คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน

ตอนที่ 3 : วันเริ่มการแข่งขัน


     อัพเดท 16 มี.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: โทโฮ, Touhou
ผู้แต่ง : SCORPIO KID. ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SCORPIO KID.
My.iD: https://my.dek-d.com/asmodeus
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 17 Overall : 1,965
41 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 22 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน ตอนที่ 3 : วันเริ่มการแข่งขัน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 302 , โพส : 2 , Rating : 0% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ฟากตะวันตกของดินแดนเกนโซเคียว ทางทิศเหนือของทุ่งดอกทานตะวันและหุบเขาแห่งดอกสุสุรัน ที่นั่นเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่มนุษย์ว่าเป็นป่าไผ่แห่งการหลงทาง ป่าไผ่พิศวงที่มีลักษณะพื้นดินลาดเอียงไปมาทำให้ผู้ที่เข้าไปในนั้นหลงทิศทางได้ง่าย ซ้ำต้นไผ่ก็ขึ้นแน่นขนัดบดบังสายตา หน่อไม้ที่งอกออกมาสามารถเจริญเติบโตเป็นต้นไผ่ได้อย่างรวดเร็วจนดูเหมือนว่าทัศนียภาพจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ลึกเข้าไปในป่าไผ่นั้นมีอาคารโบราณขนาดใหญ่ตั้งอยู่ เรือนนิรันด์เอย์เอนเทย์แห่งนี้เป็นสถานที่พำนักของเหล่าผู้หลบหนีมาจากดวงจันทร์โดยมีกระต่ายโลกที่อาศัยอยู่ในป่าไผ่เป็นบริวาร

“องค์หญิงเพคะ เกิดเรื่องแล้ว ทรงดูข้อความในหนังสือพิมพ์นี่สิเพคะ” ‘ยาโกะโคโร่ เอย์ริน’ หมอยาอัจฉริยะชาวจันทราเดินถือหนังสือพิมพ์บุนบุนมารุเข้าไปหาองค์หญิงแห่งนิรันด์ “โยวไคแห่งห้วงมิตินั่นทำอะไรตามอำเภอใจอีกแล้ว คราวนี้จะใช้เรือนนิรันด์เป็นที่จัดการแข่งขันวิ่งแข่งโดยไม่ปรึกษาเราก่อน”

“เรื่องนั้นเรารู้แล้ว” ‘โฮไรซัน คางุยะ’ องค์หญิงชาวจันทราผู้มีชีวิตอมตะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รูปร่างที่เล็กในชุดกิโมโนสีดอกซากุระประกอบกับผมที่ยาวแทบลากพื้นทำให้เธอดูเหมือนกับตุ๊กตาญี่ปุ่นไม่มีผิด “เมื่อสักครู่นี้ยูคาริเพิ่งมาคุยกับเราเรื่องนี้เอง”

“หมายความว่าองค์หญิงยินยอมเหรอเพคะ” หมอยาผมขาวยาวถึงกลางหลังถักเป็นเปียทำหน้าตกใจเล็กน้อย

“ใช่ เขาขอใช้เรือนนิรันด์เป็นที่รับรองเหล่าผู้ที่จะมาชมการแข่งขันรวมถึงตั้งอุปกรณ์ที่นำมาจากโลกภายนอกด้วย ฮึๆๆ” คางุยะหัวเราะออกมาเบาๆ “น่าตื่นเต้นนะว่าจะมีอุปกรณ์แบบไหนบ้าง”

“แต่จะดีเหรอเพคะ ให้เหล่าโยวไคมากมายเข้ามาที่นี่จะสร้างความวุ่นวายเอาได้”

“ไม่เป็นไร เราเชื่อว่าพวกเขาคงจดจ่ออยู่กับการแข่งขันมากกว่า อีกอย่างเราเองก็เคยจัดแสดงนิทรรศการสิ่งของจากนครจันทรามาแล้วนี่”

“เรื่องนั้นก็จริงอยู่ ถ้าอย่างนั้นหม่อมฉันจะให้พวกกระต่ายไปจัดเตรียมห้องเอาไว้ก่อน”

