คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน

ตอนที่ 10 : จอมกลยุทธ์เก้าหาง


     อัพเดท 5 เม.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: โทโฮ, Touhou
ผู้แต่ง : SCORPIO KID. ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SCORPIO KID.
My.iD: https://my.dek-d.com/asmodeus
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 17 Overall : 1,965
41 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 22 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน ตอนที่ 10 : จอมกลยุทธ์เก้าหาง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 239 , โพส : 3 , Rating : 0% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


แม้นี่จะได้ชื่อว่าเป็นการแข่งวิ่งที่ควรจะวัดกันด้วยความเร็วของฝีเท้าก็ตามแต่ในความเป็นจริงกลับเป็นอะไรที่ผิดเพี้ยนไปมาก ชัยชนะอาจได้มาด้วยวิธีการอื่นนอกจากการวิ่ง บางคนใช้ความเร็วเพื่อทิ้งห่าง บางคนใช้พลังเพื่อกำจัดคู่แข่ง ขณะที่ยังมีบางคนที่เลือกใช้มันสมองเข้าว่า อย่างเช่นรันกับเชนที่เลือกวิ่งทางอ้อมแทนที่จะวิ่งตรงไปเหมือนคนอื่น

“ท่านรันทำไมวิ่งออกมาทางนี้ล่ะ แบบนี้ไม่เสียเวลาแย่เหรอ” เชนเอ่ยถามนายของตน จิ้งจอกเก้าหางในชุดคลุมยาวคล้ายนักบวชเผยอยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

“เจ้านึกดูให้ดีสิเชน การแข่งขันครั้งนี้อนุญาตให้ใช้ยันต์โจมตีได้ ฉันเชื่อว่าจะต้องมีพวกที่ใช้วิธี ‘กำจัดคู่แข่ง’ อยู่แน่ๆ แล้วถ้าเราวิ่งไปทางเดียวกับพวกนั้นก็คงไม่แคล้วจะโดนเล่นงานเอาได้”

“อ๋อ ท่านรันเลยเลี่ยงออกมาทางอ้อมนี่”

“ถูกแล้ว เส้นทางที่ไม่มีใครใช้นี้กลับกลายเป็นทางสะดวกที่ช่วยให้เราวิ่งได้อย่างปลอดภัย ดีไม่ดีเราอาจไปถึงหมู่บ้านมนุษย์ได้เร็วกว่าพวกที่ไปทางตรงก็ได้”

“ว้าว ท่านรันสุดยอดไปเลย”

“หึ ท่านยูคาริเคยบอกเอาไว้ว่าสิ่งสำคัญในการแข่งขันครั้งนี้คือสติปัญญา เป็นจริงอย่างที่ท่านว่า” ทั้งสองวิ่งไปตามทางเรื่อยๆ พักหนึ่งเชนก็สังเกตเห็นใครกำลังยืนหันรีหันขวางอยู่ข้างหน้า

“อ๊ะ! ท่านรัน นั่นมัน...”

“เทนกุหมาป่าขาว ‘อินุบาชิริ โมมิจิ’” รันดูจากรูปร่างของอีกฝ่ายที่มีหูและหางเหมือนสุนัขสีขาวกับสวมชุดของเผ่าเทนกุ ในมือสวมโล่กับถือดาบขนาดใหญ่ “ทำไมมาอยู่ที่นี่ หรือว่ายัยนั่นก็เลือกใช้ทางอ้อมเหมือนกัน”

“เอาไงดีคะท่านรัน จะชิงลงมือก่อนหรือเปล่า” แต่ดูเหมือนแผนการของเชนจะเป็นหมันตั้งแต่ต้น โมมิจิที่ได้ยินเสียงและได้กลิ่นของรันกับเชนหันมายังต้นตอ สายตาคมกริบที่สามารถมองเห็นในระยะไกลเหลือเชื่อจ้องเขม็งมาที่ทั้งสอง

“จิ้งจอกเก้าหางกับเนโกะมาตะงั้นเหรอ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรู้ตัวแล้ว รันก็เดินออกมาเผชิญหน้ากับโมมิจิ เธอพยายามรักษาท่าทีให้สงบพร้อมกับหยั่งท่าทีของอีกฝ่ายไปในตัว

