ตอนที่ 6 : ดอกไม้กับควันปืน 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ม.ค. 58

ดอกไม้กับควันปืน 5

 

 

ฉิวเต๋อเข่ามาเฟียข้ามชาติที่ริอาจขยายอิทธิพลเข้ามาในเขตของพวกเขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้  แม้ว่าจะใช้จังหวะชุลมุนให้ลูกน้องพาตัวเองหลบไปได้ แต่เจ้าแก่หนังเหนียวนั่นก็โดนจางฉี่หลิงจัดการไปค่อนข้างสาหัสประกอบความเสียหายย่อยยับที่ได้รับคงทำให้เข็ดไปอีกนาน

 

แน่นอนว่าพวกเขาเองก็สงบสุขไปอีกนานเช่นกันจากการกวาดล้างครั้งนี้

 

เซี่ยอวี่ฮัวสั่งการลูกน้องให้เข้าเคลียร์พื้นที่ซึ่งเป็นไปอย่างรวดเร็วด้วยความร่วมมือของทั้งสามตระกูล เขาเห็นจางฉี่หลิงพูดอยู่กับอู๋ซันเสิ่งครู่ใหญ่เรื่องการส่งอู๋เสียกลับบ้าน ก่อนจะกลับหลังหันเดินไปยังรถที่จอดรออยู่

 

เจ้าบ้านสกุลเซี่ยนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้เรื่องหนึ่ง จึงเรียกกิเลนตัวนั้นไว้

 

“จางฉี่หลิง”

 

บอสใหญ่ของกลุ่มมาเฟียกิเลนดำหันกลับมามองเขาตามเสียงเรียก ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ แม้จะเพิ่งผ่านการฆ่าครั้งใหญ่ มีเพียงรอยสักกิเลนที่ยังคงพันไปทั่วร่าง

 

“งูบ้านั่นอยู่ไหน” เขาถามขึ้น

 

จางฉี่หลิงมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง จึงเรียกเอากุญแจจากลูกน้องยื่นให้ และสั่งให้ลูกน้องขับนำเขาไปยังเซฟเฮ้าส์ตระกูลจางที่อยู่ห่างไกลตัวเมือง ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ให้เขาสั้นๆ

 

“2 นัด แทนนาย”

 

ด้วยความเร็วของรถยนต์แรงสูงเขาก็มาถึงหน้าบ้านขนาดเล็กหลังหนึ่งตั้งโดดเดี่ยวภายในบ้านมืดมิดไร้ซึ่งแสงไฟ ลูกน้องของจางฉี่หลิงออกจากรถตัวเองมาแจ้งว่าหน้าที่ของตนจบแล้วและแยกตัวกลับไปทันที

 

เซี่ยอวี่ฮัวตรวจสอบอาวุธของตนอีกครั้ง สั่งให้ลูกน้องของเขารออยู่ด้านนอก ส่วนตัวเขาก้าวเข้าสู่บริเวณบ้านอย่างเงียบเชียบ

 

ในที่สุดเขาก็เจอคู่อริ...

 

ร่างสูงแกร่งของเจ้างูนอนหมดสภาพอยู่บนโซฟาตัวยาวตรงหน้าเขา สวมใส่แค่เพียงกางเกงหนังขายาวตัวเดียว ท่อนบนที่เปลือยเปล่าประกอบด้วยลอนกล้ามเนื้อได้รูปไม่มากไม่น้อยเกินไปถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลตามที่ต่างๆ ผมสีดำหยักศกปล่อยยาวระไหล่ แม้แต่ยามนอนก็ยังคงสวมแว่นตาดำ  ส่วนปืนสั้นประจำมือถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะกระจกเตี้ยด้านข้าง

 

เจ้าบ้านตระกูลเซี่ยยิ้มเย็นกับภาพตรงหน้า เขาจับงูตัวนี้ได้เสียที

 

 

*************

 

 

เฮียเสียจื่อรู้สึกตัวเมื่อโลหะเย็นเยียบแตะอยู่ที่หน้าผาก ฤทธิ์ยาระงับปวดและแก้อักเสบทำให้ประสาทสัมผัสของเขาช้าลงจนเปิดโอกาสให้คนที่กำลังใช้ปืนจ่อหัวเขาอยู่เข้าถึงตัว  แม้จะไม่ลืมตาเขาก็รู้ว่าคนที่ว่าคือใคร จากกลิ่นหอมที่เขาหลงใหล ถึงวันนี้มันจะปนไปด้วยกลิ่นเลือดและกลิ่นดินปืนก็ตาม

 

“ทำไมไม่ยิง?”  เขาเอ่ยถามเสียงเบาราบเรียบ

 

“ทำไมไม่ยิง?” เซี่ยอวี่ฮัวย้อนถามกลับในคำถามเดียวกัน

 

“.....”

