ตอนที่ 8 : แค่แก้ว...หรือจฉันที่มันแตก 3 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    29 ก.ย. 61


แค่แก้ว...หรือใจฉันที่มันแตก 




“คุณเอาอะไรคิดว่าฉันสมยอม”

นนท์มองฉันนิ่งๆ ก่อนจะหลุบตามองอาวุธในมือฉัน อึดใจต่อมาร่างสูงก็ก้าวเข้ามาประชิดฉันมากกว่าเดิมและค่อยๆ แกะนิ้วมือฉันออกจากเศษขวดทีละนิ้วอย่างใจเย็น กระทั่งปลดอาวุธจากมือฉันได้แล้ว เขาก็เหลือบตามองฉันในระยะใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดหน้า

“เมื่อกี้เห็นจูบตอบมัน เลยนึกว่าติดใจ หรือจริงๆ แล้วเป็นฉันเองที่เข้ามาขัดจังหวะ”

ฉันมองเขา...และมอง มองราวกับไม่เคยเห็น ช่วยไม่ได้ที่น้ำตาจะรื้นขอบตาฉัน ฉันไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้น ความตื่นตะลึงเข้ามาอีกระลอก

“คุณเห็น!”

หมายความว่าเขาเข้ามาตั้งแต่แรก...งั้นสิ

“แต่คุณก็ยังปล่อยให้...ให้มัน...” ฉันพูดไม่ออกหาคำพูดไม่เจอ แม้แต่หายใจยังติดขัด มือสั่นระริก

ความอ่อนโยนที่เขาเคยมีให้...ฉันจะไม่ได้เห็นมันอีกแล้วงั้นสิ ตอนนี้เหลือแค่นนท์ที่เย็นชาและพร้อมจะฆ่าฉันด้วยคำพูด

“ก็อย่างที่บอก ใครจะรู้เกิดเป็นฉันที่เข้ามาขัดจังหวะ งานขายเธอไม่ใช่เหรอเรื่องแบบนี้”

ฉันห้ามแล้ว แต่ก็ห้ามน้ำตาร้อนๆ ไม่ได้ นนท์ทำให้ฉันเจ็บได้เสมอ...เขาทำมันได้ดีกว่าอะไรทั้งหมด

“งั้นเข้ามาทำไมล่ะคะ...ทำไมไม่รอให้ฉันเป็นเมียมันก่อนแล้วค่อยเข้ามา”

อารมณ์พาให้ฉันพูดออกไปแบบนั้น จนใบหน้าที่สวมหน้ากากอ่อนโยนของเขาแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว แต่ฉันจะทำอะไรได้นอกจากหัวเราะทั้งน้ำตา น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจห้ามได้เลย

“ถึงฉันจะถูกมันทำ...คุณก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอยู่แล้วนี่”

ฉันสะใจที่เห็นแววไหววูบในดวงตาของเขา แต่ก็แค่นิดเดียว เพราะเสียงกร้าวในนาทีถัดมาของนนท์ทำให้ฉันรู้ว่าฉันไม่มีคุณค่าใดๆ อีกแล้ว

“ก็คงจะ...ถ้าเป็นที่อื่น...แต่ฉันไม่อยากให้ห้องนี้แปดเปื้อนน้ำกาม”

เผียะ!

“...”

ฉันตบเขาด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีจนมือเจ็บ นนท์หน้าหันและงันไป

ฉันมองหน้าเขา มองอยู่อย่างนั้น ก่อนจะปาดน้ำตาลวกๆ เมื่อทนฟังอีกไม่ได้ ฉันก็ไม่ทน ฉันสะบัดแขนโดยแรง แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวขาจากไปก็โดนกระชากกลับหลังกระแทกอกเขาดังปึก! ฉันเจ็บจนจุก พยายามดิ้นออกจากมือเขาที่บีบข้อมือฉันแน่นเพื่อกักไว้ไม่ให้ดิ้นหลุด แต่ฉันหรือจะยอม ฉันโกรธเขาจนหน้ามืดกระทืบเท้าเขาแรงๆ หลายที ทว่ายิ่งฉันทำเขาเจ็บ นนท์ก็ยิ่งรัดจนกระดูกฉันแทบหัก ฉันทั้งเจ็บทั้งหอบหายใจหนักหน่วง เสียงกร้าวกระซิบเหนือขมับฟังดูสะกดกลั้นอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก

“กลับห้องเธอไปซะพริก แล้วอย่าออกมาเพ่นพ่านยั่วใครอีก”

ฉันต้องฟังเขาไหม ฉันในตอนนี้เหมือนเสือบาดเจ็บที่พร้อมจะฆ่าทุกคนที่เข้ามาใกล้ ดวงตาที่วาวจ้าหรี่ลง ฉันกระทืบเท้าลงไปบนเท้าของนนท์อีกครั้ง ครั้งนี้นนท์ยอมปล่อยฉันอย่างง่ายดาย ฉันมองหน้าเขาครั้งสุดท้าย ผลักอกเขาออกห่าง ก่อนจะเดินออกไปอย่างสงสัย

นนท์เข้ามาได้อย่างไร ทำไมเขาถึงอยู่ตรงนั้นแทนที่จะออกไปส่งบุษราคัม แต่เรื่องนั้นมันไม่สำคัญอีกแล้ว

ความรู้สึกเหมือนแตกเป็นเสี่ยงๆ ภายในอกทำให้ฉันต้องถามตัวเอง แค่แก้วหรือใจฉันที่มันแตก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

0 ความคิดเห็น