ตอนที่ 2 : ดอกไม้กับควันปืน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ม.ค. 58

ดอกไม้ กับ ควันปืน 1
 
 
คุณชายเก้ามองลูกน้องของตนที่กำลังรายงานเรื่องที่สืบมาได้อย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก เขาหงุดหงิดที่อะไรๆ ไม่เป็นดั่งใจ
 
 
หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา นับตั้งแต่ที่ต้องเปลี่ยนกระจกบานใหม่ในห้องทำงานบนตึกแล้ว รถอีกสามคัน ชุดน้ำชาชุดโปรด แจกันโบราณ ขนมร้านดังที่ใช้ให้ลูกน้องไปซื้อ ทั้งหมดนั้นแตกกระจุยเสียหายจากแรงกระสุน ไม่นับรวมลูกน้องของเขาที่บางคนโดนกระสุนยางลึกลับยิงจนเขียวช้ำไปทั้งตัว บางคนซวยหน่อยก็เจอกระสุนจริงยิงเฉี่ยวไปมา
 
 
เซี่ยอวี่ฮัวมั่นใจว่าตัวเองไร้ช่องโหว่ การเคลื่อนไหวแต่ล่ะครั้งของเขานั้นรัดกุม สิ่งของรอบตัวและลูกน้องของเขาจึงรับกรรมไปเต็มๆ กับการยิงหลอกหยอกเล่นของเจ้างูตาบอดนั่นที่กำลังสร้างความเจ็บๆคันๆ ในใจให้กับเขามากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนถูกตบหน้า ถูกยั่วเย้าเยาะเย้ยว่าฉันนั้นมองนายอยู่นะ อย่าเผลอล่ะฉันจะยิงนายทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้
 
 
มือเรียวกำโทรศัพท์ในมือแน่น เขาหมายมั่นปั้นมือไว้ในใจถ้าจับงูเวรนั่นได้เมื่อไหร่เขาจะเอาคืนให้สาสมรวมถึงผู้จ้างวานด้วย แต่ตอนนี้เขากำลังเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เจ้างูได้เปรียบเขาอยู่เรื่องหนึ่ง นั่นคือเขายังมีงานเบื้องหน้าในด้านสว่าง ในขณะที่งูตาบอดตัวนั้นใช้ชีวิตอยู่แต่ในเงามืด 
 
 
และเขากำลังกังวล... 
 
 
ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยเหลือบมองปฏิทินบนโต๊ะทำงาน อีกสองวันเขาต้องไปยืนในจุดที่สว่างที่สุด เปิดโล่งที่สุด และอันตรายที่สุดบนเวทีโรงละคร 
 
 
เขาจะแก้เกมอย่างไรดี...
 
 
 
 
**********
 
 
 
 
โรงละครชั้นสูงคราคร่ำไปด้วยผู้คนในวงสังคมและผู้ชื่นชอบในการแสดงงิ้วมากมาย การแสดงรอบนี้ครึกครื้นและผู้ชมเยอะเป็นพิเศษเพราะชิงอีอันดับหนึ่งของปักกิ่งร่วมแสดงด้วย
 
 
คุณชายเก้าในชุดชิงอีนั่งทำสมาธิก่อนขึ้นแสดงอยู่ในห้องแต่งตัว นักแสดงงิ้วเป็นอีกหนึ่งบทบาทของเขาในด้านสว่าง เขาไม่อยากขึ้นแสดงเท่าไหร่นัก เพราะการร่ายรำอยู่บนเวทีเปิดโล่งแทบไม่ต่างกับการเป็นเป้านิ่งนั้นคือโอกาสทองของคนที่หมายชีวิตเขา แต่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ 
 
 
เขาสั่งให้คนของตนเองกระจายกำลังเฝ้าระวังอยู่ในรัศมี 1 กิโลเมตรจากโรงละครหลายร้อยคน เฉพาะที่อยู่ในโรงละครก็คัดแต่มือดีไว้หลายสิบ ถ้ามือปืนลงมือ ต่อให้เป็นงูมีปีกบินได้ก็ไม่มีทางรอด
 
 
เขามั่นใจ ...
 
