ความอยากรู้อยากเห็น

  • 100% Rating

  • 7 Vote(s)

  • 28,505 Views

  • 749 Comments

  • 665 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    63

    Overall
    28,505

ตอนที่ 2 : ตำนานสยองขวัญของโรงเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1490
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    2 ส.ค. 54

เช้าวันเปิดภาคการศึกษาอันวุ่นวาย เป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่เหล่าครูบาอาจารย์ต้องคอยควบคุมให้นักเรียนที่มักจะมีเรื่องตอนปิดเทอมมาเม้าท์ให้กันฟังอยู่ในความสงบเวลาเข้าแถวหน้าเสาธง ส่วนอาจารย์ที่ดูแลนักเรียนชั้นม.1 และม.4 ก็ต้องคอยดูแลให้นักเรียนใหม่เข้าแถวถูกห้องของตน เศรษฐ์เองก็ต้องดูแลนักเรียนห้องม.4/2 เขาเดินเช็คชื่อนักเรียนในแถวเพื่อดูว่ามีใครเข้าผิดแถวหรือไม่ เมื่อไม่มีอะไรผิดพลาดและพิธีการหน้าเสาธงจบลง เขาเดินนำนักเรียนขึ้นห้องเพื่อโฮมรูม

สวัสดีครับนักเรียนทุกคน ผม เศรษฐ์ ธาราราษฎ์ อาจารย์ประจำชั้นม.4/2 และเป็นอาจารย์สอนวิชาชีววิทยาด้วย หลายคนในห้องนี้เป็นนักเรียนใหม่ อาจต้องใช้เวลาปรับตัวกับสภาพแวดล้อมสักพัก ใครที่เป็นนักเรียนเก่าก็ฝากดูแลเพื่อนใหม่ด้วยนะครับ.........” การโฮมรูมดำเนินต่อไปราว 10 นาทีก่อนเศรษฐ์จะบอกจบการโฮมรูม “อ้อ เกือบลืมไป” เขาพูดก่อนเดินออกจากห้อง “อาคารเก่าที่อยู่ทางตะวันตกนั่นเป็นที่ห้ามเข้านะครับ นักเรียนใหม่อาจจะยังไม่รู้ นักเรียนเก่าช่วยเตือนกันด้วยนะครับ”

เวลาผ่านไปครึ่งเทอม นักเรียนในห้องและเศรษฐ์สนิทกันมากขึ้น ด้วยบุคลิกและนิสัยเป็นกันเองของเศรษฐ์ทำให้นักเรียนกล้านำเรื่องต่างๆมาปรึกษากับเขา ทั้งเรื่องการเรียนและเรื่องส่วนตัว ทุกครั้งที่มีนักเรียนมาปรึกษาเรื่องอะไรก็ตาม เศรษฐ์จะวางมือจากงานที่ทำอยู่และหันมาฟังปัญหาที่นักเรียนนำมาปรึกษาอย่างตั้งอกตั้งใจ ทำให้นักเรียนต่างรู้สึกว่าเศรษฐ์ให้ความสำคัญกับปัญหาของพวกเขาจริงๆ และนั่นทำให้เศรษฐ์เป็นที่รักของนักเรียนมากขึ้น
         

วันหนึ่งนักเรียนหญิงคนหนึ่งมาพบเขาที่ห้องพักครู

อาจารย์ขา หนูมีเรื่องอยากถามหน่อยน่ะค่ะ อาจารย์สะดวกหรือเปล่าคะ”

สะดวกครับ เชิญเลยครับ” เศรษฐ์ตอบพร้อมกับวางมือจากการตรวจการบ้าน เขานึกชมเด็กคนนี้ในใจว่าเป็นคนมีมารยาท รู้จักถามว่าสะดวกหรือไม่ก่อน

“คือ...หนูอยากรู้ว่า” เด็กสาวลดระดับเสียงลง ที่โรงเรียนนี้มีพวก...ตำนานสยองขวัญอะไรอย่างนี้รึเปล่าคะ”

เศรษฐ์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ไม่มีหรอกครับ พวกตำนานเรื่องเล่าอะไรนั่นคงมีแต่ในภาพยนต์หรือการ์ตูนนั่นแหละครับ หรือไม่งั้นก็เป็นพวกเรื่องที่คนแต่งขึ้นมาเล่าสู่กันฟังน่ะครับ.... ทำไมเหรอครับ”

อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ หนูแค่เป็นพวกชอบทดสอบความกล้าน่ะค่ะ”

ปกตินักเรียนรุ่นคุณควรจะให้ความสำคัญกับการทดสอบความรู้ของตัวเองมากกว่านะครับ” เศรษฐ์แหย่ “ว่าไงครับ คุณวางแผนเตรียมตัวสอบเอนทรานซ์ไว้หรือยัง”