 

“ตอบฉัน”

 

“คุณรู้เหตุผลนั้นดีอยู่แล้วคุณชายฮัว”

 

“ฉันไม่รู้”

 

“สมองอันปราดเปรื่องของคุณชายมีหรือจะไม่รู้”

 

“.....”

 

“.....”

 

ความเงียบเข้าครอบคลุมทั่วห้องมืดๆ ชั่วขณะ ก่อนประกายไฟจะวาบขึ้นจากปากกระบอกปืน

 

ปัง!

 

“สำหรับคำเชิญ” เซี่ยอวี่ฮัวเอ่ยเสียงเย็น

 

ปัง!

 

“สำหรับช่อดอกไม้”

 

ปัง!

 

“สำหรับโคมไฟ”

 

ปัง! ปัง!

 

“สำหรับของขวัญคริสต์มาสที่ฉันไม่ต้องการ”

 

เสียงปืนดังถี่รัว กลิ่นควันปืนคลุ้งไปทั่วห้อง ข้าวของที่อยู่บนชั้นวางชิดผนังด้านหนึ่งแตกพังยับเยินจากกระสุนที่ถูกยิงออกไป

 

เจ้าของฉายามือปืนอสรพิษสูดลมหายใจลึก เขารู้ความหมายของกระสุนทั้งห้านัดดี สามนัดแรกคือโอกาสในการสังหารเซี่ยอวี่ฮัวซึ่งเขาไม่ทำ สองนัดหลังหมายถึงเหตุการณ์ที่เขาถูกมือสังหารคนอื่นยิงสวนขณะตามเก็บมันเพื่อไม่ให้มีโอกาสไปลอบสังหารคุณชายได้

 

ดูเหมือนเจ้ากิเลนใบ้บทจะพูดก็พูดมาก แต่ก็เอาเถิดเขาและดอกไม้แสนงามดอกนี้จะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก...

 

ดวงตาสีแปลกใต้แว่นดำของเฮยเสียจื่อยังคงจับจ้องค้างอยู่ที่ใบหน้าของคุณชายเก้า ความมืดทำให้งูอย่างเขายิ่งเห็นสีหน้าเยือกเย็นของคนที่ยืนค้ำหัวตนอยู่ชัดเจน ดวงตาสีน้ำตาลคมที่เขาหลงใหลกำลังมองเขาตอบเช่นกัน

 

ปากกระบอกปืนร้อนฉ่าจากการยิงติดต่อกันตอนนี้กดจี้อยู่บนหน้าอกข้างซ้ายที่เปลือยเปล่าของเขา เขารู้ว่ายังเหลือกระสุนอีกหลายนัดในปืนสั้นออโตเมติคที่อีกฝ่ายถืออยู่ การลั่นไกครั้งต่อไปคงหมายถึงชีวิตตน งูร้ายแย้มยิ้มอย่างไม่ยี่หระ คนอย่างเขาไม่มีคำว่ากลัวตาย

 

ในโลกมืดมีแค่สองทางเลือก

 

ไม่เป็นผู้ล่าก็เหยื่อ...

 

ไม่คนเป็นก็คนตาย...

 

...ก็เท่านั้น

 

..

..

..

ปัง!

 

และแล้วเสียงปืนครั้งที่ห้าก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน

..

 

..

 

..

 

..

 

..

 

 

 

“คุณชาย…” มือปืนอสรพิษครางเรียกอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ

 

“นัดนี้นายติดหนี้ชีวิตฉัน และนายต้องใช้หนี้”

 

“ผมจะเอาอะไรที่ไหนมาใช้หนี้คุณชาย”

 

“ฉันจะจ้างนายฆ่าคนๆ หนึ่ง”

 

“ใครล่ะครับ?  ...ฉิวเต๋อเข่า?”

