นางโจรซ่อนใจ (พริก+นนท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 245,637 Views

  • 1,366 Comments

  • 3,115 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    52

    Overall
    245,637

ตอนที่ 52 : ต้องเจ็บอีกนานแค่ไหน 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    28 พ.ย. 61





นนท์ขับรถพาฉันมายังที่แห่งหนึ่งที่ไม่ใช่บ้านของเขา ทั้งๆ ที่บอกว่าจะพาฉันกลับบ้าน ดูท่านนท์จะไม่ได้หมายถึงบ้านที่มีแม่ของเขาอยู่ ตึกสูงตรงหน้าคือบ้านที่เขาต้องการบอกกับฉัน ฉันจำได้ว่าเป็นคอนโดฯ ของเขา นนท์ซื้อไว้นานแล้วแต่ไม่ได้มาอยู่เสียที เพราะพอน้องสาวเขาจากไปนนท์ก็ต้องอยู่บ้านเป็นเพื่อนคุณหญิงแขไขผู้เป็นแม่

“ฉันคิดว่าเธอควรย้ายมาอยู่ที่นี่”

“หมายความว่ายังไงคะ” ฉันมองหน้านนท์ ตามเขาไม่ทัน

“ก็หมายความตามที่พูด”

พอนนท์ไม่อธิบายมากกว่านั้น ฉันก็เกิดทิฐิขึ้นมา ความกบฏดื้อดึงเหมือนนิลเนตรปรากฏในแววตาของฉัน

เขาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชีวิตฉันงั้นสิ

“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น”

นนท์ถอนหายใจราวกับคิดแล้วว่าฉันต้องทำแบบนี้

“เธออยู่ที่นี่น่าจะดีกว่า คงไม่มีเรื่องให้เจ็บตัว”

แววตาของเขาไหววูบคล้ายสับสน จนฉันต้องเอ่ยอย่างประชดประชัน

“คุณจะสนใจทำไมคะ ในเมื่องานของฉันก็คือใช้หนี้คุณ ถ้าฉันมาอยู่ที่นี่ แล้วใครจะใช้หนี้ใช้ดอกให้คุณ”

พอฉันพูดออกไป นนท์ก็ถอนหายใจ แต่ฉันไม่สน ฉันอดไม่ได้ที่จะระชดซ้ำทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาไม่ชอบ

“หรือว่าพอคุณจะหมั้นแล้ว ก็เลยจะกำจัดฉันออกห่างจากชีวิตคุณ เพราะคุณกลัวใช่ไหมคะ กลัวว่าที่คู่หมั้นคุณจะรู้ความจริง ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ให้ฉันสาบานก็ได้ว่าจะไม่พูดเรื่องของเราให้คุณบุษไม่สบายใจ ถ้าเธอสงสัยก็จะบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะคุณไม่ได้ตั้งใจ ฉันยั่วคุณเอง ฉันมันร่าน...

สัมผัสนุ่มปิดคำพูดร้ายๆ ของฉันก่อนที่มันจะพรั่งพรูออกมาด้วยความเจ็บปวดมากกว่านี้ นนท์ใช้จูบของเขาหยุดความคิดของฉันทุกอย่าง ลมหายใจร้อนๆ ของเขาทำให้ฉันคิดถึงครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว ที่เราเคยจูบกันบนรถ ต่างกันแค่สัมผัสของเขาครั้งนั้นอ่อนโยนไม่ได้หนักหน่วงเต็มไปด้วยแรงอารมณ์แบบนี้

นนท์กัดริมฝีปากล่างฉันหนักๆ ครั้งหนึ่ง ขบดึงมันติดปากเขาในยามที่ถอยห่างก่อนจะกระซิบเสียงเบา

“นี่เหรอที่บอกว่ายั่วเอง...แค่จูบยังตัวสั่น”

ฉันเม้มปากแน่น...คิดเหรอว่าจูบสั่วๆ แบบนั้นของเขาจะทำให้ฉันหายเจ็บได้ ฉันสะบัดหน้าหนี เลือกจะตอบเสียงแข็งกลับไป

“จะไล่ฉันแล้วยังมาจูบฉันอีกทำไม”

“เก่งนักเรื่องประชด ชอบทำให้ตัวเองเจ็บ

“ฉันไม่อยู่ที่นี่...ขอร้องละค่ะ ถ้าความรู้สึกของฉันยังพอมีความหมายบ้าง ก็ให้ฉันกลับบ้านคุณเถอะ”

