[END อีบุ๊ค] HOT LOVE รักร้อน..ซ่อนอันตราย

ตอนที่ 13 : CHAPTER 12 :: Provocative 100% [Complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 389
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 เม.ย. 59



12

Provocative

            ติ๊งต่อง!!!

            ฉันต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงในขณะที่กำลังจะตรงไปทำอาหารทางโซนห้องครัว เพราะเสียงออดที่ดังขึ้นหน้าประตู ในใจระดมเต้นระทึกคล้ายกับจะทะลุออกมาจากอก หวังเดียวว่า..ขออย่าให้เป็นเขาก็พอ

            ฉันเดินไปที่หน้าประตูก่อนจะส่องตาแมวดูว่าเป็นใคร ปรากฏว่าเป็นผู้ชายหน้าหวานคนหนึ่ง แน่ล่ะ.. เขาคือ..

            วาเล็น!

            ฉันเปิดประตูออกไปทันที

            ซี..วันนี้วามา..”

            หมับ!

            ฉันโผเข้ากอดเขาทันทีโดยไม่ลังเล รู้สึกคิดถึงเขาเหลือเกิน เขาดีกับฉันมาก ดีกับฉันทุกอย่าง ดีกว่าไอ้ผู้ชายเลือดเย็นที่มันข่มขืนฉันเป็นกองเลย

            ฮึก.. วา.. ซีคิดถึงวา..” ฉันร้องไห้ออกมา ซบใบหน้าลงกับอกของเขา เขาจึงโอบกอดฉันตอบเช่นเดียวกัน

            เรากอดกันนานพอสมควรก่อนที่เขาจะค่อยๆผละออก แล้ววางมือมาที่ไหล่ทั้งสองข้างของฉันเบาๆ

            ใครทำอะไรซี? ทำไมเชลซีที่เป็นคนเข้มแข็งของวาถึงร้องไห้ได้ขนาดนี้?ยิ่งเขาแสดงความเป็นห่วงฉันมากเท่าไหร่ น้ำตามันก็พาลจะไหลออกมาอีกซะให้ได้

            ฮึก.. ไม่มีอะไรหรอกวา ไม่มีอะไร..” ฉันแสร้งโกหกออกไป จะให้ฉันบอกเขาว่าฉันถูกเพื่อนรักของเขาข่มขืนน่ะหรอ ก็เท่ากับว่าฉันประจานตัวเองชัดๆมากกว่า

            แล้วซีร้องไห้ทำไม?”

            “ซีแค่..ซีแค่คิดถึงวา..”

            แปะๆๆๆ! เสียงปรบมือดังขึ้น!

            “ว้าว! ช่างเป็นฉากที่น่าประทับใจจริงๆ”

            น้ำเสียงแบบนี้.. ฉันจำได้..

            ไมเนอร์!!!

            ฉันผละออกจากวาเล็นอย่างรวดเร็วก่อนจะตวัดสายตาไปมองผู้มาใหม่อย่างเคียดแค้น เขาจะออกมาทำไมตอนนี้ เขาจะมาทำลายความรู้สึกของฉันทำไมตอนนี้ แค่นี้ฉันก็รู้สึกแย่พอแล้ว

            ไอ้ไม.. ฉากที่น่าประทับใจเหี้ยไรของมึง?วาเล็นหันไปถามเขาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

            อะไรกัน? กูก็แค่ปรบมือให้กับเรื่องซึ้งๆที่ยัยนั่นพูดกับมึงไง ไม่ดีหรือไง?”

            “วา.. อย่าไปสนใจเขาเลยนะ เข้ามาก่อนสิ” เป็นฉันเองที่เอ่ยแทรกขึ้น เพราะกลัวว่าเรื่องมันจะบานปลายมากไปกว่านี้

            ตอนนี้ก็เจ็ดโมงกว่าแล้ว ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีเรียนตอนเก้าโมง ฉันไม่มีเวลามาห้ามศึกหรอกนะ อีกอย่างเป็นไมเนอร์เองที่ไปยั่วโทสะของวาเล็นแบบนั้น ถึงวาเล็นจะหน้าตาดูเป็นคนใจดี แต่ลึกๆแล้วเขาก็โหดอย่าบอกใครเลย

            ทันทีที่วาเล็นก้าวเข้ามา ฉันที่กำลังจะปิดประตูลงก็โดนมือของใครบางคนคว้าประตูเอาไว้ซะก่อน

            แน่นอนว่าเป็นเขาอีกนั่นแหละ ไอ้บ้าไมเนอร์!