 

“ไม่ใช่” คุณชายเก้าตอบห้วนๆ ก่อนจะพูดต่อ “ฉันต้องการให้นายฆ่าเซี่ยอวี่ฮัว หรือที่มีชื่อจริงว่า เซี่ยอวี่เฉิน”

 

“คุณชายไม่สบายหรือเปล่าถึงจ้างให้ผมฆ่าตัวเอง” เขาทำท่าจะลุกขึ้นมาดูอีกฝ่าย แต่ก็ถูกกดไว้ด้วยกระบอกปืน

 

“ฉันพูดจริง”

 

“คุณชายก็รู้ว่าผมไม่มีวันฆ่าคุณชาย…. โอ้ยย”

 

เฮยเสียจื่อร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดแบบไม่ทันตั้งตัว เพราะมือเรียวหากแข็งแรงฟาดผัวะเข้าให้ที่แผลบนไหล่ของเขา

 

“เจ้างูโง่ เพราะรู้ว่านายเป็นยังไงฉันถึงจ้าง และนายไม่มีสิทธิปฏิ.....เฮ้ย!!!”

 

แค่ชั่วพริบตาที่เซี่ยอวี่ฮัวลดการ์ดตัวเองลง งูโง่ตัวนั้นก็กระชากตัวเขาพลิกลงใต้ร่างของมันและปลดอาวุธในมือของเขาโยนออกไปไกล รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเจ้านั่น ช่างน่าหมั่นไส้จนเขาอยากจะเปลี่ยนใจยิงมันทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด

 

“แน่ใจแล้วนะครับคุณชาย” น้ำเสียงทุ้มซ่อนความยินดีไม่มิดถามย้ำ

 

“หรือฉันควรเปลี่ยนใจยิงนายทิ้งตรงนี้” คุณชายเก้าย้อน ถึงปืนของเขาจะถูกโยนออกไปแล้วและแขนข้างหนึ่งก็โดนกดแนบติดกับพนักพิงจนขยับไม่ได้ แต่แขนอีกข้างของเขายังเป็นอิสระและไม่ได้เลอะเลือนจนลืมว่าปืนบนโต๊ะกระจกข้างโซฟาของเจ้างูยังอยู่ ซึ่งเจ้าของมันก็ทันความคิดของเขา เขาทั้งคู่วาดมือออกไปยังปืนกระบอกนั้นพร้อมกัน

 

มือของเขาจับปืน…

 

มือของเฮยเสียจื่อจับแน่นอยู่บนมือของเขา…

 

ผู้ชายสองคนค้างอยู่ในท่าอันแปลกประหลาดล่อแหลมอยู่ครู่หนึ่ง จ้องตากันโดยมีเพียงเลนส์สีดำขวางกั้น แล้วใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกซ่อนไว้ใต้แว่นอันใหญ่ก็ค่อยๆ ก้มลงมาชิด กระซิบเบาที่ข้างใบหูของอีกฝ่าย

 

“คุณชายรู้หรือเปล่าว่าผมทำงานยังไง”

 

“เพราะฉันรู้...”

 

เสียงเบาของเซี่ยอวี่ฮัวกระซิบตอบกลับเช่นกัน นอกจากค่าตัวที่แพงมหาโหดแล้วเขารู้ว่าการจ้างมือปืนอสรพิษมีกฎเกณฑ์หลายอย่าง

 

“........ ข้อแรก ผู้ว่าจ้างไม่มีสิทธิกำหนดเวลาตายของเหยื่อ

 

ข้อสอง ถ้านายตอบตกลงแล้ว ผู้ว่าจ้างไม่มีสิทธิยกเลิก อำนาจในการตัดสินใจว่าจะฆ่าหรือไม่ฆ่าอยู่ในมือของนาย

 

ข้อสาม ตราบใดที่ยังไม่มีการยกเลิกสัญญา เป้าหมายเป็นของนายเท่านั้น ผู้ว่าจ้างไม่มีสิทธิจ้างคนอื่นให้มาฆ่าเป้าหมายเดียวกัน

 

ข้อสี่ ถ้าเกิดการจ้างซ้อน คนที่จะตายเสียเองคือผู้ว่าจ้าง

 

ข้อห้า ข้อนี้มิใช่กฎเกณฑ์แต่เป็นนิสัย เป็นที่รู้กันในโลกมืดว่านายหวงเหยื่อ คนที่คิดแย่งเหยื่อจากคมเขี้ยวของนายล้วนพบจุดจบ เพราะฉะนั้นถ้าเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยง

 

ข้อสุดท้าย… ข้อนี้เป็นเงื่อนไขพิเศษที่ฉันเองก็เพิ่งรู้ได้ไม่นาน และนายก็บอกเองอยู่กับปากเมื่อครู่ นั่นคือนายไม่มีวันฆ่าฉันได้ และฉันก็ไม่ได้ปัญญาอ่อนจนจ้างมือสังหารคนอื่นมาเพิ่มเพื่อฆ่าตัวเอง นอกเสียจากว่าฉันอยากให้มันตาย”

 

“คุณชายเป็นคนฉลาด….”