ฉันขอร้องและนนท์เลือกที่จะเงียบ

ฉันกลัวจริงๆ นะว่าเขาจะยืนกรานให้ฉันออกจากบ้านของเขาแล้วมาอยู่ที่นี่ แต่ไม่รู้เพราะอะไร นนท์กลับถอนหายใจอีกครั้ง แล้วทำตามที่ฉันขอร้องในที่สุด ก่อนจะเลี้ยวรถกลับบ้านของเขาเอง

สำหรับฉันแล้ว บ้านของเขาอาจไม่ได้ให้ความรู้สึกที่ดีอะไรเลย แต่ที่นั่นมีเงาของนิลเนตร มีแม่ของเขาที่ฉันรู้สึกติดค้าง และมีเขา แม้เขาจะไม่ต้องการฉันอีก เขาคงเบื่อฉันแล้ว อารมณ์ของฉันเป็นสีเทาหม่นไปตลอดทาง



“พริก”

นนท์เรียกชื่อฉันเบาๆ ในตอนที่รถจอดสนิทหน้าบ้าน แต่ตอนนั้นฉันยังดิ่งลึกในอารมณ์เกินกว่าจะมองหน้าเขา

“โกรธเหรอ”

ฉันไม่ตอบทั้งๆ ที่อยากถามกลับว่าฉันมีสิทธิ์โกรธเขาด้วยเหรอ

นนท์ดึงแขนของฉันไว้ในตอนที่กำลังจะเปิดประตูรถก้าวออกไป เสียงของเขาอ่อนลงอย่างชัดเจน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการเลยสักนิด

“โกรธอะไรฉันอีก หืม”

ผู้ชายเวลาเขาอยากให้เราอ่อน เขาก็สามารถทำเสียงนุ่มได้อย่างที่เราแทบจะลืมความผิดของเขาทีเดียว

“ฉันแค่อยากรู้ สำหรับคุณแล้วฉันเป็นได้แค่ไหน

ฉันพยายามห้ามน้ำตา แต่มันทำได้ยากจริงๆ การที่นนท์ไม่ตอบฉันมันหมายความว่าอย่างไร แล้วต่อจากนี้ฉันจะอยู่อย่างไร เรื่องจะดำเนินไปแบบไหน นอกจากความสับสนที่นนท์ให้กับฉันแล้ว ยังดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

เขากอดฉันแน่น ล่อยให้น้ำตาของฉันเปียกชื้นที่บ่าของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันร้องไห้ในอ้อมกอดของนนท์ ฉันเจ็บและก็รับรู้ถึงความเจ็บปวดของนนท์ไปด้วย เขาเจ็บเพราะฉันหรือเพราะบุษราคัมกันแน่ ฉันไม่อาจคาดเดาเรื่องนี้ได้เลย

มืออุ่นเช็ดน้ำตาบนแก้มที่เย็นจัดของฉันอย่างเบามือ นนท์ประคองหน้าฉันไว้ ก้มลงจูบแผ่วเบาทิ้งสัมผัสอุ่นนาบบนเปลือกตา ก่อนจะค่อยๆ ทิ้งห่างออกไป

ฉันลืมตา...ในตอนนั้นสายตาของเขาบรรจุคำว่าเสียใจมากมาย...แต่ฉันไม่อยากหลอกตัวเองอีกแล้ว

“เราจะผ่านมันไปนะพริก ทุกอย่างจะจบลงถ้าถึงวันนั้น

ทุกอย่างจบลง? หมายถึงเรื่องของฉันกับเขาใช่ไหม

ฉันผละออกจากอกของนนท์ เปิดประตูหนีเขาลงมา

เสียงนนท์ปิดประตูรถดังตามมาติดๆ แล้วเดินเร็วๆ ตรงมาหาฉัน มือฉันถูกคว้าไว้ พอจะดึงกลับเขาก็ไม่ยอม นนท์กำมือของฉันแน่นกว่าครั้งไหนๆ นนท์บอกง่ายๆ ว่า

“จะไปส่ง”

แค่นั้นฉันก็ยอมแพ้ ปล่อยให้มือตัวเองอยู่ในอุ้งมือของเขา นานแล้วที่เราไม่ได้จับมือกันแบบนี้

เราเดินเข้าไปในสวน ตอนนั้นมืดแล้ว ทุกอย่างเงียบงัน ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจดังมาจากร่างสูงใหญ่

“เนตรคงอยู่บนนั้น มองลงมาที่เรา”