โห อาจารย์อ่ะ อย่าพูดเรื่องนี้ดิ เครียดเลยนะเนี่ย” เด็กสาวโวย “ว่าแต่ อาจารย์เคยได้ยินเรื่อง 'โครงกระดูกในห้องเรียนชีวะมั้ยคะ' “

ไม่ครับ ทำไมเหรอครับ”

เขาว่ากันว่า ตอนกลางคืนตู้เก็บโครงกระดูกจำลองจะสั่นแล้วก็มีเสียง อือ อือ ดังออกมาจากโครงกระดูกนั่นด้วย เขาว่าเป็นวิญญาณเจ้าของกระดูกที่ไม่ได้ไปผุดไปเกิดร้องไห้ทรมาน”

มันก็คือ 'เขาว่า' ใช่ไหมครับ 'เขา' น่ะเป็นใคร พูดความจริงมั้ยก็ไม่รู้ อย่าเชื่อเพราะเขาเล่าต่อๆกันมา อย่าเชื่อเพราะว่าได้ฟังมาจากคนอื่นสิครับ” เศรษฐ์สอน “อีกอย่าง โครงกระดูกจำลองนั่นเป็นวัสดุสังเคราะห์ครับ ไม่ใช่ของจริง มันไม่มีวิญญาณเจ้าของอะไรหรอกครับ”

เหรอคะ น่าเสียดาย”

ทำไมล่ะครับ ไม่มีอะไรก็น่าจะดีอยู่แล้วนี่ครับ”

แหม ก็นึกว่าจะได้มีอะไรท้าทายในชีวิตซักหน่อย”

ถ้าอยากได้ความท้าทายเอาไว้เดี๋ยวผมจะสอบเก็บคะแนนแบบไม่แจ้งล่วงหน้าเอามั้ยครับ เก็บซัก 20 คะแนนรับรองว่าท้าทายถึงใจแน่”

ไม่เอาค่ะ ท้าทายอย่างนั้นไม่ใช่แบบที่หนูแสวงหา” เด็กสาวตอบยิ้มๆ รบกวนมานานแล้วหนูขอตัวนะคะ ขอบคุณค่ะ” เด็กสาวพูดพร้อมกับลุกออกจากห้องไป

ตกกลางคืน เศรษฐ์เดินมาที่ห้องพักครูที่อาคารเรียนวิทยาศาสตร์เพื่อเอาของที่ลืมไว้ เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสองเขาก็เห็นเงาของอะไรบางอย่างวูบหายเข้าไปในห้องเรียนชีววิทยา

'อะไรน่ะ' เขาคิดพร้อมกับเดินไปที่ห้องนั้น เมื่อเขาเปิดไฟในห้องเขาก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่เห็น นักเรียนหญิงคนที่มาถามเขาเรื่องตำนานสยองขวัญเมื่อตอนพักกลางวันหลบอยู่ที่มุมห้อง

คุณมาทำอะไรที่นี่ นี่มันเลยเวลาปิดประตูโรงเรียนมานานแล้วนะครับ แล้วคุณเข้ามาในตึกนี้ได้ยังไง ประตูตึกน่าจะล็อกอยู่ไม่ใช่เหรอครับ” เศรษฐ์ตวาด

หนูปีนขึ้นมาตรงระเบียงน่ะค่ะ แล้วก็เข้ามาทางหน้าต่างบานที่กระจกมันแตก” เด็กสาวละล่ำละลักตอบ เศรษฐ์อึ้งไปนิดหนึ่ง เส้นทางที่เด็กสาวใช้เข้ามาก็ใช่จะเป็นไปไม่ได้ถ้ามีความสามารถทางการปีนป่ายมากพอบวกกับสมรรถภาพร่างกายและความกล้า ส่วนกระจกนั่นก็แตกมานานแล้ว เขาเคยเสนอให้ผอ.ติดกระจกใหม่แต่ก็ไม่ได้เรื่อง

'ไม่มีใครปีนขึ้นไปหรอก' นี่คือคำตอบที่เขาได้รับและตอนนี้เด็กสาวคนนี้ก็พิสูจน์แล้วว่า มันเป็นคำตอบที่ผิด

แล้วคุณเข้ามาทำอะไรครับ” เศรษฐ์ถามเสียงดุ

หนูเข้ามาพิสูจน์เรื่องสยองขวัญค่ะ” เด็กสาวตอบเสียงอ่อยๆ

เรื่องสยองขวัญ... อ๋อ เรื่องโครงกระดูกอะไรนั่นเหรอครับ”