            ชวนแต่เพื่อนฉัน ไม่คิดจะชวนฉันเลยหรือไง?” ไมเนอร์จงใจพูดเสียงดัง นั่นทำให้วาเล็นต้องหันมามองทันที

            มึงจะมาก่อเรื่องอะไรอีกไอ้เหี้ยไม!?” วาเล็นชักจะโมโหขึ้นมาแล้ว

            โอเค! อยากจะเข้ามาก็เข้า! แล้วแต่นาย!” ฉันไม่อยากให้สองคนนี้มีเรื่องอะไรกัน ฉันจึงตัดปัญหาโดยการให้เขาเข้ามา เพราะฉันรู้ดี คนอย่างไอ้บ้านี่ถ้าอยากได้อะไร มันก็ต้องได้เสมอนั่นแหละ

            ขอบใจนะจ๊ะคนสวย เขาบอกก่อนจะก้าวเข้ามาแล้วแสยะยิ้มเย็นๆให้ฉัน ซึ่งพอฉันเห็นแล้วขนอ่อนภายในร่างกายมันก็ลุกซู่ขึ้นมาทันที

            ฉันปิดประตูแล้วจะเดินเข้าไป แต่ทว่าก็โดนกระตุกข้อมือเบาๆ ร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหลังค่อยๆโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากของเขาอยู่ระดับหูของฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารินรดที่ข้างหู จนมันทำให้ฉันขนลุกอย่างสุดจะพรรณนา ก่อนที่เขาจะเอ่ยออกมา

            หัดพาชู้เข้าห้อง!? ระวังจะโดนไม่ใช่น้อย!!!

            พอพูดจบเขาก็เดินเข้าไปโดยทิ้งให้ฉันยืนอึ้งอยู่คนเดียว ฉันอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้าง ฉันจึงตบหน้าตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติของตัวเองกลับคืน

            อะ..เอ่อ ฉันไม่มีกับข้าวอะไรเลย มีแต่บะหมี่.. พวกนายกินกันได้ใช่มั้ย?

            “ได้สิ ซีก็รู้ว่าวาอยู่ง่ายกินง่ายวาเล็นบอกยิ้มๆ

            ได้สิ แต่ฉันขอเพิ่มหมูสับกับผักอื่นๆหน่อยนะ เพราะฉันน่ะอยู่ยากกินยาก แต่ถ้าเรื่องเซ็กซ์น่ะ ที่ไหนเมื่อไหร่ก็ง่าย!! หึ!” ไมเนอร์พูดออกมาน้ำเสียงกวนประสาทกันเต็มที

            ไอ้เหี้ยไม!!” วาเล็นหันไปมองไมเนอร์แทบจะทันที มึงพูดเรื่องอะไรแบบนี้วะ! เชลซีไม่ชอบนะ!”

            “มึงรู้ได้ยังไงว่ายัยนั่นไม่ชอบ!? บางที..ยัยนั่นอาจจะชอบก็ได้นะ จริงมั้ยเชลซี!?” ทะ..ทำไมต้องหันมาถามฉันด้วย เขาตั้งใจจะทำให้ความลับนั้นแตกใช่มั้ย

            พะ..พูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ ซะ..ซีไปทำบะหมี่ให้นะวาให้ตาย! ฉันบังคับเสียงของตนเองให้เป็นปกติไม่ได้เลย รู้ทั้งรู้..ว่าหมอนั่นกำลังยั่วโทสะฉัน และถ้าฉันคล้อยตามเกมของเขา เขาก็จะชนะน่ะสิ เพราะฉะนั้น..ไม่มีทาง!

            สิบนาทีผ่านไป..