“แปลกจริง ไม่นึกว่าจะมาเจอกับเธอในที่แบบนี้ได้นะ ทำไมไม่ไปตามเส้นทางเดียวกับคนอื่นล่ะ”

“ตอนแรกก็ว่าจะไปอยู่หรอกแต่พอเห็นพวกที่อยู่ข้างหน้าพากันบาดเจ็บหมดสภาพกันแล้วฉันเลยเลี่ยงออกมาทางที่น่าจะปลอดภัยนี่”

“โห รันอดทึ่งกับความคิดของโมมิจิไม่ได้ นอกจากเธอแล้วยังมีผู้ที่คิดแบบนี้อยู่อีก “แล้วนี่มายืนหันรีหันขวางอะไรอยู่ล่ะ อย่าบอกนะว่านอกจากเธอแล้วยังมีคนอื่นที่มาทางนี้อีก”

“เปล่า แต่ฉัน...” โมมิจิหน้าเจื่อนลงไปหน่อย รันเลิกคิ้วด้วยความสงสัยว่าอะไรที่ทำให้เทนกุหมาป่าขาวตนนี้หยุดฝีเท้าของตน “ฉันกำลังมองดูว่าจะไปทางไหนดีอยู่”

“โมมิจิ... หรือว่าเธอ...” รันอ่านท่าทีของอีกฝ่ายแล้วสรุปออกมาว่า “หลงทางงั้นเหรอ?”

“มะ... ไม่ใช่... ฉันแค่ไม่เคยออกจากภูเขาโยวไคก็เลยไม่รู้จักเส้นทางเท่านั้นเอง”

“ไอ้นั่นแหละเขาเรียกว่าหลงทาง... ช่างเถอะ พยายามเข้าก็แล้วกัน ไปกันเถอะเชน” รันวิ่งนำภูติรับใช้ของตนไปต่อ แต่ไปได้ไม่นานเธอก็หยุดฝีเท้าลง

“เธอจะตามพวกฉันมาทำไม” เธอหันไปถามโมมิจิ

“พวกเธอรู้เส้นทางดีใช่มั้ยล่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันตามเธอไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ออกจากป่านี่ได้เอง”

‘ฮึ่ม แบบนี้ท่าจะไม่ดี โมมิจิเป็นเทนกุที่มีหน้าที่ลาดตระเวนรักษาความปลอดภัยบนภูเขา ฝีเท้าที่ใช้ในการวิ่งไล่หรือส่งข่าวรายงานให้เทนกุตนอื่นรู้นั่นเรากับเชนคงแซงไม่ได้แน่’

“ท่านรันคะ”

“... เชน เจ้าล่วงหน้าไปก่อน เราจะขวางโมมิจิเอาไว้”

“เอ๋? แล้วท่านรันจะตามทันเหรอคะ?”

“เราลงแข่งแทนท่านยูคาริ ขอเพียงคนใดคนหนึ่งชนะได้ก็พอ เจ้าจงไปตามเส้นทางนี้” รันกระซิบสั่งอะไรบางอย่างกับเชน

“ทราบแล้วค่ะ” เนโกะมาตะรับคำแล้วออกวิ่งไปสุดฝีเท้า โมมิจิทำท่าจะตามไปแต่กลับโดนรันยิงลำแสงเวทย์มนต์ขวางเอาไว้

“ถ้าพูดถึงฝีเท้าแล้วเธอคงเหนือกว่าเชน ดังนั้นฉันต้องให้เชนนำหน้าไปให้ไกลที่สุด หรืออีกนัยหนึ่งก็คือฉันต้องขวางเธอเอาไว้ให้นานที่สุด”

“เปล่าประโยชน์น่า ขอแค่ฉันรู้ว่าแมวตัวนั้นวิ่งไปทางไหนก็พอแล้ว” โมมิจิใช้ความสามารถในการมองเห็นจากระยะไกลมองตามหลังเชนไปแต่เธอกลับไม่พบร่างของเนโกะมาตะ