พอเขาพูด พูดออกมาจากปากเป็นครั้งแรก พูดเรื่องราวที่นนท์เก็บกักไว้ภายใน ทั้งๆ ที่มันเคยทำให้เขาเจ็บจนไม่เคยพูดมันออกมา เพราะแบบนี้ฉันจึงน้ำตาไหลเปื้อนแก้ม

“คุณนนท์ พริกไม่ได้ตั้งใจ ทุกๆ เรื่องพริกไม่ได้ตั้งใจจริงๆ พริกขอโทษ”

นนท์แค่มองฉัน ไม่ต่อว่า แววตาเกลียดชังจางลง สิ่งที่เขาทำคือเปรยเบาๆ

“เนตรอายุห่างจากฉันสิบปี ตอนน้องเกิดเราดีใจกันมากเพราะคิดว่าแม่จะมีลูกแค่คนเดียว”

เป็นครั้งแรกที่นนท์ยอมคุยเรื่องนิลเนตรกับฉัน สามปีที่เราต่างยืนมองซากความทรงจำเหล่านั้นจากไกลๆ หากวันนี้เหมือนจะสามารถกอบมันขึ้นมาใหม่ด้วยมือของนนท์

ขณะที่พูดเขาก็ทอดมองไปไกล ดวงตาของเขาเศร้า ใบหน้าหม่นเปื้อนรอยยิ้ม

“พอมีน้องทุกคนก็ประคบประหงมอย่างดี จับใส่ชุดกระโปรงสีชมพูหวานๆ ติดโบน่ารักให้ ซื้อตุ๊กตาตัวสวยๆ โดยไม่รู้เลยว่ายายนั่นเกลียดทุกอย่างที่เราปั้นแต่งให้ สิ่งเดียวที่น้องซึมซาบอยู่บ้างคือตุ๊กตา ยายเด็กตัวเล็กๆ แก้มยุ้ย ตาโตๆ ผิวขาวอมชมพูน่ารักแต่เวลาร้องทีเสียงกลับแหลมหนวกหูจนไม่มีใครอยากขัดใจเพราะรำคาญเสียง ยายนั่นก็เลยได้ใจนิสัยเสียไปใหญ่ คิดว่าฉันไม่รู้เรื่องที่ทำแอ๊บใสเป็นผ้าพับไว้ต่อหน้าเรา แต่ฉันก็พอใจที่แท้จริงแล้วน้องเข้มแข็ง กล้าแดดกล้าฝน ไม่ได้อ่อนแอเปราะบางอย่างที่ทุกคนเห็น”

เหมือนมีภาพของนิลเนตรปรากฏอยู่ตรงหน้า นนท์ยังเอ่ยถึงเธอด้วยความรัก คราวนี้เขาหันมาทางฉันและบอกยิ้มๆ

“เมื่อก่อนเนตรคลั่งเธอมาก เธอเป็นเหมือนแรงบันดาลใจของยายนั่น วัยรุ่นบ้าบอ ไม่รู้คลั่งไปได้ยังไง วาดรูก็อย่างงั้น ร้องเพลงก็หลงคีย์ แถมทำแผลทีก็มือหนัก บ้าจริงนะ น้องปลื้มเธอมากกว่าฉันได้ยังไงกัน

เพราะฉันเป็นฮีโร่ที่ช่วยเธอจากมือนางมารร้ายไงคะ

ฉันไม่ได้ตอบเขาเพราะความรู้สึกมันจุกอก เหตุการณ์วันนั้นย้อนเข้ามาในความคิด วันที่ฉันนัดนนท์มาพบ แล้วนายเดี่ยวสวมรอย นิลเนตรแอบขึ้นรถมากับนนท์ นายเดี่ยวขับรถชนเธอเพื่อหนีรอด เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะฉัน แล้วฉันจะปฏิเสธว่าไม่ใช่ความผิดของตัวเองได้อย่างไร บางทีฉันก็คิดนะว่านนท์เก็บฉันไว้เพื่อล่อนายเดี่ยวออกมา

“ฉันไม่เคยอยากให้มันเกิดขึ้น ตาดำไม่ควรตายเพราะฉัน”

นนท์เงียบ เขาเงียบมากจนฉันกลัว ฉันไม่เคยรู้สิ่งที่อยู่ในใจของเขา

“ดึกแล้ว ไปนอนเถอะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1360 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 12:53
    สงสารพริก อยากให้หลุดพ้นสักที
    #1360
    0
  2. #341 onenazaaaaa (@onenazaaaaa) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 00:19
    รอค่ะ...
    #341
    0