            “อ่ะ เสร็จแล้ว นี่ของวา ส่วนี่! ของนาย!” ฉันยกชามบะหมี่สองถ้วยมาก่อนจะวางตรงหน้าวาเล็นเบาๆ แต่พอมาถึงไมเนอร์ฉันกลับกระแทกถ้วยลงแรงๆพร้อมกับน้ำเสียงห้วนๆ

            “ขอบใจมากนะซี วาโชคดีจริงๆที่วาไม่ได้กินอะไรตอนเช้า ทำให้วาได้มากินที่ห้องซีแบบนี้” วาเล็นบอกยิ้มๆก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคนๆในถ้วยของตนเอง

            “ก็นะไอ้วา.. มึงมันไม่ชอบแดกอะไรนี่หว่า คนอื่นเขาก็มักจะคาบไปแดกก่อนเสมอ หึ!” น้ำเสียงของไมเนอร์จงใจยั่วโทสะของวาเล็นเต็มที่ วาเล็นตวัดสายตามามองที่ไมเนอร์อย่างเซ็งๆก่อนจะเอ่ยขึ้น

            “ทำไมวันนี้คำพูดมึงจิกกัดกูจังวะไอ้เหี้ยไม! มีปัญหาอะไร เคลียร์!”

            “เปล๊า! ปากกูมันวอนโดนตีนตั้งนานแล้ว ไม่รู้ไง” ไมเนอร์เหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นเพื่อนกันมาก็นาน เรื่องของกูมึงจำไม่ได้ แต่ทีเรื่องของยัยนี่น่ะแม่นยำจังนะ

            “พวกนาย.. รีบๆกินกันได้แล้ว ฉันมีเรียนตอนเก้าโมง อยู่รอนานไม่ได้หรอกนะ” ฉันบอกปัดๆพลางหยิบถ้วยบะหมี่ของตนเองไปนั่งกินคนเดียวอยู่ที่โซนห้องครัวแทน เพราะไม่อยากจะไปนั่งดูสองคนนั่นประทะริมฝีปากกันสักเท่าไหร่

          08 : 30 น.

          พอทำธุระอะไรเสร็จเรียบร้อย ฉันก็หยิบโทรศัพท์มาดูเวลา ปรากฏว่าอีกแค่ครึ่งชั่วโมงฉันก็ต้องไปเรียนแล้ว แล้วนี่ฉันกินเพลินจนมันเลยเวลาขนาดนี้เลยหรือไง ให้ตายเถอะเชลซี!

            “ว๊า.. อิ่มมากอ่ะ” วาเล็นนั่งลงบนโซฟาก่อนจะลูบท้องของตัวเอง

            “กูอิ่มกว่ามึงเยอะ เพราะของกูพิเศษกว่า” ไมเนอร์บอกพลางเหยียดยิ้มที่มุมปาก..อีกแล้ว เขายิ้มแบบนั้นอีกแล้ว ยิ้มแบบกวนตีน

            “เออๆ ไม่เถียงเว้ย ถึงของกูจะไม่พิเศษ แต่กูเชื่อว่า..เชลซีตั้งใจทำให้กู” วาเล็นหันไปบอกไมเนอร์ก่อนที่จะหันมามองฉัน สายตาแสดงความรักใคร่ถูกส่งมาให้

            “มึงแน่ใจหรอ..? ว่ายัยนั่นตั้งใจทำให้มึงแค่คนเดียว” ไมเนอร์มองมาทางฉันเช่นกันก่อนจะหรี่ตามอง ว่าแต่.. จะหรี่ตามองทำเตี่ยไรวะ!

            “ไปกันได้แล้ว แปดโมงกว่า จะเก้าโมงแล้วเนี่ย! ฉันสายแน่เลย” ฉันบอกพร้อมกับตรงไปหยิบกองหนังสือตรงโต๊ะทีวีแล้วเดินออกไปรอหน้าประตู

            “งั้นวาไปส่งนะ..”

            “น้อยๆหน่อยเหอะไอ้เหี้ยวา ได้ข่าวว่ามึงมีสอบย่อยตอนเก้าโมงไม่ใช่หรือไง”

            “ไม่เป็นไรหรอกวา.. เดี๋ยวซีเรียกแท็กซี่ไปเองก็ได้ เอ้อ! มีเรื่องนึง.. วันก่อนวาโทรมาหาซี มีอะไรหรือเปล่า

            ไม่ต้องสงสัยนะว่าวันไหน ก็วันที่ไอ้บ้าไมเนอร์มันข่มขืนฉันนั่นแหละ พอเขาไปส่งฉันที่มหาลัย กว่าฉันจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองมาดู มันก็ปาไปเกือบบ่ายแล้ว ฉันก็เพิ่งเห็นเบอร์ของวาเล็น

