คัดลอกลิงก์เเล้ว

FIC Natsume Yuujinchou :: Importance:: [ Matoba X Natsume ]

โดย Sweety'Pie

เพราะ 'เขา' คือคนสำคัญ ผมจึงต้องดูแลเขาให้ดีที่สุด BY :: Matoba Seiji

ยอดวิวรวม

1,481

ยอดวิวเดือนนี้

16

ยอดวิวรวม


1,481

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


58
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 พ.ค. 60 / 22:45 น.
นิยาย FIC Natsume Yuujinchou :: Importance:: [ Matoba X Natsume ] FIC Natsume Yuujinchou :: Importance:: [ Matoba X Natsume ] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


เพราะเธอคือคนสำคัญ ฉันจึงต้องดูแลเธอให้ดีที่สุด

BY :: Matoba Seiji


 

 

Matoba X Natsume 

 

 

สวัสดีค่ะ เราชื่อพาย แต่เรื่องนี้เป็นครั้งแรกเลยค่ะ ตุเกิดจากความที่เราติ่งนัตจังมากๆ นางน่ารักเวอร์ๆๆๆ ชอบที่สุด เราเลยลองแต่ฟิคขึ้นเลย เพราะว่าเรื่องนี้รู้สึกจะหาอ่านยากเอามากๆเลยล่ะค่ะ โดยเปิดฉากที่คู่ของ มาโตบะซังและนัตจังก่อนเลยค่ะ ที่จริงเรารักคู่ นาโทริซังกับนัตจังนะ แต่คิดพล็อตไม่ออก 555 แต่คู่นี้ก็ดีเหมือนกัน อ่านแล้วก็รู้สึกว่า โอเค ก็ฟินเหมือนกันค้า 555

ที่จริงจะคู่ไหนก็ได้ ขอแค่เป็นนัตจังก็พอ อิอิ

ถ้ายังไงก็ขอฝากฟิคเรื่องนี้เอาไว้ด้วยนะคะ แล้วเจอกันเรื่องต่อไปค่ะ

ปล. เราเอาลงไว้อีกที่นะคะ เผื่อใครยังไม่เห็น

[ All Fic Anime ] REBORN :: Natsume Yuujinchou :: Uta-Pri :: Vanguard

cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 พ.ค. 60 / 22:45


FIC Natsume Yuujinchou :: Importance:: [ Matoba X Natsume ]

Paring :: Matoba X Natsume

Rating :: PG-13

 

 


          ห้องประชุมในคฤหาสน์ประจำตระกูลมาโตบะเต็มไปด้วยเสียงสนทนามากมายที่มาพร้อมกับความตรึงเครียดมหาศาล ทั้งๆที่มีคนมากมาย และ เสียงที่ดังกึกก้อง แต่กลับไม่เข้าหัวของใครบางคนเลยแม้แต่น้อย

          นัตสึเมะ ทาเคชิ คิดว่าตอนนี้เสียงบทสนทนาเหล่านั้นเป็นเพียงลมปากที่ผ่านเข้าหูแต่กลับไม่เข้าสมองให้จดจำเลยซักนิด มีแต่อาการแปลกๆเท่านั้นที่ตัวของเขาสัมผัสได้ตอนนี้

      

          อาการปวดหัวอย่างหนักที่มาพร้อมกับอาการคลื่นไส้อยากจะอาเจียนออกมา

 

          “ เป็นอะไรไป นัตสึเมะ ทาคาชิคุง สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ “ ผู้นำตระกูลมาโตบะ มาโตบะ เซย์จิ หันมาพูดกับคนข้างๆที่ทำสีหน้าเหยเกเหมือนกับถูกอะไรทิ่มแทงทำให้เจ็บ

          “ ปเปล่า ครับ ผมสบายดี “ นัตสึเมะตอบกลับ พยายามทำสีหน้าและน้ำเสียงให้ปกติที่สุด แต่รู้สึกจะไม่ค่อยเป็นผลเท่าไหร่เมื่ออีกคนทำหน้าเหมือนกับไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด

          “ แน่ใจ?

