ตอนที่ 3 : เขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 ธ.ค. 61

 


        เคยมีเหตุการณ์เลวร้ายในอดีตเคยเกิดขึ้นในชีวิตไข่หวาน
     ครั้งหนึ่งเธอเคยถูกคนร้ายจับตัวไปพร้อมกับพี่พริกของเธอ* พวกมันคือศัตรูของพี่พริกกับคุณนนท์ที่มาหลบซ่อนในตึกร้างใกล้ชุมชน ไข่หวานก็แค่ไปส่งข้าวกล่องให้ป้าร้านอาหารตามสั่งอย่างเคย ใครจะรู้ว่าความจริงแล้ว เธอต่างหากที่เป็นคนพาพี่พริกไปหาคนร้าย อาจเพราะโชคชะตาทำให้ทั้งไข่หวาน พี่พริกของเธอ และบุษราคัมซึ่งเป็นว่าที่คู่หมั้นของคุณนนท์ต่างก็ถูกคนร้ายจับตัวไปไว้ที่โกดังใกล้ท่าเรือ ครั้งนั้นไข่หวานมองเห็นบุษราคัมว่าที่คู่หมั้นของคุณนนท์ที่กำลังถูกทำร้ายต่อหน้า เสี้ยววินาทีนั้นมันเกิดภาพทับซ้อน ระหว่างภาพที่แม่ของเธอถูกขี้เหล้าคนหนึ่งเข้ามาทำร้ายจนตายเมื่อนานมาแล้ว
    การตายของแม่ในครั้งนั้นเหมือนระเบิดที่ซุกซ่อนในสมองของวิวันดา จนกระทั่งเหตุการณ์คล้ายกันได้เกิดขึ้นและกระชากสลักออกมาจนทุกอย่างเกินควบคุม
    เธอช็อคและเกร็ง จากนั้นก็ควบคุมตัวเองไม่ได้อีก
   ตั้งแต่นั้นมาเธอก็พบว่าตัวเองป่วยด้วยโรคที่เรียกว่าโฟเบีย โรคที่เกิดจากความกลัวฝังลึกที่ซ่อนเล้นในก้นบึ้งหัวใจ
    บางคนกลัวที่มืดเพราะเคยถูกขัง บางคนกลัวสัตว์บางชนิดเพราะมีประสบการณ์เลวร้ายกับมัน
    แต่สำหรับวิวันดา เธอกลัวความป่าเถื่อนของผู้ชายที่ใช้กำลังข่มแหงผู้หญิง 
    ความกลัวพวกนั้นถูกถ่ายทอดออกมาในรูปแบบของการเกร็งสุดตัว ควบคุมตัวเองไม่ได้
    หลังจากเหตุการณ์นั้น ก็เป็นคุณเม่นอีกเช่นเคยที่ค่อยๆดึงมือเธอออกจากความกลัว ด้วยการไปเธอบำบัดกับจิตแพทย์ที่เขารู้จักเป็นอย่างดี
   แล้วอย่างนี้เธอจะไม่เทิดทูนเขาได้อย่างไร
    เหตุการณ์เหล่านั้นผ่านไปนานแล้วแต่ทุกความทุกข์ความสุขไม่เคยหายไปจากความทรงจำแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว
    