            และก็ไม่ต้องสงสัยอีกนะว่าเขาเอาเบอร์ฉันมาจากไหน ก็คงจะเอามาจากผับของไมเนอร์นั่นล่ะ เพราะฉันกรอกประวัติสมัครงานไว้ที่นั่นนี่นา ทั้งที่ฉันเปลี่ยนเบอร์มาตั้งหลายครั้งแล้วด้วย.. เขาคงไม่ตรัสรู้เบอร์ฉันเองหรอก

            “เอ้อ! วาก็ลืมไปเลย วาจะโทรมาถามเรื่องงานน่ะ จะมาทำงานกับวาเมื่อไหร่หรอซี?” นั่นสินะ ฉันก็ลืมคิดเรื่องนี้ไปเลยแหะ

            “เอ่อ.. เดี๋ยวขอซีปรึกษากับแชมเปญก่อนนะ” ฉันตอบกลับไปยิ้มๆ

            แต่ทว่า.. สีหน้าของใครบางคนที่ฉายแวโทสะออกมามันดันสะดุดจนฉันต้องเบนสายตาไปมอง ไมเนอร์จ้องฉันอยู่ ดวงตาแข็งกร้าว ฉายแววโทสะออกมา แล้วทำไมต้องจ้องฉันแบบนั้นด้วยวะ ก็ฉันลาออกจากผับเขาแล้ว.. ฉันก็ต้องหาที่ทำงานใหม่สิ

            โอเค ถ้ายังไง..โทรบอกวานะ

            “อื้ม.. โอ..”

            “โว้ย! รีบๆไปได้ละมึงอ่ะ เดี๋ยวไปสาย ขาดสอบ สอบตก การเรียนต่ำ พ่อแม่ไม่ให้เงินใช้อีกหรอก” ฉันยังไม่ทันได้ตอบรับวาเล็น จู่ๆไมเนอร์ก็กระแทกเสียงขึ้นมาซะก่อน ให้ตายสิ! หมอนี่เคยมีมารยาทมั่งป่ะวะ!

            “แล้วมึงจะมาหงุดหงิดอะไรวะเนี่ย!”

            “เรื่องของกู! ไปกันได้แล้ว!”

            “อะไรของมันวะ!”

            ทันทีที่ออกมาจากห้องแล้ว ฉันก็กดล็อกด้วยคีย์การ์ดของตัวเองทันที

            “งั้นวาไปก่อนเลย.. วามีสอบย่อยไม่ใช่หรอ? ส่วนซี..เข้าสายนิดหน่อย คงไม่เป็นไรหรอก

            “แต่ว่า..

            “ไปเถอะวา.. ไม่ต้องห่วงซีนะ”

            ทันทีที่บอกแบบนั้น วาเล็นก็ส่งยิ้มจริงใจมาให้ฉันก่อนจะหันไปพูดกับไมเนอร์

            “มึงไปส่งซีด้วยสิ มหาลัยเดียวกัน..คงไม่แล้งน้ำใจใช่มั้ย?”

            “เออ! รีบๆไปเถอะมึงอ่ะ”

            วาเล็นจึงเดินเข้าไปยังตัวลิฟท์ก่อนจะกดลิฟท์ลงไปก่อน ฉันจึงเดินไปที่ตัวลิฟท์เพื่อรอลิฟท์เช่นเดียวกัน ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของไมเนอร์จะก้าวเข้ามาประชิดตัว พลางโน้มหน้าลงมาใกล้ๆใบหน้าของฉัน กระซิบที่ข้างหูของฉันด้วยน้ำเสียงเย็นๆ

            สนิทกันเกินขอบเขตไปมั้ยเชลซี? คืนนี้เธอคง..ต้องโดนฉันทำโทษสักหน่อยแล้ว!!!

            พลั่ก!!

            ฉันผลักเขาออกแรงๆ รู้สึกขยะแขยงเขาจนอยากจะอ้วก ฉันเกลียดเขา.. ตั้งแต่เขาเข้ามาในห้อง เขาก็ตั้งใจพูดถึงแต่เรื่องใต้สะดืออยู่นั่นแหละ เขาตั้งใจจะทำให้วาเล็นรู้เรื่องนั้น และฉันไม่มีวันให้เขาได้สมหวังแน่!

            “พล่ามอะไรของนาย! ไปไกลๆตีน!”

            “อะไรวะ! ผ่านมาแค่ไม่กี่วัน..นี่ลืมผัวอย่างฉันแล้วหรือไง!” โชคดีจริงๆที่ตรงนี้ไม่มีใครอยู่ ถ้ามีคนอยู่ ป่านนี้มีคนเอาเรื่องฉันไปนินทาแล้วแน่ๆ

            อย่ามาพูดพล่อยๆ! นายไม่ใช่ผัวฉัน!”

