลียร์ก็พูดขึ้นมาซะก่อน

            กำลังจะไปกินข้าวข้างนอกน่ะครับ แล้วนี่..กำลังจะไปไหนกันหรอ?” เขาตอบนิวเคลียร์ แต่คำถามหลังน่ะเขากลับหันมามองฉันแทน

            “.......”

            “เอ่อคือ.. กำลังจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกน่ะค่ะยัยนิวเคลียร์ตอบกลับไปเมื่อเห็นว่าฉันยืนนิ่งเงียบ

            งั้น.. ไปพร้อมกันก็ได้ครับ

            โอเคค่ะนิวเคลียร์ยิ้มให้แล้วเดินไปที่ลิฟท์พร้อมกับไมเนอร์

            ฉันเดินตามไป พอลิฟท์เปิดออกฉันก็รีบเดินเข้าไปอยู่ด้านหลังทันที เพราะไม่อยากจะทำให้สองคนนี้มีอะไรขัดขวางการคุยกัน ยัยนิวเคลียร์ดูชื่นชมไมเนอร์มาก ส่วนไมเนอร์เองก็ดูจะชอบยัยนิวเคลียร์ไม่ใช่เล่นเลย

 

          MINER TALK ::

          ตอนก่อนจะออกมาผมหันไปถามยัยนั่นว่ากำลังจะไปไหนกัน แต่ยัยนั่นกลับยืนเงียบแถมไม่มองหน้าผมอีก ผมไม่ชอบเลย ทั้งที่วันนี้ตั้งใจจะคุยด้วยดีๆแต่ยัยนั่นกลับไม่รับความหวังดีของผมเลยสักนิด มันน่าจับขึ้นเตียงแล้วขย่มให้ลืมหายใจชิบ!

            “รุ่นพี่จะไปกินร้านไหนหรอคะ? พวกฉันทั้งสองไปด้วยได้มั้ย? นิวเคลียร์เอ่ยถามเพราะเธอนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ส่วนยัยปากหมาเชลซีนั่นนั่งเงียบอยู่ข้างหลัง สายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างเลื่อนลอย

            ด้สิ งั้นไปร้านที่พี่กับเพื่อนชอบไปกินนะ

            “โอเคค่ะ”

            ผมขับรถตรงไปยังร้านอาหารที่ผมกับไอ้เพื่อนอีกสามตัวชอบมากินเลี้ยงด้วยกันบ่อยๆ ที่ๆผมมักจะไปบ่อยก็คงจะมีแต่ร้านนี้กับผับของผมเท่านั้นแหละ

            ทันทีที่ก้นแตะลงบนเก้าอี้นวมหนานุ่ม ผมก็เรียกพนักงานมาสั่งอาหารทันที เพราะหิวจะตายห่าอยู่แล้ว

            อ้าวเฮีย.. แบบเดิมใช่มั้ยครับ?” พนักงานเอ่ยขึ้น เพราะพนักงานที่นี่รู้จักผมดีแล้วล่ะ เพราะผม ธันเดอร์ ออกัส และก็ไอ้วาเล็น มักจะมากินอาหารกันที่นี่บ่อยๆจนพนักงานจำชื่อของพวกเรากับอาหารที่พวกเราชอบสั่งได้หมดแล้ว

            สองคนจะกินอะไรกันล่ะ? หรือจะเอาแบบที่ฉันสั่งเลย?”

            “.......” ยัยปากหมาเชลซีก็ยังคงนั่งเงียบเหมือนเดิม

            เอาแบบที่รุ่นพี่สั่งเลยก็ได้ค่ะ ฉันกับเชลซีไม่อะไรมากหรอก นิวเคลียร์บอกแทนยัยปากหมานั่น

            เออ.. เอาแบบเดิมแหละ” ผมหันไปบอกพนักงาน

            รอสักครู่นะเฮีย.. ไม่นานมันบอกก่อนจะเดินเขียนบิลออกไป

            สิบนาทีผ่านไป..