ค่ะ”

แล้วเจออะไรมั้ยครับ”

ไม่เจอค่ะ”
          “เอาไว้พรุ่งนี้ไปที่ห้องปกครองกับผมนะครับ แล้วคุณจะได้เจอกับเรื่องสยองขวัญแบบเป็นรูปธรรม ผมรับรอง”

มะ... ไม่เอานะคะอาจารย์ หนูขอโทษค่ะ หนูจะไม่ทำอีกแล้ว อย่าบอกอาจารย์ปกครองนะคะ” เด็กสาวอ้อนวอนน้ำตาคลอ

ก็ได้ครับแต่ผมจะคาดโทษไว้ก่อนนะครับและผมจะตัดคะแนนจิตพิสัยคุณทั้งหมด ถ้าคุณทำตัวดีผมจะคืนคะแนนนี้ให้คุณครึ่งหนึ่ง”

ขอบคุณค่ะ” เด็กสาวยกมือไหว้ปลกๆ

คุณรีบกลับบ้านได้แล้วครับ” เศรษฐ์พูดพร้อมกับเดินนำเด็กสาวไปที่ประตูโรงเรียน

ว่าแต่ อาจารย์มาทำอะไรที่โรงเรียนเหรอคะ เลยเวลาปิดประตูแล้วแท้ๆ”

ผมลืมของน่ะครับ แล้วคิดว่าจะเอาการบ้านส่วนที่เหลือไปตรวจต่อด้วย”

ปิดประตูแล้วแต่ยังอนุญาตให้อาจารย์เข้ามาได้ ส่วนนักเรียนห้ามนี่ไม่ยุติธรรมเลย” เด็กสาวบ่น

ผมพักอยู่ในบ้านพักอาจารย์ครับแล้วบ้านพักอาจารย์ก็อยู่ในเขตรั้วโรงเรียนด้วย เพราะฉะนั้นมันไม่เกี่ยวหรอกครับว่าจะเลยเวลาปิดประตูหรือยัง ผมอยู่ในโรงเรียนตลอดแหละครับ”

แล้วทำไมยังใส่ชุดนี้อีกล่ะคะ” เด็กสาวถาม เธอสงสัยว่าทำไมเศรษฐ์ยังใส่ชุดทำงาน สวมทับด้วยเสื้อโค้ทยาวสีดำกับหมวกปีกกว้างสีดำอยู่อีก นี่มันชุดที่ใส่ตอนกลางวันชัดๆ

ผมว่าตอนนี้คุณมีเรื่องอื่นให้สนใจมากกว่าเรื่องที่ผมใส่ชุดอะไรนะครับ อย่างเรื่องที่ทำยังไงให้ได้คะแนนจิตพิสัยคืน อะไรอย่างนี้น่ะครับ อีกอย่างเวลาเดินคุณควรจะมองทางนะครับไม่ใช่มัวแต่มองชุดของผม”

“แหม แค่ทางในโรงเรียนหนูหลับตาเดินยังได้เลย”

“อย่าประมาทไปนะครับ การเดินทางไม่ว่าจะไปที่ไหนเราต้องให้จุดหมายที่จะไปอยู่ในสายตาของเราตลอดครับ ไม่อย่างนั้นเราจะวนกลับมาที่เก่าโดยไม่รู้ตัว”

เศรษฐ์เดินนำเด็กสาวมาจนถึงประตูโรงเรียน เขายืนคุมจนกระทั่งเด็กสาวขึ้นรถแท็กซี่กลับไปก่อนที่เขาจะกลับไปที่อาคารเรียนวิทยาศาสตร์เพื่อจัดการธุระของตัวเอง

 

วันรุ่งขึ้น ในเวลาพักกลางวัน เด็กสาวคนเดิมมาหาเศรษฐ์ที่ห้องพักครู

เชิญครับ มีอะไรเหรอครับ”

หนูมาขอบคุณอาจารย์อีกครั้งน่ะค่ะที่ไม่เอาหนูเข้าห้องปกครอง ขอบคุณค่ะ” เด็กสาวพูดพร้อมก้มหัวไหว้ขอบคุณ

ไม่เป็นไรครับเพราะผมคาดโทษคุณไว้แล้ว ถ้าคุณทำอะไรอีกผมจะเอาไปบวกรวมด้วย ถึงตอนนั้นก็ต้องเข้าห้องปกครองจริงๆแล้วล่ะครับ”

อาจารย์ขา จะว่าอะไรมั้ยคะถ้าหนูจะถามอะไรหน่อย”

อะไรครับ”