    จนกระทั่งวันหนึ่ง มันเป็นวันที่แสนอบอ้าว หลังจากไปพบหมอมาแล้ว  ไข่หวานก็นั่งรอคุณเม่นอย่างที่เคยทำ ขณะนั้นเธอนั่งอยู่ในร้านกาแฟใกล้ๆกับโรงแรมของเขาเอง 
   "ฝนตก!" 
     เสียงใครคนหนึ่งในร้านร้องอุทาน ไข่หวานจึงแนบหน้ากับกระจกเพื่อมองออกไปด้านนอกอาคาร
   วันนี้ฝนตกจริงๆด้วย
     เธอคิดในใจขณะมองละอองเล็กๆที่เกาะขอบกระจกและความเย็นจากไอฝนก็ก่อแผ่นกระจกจนเป็นฝ้า
    โดยไม่รู้ตัวมือขาววาดเป็นรูปหัวใจแล้วเขียนชื่อใครคนหนึ่งลงไป จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์แล้วถ่ายรูปนั้นเก็บไว้
    ตึ๊งตึง
    เสียงประตูเปิดตามมาด้วยเสียงสัญญาณดังหนึ่งครั้ง  แม้นั่งหันหลังให้ประตูแต่ไข่หวานก็รู้สึกถึงเขาได้ สังเกตได้ว่าผู้หญิงในร้านสามคนหันมองไปทางนั้นกันหมด
    เป็นคุณเม่นจริงๆ 
    ไข่หวานรีบกวาดมือลบรอยเขียนบนกระจกในครั้งเดียว ทุกอย่างก็เลือนหายไป เหลือเพียงรอยยิ้มของเธอที่ยิ้มให้ผู้ชายซึ่งกำลังนั่งลงตรงข้าม
   ผู้ชายอายุ 38รูปร่างสูงโปรง  ผิวขาวใส ผมสีดำ ดวงตาสองชั้นมีรอยยิบหยีอย่างอารมณ์ดี จมูกโด่งพอดี ริมฝีปากบางแดงสวยอย่างเป็นธรรมชาติ เวลาคุณเม่นยิ้มจะมีลักยิ้มที่แก้มข้างหนึ่ง เมื่อก่อนคุณเม่นอารมณ์ดี ยิ้มง่าย เข้าถึงง่าย ใครๆก็อยากเป็นมิตรด้วย เสียดายก็แต่เดี๋ยวนี้คุณเม่นไม่ค่อยยิ้ม...อาจจะเพราะฝนตก
     รอยยิ้มหวานสะดุด...เมื่อคิดได้ว่าเมื่อครู่คุณเม่นคงวิ่งฝ่าฝนเข้ามา
    เพราะมีรอยเปียกชื้นที่บ่านิดเดียว ละอองฝนเกาะที่เส้นผมหน่อยนึง 
    เธอขยับเก้าอี้ถอยแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาดออกมาจากกระเป๋า แล้วเดินอ้อมเพื่อไปยืนด้านหลังเขา ก่อนจะย่อตัวเล็กน้อย ค่อยๆแตะซับลงข้างแก้มที่มีละอองฝนเกาะ  และเช็ดบ่าให้เขา 
    เมื่อกลับไปนั่งที่เดิมคุณเม่นก็ยิ้มก่อนบอกว่า
   "ฝนตก เราคงไปเดินดูต้นไม้ไม่ได้" สังเกตว่าคำแรกคุณเม่นทอดเสียงยาว แล้วเว้นช่วงก่อนจะเอ่ยคำหลังต่อ
    ทั้งคู่นัดกันว่าจะซื้อไม้ประดับมาปลูก แต่เหมือนฤกษ์ไม่ดีเอาเสียเลย
   "ซื้อออนไลน์ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวไข่หวานให้คุณเม่นเลือก"
    ไข่หวานตอบยิ้มๆ เธอเป็นผู้หญิงแปลก ยิ่งโตยิ่งพูดน้อย ทั้งๆที่เมื่อก่อนไข่หวานร่าเริงแจ่มใสกว่านี้ แต่มีบางอย่างทำให้เธอเปลี่ยนไป 
  "ก็ดีนะ ง่ายดี "คุณเม่นตอบแค่นั้น แล้วก็มองฝนต่อทั้งที่คุณเม่นสดใสร่าเริงมาตลอด แต่พอฝนตกทีไรคุณเม่นจะทิ้งความสดใสที่มีแล้วนั่งมองฝน เหมือนมันมีอะไรที่มากกว่าฝนตก
   *(1)"อยากจะลืมใครสักคน เมื่อหยาดฝนพร่างพรมพลิ้วมา"
    เสียงเพลงฝนพรำดังเบาๆในตอนที่เธอกับเขาต่างคนต่างเงียบ ไข่เหลือบมองคุณเม่น เขายิ้มน้อยๆ เคาะโต๊ะไปตามจังหวะเพลงเบาๆ และอยู่ในโลกของเสียงเพลง เหมือนกับว่าเขาลืมไปแล้วว่ามีใครอีกคนนั่งตรงข้าม
   อะไรก็ตามที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งพูดน้อยลง ทำให้รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าทีละน้อยๆ และทำให้ดวงตาโตหวานๆก็มีรอยเศร้าเข้ามาแทนที่
   พอคุณเม่นไม่พูดอะไรไข่หวานก็หันไปมองกระจก เธอมองดูผู้หญิงหน้ารูปไข่ ตาหวานเศร้า ผมดำยาวแค่บ่า ที่กำลังยิ้มปลอบใจตัวเองผ่านแผ่นสะท้อนความจริง
   ความจริงที่ซ่อนภายใต้รอยยิ้ม

#####################
* (เพลงฝน  เบิร์ดกะฮาร์ท)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น