 
เพื่อจับงูตาบอดตัวนั้นต่อให้ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเขาก็จะทำ
 
 
เสียงเพลงบรรเลงดังขึ้น ขณะชิงอีผู้งดงามร่ายรำออกจากหลังฉากเมื่อถึงคิวการแสดงของตน เสียงขับร้องแว่นหวาน ท่วงท่างดงามอ่อนช้อย สะกดคนดูภายในโรงละครให้ตกอยู่ในห้วงภวังค์ 
 
 
จวบจนการแสดงจบสิ้น เสียงปรบมือดังขึ้นกึกก้อง นักแสดงทั้งหมดร่วมกันออกมาขอบคุณผู้ชม ทั้งดอกไม้และของขวัญจากแฟนคลับถูกส่งให้กับชิงอีคนงาม ดวงตาสีน้ำตาลคมกวาดมองไปทั่วโรงละครแย้มยิ้มให้ผู้ชมเฉกเช่นทุกครั้ง มองผ่านคนของตนที่ปะปนอยู่ในหมู่ผู้ชมทีล่ะคนๆ ล้วนแต่ส่งสัญญาณบอกเขาว่าไร้วี่แววงูตาบอดคู่อริ
 
 
‘หรือเจ้านั่นจะไม่มา’ เขาคิด ขณะโบกมือให้กับผู้ชมอีกครั้งเป็นการอำลา
 
 
ทันใดนั้นเองเซี่ยอวี่ฮัวรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่กระทบเข้ากับตัวเต็มแรง 
 
 
เขาเซคล้ายจะล้มลง…
 
 
เสียงกรีดร้องดังขึ้นไปทั่วโรงละคร บอดี้การ์ดของเขาปราดขึ้นมาบนเวทีเข้ามาขวางเขาไว้เต็มไปหมดจนมองไม่เห็นอะไร นอกจากเสียงแห่งความโกลาหล 
 
 
ใบหน้างดงามที่แต้มแต่งไปด้วยเครื่องสำอางก้มลงมองอกของตน ของเหลวสีแดงไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนชุดชิงอีที่ตนสวมใส่….
 
 
 
 
**********
 
 
 
 
‘ชิงอีคนงามแห่งปักกิ่งถูกยิง’ 
 
 
ข้อความทำนองนี้กลายเป็นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์แทบจะทุกฉบับ ทีวีแทบทุกช่อง ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ล้วนแต่มีคนพูดถึงเรื่องดังกล่าว
 
 
ชายแว่นดำนั่งจิบกาแฟไปพลางอ่านหนังสือพิมพ์ไปพลาง ดวงตาสีแปลกภายใต้แว่นกันแดดกวาดมองตัวอักษรยาวเป็นพรืดบนหนังสือพิมพ์ 
 
 
เมื่อคืนเขาไม่ได้ไปที่โรงละครเพราะมั่นใจว่าชิงอีผู้มีเบื้องหลังดำมืดคนนั้นคงเตรียมพร้อมรับการไปเยือนของเขาเต็มอัตราศึก บวกกับเหตุผลส่วนตัวของมือปืนอันดับหนึ่งอย่างเขาเองที่ว่าการฆ่าเป้าหมายที่อยู่ในภาวะป้องกันตัวเองไม่ได้และโจ่งแจ้งแบบนั้นมันอุกอาจเกินไป มันไร้ทั้งรสนิยมและความเป็นศิลปะ และที่สำคัญที่สุด  ‘มันไม่สนุก’
 
 
เฮยเสียจื่อยอมรับว่าตอนที่เขาเห็นรายงานข่าวด่วนเรื่องนี้บนทีวี เขาทั้งหงุดหงิดทั้งโมโห สูญเสียความเยือกเย็นที่ควรจะมีไปชั่วขณะ คิดแต่ว่าไอ้ปัญญาอ่อนหน้าไหนมันบังอาจมาแย่งเหยื่อของเขา ถ้ารู้ว่าใครพ่อจะยิงทิ้งแม่งให้หมด 
 
 
เขาตามข่าวของคุณชายเก้าอยู่ตลอดคืนก็ไม่ได้อะไรคืบหน้า บนจอมีแต่ภาพสลับไปมาของแฟนคลับที่ร้องไห้ แห่กันไปให้กำลังใจที่หน้าโรงพยาบาล
 
 
จนตอนนี้…
 
 
เจ้าของฉายามือปืนอสรพิษอย่างเขาวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ หยิบบุหรี่ยี่ห้อประจำออกมาจุดสูบปล่อยควันสีขาวลอยอ้อยอิ่ง ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มและเริ่มหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังเมื่อทบทวนเรื่องภายใน 12 ชั่วโมงที่เกิดขึ้นทั้งหมดก่อนหน้า
 
 
พาดหัวข่าวในหนังสือพิมพ์ดูรุนแรงเรียกแขก แต่สำหรับเฮยเสียจื่อ เนื้อหาด้านในนั้นน่าสนใจยิ่งกว่า
 
 
-- คุณชายเซี่ยอวี่ฮัว ชิงอีชื่อดังแห่งปักกิ่ง ถูกมือปืนยิงเข้าที่อกภายหลังเสร็จสิ้นการแสดง คุณชายถูกนำส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน ขณะเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าเคลียร์พื้นที่พร้อมเร่งหามือปืน  และจับมือปืนได้ตอนใกล้รุ่งสาง จากการสืบสวนเบื้องต้นมือปืนเป็นแอนตี้แฟนของคุณชายเซี่ยซื้อบัตรเข้ามาชมงิ้วโดยซ่อนปืนพลาสติกสำหรับยิงกระสุนสี ผู้ต้องหาสารภาพว่ารู้สึกหมั่นไส้อยากเห็นชิงอีอับอายต่อหน้าผู้ชม เมื่อได้จังหวะเหมาะจึงยิงกระสุนสีใส่เจ้าตัว
 