“หึๆๆ ไม่ได้ผลหรอก ฉันบอกให้เชนวิ่งสลับเส้นทางไปมาเพื่อไม่ให้เธอรู้ทิศทางที่แท้จริง” รันรวบรวมพลังเวทย์ของตนเตรียมทำศึก “ระหว่างที่สู้กับฉันอยู่นี่เธอจะมีปัญญาจับตามองเชนไปได้ตลอดหรือเปล่านะ”

“บ้าจริง” โมมิจิจะวิ่งหนีจากรันไปแต่จิ้งจอกเก้าหางก็ไม่ยอมเปิดช่องให้

“Fox – Tanuki Youkai Laser (เลเซอร์แห่งภูติจิ้งจอกและทานุกิ)” ลำแสงเวทย์สีแดงและน้ำเงินจำนวนมากพุ่งออกมาจากมือของรันตรงเข้าใส่โมมิจิ เทนกุหมาป่าขาววิ่งหลบไปพลางใช้โล่ป้องกันส่วนที่หลบไม่พ้น โมมิจิพะว้าพะวงอยู่กับการตรวจจับเส้นทางที่เชนวิ่งออกไปจนไม่มีสมาธิตอบโต้กลับซึ่งนั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนที่รันวางไว้ แม้จุดประสงค์หลักจะเป็นการขวางโมมิจิเพื่อให้เชนหนีไปได้แต่เธอก็ไม่ทิ้งเป้าหมายที่จะจัดการเทนกุหมาป่าขาว ถึงกระนั้นทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นไปอย่างราบรื่นนัก การต่อสู้ดำเนินไปได้สักพักรันก็รู้สึกผิดสังเกตกับท่าทีของโมมิจิ

‘แปลก... ท่าทางเร่งร้อนของโมมิจิหายไปแล้ว ทำไมกัน’ รันลองหยุดการโจมตีของตน โมมิจิก็ยังไม่มีทีท่าจะไล่ตามแต่กลับยืนเผชิญหน้ากับเธอ

“เป็นอะไรไป ตัดใจที่จะไล่ตามแล้วเหรอ”

“ฉันไม่จำเป็นต้องใจร้อนหรอก” โมมิจิทำจมูกฟุดฟิดพร้อมกับมองไปทางที่เชนอยู่ “เพราะตอนนี้ลูกแมวของเธอหยุดวิ่งไปแล้ว”

“เกิดอะไรขึ้น” รันถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“จะว่าไงดี... ตอนนี้ฉันเห็นแมวสองตัวกำลังทะเลาะกันอยู่น่ะ”

“โอริน!” รันเดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นและมันก็เป็นไปตามที่เธอคิด ตอนนี้เชนที่วิ่งลัดเลาะไปตามที่รันสั่งกำลังเผชิญหน้าอยู่กับโอรินที่เร่งฝีเท้าชดเชยเวลาที่เสียไป

“อย่ามาเกะกะขวางทางฉันนะ ยัยแมวน่ารำคาญนี่”

“แง้ว! ไม่ได้ ท่านรันสั่งให้ฉันวิ่งอย่างนี้ เธอนั่นแหละหลีกไปนะ”

“หนอย ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่องก็ต้องใช้กำลังกันล่ะ” รินไสรถของตนเข้าจะชนแต่เชนก็หลบออกมาได้ เธอล้วงเอายันต์คาถาออกมา

“Phoenix Spread Wings” เปลวเพลิงลุกเป็นทางพุ่งตรงไปยังโอรินแต่โยวไคกงล้อเพลิงกลับยืนนิ่งเฉย เปลวเพลิงของเชนพุ่งเข้าคลอกร่างของรินอย่างง่ายดายแต่...