“เอย์ริน” คางุยะรีบเรียกตัวข้ารับใช้เอาไว้ “ตามอินาบะทั้งสองตนนั้นมาหาเราซิ”

“องค์หญิงจะให้ ‘อุดงเกะ’ กับ ‘เทอิ’ ลงแข่งด้วยเหรอเพคะ”

“ถูกต้อง ผู้ชนะมีสิทธิ์สั่งให้ผู้แพ้ทำในสิ่งที่ตนปรารถนาได้ ไม่คิดหรือว่านี่อาจจะเป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในเกนโซเคียว” คางุยะให้คำตอบ เอย์รินโค้งศีรษะรับแล้วออกไปปฏิบัติตามคำสั่ง ร่างในชุดสีแดงสลับน้ำเงินเดินไปตามทางเดินที่เหมือนจะทอดยาวอย่างไร้ที่สิ้นสุดจนกระทั่งออกมาด้านหน้าเรือนได้

“จงไปตามอุดงเกะกับเทอิมาพบเรา” เอย์รินออกคำสั่งกับกระต่ายที่วิ่งเล่นอยู่แถวนั้น เหล่าสัตว์หางปุยตัวขาวแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางเพื่อตามหาโยวไคทั้งสองตนนั้น แม้ว่าจะเป็นผู้ที่อาศัยอยู่ในเรือนนิรันด์แต่โยวไคกระต่ายทั้งสองจะอาศัยอยู่ที่เรือนนิรันด์แต่พวกเขามักจะออกไปข้างนอกเป็นประจำ อุดงเกอินนั้นมีหน้าที่ต้องนำยาของเอย์รินไปขายในหมู่บ้านมนุษย์ ส่วนเทอิก็ชอบไปเล่นซนวางกับดักในป่าไผ่

“กลับมาแล้วค่ะอาจารย์ มีอะไรเหรอคะ” อุดงเกอินเอ่ยถามหมอยา

“องค์หญิงเรียกหาพวกเจ้า ตามมา” เอย์รินเดินนำอุดงเกอินและเทอิเข้าไปในตัวเรือน “ว่าแต่ทำไมถึงสารรูปแบบนั้น ทำอย่างกับไปตกหลุมที่ไหนมา”

“ค่ะ” โยวไคกระต่ายจันทรารับคำเสียงอ่อยพลางมองไปที่เทอิ

“อีกไม่นานพวกเจ้าต้องใช้กำลังร่างกายอย่างมากแล้ว ระมัดระวังตัวหน่อย”

“มาแล้วเหรอ อินาบะกับอินาบะ” คางุยะละสานตาจากหนังสือพิมพ์มายังโยวไคกระต่ายทั้งสอง

“องค์หญิงเพคะ อาจเป็นการเสียมารยาทที่สัตว์เลี้ยงอย่างหม่อมฉันจะพูดแต่อย่างน้อยก็อยากให้พระองค์จำชื่อหม่อมฉันบ้าง” อุดงเกินตัดพ้อ

“หึ อินาบะอย่างพวกเจ้าหน้าตาเหมือนกันหมดแล้วเราจะแยกออกได้อย่างไรว่าตัวไหนเป็นตัวไหน”

“เหมือนกัน?” มันเป็นคำพูดที่แปลกประหลาดที่สุดเพราะต่อให้คนที่สายตาแย่แค่ไหนก็สามารถแยกอินาบะทั้งสองนี้ได้ด้วยการมองเพียงปราดเดียว แม้ทั้งคู่จะเป็นโยวไคกระต่ายเหมือนกันแต่รูปร่างหน้าตานั้นไม่มีอะไรเหมือนกันสักนิด ‘เรย์เซน อุดงเกอิน อินาบะ’ ซึ่งเป็นกระต่ายจันทรานั้นรูปร่างสูงเพรียว ผมสีม่วงยาวถึงกลางหลัง ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยเสื้อนอกสีดำ กระโปรงจีบสีชมพูอ่อน ส่วน ‘อินาบะ เทอิ’ ซึ่งเป็นกระต่ายโลกนั้น ตัวเล็ก ผมดำสั้น สวมชุดกระโปรงแบบวันพีชสีชมพู การที่คางุยะบอกว่าทั้งคู่เหมือนกันจนแยกไม่ออกจึงเป็นอะไรที่เหลือเชื่อมาก