            อาหารถูกนำมาวางเรียงรายตรงหน้า แต่มีแค่นิวเคลียร์เท่านั้นที่ดูจะตื่นเต้นกับอาหารตรงหน้า ส่วนยัยปากหมานั่นน่ะหรอ ได้แต่เบ้ปาก แล้วก็ทำท่าไม่อยากกินด้วยซ้ำ เห็นแล้วกวนประสาทชะมัด อย่าเผลอละกัน ลากขึ้นเตียงเมื่อไหร่แล้วอย่ามาร้อง! เอ๊ะ! ไม่ได้ดิวะ! เพราะยัยนั่นต้องร้องเวลาผมกระแทกใส่นิหว่า! หึ!

            “ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” เชลซีบอกก่อนจะลุกออกไป โดยที่นิวเคลียร์มองงงๆ

            ทานกันต่อเถอะค่ะรุ่นพี่ เดี๋ยวยัยซีก็คงกลับมานิวเคลียร์บอก

            ยี่สิบนาทีผ่านไป..

            นี่มันก็นานแล้วนะ กินจนจะอิ่มอยู่แล้ว ทำไมยัยปากหมาไปเข้าห้องน้ำนานจังวะ ให้ตายดิ! รู้สึกเป็นห่วงยัยนั่นขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ ป่านนี้จะถูกไอ้เหี้ยตัวไหนลากไปข่มขืนป่ะวะเนี่ย..

            เมื่อทนไม่ไหว ผมจึงลุกจากเก้าอี้เตรียมที่จะไปดูยัยปากหมานั่น

            รุ่นพี่จะไปไหนคะ?”

            “เอ่อ.. พี่จะไปดูยัยนั่นหน่อยน่ะ เข้าห้องน้ำนานขนาดนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”

            “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เวลายัยซีท้องเสียมักจะเข้าห้องน้ำนานแบบนี้แหละ สงสัยยัยนั่นคงจะท้องเสียแน่เลย คิกคิก” นิวเคลียร์บอกยิ้มๆ ทำให้ผมต้องทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมด้วยความหงุดหงิดใจ

          MINER END TALK ::

 

          ฮัลโหลวา..”

            [ฮัลโหลซี.. ว่าไง?]

            ที่ฉันขอตัวมาเข้าห้องน้ำ ฉันไม่ได้ปวดฉี่หรือปวดอะไรหรอก แต่จะมาคุยโทรศัพท์กับวาเล็นเรื่องงานนิดหน่อย เพราะถ้าขืนคุยอยู่ตรงนั้นมันคงจะเสียมารยาท และฉันก็เป็นคนมีมารยาทพอที่จะไม่คุยโทรศัพท์ต่อหน้าการรับประทานอาหารร่วมกับคนอื่นหรอก

            ซีเริ่มงานพรุ่งนี้นะวา.. ซีโทรปรึกษายัยแชมเปญแล้ว

            [พรุ่งนี้วาไม่ว่างซะด้วยสิ มันเป็นวันเกิดไอ้ออกัสเพื่อนวาน่ะ ทุกครั้งที่เป็นวันเกิดของคนในกลุ่ม พวกเราก็มักจะไปสังสรรค์กันที่ผับไอ้ไมน่ะซี]

            “อ๋อ.. งั้นไม่เป็นไร ซีทำวันหลังก็ได้”

            [งั้น.. พรุ่งนี้ซีไปงานวันเกิดไอ้กัสกับวานะ] นี่คงกำลังชวนฉันอยู่ใช่ไหมเนี่ย

            ให้ซีไปในฐานะอะไรล่ะวา เพื่อนของเขาก็ไม่ใช่นะ

            [ซีก็ไปในฐานะ..ว่าที่แฟนวาในอนาคตไง]

            “.......” คำตอบของวาเล็นทำให้ฉันสะอึกจนพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าดีใจหรืออะไรกันแน่ แต่ที่รู้คือ.. มันกำลังทำให้ฉันจุกแน่นไปทั่วหน้าอก

            [ฟังวาอยู่หรือเปล่าซี?]