 

มือปืนอสรพิษกระซิบเอ่ยชม พลางแนบจุมพิตแผ่วเบาที่ข้างแก้มเนียนของคนฉลาดลึก จมูกโด่งได้รูปไซร้ที่ซอกคอขาว ลิ้นร้อนและริมฝีปากแตะเม้มที่ใบหูที่เริ่มแดงระเรื่อ มืออีกข้างที่กดไหล่ร่างที่อยู่ด้านล่างตนเริ่มซุกซน สอดเข้าไปใต้เชิร์ตสีชมพูยับย่นจากการต่อสู้ มือกร้านจากการจับปืนและอาวุธมากมายมาตลอดชีวิตสัมผัสไปตามเรือนร่างขาวเนียน ข้อนิ้วแข็งลากไปตามแนวกล้ามเนื้อสวยของอีกฝ่าย ไล้วนเวียนที่ยอดสีชมพูไม่ต่างกับสีเสื้อ รับรู้ถึงอาการสะดุ้งเกร็งของดอกไม้งามตรงหน้า

 

“เฮยเสียจื่อ… ฉันเจ็บแขน...” เสียงหวานพร่าอุทธรณ์ขัดจังหวะ  มือข้างที่ยังคงกำปืนและถูกจับยึดไว้แน่นของคุณชายเก้าฝืนขยับไหว คนที่กำลังวุ่นอยู่กับกิจกรรมตรงหน้าชะงักนิดหนึ่ง

 

“คุณชายก็ปล่อยปืนก่อนสิครับ”

 

ริมฝีปากบางของชายแว่นดำเหยียดยิ้มเมื่อมือข้างนั้นของอีกฝ่ายยอมปล่อยปืนโดยดี นิ้วยาวสอดประสานกับมือขาวปัดปืนกระบอกนั้นไปไกลเกินระยะเอื้อมถึง ก่อนจะจับมือนวลขึ้นมาจูบอย่างทนุถนอม

 

เซี่ยอวี่ฮัวรอจนมือข้างนั้นของตนเป็นอิสระ เขาไล้มือเรียวของตนไปตามข้างแก้มของชายที่คร่อมอยู่ด้านบน สัมผัสปลายนิ้วระเรื่อยมาตามลำคอผ่านแนวกระดูกไหปลาร้าไปยังบ่ากว้างที่พันไว้ด้วยผ้าพันแผล เลือดสีสดไหลซึมจากการถูกเขาฟาดไปเมื่อครู่

 

เขาคลี่ยิ้มหวานให้กับงูตัวโต และออกแรงบีบไหล่ข้างที่มีแผลนั้นเต็มแรงจนอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บปวดแบบไม่ทันตั้งตัว

 

“โอ้ยยย!!! คุณชาย”

 

ในจังหวะนั้นคุณชายเก้าพลิกตัวกลับมาคร่อมอีกฝ่ายไว้แทน มือเรียวยังคงกดไว้ที่แผลของมือปืนอสรพิษ

 

“พรุนไปทั้งตัวแล้วยังจะหื่นอีก ขืนนายยังฝืนออกแรงแล้วแผลปริเลือดไหลหมดตัวตาย ใครจะใช้หนี้ให้ฉัน”

 

“ไม่ยักรู้ว่าคุณชายเซี่ยผู้ร่ำรวยมหาศาลจะขี้งก” เฮยเสียจื่อต่อว่าปนเสียงหัวเราะ

 

“ไม่รู้ก็รู้ไว้” เซี่ยอวี่ฮัวตอบพลางลุกออกจากตัวงูร้าย “ลุกสิ! จะนอนอยู่อย่างนั้นอีกนานไหม”

 

คิ้วเข้มของมือปืนคู่อริเลิกขึ้นนิดหนึ่ง “จะให้คนเจ็บอย่างผมไปไหนล่ะครับ”

 

“ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่  ฉันไม่ชอบให้คนของฉันอยู่ในบ้านคนอื่นโดยเฉพาะบ้านของสกุลจาง”

 

เฮยเสียจื่อแอบลอบยิ้มในความมืดเมื่อได้ยินคำว่า ‘คนของฉัน’ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยั่วอีกฝ่าย

 

“เหมือนกับที่นายน้อยอู๋ไปอยู่บ้านจางน่ะรึครับ”

 