“แค่นี้เองเหรอ เปลวไฟของเธอน่ะ” รินยืนนิ่งท้าทายความร้อนของเปลวเพลิงจนมันดับไปเอง “แค่นี้เทียบกับไฟนรกที่ฉันต้องคอยเติมเชื้อเพลิงมาตลอดไม่ได้หรอก”

“งะ... งื้อ...” เชนที่รู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ทำท่าจะวิ่งหนีแต่โอรินไม่ยอมให้จบแค่นี้

“Spleen Eater (ผู้กัดกินม้าม)” ดวงวิญญาณอาฆาตหกดวงปรากฏออกมาล้อมรอบตัวเชนเอาไว้ก่อนจะม้วนวนเข้าหาเป้าหมายแล้วระเบิดทำลายตัวเอง

“แง้ว!!!”

“เชน!” รันที่ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเชนก็อยู่เฉยไม่ไหว เธอรีบวิ่งไปทางต้นเสียงนั้นทันที

“จะไปไหน” คู่กรณีของรันไม่ยอมให้เธอจากไปง่ายๆ คมดาบของโมมิจิฟาดเข้าใส่รันที่โยกตัวหลบได้แบบเส้นยาแดง “สถานการณ์พลิกกลับแล้ว คราวนี้ฉันจะเป็นฝ่ายขวางเธอบ้างล่ะ”

“หลีกไป!” รันเข้าเล่นงานโมมิจิ ความเป็นห่วงเชนทำให้เธอไม่มีสมาธิมากเท่าที่ควร ยิ่งได้ยินเสียงร้องของเชนก็ยิ่งเร่งให้เธอร้อนรนหนักเข้าไปใหญ่

“โอ้! โดนรถอัดติดกับต้นไผ่แบบนั้นเจ็บน่าดูเลยนะ” รันไม่มีความสามารถมองไกลเหมือนโมมิจิจึงไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าคำพูดนั้นจริงหรือไม่ แต่เสียงร้องโหยหวนนั้นบอกเธอได้ว่าเชนไม่ปลอดภัยแน่

“เอายังไง จะล้มฉันให้ได้แล้วไป หรือจะไปแล้วโดนฉันล้ม” โมมิจิยิ้มเยาะ “ตามสบายนะ แต่เรื่องสู้ถ่วงเวลาน่ะฉันถนัดอยู่แล้ว”

“...” รันยืนทำหน้าลำบากใจ พักหนึ่งเธอก็ตัดสินใจยอมแพ้ จิ้งจอกเก้าหางคุกเข้าลงกับพื้นพร้อมกับเอ่ยคำขอร้อง “เข้าใจแล้ว ฉันยอมแพ้ ฉันจะบอกทางไปศาลเจ้าฮาคุเรย์ให้ ขอร้องล่ะ ให้ฉันไปหาเชนเถอะ”

“ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าเธอไม่ได้หลอกฉัน เธออาจจะแกล้งบอกทางไปที่อื่นก็ได้”

“ลองมองไปทางด้านหลังของฉันสิ ศาลเจ้าฮาคุเรย์อยู่ทางนั้นนั่นแหละ” รันให้คำตอบ โมมิจิใช้พลังมองข้ามไปจนพบศาลเจ้าอยู่จริง เธอมองกลับมาที่รันซึ่งยังคงนั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่เหมือนเดิม

“ฉันก็ไม่อยากเสียเวลามากนักหรอก” โมมิจิชี้ดาบมาที่รัน “เธอห้ามขยับไปไหนจนกว่าจะไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของฉันอีก”

“ได้” รันรับคำ โมมิจิรีบวิ่งผ่านรันไปทางด้านหลัง จิ้งจอกเก้าหางนั่งคุกเข่านิ่งจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของโมมิจิแล้วเธอจึงรีบวิ่งไปหาเชน แล้วภาพที่ได้เห็นนั้นทำเอาเปลวไฟแห่งโทสะของรันลุกโชนขึ้นเต็มพิกัด ร่างของเชนนั่งกองอยู่กับพื้นในสภาพโดนรถเข็นของโอรินอัดอยู่กับต้นไผ่

“เชน!” รันวิ่งเข้าหาโอริน หมัดของเธอชกเข้าใส่อีกฝ่ายจนกระเด็นออกไป

“ทะ... ท่าน... รัน...”