            “งั้นคงต้องรื้อฟื้นความทรงจำสักหน่อยแล้วล่ะ!” เขาบอกก่อนจะรั้งเอวฉันให้เข้าไปใกล้กับเขามากขึ้น เขาผลักฉันให้ชนกับผนังที่อยู่ข้างๆตัวลิฟท์ก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าลงมาช้าๆ

            จะทำบ้าอะไร! นี่มันหน้าลิฟท์นะ!” หัวใจของฉันระดมเต้นไม่ยั้งจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมา ให้ตายสิ! หมอนี่มันจะหน้าด้านไปไหน!

            “ก็ฉันบอกไปแล้วไง เรื่องเซกซ์น่ะ..ที่ไหนเมื่อไหร่ก็ง่าย!

            “ปล่อยฉัน! นายมัน..อื้อ!”

            ยังไม่ทันได้พูดอะไรกลับไป ไมเนอร์ก็ฉกริมฝีปากลงมาซะก่อน เขาลากไล้ริมฝีปากไปมาอย่างช่ำชอง ก่อนจะขบเม้มริมฝีปากล่างของฉันเบาๆ ฉันสะดุ้งจนเผยอปากให้เขา ทำให้เขาสอดแทรกปลายลิ้นเข้ามาภายในโพรงปากของฉันได้อย่างง่ายดาย

            ฉันหลับตาลง ลิ้นร้อนชื้นตวัดรัดเกี่ยวกับเรียวลิ้นของฉัน พลิกพลิ้วไปมา จูบที่ดูดดื่มทำให้ฉันแทบจะเป็นลม หน้าร้อนวูบวาบไปหมด หัวสมองขาวโพลน ไม่รับรู้เรื่องอะไรเลย

            เคลิ้มเลยสิ!

            ไม่รู้ว่าเขาถอนริมฝีปากออกไปตอนไหน รู้แค่ว่าตอนนี้ร่างของฉันในชุดนักศึกษาแทบจะร่วงหล่นลงไปที่พื้นอยู่แล้วถ้าไม่ติดที่เขาโอบเอวฉันเอาไว้อยู่ จมูกของตัวเองกำลังทำหน้าที่สูดอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

            “.......”

            พลั่ก!!

            ติ๊ง!!

            ทันทีที่ฉันผลักเขาออกแล้วตวัดสายตาเคืองๆไปให้ ลิฟท์ก็เปิดออกทันที ฉันก้าวเข้าไปก่อนจะรีบกดปิดลิฟท์รัวๆ แต่คนที่ไวกว่าก็แทรกเข้ามาจนได้ ทำไมไอ้บ้านี่มันไวแบบนี้วะ!

            “จะเข้ามาทำไมให้เปลืองพื้นที่ลิฟท์!” ฉันพูดออกไปแกมประชดประชัน ก่อนจะเบนสายตาไปมองทางอื่นที่ไม่มีเขา

            ลิฟท์นี้สาธารณะเหอะ! ทำไมฉันจะใช้ไม่ได้!” เขาตอบกลับมาเสียงห้วนเช่นกัน แต่ฉันสังเกตเห็นสายตาของเขาจากกระจกของตัวลิฟท์ จึงเห็นว่าเขากำลังส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาทางฉันอยู่

            อย่ามาใช้สายตาแบบนั้นมองฉันนะไอ้บ้า!”

            เหอะ! คิดว่าตัวเองเป็นดาราหรือไง คนอื่นถึงมองไม่ได้น่ะ

            “หุบปากไปเลยไป!”

            ติ๊ง!!

            พอลิฟท์มาถึงชั้นล่าง ฉันก็รีบเดินออกไปทันที ก่อนที่สายตามันจะไปโฟกัสอะไรบางอย่างเข้า ผู้หญิงผมดำตัวเล็กน่ารักที่กำลังนั่งอ่านหนังสือในชุดนักศึกษามหาลัยเดียวกับฉันไง

            หมวยไงล่ะ!

            “อ้าวหมวย!” ไมเนอร์ทักขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ ส่งรอยยิ้มจริงใจไปให้ รอยยิ้มที่บริสุทธิ์ไม่เจ้าเล่ห์เหมือนที่ยิ้มให้ฉัน

            แล้วทำไม..ในใจฉันมันถึงต้องเจ็บจี๊ดๆแบบนี้ด้วยเนี่ย! ไร้สาระชะมัด!

