ตอนที่ 4 : รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 ม.ค. 62

          



       ปีนี้ไข่หวานอายุ22 คุณเม่น 38 อายุที่ห่างกันมาก สิบหกปี มันมากจริงๆ 
           จริงสิพอฝนตกเธอก็คิดถึงเรื่องหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว
    มันเป็นช่วงเวลาตอนที่เธออายุสิบห้า เย็นวันหนึ่งในฤดูฝน ฝนตกจนต้องติดอยู่ในโรงเรียน ขณะที่ทุกคนกลับแล้ว ไม่มีอยู่ตรงนั้นสักคน ไข่หวานกลัวจนจะร้องไห้ เธอนั่งกอดกระเป๋ากับโทรศัพท์ที่แบตฯหมดจนจอดับสนิท ในตอนที่เธออยู่กับความกลัวเพียงลำพัง มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งฝ่าม่านฝนสีขาวพร่ามัวตรงมาตรงหน้า ในมือเขาถือร่มสีดำ ใบหน้าเขาชื้นด้วยหยาดละอองฝน แววตาเขาร้อนรน หากพอเจอว่าใครนั่งซุกอยู่บันไดขั้นสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจครั้งหนึ่ง แล้วก้าวยาวๆมาหยุดตรงหน้า แววตาที่เคร่งเครียดแปรเปลี่ยนเป็นผ่อนคลายคล้ายโล่งอก
   คุณเม่นยืนอยู่เบื้องหน้าราวกับเคยยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ
   คนที่ยื่นมือเข้ามาในยามที่มืดมน กี่ครั้งที่เป็นเขา เธอเองไม่เคยนับ มีสิ่งเดียวที่ไข่หวานรับรู้...ในทุกครั้งที่เขายื่นมือมาให้ มีความรู้สึกหนึ่งค่อยไหลรินออกมาจากเนื้อหัวใจและมากขึ้นไปทุกๆวัน
   ตอนนั้นมีแค่ร่มคันเดียว คุณเม่นตัวใหญ่เกินไปถ้าเบียดกันวิ่งไปก็คงเปียกทั้งสองฝ่าย เธอจึงบอกให้คุณเม่นย่อตัวลง เขาย่อตัวอย่างไม่เข้าใจ และพอร้องคำหนึ่งไข่หวานก็กอดคอเกาะหลังเขาไว้แน่นแล้ว
   "แบบนี้คุณเม่นจะได้ไม่ต้องเปียก"
    มีเธอคอยถือร่มให้ มีคุณเม่นแบกพาเธอเหยียบย่ำไปในสายฝน
    ไข่หวานรู้ได้ทันทีว่าภาพนี้จะฝังในหัวไปตราบชั่วชีวิต
   เป็นครั้งแรกที่เธอได้มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคุณเม่นในระยะใกล้
    และนั่นทำให้เธอชอบช่วงเวลาที่ฝนตกมากที่สุด
   แต่นั่นมันก็ก่อนที่ใครบางคนก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอและเขา



   มันมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นเมื่อไข่หวานโตขึ้น สิ่งที่ทั้งสองคนคนลืมคิดไปว่าจะเป็นปัญหาและสร้างความอึดอัดแก่คุณเม่น คือไข่หวานเริ่มเป็นสาว  ครั้งหนึ่งเมื่อคุณเม่นเปิดประตูเข้ามาในห้องของเธอโดยไม่เคาะประตูอย่างที่เคยทำ แล้วพบว่าไข่หวานยืนกลางห้องด้วยชุดเตรียมอาบน้ำที่พันผ้าขนหนูตัวเดียว 
    "ขอโทษ"
     คุณเม่นหลุดปากตกตะลึงิก่อนจะได้สติดึงประตูดังปัง!
    นั่นคือปัญหาที่มันเกิดขึ้น
    ไข่หวานในวัยเริ่มเป็นสาว อย่างน้อยเธอก็มีในส่วนที่ผู้หญิงทุกคนควรมี และออกจะมากไปด้วยซ้ำ เธอจำได้ดีถึงใบหน้าแดงก่ำของคุณเม่นในยามที่เขานิ่งอึ้งไปสามวินาทีก่อนจะปิดประตู
   "ต่อไปถ้าแต่งตัวต้องล็อกประตู เราไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้ว"
     นั่นคือสิ่งที่คุณเม่นบอกเมื่อเธอออกมาในชุดที่เรียบร้อยหลังจากอาบน้ำ
   "ขอโทษค่ะ "เมื่อผิดเธอก็รับผิดแต่โดยดี 
    คุณเม่นกวาดตามองไข่หวานในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเหนือเข่า สำหรับไข่หวานนั่นคือการแต่งตัวตามวัยปกติ แต่คุณเม่นบอกว่า 
   "กางเกงที่ยาวๆกว่านี้ไม่มีหรือไง เวลาจะออกไปข้างนอกพยายามแต่งตัวให้เรียบร้อย ไม่ควรใส่ที่มันเอ่อมันสั้นมาก "
  "ค่ะ"
    คุณเม่นพูดมาทั้งหมด ไข่หวานทำตามที่เขาบอกแต่ไม่ทุกอย่าง เพราะกางเกงขาสั้นมันก็สวมใส่สบายกว่ากางเกงยีนส์ขายาว และเสื้อกล้ามหรือเสื้อยืดก็ดีกว่าเสื้อคอเต่ามิดชิดบางตัว  ดังนั้นในเวลาที่อยู่บ้านบางครั้งไข่หวานก็เผลอแต่งตัวที่ไม่เข้าตาคุณเม่น 
    นั่นคือจุดเริ่มต้นที่เขามองหาโรงเรียนประจำให้เธอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น