            “.......”

            [ซี.. เป็นอะไรหรือเปล่า?]

            “อะ..เอ่อ เปล่าๆ”

            [แล้วซีจะไปกับวาหรือเปล่า?]

            “ไปกับวา..แค่สองคนหรอ?”

            [ใช่ๆ เดี๋ยวเราก็ไปรวมกับไอ้พวกเพื่อนๆกับลูกน้องในผับไอ้ไมด้วย]

            “เอ่อ.. ซี..”

            [ไปนะซี.. วาอุตส่าห์ชวน..] คำพูดที่แฝงไปด้วยความน้อยใจกำลังทำให้ฉันคิดหนัก

            ก็ได้..”

            [เยส! ซีตกลงแล้วนะ งั้นพรุ่งนี้ตอนสองทุ่มเดี๋ยววาเข้าไปรับนะ]

            “อะ..อื้ม”

            [โอเค งั้นแค่นี้นะซี วาจะเข้าไปตรวจความเรียบร้อยของบ่อนหน่อย]

            “จ้ะ”

            พอจบบทสนทนาอันยาวเหยียดระหว่างฉันกับวาเล็น ฉันก็ยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋าสะพายของตัวเองทันที ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกา นี่ฉันคุยกับวาเล็นแป๊บเดียวเองนะ แต่ทำไมเวลามันผ่านมาตั้งยี่สิบนาทีแล้วเนี่ย ฉันจึงรีบเดินออกไปยังหน้าร้านทันที

            รุ่นพี่คะ..?”

            “ครับ?”

            “คบกับฉันได้มั้ยคะ?”

            “.......”

            อึก...

            ดันเดินมาได้ยินประโยคเด็ดเข้า..

            คำพูดกล้าๆกลัวๆของยัยนิวเคลียร์เมื่อครู่ทำให้ฉันสะอึกไปเลย หัวใจของฉันเต้นแรงเร็วระรัวไปหมดคล้ายกับว่ามันจะทะลุอกออกมาเสียให้ได้ ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจกำลังตอกย้ำฉัน ฉันตีไปที่หน้าตัวเองรัวๆจนมันรู้สึกเจ็บ นี่ไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือเรื่องจริง

          เอ่อ.. ฉันมีธุระพอดีเลยนิวเคลียร์ งั้นฉันกลับก่อนนะ ไมเนอร์..นายช่วยไปส่งนิวเคลียร์ที่ห้องฉันด้วยละกัน อ้อ! ไม่ต้องรีบนะ พานิวเคลียร์ไปเที่ยวก่อนก็ได้

            “.......”

            “ธุระอะไรอ่ะซี?” ยัยนิวเคลียร์ขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยถาม

            คือ.. ฉันจะไปหายัยแชมเปญน่ะ ยัยแชมเปญไม่สบาย..ฉันว่าจะไปดูซะหน่อย เธอกลับกับไมเนอร์ละกันนะ ก่อนกลับก็เที่ยวกันก่อนก็ได้ เพราะกว่าฉันจะกลับจากคอนโดของยัยแชมเปญคงนานหน่อยแหละ ถ้าเธอกลับไปคงได้อยู่คนเดียว ฉันเป็นห่วง

            งั้นฉันขอให้ยัยแชมเปญหายเร็วๆนะ

            “อื้อ.. ขอบใจนะ ฉันฝากดูแลเพื่อนฉันด้วยนะไมเนอร์” ฉันหันไปบอกเขาก่อนจะเบือนสายตาหนีเมื่อเห็นว่าเขาพยายามจะจ้องเข้ามาในดวงตาของฉัน

            ฉันรีบเดินออกมาจากร้านอาหาร ก่อนจะโบกมือเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่คอนโดของตัวเอง ฉันจำเป็นต้องโกหกออกไปเพราะปิดซ่อนความรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจของตัวเอง น้ำใสๆเริ่มก่อตัวขึ้นในหน่วยตา ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมดก่อนที่ที่หยดน้ำนั้นจะไหลออกมาทางหางตา

            ทำไมฉันถึงได้อ่อนแอแบบนี้? ทำไมฉันถึงได้ร้องไห้?