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เรามีเรื่องจะให้พวกเจ้าทำ ดูนี่” คางุยะชี้ไปที่ข่าวการแข่งขัน

“การแข่งขันเกนโซเคียวมินิมาราธอน”

“ว้าว ผู้ชนะสามารถขออะไรจากผู้แพ้ก็ได้ แบบนี้แปลว่าฉันจะขออะไรก็ได้ตามที่ต้องการเหรอคะ” เทอิตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“ไม่ ถ้าพวกเจ้าชนะคนที่จะขอก็คือเรา พวกเจ้าต้องลงแข่งแทนเรา เข้าใจมั้ย”

“บู่~ แบบนี้พวกเราก็เหนื่อยฟรีสิ”

“ไม่หรอก หากพวกเจ้าชนะเราจะมีรางวัลให้ พวกเจ้าจะสามารถขออะไรจากเราก็ได้หนึ่งอย่าง”

“เรื่องรางวัลนั้นไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือพวกเจ้าจงอย่าทำให้องค์หญิงผิดหวัง ไปเตรียมตัวได้แล้ว องค์หญิงจะได้พักผ่อน” เอย์รินไล่ทั้งสองออกจากห้อง

“อะไรเล่า ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับองค์หญิงฮิคินั่นซะหน่อย ทำไมต้องลงแข่งแทนด้วย” เทอิทำเสียงไม่สบอารมณ์

“เธอยังดีน่า แพ้ก็ไม่เสียอะไรของฉันสิ ถ้าแพ้ขึ้นมาล่ะก็อาจารย์เอาฉันตายแน่”

“จริงด้วย งั้นเดี๋ยวฉันไปขุดหลุมเพิ่มดีกว่า” เทอินึกวิธีแกล้งอุดงเกอินออกซึ่งแน่นอนว่ากระต่ายดวงจันทร์ไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่ แล้วทั้งคู่ก็วิ่งไล่กันออกไปที่ป่าไผ่

“องค์หญิงจะขออะไรจากผู้แพ้เหรอเพคะ” เอย์รินเอ่ยถามคางุยะ

“เรายังไม่ได้คิดไว้เลย” คางุยะทอดสายตาไปที่ห้องเก็บสมบัติของตน “สมบัติน่ะ ก่อนอื่นต้องคว้ามาครอบครองให้ได้เสียก่อน แล้วจะใช้ประโยชน์จากมันอย่างไรนั้นเอาไว้คิดอ่านทีหลังก็ยังไม่สาย”

“เพคะ”

“อ้อ เอย์ริน คิดว่าคนๆ นั้นจะลงแข่งด้วยหรือเปล่า” คางุยะพูดถึงไม้เบื่อไม้เมาของตน

“คิดว่าไม่นะเพคะ หม่อมฉันเดาว่าเขาคงพูดว่าไร้สาระแล้วโยนหนังสือพิมพ์ทิ้งไปแน่”

“แบบนั้นก็ไม่สนุกสิ” คางุยะหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไปในนั้น “นำนี่ไปส่งให้เขา”

“เพคะ ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันขอตัว” เอย์รินนำหนังสือพิมพ์ออกมาฝากกระต่ายไปส่งยังบ้านอีกหลังที่ปลูกอยู่กลางป่าไผ่แห่งการหลงทาง

“ผู้ชนะสามารถสั่งให้ผู้แพ้ทำอะไรก็ได้ นั่นหมายความว่าหากไม่ได้ลงแข่งก็จะไม่ตกอยู่ภายใต้เงื่อนไขนี้ การที่องค์หญิงจะให้ ‘โมวโค’ ลงแข่งให้ได้นั้นคงประสงค์จะให้โมวโคต้องยอมเชื่อฟังพระองค์จนต้องเจ็บปวดและอับอายแน่” เอย์รินยืนพึมพำอยู่กับตัวเอง “นี่อาจจะเป็นสิ่งที่พระองค์ต้องการจากการแข่งขันครั้งนี้จริงๆ ก็ได้”