          “ คครับ “

          มาโตบะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เอือมระอากับนิสัยที่ดื้อรั้นของคนตัวเล็กนี่จริงๆ ไม่รู้ว่าจะดื้อไปถึงไหน เขายื่นมือไปที่หน้าผากของอีกฝ่ายเพื่อจะสัมผัสและวัดอุณหภูมิร่างกาย แต่ดูเหมือนจะยังไม่ทันจะถึงตัวของอีกฝ่าย มาโตบะก็ต้องชักมือกับมาแทบจะทันที

 

          ขนาดไม่ได้สัมผัสตรงๆ ความร้อนยังแผ่ออกมาจนรู้สึกได้ขนาดนี้ นี่ถ้าสัมผัสตรงๆ มือของเขาจะไม่ลวกเลยหรอ

 

          “ หึ นี่เรียกว่าสบายดีหรอ นัตสึเมะ ทาคาชิคุง ความร้อนแผ่ออกมาซะขนาดนี้ “  นัตสึเมะไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่นั่งเงียบและเบือนหน้าไปทางอื่นเท่านั้น

          ในเมื่ออีกฝ่ายรู้แล้วก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธหรือหลบเลี่ยงการตอบปัญหาใดๆทั้งสิ้น มีแต่จะทำให้ปวดหัวมากกว่าเดิม

          มาโตบะมองคนตัวเล็กที่หันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่สนใจเขาก่อนที่เจ้าตัวจะถอนหายใจออกมาอีกคลา

 

          ทั้งๆที่ป่วยขนาดนี้แท้ๆ ยังนั่งนิ่งไม่ยอมบอกเขาอีก จะหัวแข็งไปถึงไหนนะ นัตสึเมะ ทาคาชิคุง

 

          ครืด !!!

 

          ทุกสายตาหันมาจ้องกันเป็นตาเดียวอยู่นะตำแหน่งเดียว ก็พบว่า ผู้นำตระกูลมาโตบะนั้นลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างกะทันหัน มาโตบะยืนมองคนตัวเล็กที่หันมามองเขาอย่างสงสัยซักพักก่อนที่ตนจะพูดขึ้น

          “ วันนี้ผมขอจบการประชุมเพียงเท่านี้ พอดีผมมี ธุระสำคัญ ที่ต้องทำ เพราะฉะนั้นเชิญทุกคนพักได้ตามสบาย แล้วเราจะเริ่มประชุมใหม่อีกครั้งคือวันพรุ่งนี้เวลาเดิม “ สิ้นเสียง ทุกคนที่อยู่ในห้องประชุมต่างก็ลุกขึ้นและเดินออกจากห้องประชุมโดยทันทีโดยที่ไม่มีใครกล้าถามหรือโต้แย้งใดๆ จนตอนนี้เหลืออยู่สองร่างเท่านั้นที่ยังอยู่ในห้องประชุม

          “ ทำไมถึงยกเลิกการประชุมล่ะครับ คุณมาโตบะ “ นัตสึเมะเริ่มเข้าประเด็นโดยไม่รีรอให้อีกคนได้อธิบายก่อน ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงยกเลิกประชุมที่สำคัญนี่ได้กลางคัน แต่ที่รู้ๆ สาเหตุต้องมาจากตัวเขาแน่นอน

          มาโตบะไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่าย แต่กลับเดินตรงมายังร่างเล็กที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้อยู่กับที่ไม่ยอมไปไหน ก่อนที่เจ้าตัวจะใช้แขนทั้งสองข้างยันกับโต๊ะไว้เมื่อมาถึง ดันอีกฝ่ายจนหลังติดขอบโต๊ะตัวงามกลางห้องประชุม กันทางหนีของอีกฝ่าย

          “ เธอ ไปทำอะไรมา ! “ มาโตบะถามเสียงเรียบ จ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนนั่นเพื่อเค้นหาคำตอบ นัตสึเมะได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ ไม่กล้าที่จะสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ

 

          ก็แหงล่ะ แบบนี้มันระยะอันตรายสำหรับเขานี่ ใครจะไปกล้า

 

          “ ผผม เปล่าทำ..อะไร “ นัตสึเมะยังคงเลี่ยงการตอบความจริงกับอีกฝ่าย เพราะไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อน มาโตบะก็คิดว่าอีกคนโกหกแน่นอน เพราะรู้ว่าคนตรงหน้ามีนิสัยเป็นอย่างไง

 

          คงไม่อยากให้ใครเป็นห่วง ไม่อยากให้ใครมาเดือนร้อนเพราะตัวของตัวเอง

 

          เป็นคนที่อ่อนแอ

 

          แต่กลับมีจิตใจที่แข็งแกร่ง

 

          ทั้งที่โดนทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจจากเพื่อนพ้องและครอบครัว

 

          แต่กลับไม่ลังเลที่จะปกป้องพวกเขา

 

          หึ นี่แหละคือ นัตสึเมะ ทาคาชิ

 

          แต่ในเวลาแบบนี้มันไม่ใช่ ถึงจะมีจิตใจแข็งแกร่งซักแค่ไหน แต่เขาเชื่อว่าคงสู้อาการป่วยของตัวเองไม่ได้หรอก

          “ เธอจะตอบฉันรึเปล่าว่าไปทำอะไรมา “ มาโตบะก็ยังคงถามอยู่อย่างนั้น ถ้าร่างตรงหน้ายังปฏิเสธอีก เขาก็จะถามอยู่อย่างนี้จนกว่าจะได้คำตอบที่แท้จริง

          “ ผมบอกไปแล้วนี่ ว่าไม่ได้ทำอะไรน่ะ “

          “ เธอ-ไป-ทำ-อะ-ไร-มา “ คราวนี้มาโตบะใช้น้ำเสียงที่ทั้งเย็นและนิ่งเรียบจนหน้าขนลุก บรรยากาศรอบข้างที่คิดว่าเย็นอยู่แล้วกับเย็นลงอีกเป็นเท่าตัว แต่นัตสึเมะเลี่ยงที่จะไม่ตอบเหมือนเดิม

          “…… “ มาโตบะจ้องอีกฝ่ายพักนึง เมื่อดูเหมือนว่าร่างตรงหน้าจะไม่ยอมตอบเขาเลยซักนิด เขาพลูลมหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะยืดตัวเต็มความสูง

          “ นี่จะไม่ยอมตอบฉันใช่ไหม “ เขายังคงถามอีกครั้ง และถ้าครั้งนี้อีกคนยังคงปฏิเสธ เขาคงต้องใช้ไม้แข็ง

          “ ผมก็บอกไปแล้วว่าผ…. อ๊ะ “ นัตสึเมะร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆก็ถูกคนร่างสูงกว่ากระชากให้ยืนขึ้น นัยน์คาสีน้ำตาลเบิกกว้างเมื่อถูกอีกคนประทับริมฝีปากทันทีหลังจากถูกกระชาก

          มาโตบะประทับริมฝีปากกับอีกฝ่าย แขนแกร่งรวบเอวบางเพื่อยึดร่างอีกคนให้แนบชิดกับเขาและไม่ให้ล้มลงไป มาโตบะเป็นคนคุมเกม เขาสอดลิ้นอุ่นเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่าย ควานเอาความหวานไปจนหมดสิ้น

          “ อือ !!