 
ส่วนคุณชายเซี่ยขณะนี้ปลอดภัยดีแต่ยังคงตกใจ  มีเพียงผู้ช่วยส่วนตัวที่ออกมาแถลงข่าวอาการของผู้เป็นนายและขอยกเลิกงานในที่สาธาณะทุกอย่างแบบไม่มีกำหนดเพื่อความปลอดภัย  โดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจร่วมแถลงข่าวว่าจะเพิ่มการดูแลในเขตคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยท่ามกลางกระแสกดดันของเหล่าแฟนคลับ….--
 
 
ดูเผินๆ เหมือนไม่มีอะไร แต่ลึกไปกว่านั้นเขามองออก แผนการนี้ของคุณชายเก้าช่างซับซ้อน  
 
 
มันเป็นการแสดงงิ้วนอกโรงในบทชิงอีผู้น่าสงสารมีคนปองร้ายและต้องการการปกป้อง 
 
 
เริ่มจากยอมแสดงงิ้วตามกำหนดการเดิม ล่อให้เขาปรากฎตัวตกลงไปในกับดักที่วางไว้ที่โรงละคร เมื่อเขาไม่ไปแผนที่สองก็ตามมาด้วยการใช้คนของตัวเองยิงกระสุนสีแดงนัดนั้น
 
 
ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในโรงละคร ประกอบกับคนของสกุลเซี่ยที่รีบกันตัวเจ้านายไปส่งโรงพยาบาลทำให้คนอื่นๆ ไม่รู้ว่านั่นเป็นกระสุนปลอม
 
 
หลังจากนั้นก็รอ...
 
 
รอเวลาให้เขาตามไปที่โรงพยาบาล ดูท่าคงจะสืบมาบ้างแล้วว่าเขามีนิสัยอย่างไร
 
 
คิดมาถึงตรงนี้มือปืนอาชีพก็หัวเราะอารมณ์ดีกับตัวเองดังกว่าเดิม เพราะคิดถูกที่เมื่อคืนพยายามสะกดกลั้นตัวเองไม่ให้บุกไปสืบข่าวที่โรงพยาบาล ถ้าเขาไปก็เท่ากับว่าตกหลุมพรางชั้นที่ 2  กลายเป็นมือปืนคนที่ยิงชิงอี กระสุนปลอมจะถูกเปลี่ยนให้เป็นกระสุนจริง และตัวเขาถ้าไม่เข้าซังเตก็คงโดนเก็บ
 
 
เมื่อทางนั้นเห็นเขาไม่ไป แผนการก็ถูกเปลี่ยนแปลงไปอีกแบบ มีการจับมือปืนที่เป็นแอนตี้แฟนได้ในช่วงรุ่งสาง ตามมาติดๆ ด้วยการแถลงข่าวเนื้อหาตามในหนังสือพิมพ์ 
 
 
เฮยเสียจื่อรู้ดีว่าเป้าหมายของเขาเสียเปรียบอยู่ก้าวหนึ่งนั่นคือหน้าที่การงานในด้านสว่าง 
 
 
คุณชายเซี่ยอวี่ฮัว เบื้องหน้าประวัติขาวสะอาด งดงามสมบูรณ์แบบ นักธุรกิจชั้นนำคืองานหลักพอๆ กับการแสดงงิ้ว ดังนั้นนักฆ่าอย่างเขาจึงระวังอย่างยิ่งในการลอบโจมตี ทุกครั้งที่เขาลงมือเขามั่นใจว่าไม่มีคนอื่นนอกรู้เห็นเหตุการณ์เพราะยิ่งคนรู้เยอะเท่าไหร่เขายิ่งทำงานยากขึ้นเท่านั้น 
 
 
แต่คุณชายเก้าใช้ผลลัพธ์ของแผนการล่อเขาสู่กับดักที่ไม่ได้ผล พลิกเปลี่ยนเป็นใช้เหตุการณ์นี้ปฏิเสธงานเบื้องหน้าทุกอย่างที่ต้องทำได้แบบหมดจดไร้ข้อสงสัยด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย แถมยังได้การคุ้มครองเพิ่มจากเจ้าหน้าที่และแฟนคลับมาแบบฟรีๆ 
 
 
ใช้แค่กระสุนปลอมๆ นัดเดียวจัดการได้หลายเรื่อง
 
 
เฮยเสียจื่อสรุปได้ประโยคเดียว
 
 
“คุณชายเก้าช่างร้ายกาจ”
 
 
- TBC -
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น