“ไร้สาระ” ที่บ้านเล็กๆ เก่าๆ กลางป่าไผ่ ‘ฟูจิวาระ โนะ โมวโค’ โยนหนังสือพิมพ์บุนบุนมารุทิ้งไปอย่างไม่ใยดี “หวังว่าไอ้การแข่งบ้าๆ นั่นจะไม่ลามมาถึงที่นี่นะ หือ? อะไร? กระต่ายเหรอ?” โมวโคสังเกตเห็นเงากระโดดขึ้นลงอยู่นอกหน้าต่าง เธอเดินออกมาเปิดประตูก็พบกับกระต่ายที่นำสาสน์ของคางุยะมามอบให้

“อะไรเนี่ย? หนังสือพิมพ์? ถ้าฉบับนี้ฉันมีแล้ว หือ? อะไรนะ” สิ่งที่หนังสือพิมพ์เล่มนี้มีต่างออกไปก็คือลายมือของคางุยะที่เขียนกำกับเอาไว้ตรงพาดหัวข่าวการแข่งขันว่า ‘เราก็จะลงแข่งด้วย’

“อ้อ นี่เป็นสาสน์ท้ารบสินะ ได้ กลับไปบอกคางุยะว่าฉันรับคำท้า แล้วถ้าฉันชนะล่ะก็เตรียมตัวกลายเป็นทาสของฉันได้เลย” ทอมบอยผู้มีร่างเป็นอมตะแสยะยิ้มออกมา นี่เป็นโอกาสอันดีของเธอแล้วที่จะได้ล้างแค้นคางุยะเสียที

 

ที่คฤหาสน์มารแดง ตอนกลางคืน คฤหาสน์ทรงตะวันตกขนาดใหญ่ทาด้วยสีแดงดุจเลือด หน้าต่างปิดอยู่ตลอดเวลาทำให้แสงอาทิตย์แทบไม่สามารถส่องเข้าไปในคฤหาสน์ได้ นับเป็นคฤหาสน์ที่สมกับเป็นที่อยู่ของแวมไพร์จริงๆ

“นายหญิงคะ น้ำชาได้แล้วค่ะ” ‘อิซาโยอิ ซาคุยะ’ หัวหน้าคนใช้แห่งคฤหาสน์มารแดงยกชุดน้ำชามาเสิร์ฟให้กับนายของตน

“ซาคุยะ อ่านนี่สิ” ‘เรมิเลีย สการ์เลต’ ส่งหนังสือพิมพ์ของอายะให้คนรับใช้ของตน ซาคุยะยืนอ่านนิ่งอยู่จนจบก็เดาความคิดของแวมไพร์เจ้าของคฤหาสน์ได้

“นายหญิงจะให้ฉันลงแข่งสินะคะ”

“ใช่แล้ว จริงๆ ฉันก็อยากลงแข่งเองอยู่หรอกแต่การแข่งขันจัดขึ้นในตอนกลางวัน” แวมไพร์ที่รูปร่างเหมือนเด็กสาวในชุดเดรสสีชมพูอ่อนมองทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง แน่นอนว่าสมรรถภาพร่างกายของแวมไพร์นั้นอยู่ในระดับที่สูงมากจนการวิ่งเร็วนั้นนับเป็นเรื่อง่ายดายก็จริงแต่พวกเขาก็มีจุดอ่อนคือแสงอาทิตย์และฝน

“เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะพยายามเอาชนะการแข่งขันครั้งนี้ให้ได้”

“ไม่ใช่พยายามแต่ต้องชนะให้ได้ เธอเป็นคนรับใช้ของฉัน อย่าทำให้ฉันขายหน้า”

“ทราบแล้วค่ะ”

“อ้อ ฉันจะให้ ‘เหม่ยหลิง’ ลงแข่งด้วย” เรมิเลียพูดถึงยามเฝ้าประตูคฤหาสน์

“นายหญิงคะ ฉันว่าการฝากความหวังไว้กับเหม่ยหลิงนี่...” สาวใช้ผมเงินทำหน้าไม่เห็นด้วย