            “อ้าวเฮีย!หมวยละสายตาจากหนังสือก่อนจะเอ่ยทักพร้อมกับส่งรอยยิ้มจริงใจกลับไปให้เขาเหมือนกัน “ทำไมเฮียนานนักอ่ะ? ฉันโทรมาหาเฮียแต่เฮียไม่รับโทรศัพท์เลย

            “ขอโทษทีว่ะหมวย สงสัยเฮียปิดเสียงโทรศัพท์ไว้น่ะ”

            “ฉันก็นึกว่าเฮียกำลังเล่นท่ายากกับหญิงสาวสักคนซะอีก เฮียอย่าทำแบบนั้นเด็ดขาดเลยนะ! ฉันหึงนะ!” คำพูดทีเล่นทีจริงของหมวยทำให้ฉันต้องคิดหนัก หึงหรอ..?

            แล้วทำไมฉันต้องมาคิดเรื่องนี้ด้วยเนี่ย! โอ๊ย! ปวดหัว!

            “ฮ่าๆๆ งั้นเฮียจะมอบหัวใจดวงนี้ให้หมวยคนเดียวเลย โอเคป่ะ?”

            เฮือก..

            ให้ตายสิ! ทำไมใจฉันมันถึงระดมเต้นระทึกเหมือนกำลังเต้นระบำแบบนี้ล่ะ มันกระตุกจนปวดแปลบๆ รู้สึกหน่วงๆยังไงก็ไม่รู้ หรือว่า..ฉันอาจจะนอนน้อย?

            ฉันคง..นอนน้อยจริงๆนั่นแหละ

            โอ๊ะนั่น! นั่นพี่เชลซีนี่คะ!” หมวยหันมาทางฉันก่อนจะเอ่ยทักขึ้น พี่เชลซีคะ! พี่กำลังจะไปเรียนใช่มั้ยคะ? ติดรถเฮียไมไปด้วยกันสิคะ คือ..วันนั้นที่ฉันไปมหาลัยได้เพราะที่บ้านไปส่งน่ะค่ะ แต่วันนี้ที่บ้านยุ่งๆฉันก็เลยต้องอาศัยติดรถเฮียไมไปเรียนเธอบอกยิ้มๆทำให้ฉันยิ้มกลับไปเช่นกัน เธอน่ารักนะ น่ารักมาก

            แล้วฉันล่ะ? ช่างเหอะ!

            เอ่อ.. เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่ไปก็ได้ หมวยไปกับไมเนอร์เถอะ

            ฉันบอกก่อนจะรีบหลบสายตาของหมวยแล้ววิ่งออกมาจากคอนโดโบกรถแท็กซี่ทันที น้ำใสๆเริ่มก่อตัวภายในดวงตา ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากร้องไห้ รู้แค่ว่าในใจมันปวดแปลบๆเจ็บจี๊ดๆยังไงชอบกล

 

          MINER TALK ::

          ร่างบางของเชลซีที่นั่งบนรถแท็กซี่ก่อนที่รถจะขับออกไปทำให้ผมเป็นกังวล ตาแดงๆที่เหมือนกับจะร้องไห้นั่นน่ะคืออะไร หน้าที่บูดบึ้งน้อยๆนั่นอีก ยัยนั่นไปงอนอะไรใครมาวะ!

            “เฮีย.. ทำไมหมู่นี้พี่เชลซีเธอถึงได้หลบหน้าหลบตาฉันอ่ะ?” ร่างบางที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมหันมาถาม

            จะ..จะไปรู้หรอวะ! เฮียไม่ใช่เทพเจ้านะ จะได้หยั่งรู้ความคิดของใคร

            “ฉันก็ว่าฉันไม่ได้ทำอะไรนะ เอ๊ะ! หรือว่าที่พี่เชลซีเธอหลบหน้าหลบตาฉันเป็นเพราะเฮีย!” เธอหรี่ตามองผมอย่างคาดคั้นที่จะเอาคำตอบ เฮียไปทำอะไรให้เธอ บอกมาเลยนะ!!”