“เชน... โอริน! แก!!!” รันแยกเขี้ยวคำรามออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว นี่คือจุดที่เธอต่างจากยูคาริ รันนั้นรักและห่วงใยภูติรับใช้ของตนและเธอจะไม่อภัยให้มครก็ตามที่มาทำร้ายเชน โอรินสัมผัสถึงพลังของรันก็ถึงกับขนลุกซู่ทั้งร่าง เธอรู้ได้ทันทีว่าการต่อสู้กับจิ้งจอกเก้าหางที่กำลังโกรธอยู่นั้นไม่เป็นผลดี ที่สำคัญคือเธอไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ โยวไคกงล้อเพลิงรีบเข็นรถของตนหนีออกไปจากจุดนั้นสุดฝีเท้า รันไม่คิดจะไล่ตามไป เธอหันกลับมาดูอาการของเชนที่บาดเจ็บสาหัสอยู่

“ท่าน... รัน...”

“อยู่เฉยๆ นะเชน” รันถ่ายพลังเวทย์ในตัวให้กับภูติรับใช้ของตน ร่างกายของเชนค่อยๆ ฟื้นฟูตัวเองขึ้นมาทีละนิดๆ จนกระทั่งกลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิม

“ขอโทษค่ะท่านรัน ฉันสู้โยวไคตัวนั้นไม่ได้จริงๆ”

“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก โยวไคจากใต้พิภพส่วนใหญ่ก็มีแต่พวกแข็งแกร่งอยู่แล้ว” รันประคองเชนให้ลุกขึ้น “แต่ถึงจะแข็งแกร่งยังไง ถ้าเราสองคนร่วมมือกันยัยนั่นก็สู้ไม่ได้หรอก ไปกันเถอะเชน”

“ค่ะ” เชนเองก็อยากจะเอาคืนเหมือนกัน “อ้อ ท่านรันคะ แล้วเทนกุตัวนั้นล่ะ”

“โมมิจิน่ะเหรอ วิ่งไปทางศาลเจ้าก่อนแล้ว” รันชี้มือไปทางที่เธอบอกกับโมมิจิ เชนมองตามไปด้วยสีหน้าฉงน

“แต่ศาลเจ้าฮาคุเรย์ไม่ได้อยู่ทางนั้นนี่คะ”

“แน่นอน ใครมันจะไปบอกทางที่ถูกต้องให้คู่แข่งรู้กัน” รันยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา “ทางที่ฉันบอกน่ะคือทางไปศาลเจ้าโมริยะต่างหาก”

“โอ้ ท่านรันฉลาดสุดยอดเลย” รันได้ยินคำชมก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม

“บอกแล้วไง การแข่งขันครั้งนี้สิ่งสำคัญคือสติปัญญา”



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน ตอนที่ 10 : จอมกลยุทธ์เก้าหาง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 239 , โพส : 3 , Rating : 0% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 37
โมมิจิจ๋าเธออยู่บนภูเขาโยวใคแล้วจำสารเจ้านั่นไม่ใด้ยังใงแล้วซุยกะล่ะ
PS.  ก่อนทำคิดก่อนทำ จงนำใจเขาใส่ใจเรา
Name : AnimeLovers < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AnimeLovers [ IP : 110.168.196.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2556 / 12:46
# 2 : ความคิดเห็นที่ 15
 สมกับเป็นจิ้งจอกเก้าหางน่ะ รัน

ปล. แต่ถ้าเกิดเผอิญเขาหลงแล้วไปเจอศาลเจ้าฮาคุเรย์ล่ะ เอาไง?

PS.  KIG starter ผมคือแฮกเกอร์ที่จะรับทุกข้อมูลแห่งความคิดและแพร่จินตนาการให้ระบาดไปทั่วเน็ตเวิร์ก
Name : bbsaver < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bbsaver [ IP : 125.26.220.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2555 / 19:43
# 1 : ความคิดเห็นที่ 8
ฉลาดสมกับเป็นจิ้งจอกเก้าหางเลยนะรัน

ปล.เชนโมเอ้~
PS.  ...หากไร้ซึ่งความทุกข์คนเราจะรับรู้ถึงความสุขได้อย่างไร...
Name : kaisajang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaisajang [ IP : 1.4.142.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 00:15
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android