“ซาคุยะ ยังไงซะเหม่ยหลิงก็เป็นโยวไค กำลังของเขามีมากกว่ามนุษย์อย่างเธอ อย่าได้ประเมินเหม่ยหลิงต่ำไปนัก ที่สำคัญลงแข่งสองคนก็เป็นการเพิ่มโอกาสชนะด้วย”

“ทราบแล้วค่ะ ฉันจะไปบอกเหม่ยหลิงให้รู้” ซาคุยะโค้งศีรษะให้เรมิเลียแล้วเดินลงไปที่ประตูรั้วของคฤหาสน์ ที่นั่น ‘หง เหม่ยหลิง’ โยวไคผมแดงยาวในชุดกี่เพ้าสีเขียวกำลังยืนประจำการอยู่

“เหม่ยหลิง”

“คะ ซาคุยะซัง”

“อีกสามวันข้างหน้าจะมีการแข่งวิ่งมาราธอนจากเรือนนิรันด์ไปที่ศาลเจ้าฮาคุเรย์ นายหญิงต้องการให้เราสองคนลงแข่งด้วย”

“เอ๋ แต่ว่าถ้าฉันลงแข่งแล้วใครจะปกป้องประตูรั้วนี่ล่ะ”

“ปกป้องประตูรั้ว? เธอเคยทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ ถ้าจำไม่ผิดฉันเห็นจอมเวทย์ขาวดำบุกเข้านอกออกในคฤหาสน์นี้ได้อย่างกับเป็นบ้านของตัวเอง” ซาคุยะตอกย้ำเรื่องที่เหม่ยหลิงไม่สามารถหยุดมาริสะและปล่อยให้เธอเข้าไปขโมยหนังสือจากในห้องสมุดใต้ดินเป็นประจำ

“เอ่อ... แหม ขนาดท่าน ‘แพทจูลี่’ วางกับดักตั้งเยอะแยะยังหยุดไม่อยู่เลย แล้วฉันจะทำได้ยังไงล่ะ”

“หน้าที่ของเธอคือคอยจัดการผู้บุกรุก เธอก็ต้องทำหน้าที่นั้นให้สำเร็จ ไม่มีการแก้ตัว”

“ซาคุยะซังก็หยุดพวกนั้นไม่อยู่เหมือนกันนี่นา” เหม่ยหลิงแอบบ่นอุบอิบ

“เธอพูดอะไรหรือเปล่า”

“ปละ... เปล่าค่ะ” เหม่ยหลิงปฏิเสธเป็นพัลวันเมื่อเห็นว่าดวงตาของซาคุยะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง แม้ซาคุยะจะเป็นมนุษย์ขณะที่ตัวเองเป็นโยวไคแต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เหม่ยหลิงกลัวซาคุยะนั่นคือความสามารถในการควบคุมมิติเวลา

“เอาเป็นว่าเตรียมร่างกายไว้ให้พร้อม เราต้องไม่ทำให้นายหญิงอับอายขายหน้า”

 

สามวันผ่านไป ในที่สุดวันแห่งการแข่งขันก็มาถึง เรือนนิรันด์ที่เคยเงียบสงบกลับพลุกพล่านด้วยบรรดาผู้แข่งขันและผู้ชม เหล่ากระต่ายที่อาศัยอยู่ในป่าไผ่รับหน้าที่นำทางทุกคนไปยังเรือนนิรันด์ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้น

“สวัสดีค่ะทุกท่าน ขอต้อนรับเข้าสู่การแข่งขันเกนโซเคียวมินิมาราธอน ดิฉันชาเมย์มารุ อายะจะทำหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการตลอดการแข่งขันครั้งนี้นะคะ” อายาะกรอกเสียงใส่ไมโครโฟนซึ่งถูกส่งผ่านไปยังลำโพงที่ติดอยู่รอบเรือนนิรันด์ “มีผู้สนใจเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้มากจริงๆ นะคะ อ๊ะ นั่นผู้จัดการแข่งขันทั้งสามคนนี่คะ สวัสดีค่ะ การที่มีผู้เข้าร่วมการแข่งขันมากขนาดนี้ ในฐานะผู้จัดแล้วรู้สึกยังไงมั่งคะ”