คือ...หนูอยากรู้ว่าทำไมอาคารเก่าหลังนั้นถึงห้ามเข้าเหรอคะ” เธอหมายถึงอาคารเก่าทางฝั่งตะวันตกของโรงเรียน

เศรษฐ์จ้องหน้าเด็กสาวและถามว่า คุณคงคาดหวังเรื่องสยองขวัญอีกแล้วใช่มั้ยครับ”

ค่ะ” เด็กสาวตอบพร้อมยิ้มเจื่อนๆ

ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังนะครับแต่มันไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกครับ อาคารนั้นมันเก่าและทรุดโทรมมากแล้ว ถ้าให้นักเรียนขึ้นไปใช้กลัวว่าจะเกิดอันตรายก็เลยปิดไว้น่ะครับเพราะเคยเกิดเหตุการณ์ฝ้าเพดานชั้นสามพังจนพัดลมติดเพดานตกลงมาแล้ว”

แล้วมีคนตายมั้ยคะ”

ถ้าคุณคาดหวังให้มีใครตายล่ะก็ คุณควรไปพบจิตแพทย์ได้แล้ว ผมพูดจริงๆนะครับ” เศรษฐ์ดุ “ไม่มีใครเป็นอะไรหรอกครับ เหตุการณ์มันเกิดหลังจากที่ปิดอาคารไปแล้ว”

เหรอคะ” เด็กสาวพูดพร้อมมองไปทางอาคาร

คุณคงไม่คิดที่จะแอบเข้าไปสำรวจหรอกนะครับ คงจะไม่ลืมนะครับว่าคุณโดนคาดโทษอยู่”

ไม่หรอกค่ะ หนูเข็ดแล้ว” เด็กสาวปฏิเสธแต่ในใจเธอกลับคิดอีกอย่างหนึ่ง เธอคิดว่าน่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรบางอย่างทำให้ต้องปิดอาคาร หรือว่าพัดลมนั่นจะตกใส่ใครซักคนตาย เธอเริ่มจินตนาการ

เตือนไว้ก่อนนะครับว่าความอยากรู้อยากเห็นน่ะ ถ้าไม่มีขอบเขตมันจะนำมาซึ่งหายนะ ตอนที่ผมยังเป็นอาจารย์สอนวิชาสังคมศึกษาอยู่ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งเคยมีเด็กนักเรียนตายเพราะความอยากรู้อยากเห็นไม่เข้าท่ามาแล้วนะครับ”

ใครคะ โรงเรียนไหนคะ แล้วเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” เด็กสาวซักตาเป็นประกาย

ผมบอกไม่ได้ครับ เพื่อโรงเรียนเองและเพื่อคนที่ตายด้วย เอาเป็นว่าอย่าทำอะไรแผลงๆก็แล้วกันนะครับ บุกรุกยามวิกาลน่ะโทษหนักนะครับ ทั้งทางวินัยและทางอาญา” เสียงระฆังดังขึ้น เศรษฐ์เตรียมตัวไปสอน ไปเข้าห้องเรียนได้แล้วครับ”

ค่ะ” เด็กสาวรับคำแต่ในใจเธอตอนนี้กำลังวางแผนสำรวจอาคารเก่าอยู่

ตกกลางคืน เด็กสาวแอบเข้ามาในโรงเรียนได้สำเร็จ ไม่มีใครรู้ว่ากำแพงทางด้านหลังโรงเรียนมีรอยแตกเป็นช่องนอกจากพวกนักเรียนซึ่งใช้เป็นช่องทางหนีเรียนประจำโดยใช้แผ่นไม้วางปิดพรางเอาไว้ เด็กสาวค่อยๆเดินไปที่อาคารเก่าโดยพยายามไม่ให้ใครเห็น

เอาล่ะ ทีนี้ดูซิว่าจะเข้าไปได้ยังไง” เด็กสาวพูดกับตัวเองเมื่อมาถึงอาคารเก่า เธอสำรวจประตูยืดที่ปิดอยู่ มันเก่ามากและน็อตที่ยึดประตูอยู่ด้านหนึ่งถูกสนิมกินจนขาดไปแล้ว เธอดันประตูส่วนล่างออกจนกลายเป็นช่องสามเหลี่ยมให้มุดเข้าไปได้

'ชั้นสามสินะที่พัดลมตกลงมา' เธอคิดระหว่างที่เดินขึ้นบันไดช้าๆ เธอไม่ได้พกไฟฉายมาด้วยแม้แต่โทรศัพท์มือถือเพราะถ้ามีคนเห็นแสงไฟความก็จะแตก เธอเดินขึ้นมาถึงชั้นสาม สายตาเธอเริ่มชินกับความมืดแล้ว เธอเพ่งดูป้ายเก่าๆที่ติดอยู่หน้าห้อง ป้ายนั้นเขียนว่า '301'