คุณชายเก้าชะงักไปนิดหนึ่งก่อนตอบกลับเบาขณะเดินไปเก็บปืนของตน

 

“อู๋เสีย.. ไม่ใช่คนของฉัน…” มือเรียวของเซี่ยอวี่ฮัวตรวจสอบและขึ้นลำกล้องปืนที่อยู่ในมือก่อนหันกลับหลังหันยกปืนเล็งไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงโซฟา “แต่สำหรับนาย... ฉันจ้างนายแล้วนายก็ต้องเป็นคนของฉัน… “

 

“นายเป็นของฉันหรือเปล่าเฮยเสียจื่อ?....” เจ้าบ้านสกุลเซี่ยถามย้ำ

 

เฮยเสียจื่อเหน็บปืนของตัวเองไว้ที่เอว ก้าวผ่านโซฟาตัวยาวเข้ามาประชิดร่างโปร่งที่กำลังถือปืนเล็งมาทางเขา มือปืนหนุ่มดันแว่นสีดำขึ้นไปคาดไว้บนศีรษะ ดวงตาสีแปลกมองสบดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยอีกครั้งในความมืดโดยไม่มีอะไรขวางกั้น มือแกร่งจับปืนที่เล็งหัวใจตัวเองอยู่

 

“ถ้าบอกว่าผมเป็นของคุณ คุณชายจะเชื่อไหม?”

 

“การกระทำของนายจะเป็นตัวพิสูจน์...”

 

“เหตุผลที่ผมไม่ยิงคุณชายยังไม่พอหรือครับ?”

 

“ฉันบอกแล้วไง… ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายถึงไม่ยิงฉัน”

 

“อยากรู้ไหมล่ะครับ?”

 

“นั่นก็เป็นอีกเรื่องที่นายต้องทำให้ฉันเห็น เพราะฉันไม่ต้องการฟังแค่ลมปากเลื่อนลอย”

 

ริมฝีปากบางสีอ่อนของเซี่ยอวี่ฮัวหยักยิ้มเจ้าเล่ห์

 

 

อดีตมือปืนคู่อริหัวเราะร่วนอารมณ์ดี

 

“ตอบแบบนี้ก็สมเป็นคุณดี”

 

ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างรู้เท่าทันอีกฝ่าย และไม่กี่นาทีหลังจากนั้นทั้งสองคนก็อยู่ในรถมุ่งหน้ากลับเข้าสู่ตัวเมืองปักกิ่ง

 

 

**********

 

 

เสียงกวนประสาทของเฮยเสียจื่อเงียบไปพักหนึ่งแล้ว ฤทธิ์ยาที่เจ้าตัวเพิ่งกินเข้าไปบวกกับแผลที่กำลังอักเสบทำให้มือปืนอสรพิษสงบไป ผ้าพันแผลที่ไหล่ของร่างสูงชุ่มไปด้วยเลือดที่ยังซึมออกมาเพราะฝีมือของคุณชายเก้า

 

ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยมองพิจารณาเจ้างูบ้าที่ทำให้ปวดหัวมาเกือบเดือน

 

มันตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขามองหาแต่งูตัวนี้…

 

เซี่ยอวี่ฮัวยอมรับว่างูบ้าตัวนี้ทำสำเร็จในการเรียกร้องความสนใจจากเขา  ทำให้เขาเฝ้าแต่คิดถึงเรื่องของมัน

 

แต่สิ่งที่น่าแปลกใจที่สุดของเรื่องนี้ไม่ใช่การกระทำของเฮยเสียจื่อ

 

เป็นการกระทำของตัวเขาเองต่างหาก…

 

การกระทำของเจ้าบ้านสกุลเซี่ยอย่างเขา ที่ยอมรับเรื่องราวนี้ ยอมรับเหตุผลของทุกการกระทำของงูตัวนี้ อย่างเต็มใจ เข้าใจ และท้ายที่สุดคือ…

 

พึงพอใจ...

 

บางทีอาจจะเพราะเขาเป็นดอกไม้อย่างที่หลายคนเปรียบเปรย

 

เพียงแต่ต้นไม้ดอกไม้อื่นต้องใช้น้ำ ออกซิเจนและคาร์บอนไดออกไซด์เพื่อหายใจและสังเคราะห์แสง

 

ส่วนดอกไม้พิษอย่างเขาเป็นดอกไม้ที่มีชีวิตอยู่ได้ด้วยเลือด….

 

และ....

 

 

ควันปืน...

 

 

 

- จบ -

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น