            หรือว่า..

            ฉันรักไมเนอร์..!

           

          R Condo

          เมื่อมาถึงห้องของตัวเอง ฉันก็รีบเปิดประตูเข้าไปก่อนจะตรงดิ่งไปยังห้องนอนแล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียงหนานุ่ม ฉันซบใบหน้าลงกับหมอนใบโต น้ำตาของฉันยังคงไหลออกมาไม่หยุด ฉันไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าฉันกำลังเป็นอะไรกันแน่ แต่ทุกครั้งที่มีผู้หญิงอยู่กับไมเนอร์ ฉันจะรู้สึกเจ็บที่หัวใจ มันเหมือนกับตอนที่มีผู้หญิงอยู่ใกล้วาเล็นตอนนั้น

            ซึ่งตอนนั้นฉันรักวาเล็น.. แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกแบบนี้กับไมเนอร์..

            ฮึก.. ฉันรักนายหรอ? ฮึก.. ทำไมฉันต้องรักนายด้วย?ฉันได้แต่พูดกับตัวเองพลางปล่อยให้ตัวเองร้องไห้อยู่แบบนั้น

            ฉันควรจะหักห้ามใจตัวเองไม่ให้รักเขา..ไม่ใช่หรือไง?

            ทำไมใจฉันถึงได้อ่อนแอแบบนี้ ฉันควรจะตัดใจจากเขาซะ เพราะมันเป็นทางเดียวที่จะทำให้ยัยนิวเคลียร์มีความสุข...

 

          MINER TALK ::

          จู่ๆยัยปากหมานั่นก็ขอตัวกลับก่อน บอกว่าจะไปหาน้องสาว แค่น้องไม่สบายทำไมต้องดูรีบร้อนขนาดนั้นวะ อีกอย่างหนึ่ง..ยัยนั่นกลับคะยั้นคะยอให้ผมพาเพื่อนเธอไปเที่ยวอีก แถมฝากผมดูแลเพื่อนของเธอซะดิบดี ผมไม่เข้าใจยัยนั่นเลยจริงๆ

            รุ่นพี่คะ.. คือว่า.. ที่ฉันขอรุ่นพี่คบ?”

            “คือพี่.. พี่ก็ชอบเรานะ แต่ขอเวลาพี่หน่อยละกัน

            “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอได้^^” นิวเคลียร์บอกแล้วส่งยิ้มหวานมาให้

            พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนที่ผับของพี่ เธออยากไปหรือเปล่า?

            “อยากสิคะ แต่ฉันจะไปในฐานะอะไรล่ะคะ?”

            “ก็เอาเป็นว่าไปในฐานะคนรู้จักของพี่ไง” ผมบอกยิ้มๆ

            เป็นได้แค่คนรู้จักหรอคะ?” เธอถามด้วยสีหน้าเศร้าๆ

            ขอเวลาพี่หน่อยนะ แล้วนี่อยากไปเที่ยวที่ไหนหรือเปล่า? เดี๋ยวพี่พาไป

            “ไปดูหนังกันมั้ยคะ? ฉันอยากดูหนังน่ะค่ะ ไม่ได้ไปดูนานแล้ว

            “โอเค งั้นเดี๋ยวพี่พาไป

            ทันทีที่สนทนากันจบ ผมก็รีบขับรถพาเธอไปดูหนังทันที เพื่อเป็นการรักษาน้ำใจของเธอ ที่เธอขอผมคบ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่กลับมองว่าเธอน่ารักดีซะด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ว่ะ ความรู้สึกผมมันบอกว่ายังไม่ใช่ ความรู้สึกผมมันบอกว่ามีอีกคนที่ผมรู้สึกมากกว่านั้น..

 

          R Condo

          22 : 49 .