'ใช่แล้ว ชั้นสามห้องหนึ่งดีล่ะ' เธอคิดแล้วเริ่มสำรวจทีละห้องจนมาถึงห้อง 303 เธอก็สังเกตเห็นความแตกต่างคือห้องนี้มีซากพัดลมติดเพดานกองอยู่ที่พื้น

'คงเป็นห้องนี้แหละ' แล้วเธอก็ลงมือสำรวจในห้องอย่างละเอียดแต่ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ

'หรือว่ามันจะไม่มีอะไรอย่างที่อาจารย์ว่าจริงๆ เฮ้อ...มาเสียเที่ยวซะงั้น กลับดีกว่า' เธอเดินออกจากห้องแล้วเดินไปที่บันไดแต่แล้วเธอก็ต้องตกใจจนแทบจะร้องออกมา ตอนนี้เธออยู่ที่ชั้นสามซึ่งเป็นชั้นบนสุดแล้วแต่มันกลับมีบันไดขึ้นชั้นบนปรากฏออกมา

'เฮ้ย ตอนมามันไม่มีบันไดนี้นี่หว่า แล้วนี่ก็ชั้นสามชั้นบนสุดแล้วด้วย บันไดนี่จะพาขึ้นไปไหนอีก' เธอหยุดคิดพลางจ้องมองบันไดนั้น

'หรือว่าจะเป็นตำนานสยองขวัญที่ยังไม่มีใครรู้' เธอยืนชั่งใจอยู่หน้าบันไดนั้น ใจหนึ่งก็อยากขึ้นไปดูว่าบันไดนั้นพาไปไหน อีกใจหนึ่งก็กลัวเรื่องประหลาดที่อยู่ตรงหน้าเธอ ในที่สุดความอยากรู้อยากเห็นของเธอก็เป็นฝ่ายชนะ

'เอาวะ เรามาเพื่อเรื่องนี้อยู่แล้วนี่หว่า' เธอเดินขึ้นไปหนึ่งชั้น บันไดยังคงขึ้นไปได้อีก เธอมองดูป้ายห้องที่มีตัวเลข '401'

'ชั้นสี่ มีด้วยเหรอวะ' เธอลองเดินสำรวจทุกห้องแต่ประตูเปิดไม่ได้สักบาน พอจะกลับลงมาเธอก็พบว่ามันมีบันไดขึ้นไปชั้นบนโผล่มาอีก เธอลองเดินขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง '501' ชั้นนี้ประตูเปิดได้ทุกห้องแต่ในห้องไม่มีอะไรเลยแม้แต่โต๊ะเก้าอี้ ทุกครั้งที่เธอเดินกลับมาที่บันไดมันจะมีบันไดขึ้นชั้นบนปรากฏขึ้นมาตลอด เธอเดินสำรวจขึ้นไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่เจออะไรพิเศษ ห้องส่วนใหญ่เปิดไม่ได้ ส่วนที่เปิดได้ก็เป็นห้องเปล่าๆ เธอเดินสำรวจขึ้นไปจนถึงชั้นสิบห้า '1501'

'ชั้นสิบห้าแล้วก็ยังไม่มีอะไรอีก' เธอมองขึ้นไปตามบันได มันจะขึ้นไปกี่ชั้นกันแน่นะ 'วันนี้พอก่อนดีกว่าพรุ่งนี้ค่อยสำรวจต่อ' แล้วเธอก็เดินลงบันไดมา
         

ที่อาคารเรียนวิทยาศาสตร์ เศรษฐ์กำลังเดินไปที่ห้องพักครูเพื่อเอาการบ้านของนักเรียนกลับไปตรวจต่อที่บ้านพัก ที่นั่นเขาพบกับอาจารย์สอนวิชาเคมีที่เหมือนจะลืมของไว้ในห้อง

สวัสดีครับ ลืมของเหรอครับ” เขาทักทาย

ค่ะ พอดีลืมถุงเอกสารน่ะค่ะ อาจารย์ล่ะคะ” อีกฝ่ายหันมาตอบ

อ้อ พอดีรายการทีวีมันไม่มีอะไรน่าสนใจน่ะครับก็เลยมาเอาการบ้านกลับไปตรวจต่อดีกว่า อาจารย์หาของเจอหรือยังครับ ถ้ายังไงให้ผมอยู่เป็นเพื่อนก็ได้ อาคารเรียนตอนกลางคืนนี่ก็น่ากลัวไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะครับ”