“ผู้จัด? เฮอะ ถ้าจะถามความรู้สึกของผู้จัดล่ะก็เธอถามผิดคนแล้วมั้ง” เรย์มุมองเข้าไปในเรือน สายตาจ้องเขม็งไปที่ยูคาริซึ่งโบกมือกลับมาแบบไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“ถ้าอย่านั้นคิดว่าการแข่งขันครั้งนี้ใครเป็นตัวเก็งคะ”

“ไม่รู้สิ แล้วเธอล่ะไม่ลงแข่งเหรอ ไหนคุยนักคุยหนาว่าเร็วที่สุดในเกนโซเคียวไง”

“เอ่อ... ถ้าเรื่องบินล่ะก็ใช่อยู่หรอกแต่เรื่องวิ่งนี่เทนกุอีกาอย่างฉันไม่ถนัด ต้องเป็นเทนกุหมาป่าขาวโน่น” อายะชี้ไปที่ ‘อินุบาชิริ โมมิจิ’ เทนกุหมาป่าขาวผู้รับหน้าที่ตรวจตราความสงบบนภูเขาโยวไค “วันนี้ฉันขอรับหน้าที่เป็นพิธีกรอย่างเดียวดีกว่า”

“เอาเหอะ รีบๆ แข่งให้จบๆ ไปซักทีดีกว่า”

“นี่ เจ้ากัปปะ เครื่องนี่คืออะไรเหรอ” เสียงของคางุยะที่กำลังสนใจอุปกรณ์ที่ยูคารินำมาจากโลกภายนอกดังออกมาถึงนอกเรือน

“นั่นมันจอฉายภาพ ข้างนอกนั่นจะมีเทนกุสี่ตนเป็นตากล้องคอยถ่ายภาพการแข่งขัน ภาพจากกล้องจะส่งมาที่จอนี่ทำให้พวกเราได้ติดตามการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้” ‘คาวาชิโระ นิโตริ’ กัปปะผู้เชี่ยวชาญเรื่องอุปกรณ์อิเล็กทรอนิคส์อธิบายไปพลางประกอบอุปกรณ์ต่างๆ เข้าด้วยกัน

“แล้วนี่ล่ะ”

“อ๊ะ! อย่าจับนะ!” กัปปะสาวน้อยในชุดสีฟ้าอ่อนสวมหมวกแก็ปสะพายเป้ใบใหญ่รีบร้องห้าม “นั่นมันเสาสัญญาณสำหรับรับภาพและเสียง”

“แบบนี้แปลว่าเราก็คุยกับทุกคนได้สิ”

“ก็ได้อยู่หรอกแต่ก็ต้องเอากล้องกับไมค์เข้าไปใกล้ๆ ซึ่งก็คงจะทำไม่ได้หรอก มันอันตรายเกินไป”

“แล้วเสียงจากที่นี่จะไปถึงพวกที่แข่งหรือเปล่า” คางุยะยังไม่หายสงสัย

“ได้เฉพาะกรรมการเท่านั้น” นิโตริชี้ไปที่โต๊ะซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าของจอภาพ “ที่นี่มีไมค์แค่ตัวเดียว เสียงที่พูดจะไปออกลำโพงที่ตากล้องสะพายไว้ที่เอวเหมือนไมค์ที่อายะใช้”

“ท่าทางยุ่งยากน่าดูเลยนะ ใกล้เสร็จหรือยัง” อายะเข้ามาดู

“เสร็จแล้วๆ ที่เหลือก็แค่ต่อกับแหล่งพลังงานนิวเคลียร์ใต้พิภพ” ทันทีที่เสียบปลั๊ก หน้าจอขนาดใหญ่ก็ฉายภาพจากกล้องโดยแบ่งเป็นสี่จอ “เรียบร้อย”