            “เฮ้ย! อย่ามาโทษเฮียนะเว้ย เฮียไม่เกี่ยวไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ” ผมบอกปัดๆ “รีบไปเรียนได้แล้วเราอ่ะ มีเรียนกี่โมง?” ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

            “ฉันมีเรียนตอนสี่โมง เหลืออีกตั้งหนึ่งชั่วโมงอ่ะ ฉันมานั่งรอเฮียก็ปาไปครึ่งชั่วโมงแล้วเนี่ย!” เธอทำหน้าน้อยใจนิดๆ ยัยนี่จะน่ารักไปไหนเนี่ย

            เออน่า.. เดี๋ยวเฮียพาไปกินติม เคป่ะ?” ทุกครั้งที่ยัยนี่งอน.. ผมจะเอาไอติมมาล่อเสมอ แต่ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะได้ผลเหมือนครั้งที่แล้วๆมาหรือเปล่านะ

            ไม่ต้องเอาไอติมมาล่อเลยนะ ฉันไม่หิวหรอก

            “งั้นเดี๋ยวพาไปกินชาบูเลยเอ้า!” ถ้าของหวานไม่ได้ ลองของคาวมั่งดิวะ!

            “นี่ฉันไม่ได้เห็นแก่กินนะ แต่คนมันหิวอ่ะ แล้วจะเลี้ยงวันไหนนัดวันเวลาสถานที่ด้วย”

            “โห่! ยัยหมูอ้วนเอ๊ย!”

            พอผมบอกเธอว่าอ้วน ยัยนี่ก็ทำตาลุกวาวก่อนจะลูบไล้หน้าท้องของตัวเองแล้วถามผม

            อ้วนจริงอ่ะเฮีย? ตายแล้ว.. ทำไงดี?

            “เฮียล้อเล่นเว้ย! ทำไมเชื่อคนง่ายนักวะ อย่างนี้สินะ..ถึงถูกหลอกอยู่บ่อยๆ

            “โด่ว! ฉันก็นึกว่าฉันอ้วนจริงๆอ่ะ”

            “เออๆ ไปเรียนกันได้แล้ว เฮียมีเรียนเก้าโมงครึ่ง

            “โอเค.. ไปกันเล้ย”

            เธอยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนจะตรงเข้าไปยังรถของผมแล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่ง

            ก็น่ารักแบบนี้ไง.. ผมถึงได้รักและเอ็นดูเธอ..

          MINER END TALK ::

 

            ตกเย็น..

            “เชลซี.. เชลซี!” เสียงเรียกของนิวเคลียร์ทำให้ฉันสะดุ้งตกใจ

            หะ..ห๊ะ? มีไร?”

            “ช่วงนี้เหม่อบ่อยนะแกอ่ะ ไปทำอะไรมา ทำไมถึงได้ไม่มีสมาธิแบบนี้ยัยนิวเคลียร์ถามด้วยความเป็นห่วง

            อะ..เอ่อ ก็ไม่ได้ทำอะไรหนิ

            แต่ช่วงนี้แกเหม่อไปอ่ะ เหม่อลอยมาก สติสตังเริ่มไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว

            “ระ..หรอ? เอ่อ.. คงงั้นมั้ง” ฉันบอกพลางส่งยิ้มแหยๆไปให้เธอ

            แล้วเย็นนี้ยังไง?” เย็นนี้? เย็นนี้อะไรวะ!

            “เย็นนี้?”

            “นี่แกไม่ได้ฟังที่ฉันพูดหรอเนี่ย?”

            “เอ่อ.. ไหนลองทวนมาอีกทีดิ๊ ฉันฟังไม่ทัน” ไม่ใช่ฟังไม่ทันหรอก แต่ฉันไม่ได้ฟังต่างหากล่ะ ช่วงนี้ฉันไม่มีสมาธิเรียนเลย ทำไงดีวะ!

            “เย็นนี้ที่ฉันชวนเธอกับแชมเปญไปเที่ยวอ่ะ”

            “อ๋อ.. คือเรื่องนั้น.. วันนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยๆว่ะนิว ฉันขอพักนะฉันบอกเอื่อยๆ

            อืม.. งั้นก็ได้ พักผ่อนซะนะ

            “อืม.. ขอบใจนะ” ฉันบอกยิ้มๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าของตัวเองเตรียมกลับคอนโด

            แล้ววันหลังเดี๋ยวฉันไปนอนด้วยยัยนิวเคลียร์บอก

            “อืม..” ฉันตอบสั้นก่อนจะเดินออกมา

           

          R Condo

          ฉันเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยที่ไม่ลืมหยิบชุดคลุมเข้าไปด้วย ทำไมช่วงนี้ฉันถึงได้เหม่อแบบนั้น ทำไมช่วงนี้อารมณ์ฉันถึงได้เบื่อหน่าย ฉันไม่อยากแม้แต่จะไปเรียนด้วยซ้ำ

            ฉันทิ้งตัวลงในอ่างอาบน้ำ ก่อนจะกดเปิดน้ำอุ่นมาแช่ตัว ฉันต้องผ่อนคลายแล้วล่ะ ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป อะไรๆมีแต่จะแย่ลง..