             สี่ทุ่มกว่าแล้ว รบกวนรุ่นพี่แย่เลยค่ะ”

            ไม่เป็นไรหรอก รีบกดออดเรียกเพื่อนเธอมาเปิดประตูเถอะ

            ค่ะ

            นิวเคลียร์หันกลับไปกดออดประตูหน้าห้องของยัยปากหมาเชลซี

            พอประตูเปิดออกก็ปรากฏร่างของยัยปากหมาเชลซีที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง กับใบหน้าที่สะท้อนกับแสงไฟจนเห็นคราบน้ำตา คราบน้ำตา? ใช่แล้ว ยัยนั่นร้องไห้หรอ? ร้องไห้เรื่องอะไรวะ!

            “ซี.. ทำไมตาแกแดงแบบนี้? ร้องไห้หรอ?เป็นนิวเคลียร์เองที่เอ่ยถามขึ้นมาซะก่อน

            “เอ่อคือ.. เปล่า.. สงสัยฝุ่นมันเข้าตาน่ะ

            “ไม่ต้องมาโกหกเลย ฉันรู้นิสัยแกดี ใครทำอะไรแก? บอกฉันมา

            “ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็แค่เป็นห่วงยัยแชมเปญน่ะ ไข้ขึ้นยังไม่ลดเลย”

            “อย่าคิดมาก ไปพักผ่อนเถอะ”

            “อืม.. ขอบใจนะ ขอบใจนายด้วยที่พาเพื่อนฉันมาส่ง” เธอหันมาบอกผม

            ขอบคุณรุ่นพี่มากๆเลยนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ

            “ครับ”

            พอทั้งสองคนเข้าห้องไปแล้วผมก็เดินเข้ามาทางห้องตรงข้าม ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาแล้วคิดเรื่องยัยปากหมาเชลซี แค่น้องสาวไข้ขึ้น จำเป็นต้องร้องไห้ฟูมฟายขนาดนี้ด้วยหรือไงวะ เวอร์เกินไปหรือเปล่า? แต่คงไม่หรอกมั้ง ขนาดยัยหมวยน้อยยังร้องไห้ที่ลูกไข้ขึ้นเลย..

          MINER END TALK ::

 

            [แต่งตัวเสร็จยังซี?] เสียงปลายสายทักขึ้นเมื่อฉันกดรัสาย

            เสร็จแล้ว.. วามารับได้เลย

            [โอเค งั้นเดี๋ยววาเข้าไปนะ]

            “อื้อ..”

            ติ๊ด!

            “ว้าวๆๆ นี่กำลังจะไปไหนเนี่ยเพื่อนฉัน แต่งตัวซะสวยเชียว” ยัยนิวเคลียร์ทักขึ้น

            เธอก็ใช่ย่อยซะที่ไหน กำลังจะไปไหนหรอ?” ฉันจึงแซวกลับบ้าง

            ฉันจะไปงานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนของเฮียไมน่ะ เฮียไมเขาชวนฉันยัยนิวเคลียร์บอกด้วยท่าทางดีใจ แต่ในใจฉันนี่สิ ทำไมถึงได้เจ็บแปลบๆอีกแล้ว

            อ๋อ.. ฉันก็กำลังจะไปงานวันเกิดเพื่อนของวาเหมือนกัน สงสัยน่าจะงานเดียวกันนะ

            “วา?” ยัยนิวเคลียร์เรียกชื่อวางงๆ นั่นสินะ ยัยนี่ยังไม่รู้เรื่องนี้นี่นา..

            วาเล็นน่ะ เป็นเพื่อนของไมเนอร์นั่นแหละ แล้วก็เป็นแฟนเก่าฉันน่ะ

            “วาเล็น..? คนที่เข้ามาคุยกับแกตอนนั้นอ่ะนะ? ไหนตอนแรกไม่ชอบเขาไง?

            “มันก็ใช่ แต่ตอนนี้เราเข้าใจกันแล้ว”

            “อ๋อ.. แล้วนี่เขาจะเข้ามารับเธอหรอ?”