ไม่เป็นไรหรอกค่ะอาจารย์ ชั้นไม่กลัวหรอกค่ะ”
          “อ้าว แต่ผมกลัวนี่ครับ” เศรษฐ์พูดพร้อมกับหัวเราะ เขารอจนอีกฝ่ายหาของเจอแล้วก็กลับลงมาพร้อมกัน เมื่อมาถึงบันไดเขาก็พูดขึ้นมาว่า

อาจารย์รู้มั้ยครับ ว่าบันไดอาคารแบบนี้มีความน่ากลัวอยู่นะครับ”

ยังไงเหรอคะ”

บันไดแบบนี้ปกติเวลาลงเราต้องเดินลงไปที่จุดพักบันไดก่อน แล้วถึงหันหลังกลับแล้วเดินลงบันไดอีกส่วนไปยังชั้นถัดไป”

แล้วไงคะ”

มันเป็นการเดินทางที่มองไม่เห็นจุดหมายนะครับ เรามองเห็นแต่บันไดแต่มองไม่เห็นพื้นดินหรือพื้นอาคาร ความน่ากลัวมันอยู่ที่ว่าเราจะรู้ได้ยังไงว่าผ่านจากจุดพักบันไดไปแล้วจะเป็น 'ชั้นถัดไป' จริงๆ ถ้าเกิดว่าเดินผ่านจุดนั้นไปแล้วเรายังอยู่ที่ 'ชั้นเดิม' อยู่ล่ะครับ” เศรษฐ์พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้าเราไม่มีวันลงจากอาคารได้อีกตลอดไปล่ะครับ”

โธ่ อาจารย์อย่าพูดเรื่องแบบนี้ในเวลาอย่างนี้สิคะ” อีกฝ่ายเริ่มกลัวขึ้นมา

อ้าว ไหนว่าไม่กลัวไม่ใช่เหรอครับ ฮะ ฮะ” เศรษฐ์หัวเราะเบาๆ “ขอโทษครับ ผมชอบหาเรื่องต่างๆมาเล่าให้คนอื่นฟัง ส่วนใหญ่ผมจะเล่าให้นักเรียนฟังระหว่างคาบให้พวกเขาหายง่วงน่ะครับ” เขาพูดระหว่างที่เดินมาส่งอาจารย์เคมีที่รถ

ไม่มีอะไรหรอกครับ เรื่องที่ผมเล่าก็แค่เล่าไปงั้นแหละครับ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ” เขาขยับปีกหมวกลงเป็นการลาก่อนจะเดินกลับบ้านพักของเขา

 

ไม่... ไม่นะ ทำไมล่ะ ทำไมไม่ถึงชั้นล่างซักที” เด็กสาวพูดระหว่างที่วิ่งลงบันไดมา เธอวิ่งลงบันไดมาเป็นร้อยๆขั้นผ่านชั้นต่างๆลงมาเป็นสิบชั้นแล้วแต่เธอก็ยังคงอยู่ที่ชั้นเดิม ป้าย ‘1501’ ที่ติดอยู่หน้าห้องนั้นเพิ่มพูนความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจของเธอทุกครั้งที่เธอเห็น เด็กสาวทรุดลงนั่งที่จุดพักบันไดอย่างเหนื่อยหอบและสิ้นหวัง

ไม่นะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ ช่วยชั้นด้วย” คำพูดขอความช่วยเหลือสุดคลาสสิคออกมาทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู '04.45'

'ใกล้เช้าแล้ว จริงสิ รอให้เช้าแล้วค่อยร้องขอให้คนช่วย ต้องมีคนมาช่วยเราแน่' เธอพยายามรวบรวมสติพร้อมกับตั้งความหวัง

วันรุ่งขึ้น ที่โรงเรียนก็เกิดความวุ่นวาย เด็กสาวไม่ได้กลับบ้านทั้งวัน พ่อแม่ของเธอมาสอบถามที่โรงเรียนด้วยท่าทีร้อนรน

ผมว่าเราไปดูที่อาคารเก่ากันมั้ยครับ เธออาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้” เศรษฐ์ออกความเห็น เขาต้องอยู่ที่ห้องนี้ด้วยในฐานะอาจารย์ประจำชั้นของเด็กสาว

ทำไมล่ะ ที่นั่นเขาห้ามเข้าไม่ใช่เหรอ” ผอ.ถามขึ้น

เด็กคนนี้มีนิสัยอยากรู้อยากเห็นนะครับ เมื่อวานเธอมาถามผมเรื่องอาคารเก่า ดูท่าทางเธอสนอกสนใจมาก บางทีเธออาจจะแอบขึ้นไปแล้วเกิดอะไรขึ้นก็ได้”