“เอาล่ะค่ะ ตอนนี้ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว ท่านผู้ชมสามารถรับชมการแข่งขันได้จากจอภาพภายในเรือนนิรันด์ ส่วนผู้เข้าแข่งขันขอให้ไปเตรียมตัวที่หน้าเรือนนะคะ” อายะบินออกมาข้างนอกพร้อมกับพวกพ้องเทนกุอีกาที่ตามออกมาถ่ายทอดสดจากบนฟ้า “เพื่อให้การแข่งขันเป็นไปอย่างยุติธรรม เราได้รับเกียรติจากท่าน ‘ชิคิเอย์กิ ยามะซานาดู’ ยามะ (ยมบาล) ผู้พิพากษาสูงสุดแห่งเกนโซเคียวมาเป็นกรรมการตัดสิน ท่านเอย์กิจะนั่งชมการแข่งขันจากในเรือนและประกาศคำตัดสินผ่านทางไมโครโฟนที่อยู่ที่โต๊ะของท่าน”

“ไม่ต้องห่วง ต่อหน้าความสามารถในการจำแนกผิดถูกของเรา การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นไปอย่างบริสุทธิ์ยุติธรรมที่สุด” ยามะผมเขียวพูดผ่านไมโครโฟน

“ถ้าอย่างนั้นเรามาฟังกติกากันก่อนนะคะ เชิญท่านเอย์กิค่ะ”

“การแข่งขันนี้เป็นการแข่งวิ่ง ดังนั้นห้ามใช้วิธีการอื่นใดนอกจากการวิ่งหรือเดินเท่านั้น การกระโดด, บิน, ว่ายน้ำ หรือการเคลื่อนย้ายชั่วพริบตาถือว่าฝ่าฝืนกฎและจะถูกปรับแพ้ทันที เส้นทางการวิ่งให้เริ่มจากเรือนนิรันด์ผ่านป่าไผ่แห่งการหลงทางออกไปยังหมู่บ้านมนุษย์ขึ้นไปตามเส้นทางโยวไค ไปสิ้นสุดที่ศาลเจ้าฮาคุเรย์ ใครวิ่งออกนอกเส้นทางจะถูกปรับแพ้ ส่วนเรื่องการต่อสู้นั้นอนุญาตให้ใช้ยันต์คาถาได้แต่เราขอห้ามทำการต่อสู้เมื่อเข้าเขตหมู่บ้านมนุษย์”

“มีใครสงสัยอะไรมั้ยคะ” อายะถามผู้เข้าแข่งขัน

“ใช้พลังหยุดเวลาได้หรือเปล่า” ซาคุยะยกมือถาม

“ไม่ได้ การเคลื่อนไหวที่สายตามองตามไม่ทันถือว่าเป็นการเคลื่อนย้ายชั่วพริบตา”

“ไม่มีใครถามอะไรอีกใช่มั้ยคะ ถ้าอย่างนั้นทุกคนมายืนหลังเส้นนี้” อายะโบกพัดใบเมเปิลสร้างสายลมกรีดไปตามพื้นเป็นเส้นตรง ผู้เข้าแข่งขันทุกคนต่างมายืนชิดเส้นเริ่มต้น ‘อุทสึโฮะ เรย์อุจิ’ โยวไคอีกาแห่งนรกผู้บินขึ้นไปพร้อมกับชูแขนขวาที่เป็นกระบอกปืนใหญ่ขึ้นฟ้า

“เตรียมตัว... ระวัง... ไป!”



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน ตอนที่ 3 : วันเริ่มการแข่งขัน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 302 , โพส : 2 , Rating : 0% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 2 : ความคิดเห็นที่ 32
ตายกันหมดแน่ๆตอนเริ่มต้องมีอะใรเกิดขึ้นแน่
PS.  ก่อนทำคิดก่อนทำ จงนำใจเขาใส่ใจเรา
Name : AnimeLovers < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AnimeLovers [ IP : 110.168.196.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2556 / 12:06
# 1 : ความคิดเห็นที่ 11
 อ้าว จะโกงเหรอ ซาคุยะจัง

อืม ให้วิ่งหรือเดินเท่านั้น แต่ให้ใช้คาถาได้ อืม เฮ้ย  ไม่ตายหมดเหรอครับ

PS.  KIG starter ผมคือแฮกเกอร์ที่จะรับทุกข้อมูลแห่งความคิดและแพร่จินตนาการให้ระบาดไปทั่วเน็ตเวิร์ก
Name : bbsaver < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bbsaver [ IP : 125.26.218.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2555 / 21:28

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android