            “อ้อใช่ แล้วเธอล่ะ? ไมเนอร์จะมารับหรอ?

            “อื้อ..”

            ติ๊งต่อง!

            เสียงออดที่หน้าประตูทำให้ทั้งฉันและนิวเคลียร์ชะงักไปทันที ก่อนจะหันมามองหน้ากันงงๆ ฉันจึงรีบเดินไปเปิดประตู เพราะไม่รู้ว่าเป็นไมเนอร์หรือวาเล็นกันแน่

            พอประตูเปิดออก..

            อ้าว.. รุ่นพี่!” ไมเนอร์เองแหละ คงมารับนิวเคลียร์..

            เสร็จหรือยัง?เขาถามแต่สายตากลับมองมาที่ฉัน

            เสร็จแล้วค่ะ งั้นไปกันเลย

            “แล้วเธอ..กำลังจะไปไหน?” เขากำลังถามฉันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

            “.......”

            ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง?” เขายังคงถามอยู่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตามองมาอย่างเย็นชา ใช่สินะ! เขามีความสุขกับยัยนิวเคลียร์อยู่แล้ว ส่วนฉัน..เขาก็คงจะเขี่ยทิ้ง!

            “เอ่อ.. คือว่า.. เชลซีกำลังจะไปงานวันเกิดเพื่อนของวาเล็นน่ะค่ะ” โชคดีที่นิวเคลียร์ตอบแทน เพราะฉันได้แต่ยืนนิ่งเงียบโดยไม่สบตากับเขา ฉันกำลังจะร้องไห้อีกแล้ว

            แล้วไปยังไง?”

            “รุ่นพี่วาเล็นมารับน่ะค่ะนิวเคลียร์บอก ฉันสังเกตเห็นด้วยว่าเขาชักสีหน้าหงุดหงิดออกมา

            อ่อ.. งั้นเราก็ไปกันเถอะ เดี๋ยวคนรักของเขาก็คงจะมารับไปเองนั่นแหละคำพูดประชดประชันกันเต็มที่ทำให้น้ำตาของฉันเริ่มก่อตัวขึ้นมาเรื่อยๆ แต่ฉันก็พยายามกั้นมันเอาไว้ให้ถึงที่สุด ไม่มีทางให้เขาได้เห็นน้ำตาแน่!

            “งั้นฉันไปก่อนนะซี” นิวเคลียร์บอกก่อนจะเดินควงไมเนอร์ออกไป

            พอลับร่างทั้งสองคน น้ำตาเม็ดใหญ่ก็ร่วงลงจากตาฉันทันทีอย่างห้ามไม่อยู่ ฉันปิดประตูแล้วเดินเข้ามาทรุดตัวนั่งบนโซฟาก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย ฉันทนไม่ไหวจริงๆ ฉันรักไมเนอร์เข้าแล้วจริงๆ

          ติ๊งต่อง!

            เสียงออดที่หน้าประตูดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ฉันต้องรีบเช็ดน้ำตาก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกไป

            วา..” ฉันยิ้มให้วาเล็น เขาอยู่ในชุดสูทสีดำดูแล้วเท่ห์มาก และก็หล่อมากด้วย ถึงเขาจะอยู่ในชุดสีดำ แต่เขาก็มีความใจดี ผิดกับไมเนอร์ที่อยู่ในชุดสีขาว แต่มีแต่ความใจดำ!

            “พร้อมมั้ยตัวเล็ก?

            “พร้อมสิ ขนาดนี้แล้วนะ”

            “ฮ่าๆๆ ซีดูสวยมากเลยนะ”

            “ขอบใจนะวา..”

            ฉันยิ้มให้วาเล็นก่อนที่เขาจะยื่มแขนมาให้ ฉันจึงเกาะแขนเขาแล้วส่งยิ้มให้อย่างละมุน วาเล็นดีกับฉันทุกอย่างจริงๆ ฉันควรจะรักเขามากกว่าไปรักคนไร้หัวใจอย่างไมเนอร์สิ!





ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น