งั้นเราลองไปดูด้วยกัน” ผอ.พูดพร้อมกับเดินนำไปที่อาคารเก่า

เธอคงจะเข้าไปทางนี้ครับ” เศรษฐ์พูดพร้อมกับชี้ไปที่ประตูยืดที่ดูผิดรูปไปจากเดิม ผมว่าให้ภารโรงขึ้นไปช่วยกันหาดีกว่านะครับ”

กุญแจประตูเก่าสนิมจับจนไม่สามารถไขได้ ภารโรงต้องใช้เลื่อยไฟฟ้าสำหรับตัดเหล็กตัดซี่ประตูออก นักเรียนที่ไม่มีวิชาเรียนเริ่มมามุงดู เมื่อเปิดประตูได้ เศรษฐ์กับภารโรงอีกสามคนก็ขึ้นไปค้นดูบนอาคาร ในเวลาเดียวกันนั้น เด็กสาวที่ติดอยู่บนชั้นสิบห้าที่ไม่น่าจะมีอยู่ของอาคารเก่าก็พยายามตะโกนขอความช่วยเหลือ

ช่วยด้วย... พ่อคะ แม่คะ อาจารย์ ช่วยหนูด้วย...” เธอพยายามตะโกนอย่างสุดเสียงแต่ความเหนื่อยล้าจากการวิ่งลงบันไดทั้งคืนจนไม่ได้นอนบวกกับความสูงถึงสิบห้าชั้นทำให้เสียงของเธอแผ่วเบาเกินกว่าจะมีใครสังเกตได้

เจอมั้ย” ผอ.ถามเมื่อเศรษฐ์กับภารโรงกลับลงมา

ไม่ครับ” เศรษฐ์ตอบพลางส่ายหน้า บางทีอาจจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอระหว่างทางกลับบ้านก็ได้ ยังไงเราแจ้งตำรวจไว้ก่อนดีกว่านะครับ” เศรษฐ์พูดพร้อมพาผู้ปกครองกลับไปที่ตึกอำนวยการ

ไม่นะ อย่าพึ่งไป ช่วยหนูด้วย” เด็กสาวพยายามตะโกน เธอวิ่งลงบันไดอาคารมาสุดชีวิตแต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอลงมาจากชั้น 15 ได้เลย ภาพของอาจารย์และนักเรียนที่แยกย้ายกันกลับห้องของตนทำลายความหวังสุดท้ายของเธอดับวูบไปต่อหน้าต่อตา

จริงสิ การเดินทางไม่ว่าจะไปที่ไหนมันก็ต้องมองจุดที่จะไปให้อยู่ในสายตา มันจะได้ไม่หนีเราไปท่ามกลางความสิ้นหวังเธอก็หาวิธีลงมาจากอาคารได้ในที่สุด สายตาของเธอจับจ้องไปที่พื้นดินที่เธออยากกลับลงไปใจจะขาดนั้น

พลั่กเสียงร่างเธอตกกระทบกับพื้นปูนดึงสายตาทุกคนให้หันไปมอง

กรี๊ดดดดด” นักเรียนหญิงพากันร้องออกมาเมื่อเห็นที่มาของเสียงนั้น ร่างของเด็กสาวที่กระโดดลงมาจากอาคารสูง 15 ชั้นกระแทกเข้ากับพื้นเบื้องล่างจนศีรษะแหลกเละ เลือดและมันสมองไหลออกมาจากกะโหลกนองไปทั่วพื้นจนแดงฉาน

นี่มันอะไรกัน” ผอ.ตะลึง เศรษฐ์ซึ่งตั้งสติได้ก่อนใครรีบสั่งให้อาจารย์พานักเรียนกลับไปที่ห้องและบอกให้ผอ.แจ้งตำรวจ ไม่ถึงห้านาทีตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุ หลังจากตรวจสอบที่เกิดเหตุและชันสูตรพลิกศพแล้วก็ลงความเห็นว่าเป็นการฆ่าตัวตาย

เจออะไรมั่งมั้ยครับ” เศรษฐ์ถามเจ้าหน้าที่ชันสูตรหลังจากพวกเขาชันสูตรเสร็จ

สาเหตุการตายคือตกจากที่สูงครับ ไม่มีร่องรอยอื่นการต่อสู้ขัดขืนใดๆ น่าจะเป็นการตกลงมาเอง ส่วนจะเป็นอุบัติเหตุหรือการฆ่าตัวตายนั้นผมก็ไม่ทราบ” เจ้าหน้าที่ตอบ “แต่แปลกมากนะครับ สภาพศพอย่างนี้ต้องตกจากที่สูงไม่ต่ำกว่าสิบชั้น ตกจากอาคารสามชั้นอย่างดีก็ทำให้คอหักตายเท่านั้นแต่นี่ดูยังไงก็ไม่น่าจะเป็นไปได้”