            สามสิบนาทีผ่านไป..

            หลังจากที่ฉันแช่ตัวในน้ำอุ่นเสร็จฉันก็เดินออกมาพร้อมกับชุดคลุมสีขาวสะอาด ฉันเดินเข้ามาในห้องนอนก่อนจะตรงดิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดมาใส่

            หมับ!!

            “กรี๊ด!”

            ในขณะที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่นั้น จู่ๆก็มีร่างหนาของใครบางคนสวมกอดฉันทางด้านหลัง แล้วเบียดกายเข้ามาแนบชิดฉันมากขึ้น ฉันจึงกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ไอ้บ้านี่ที่กำลังกอดฉันอยู่เป็นใครกัน!

            “อื้อ!” ฝ่ามือใหญ่เลื่อนขึ้นมาปิดปากฉันไว้ก่อนจะพลิกตัวฉันให้หันไปหาเขา

            มะ..ไมเนอร์!

            “กรี๊ดอะไรของเธอวะ! หนวกหู!” เขาขมวดคิ้วแน่น ชักสีหน้าหงุดหงิดออกมา

            ฉันแกะมือของเขาออก ก่อนจะก้าวถอยหลังโดยทันที เขาเข้ามาได้ยังไง ฉันมั่นใจว่าฉันกดล็อกด้วยคีย์การ์ดแล้วนะ แล้วเขาเข้ามาได้ยังไงกัน

            “นายเข้ามาได้ยังไง!” ฉันถามพลางกระชับชุดคลุมอาบน้ำแน่น

            ก็เปิดประตูเข้ามาดิวะ ถามแปลก ตอบได้กวนตีนมากค่ะ!

            “แต่ฉันมั่นใจว่าฉันล็อกแล้ว ถ้าใครไม่มีคีย์การ์ดจะเข้าไม่ได้!

            “อ๋อ.. ก็นี่ไงคีย์การ์ดเขาชูคีย์การ์ดสีดำมันวาวขึ้นมาต่อหน้าฉัน นั่นมัน..นั่นมันคีย์การ์ดของฉัน!

            “นาย! นายไปเอาคีย์การ์ดฉันมาจากไหน!?

            “อ่อ.. โทษทีนะ ลืมบอกไป ฉันเอาคีย์การ์ดสำรองมาจากกระเป๋าสะพายเธอตั้งแต่วันนั้นแล้วล่ะ

            “นี่นาย.. ว้าย!”

            ฉันยังไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป แต่ไมเนอร์ก็พุ่งตัวเข้ามาซะก่อน ทำให้ตัวของฉันกระเด็นลงไปบนเตียงตามมาด้วยร่างหนาของเขาที่ทาบทับอยู่

            อะ..ออกไปนะ!”

          “ได้ไง ก็บอกไว้แล้วว่าจะทำโทษเธอ






ขอให้อ่านอย่างมีความสุขน้าา<3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #18 PJ_20446 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 23:47
    โห....หึงแรง....จิกกัดได้ดีงาม
    วาเล็นต้องแอบ....กับเปญแน่
    เห็นแค้นซะขนาดนั้น :)
    #18
    0
  2. #17 nisakhaow (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 22:43
    วานี่ต้องแอบกินน้องซีแน่ๆๆเลย คิดตามๆๆๆๆ
    #17
    0
  3. #16 211032380 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 21:52
    มโนว่าตัวเองเป็นเชลซี อยากโดนทำโทษค่ะ ยอมพลีชีพให้สามียอดปากอยากกินทีนมากค่ะ น่าตบมากทุกฉาก -ไสได้โล่จริงๆ เขาอยากรู้ว่าจะมีคู่ เเชมเปญกะวาเล็นมั้ย คู่นี้น่าจะดุเดือดเลือดพล่าน
    #16
    0