“เหรอครับ” เศรษฐ์ยิ้มที่มุมปากนิดๆ คำตอบนั้นทำให้เขาพึงพอใจอย่างมาก

 

หลังเหตุการณ์สงบลง ผอ.มีคำสั่งให้ทุบอาคารหลังนั้นทิ้งเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นอีก นักเรียนต่างพากันเล่าลือถึงเรื่องสยองขวัญของอาคารเก่าจนกลายเป็นตำนานสยองขวัญของโรงเรียนว่าอยู่ๆก็มีศพของเด็กสาวตกลงมาจากไหนก็ไม่รู้ ในตอนเย็นเศรษฐ์ยืนมองอาคารเก่าก่อนที่มันจะถูกทุบทิ้ง เขายืนอยู่ตรงหน้าจุดที่ร่างของเด็กสาวตกกระแทกพื้นพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

คุณเคยอยากให้โรงเรียนนี้มีตำนานสยองขวัญใช่มั้ยครับ ยินดีด้วยนะครับ ตอนนี้คุณได้เป็นตำนานสยองขวัญ 'ของจริง' เรื่องแรกของโรงเรียนแล้ว หึ หึ หึ” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมกับทำท่าปรบมือแสดงความยินดี

ผมเตือนคุณแล้วใช่มั้ยครับ ว่าความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่มีขอบเขตจะนำมาซึ่งความหายนะ” เขาพูดกับจุดนั้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะขยับปีกหมวกลงเป็นการอำลาแล้วเดินกลับไปที่บ้านพักอาจารย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #691 เจ้าชายสโนว์ (@Mookrada) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 13:48
    สนุกอ่ะ เรื่องหลอนดี สมน้ำหน้าเด็กผู้หญิงเบาๆ 
    คิดภาพเสื้อผ้าของพระเอกแล้ว คล้ายๆ เชอร์ล็อกโฮล์มไหมนะ แบบที่ผู้ชายตะวันตกเขาใส่กันสมัยก่อนน่ะ เหมือนหนังพีเรียดฝรั่ง เท่ชะมัด แต่มาใส่ในไทยคงจะแปลกตาไปมาก
    #691
    0
  2. #491 Σʍρeror_ɔr (@055440769) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 11:45
    แอบจิ้นกับครูเคมีเบาๆนะเนี่ย 5555555
    #491
    2
  3. #299 ♕ I'm Run Devil Run ♕ (@mailoveladygaga) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 16:28
    เรื่องแรก อ้าวววว 
    #299
    0
  4. #287 kiume (@kiume) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 17:28
    เกลียดตัวดำเนินเรื่องมากค่ะ เป็นอาจารย์ที่แต่งตัวได้ลิเกมาก
    #287
    0
  5. #249 หนอน(หมวกแดง) (@wormoftank) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2556 / 12:04
    ว้าว สนุกมากครับ คำวิจารณ์ก็เหมือนคราวที่แล้วคับ
    #249
    0
  6. #244 My.iD reem (@rareem) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 17:02
    ไม่กล้าขึ้นบันไดแล้วว >.,<
    #244
    0
  7. #228 ANISE™ (@eyesta) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 07:54
    = v = น่ากลัวววถถถ ถ้าจำไม่ผิดนี่เป็นตำนานของญี่ปุ่นด้วยใช่ไหมคะ?
    #228
    0
  8. #29 ››•Monaliža• (@monalizz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 19:41
    อาจารย์นี่พูดเหมือนคนไม่ค่อยเต็มเต็งเลยอ่ะ ^____^!!
    #29
    0
  9. #28 ` C R A X I L .-´ (@fortunez) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 08:14
    เป็นเราคงไม่กล้าไปโรงเรียนตอนกลางคืนอ่ะ =O=;;
    ตอนจบ โหดร้ายยย
    #28
    0
  10. #27 -`Vanilla,. (@mytimez) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 07:53
    ไม่อยากขึ้น-ลง บันได้เลยอ่ะ น่ากลัวๆๆๆๆๆๆ
    #27
    0
  11. #26 vjintzns (@verjintzns) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 16:19
    น่ากลัวค่ะ o[]o!!
    โหดด้วย 
    #26
    0
  12. #25 oishisunbite (@oishisunbite) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 14:09
    น่ากลัวอ่ะ เราจะไม่ไปโรงเรียนตอนกลางคืนอีกแล้ว
    #25
    0
  13. #24 princess_naruk (@jajanaruk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2554 / 20:12
    โหดน่ากลัวกรี๊ดดดดดดดดดด
    #24
    0