          นัตสึเมะที่อยู่ในอาการป่วย ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะมือไปจับไหล่ของอีกฝ่ายเพื่อยึดเหนี่ยวไม่ให้ตัวเองล้มพับลงไป

          มาโตบะผละออก ให้อีกคนได้หายใจซักพักก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปอีกครั้ง จูบที่ยาวนานทำให้นัตสึเมะเริ่มที่จะคล้อยตามอย่างไม่รู้ตัว ไม่นานมาโตบะก็ผละออกอีกครั้ง

          “ เป็นไง ทีนี้จะตอบได้รึยัง”

          “…… “ นัตสึเมะยังคงนิ่งเงียบ จ้องมองอีกคนอย่างสงสัย ในหัวขาวโพลนเพราะกำลังสับสนกับการกระทำของอีกฝ่าย

          “ ไม่ตอบสินะ “ มาโตบะประทับจูบลงไปอีกครั้ง ดูเหมือนว่าถ้าเขายังยอมบอกอีกฝ่าย เขาคงจะต้องโดนแบบนี้ไปเรื่อยๆจนขาดอากาศหายใจเป็นแน่

          “ ออือ !!! “ เสียงหวานใสร้องทักท้วงเราะกำลังจะขาดอากาศหายใจ มาโตยะจึงผละออกอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าหวานแดงระรื่อทั้งจากพิษไข้และการขาดอากาศหายใจ นัตสึเมะหอบหายใจอยากหนักหน่วง หัวพิงอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างอ่อนแรง ในเวลานี้เขาไม่มีแรงที่จะเงยหน้าขึ้นได้อีก ทั้วเหนื่อย อ่อนแรง และ ปวดหัวเอามากๆ แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่เข้าใจ ยังคงยิ่งคำถามมาให้เขาอีก

          “ ว่าไง “ รู้ทั้งรู้ว่าเขาป่วย จะยังมาถามเซ้าซี้เขาอีก ให้ตายสิ

          “ ผม เหนื่อย ปวดหัวด้วย หยุดถามผมเถอะคุณมาโตบะ “ นัตสึเมะตอบทั้งๆที่ตนยังไม่เงยหน้าออกจากอกแกร่งของเขา ลมหายใจร้อนๆปะทะกับอกของอีกฝ่ายจนรู้สึกได้  สงสัยอาการป่วยจะเริ่มหนักขึ้นแล้วสิ

          “ หึ ก็ได้ ถือว่าเธอป่วย เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้เธอจะต เฮ้ย !!

 

ฟุบ!!

 

ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค เจ้าตัวก็ร้องเสียงหลง เมื่อคนตัวเล็กสลบไปเฉย ยังดีที่เขากอดรัดอีกฝ่ายเอาไว้จึงไม่ได้ลงไปนอนกองกับพื้น มาโตบะถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆย่อตัวลงและช้อนร่างของอีกฝ่ายขึ้นมา ใบหน้าหวานแดงพร้อมกับเสียงหายใจอย่างหนักหน่วง คงจะทรมานน่าดูเลยสินะ

          มาโตบะพาร่างเล็กไปยังโซฟาตัวหนูที่อยู่ทางซ้ายมือของเขาก่อนที่จะค่อยๆวางร่างนั้นลงอย่างทะนุถนอม จัดท่านอนให้อีกคนได้นอนสบายก่อนที่ตนจะถอดเสื้อคุมและเอามาห่มให้อีกคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง

          มือหนาลูบเรือนผมสีฟางข้าวของอีกฝ่ายอย่างเบามือเหมือนกับปลอบให้อีกคนได้หลับสบาย มองใบหน้าหวานที่เหยเกเพราะความทรมานจากพิษไข้ ก่อนที่เจ้าตัวจะก้มลงจูบที่หน้าผากของอีกฝ่าย หวังว่าอีกคนจะไม่เป็นอะไรมากและขอให้หายดีในเร็ววัน

 

          “ หายเร็วๆล่ะ นัตสึเมะ ทาคาชิคุง “

. . . . .

. . . .

. . .

. .

.

          …..คนสำคัญของฉัน…..

 

 

FIN.

 



 

                       
                CR.SQW
 

ผลงานทั้งหมด ของ Sweety'Pie

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 แมว'สี'เขียว (@siripa2543) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 07:30
    อยากให้มีต่อ555 มีมุ้งมิ้งด้วย ชอบคู่นี้เป็นอันดับแรกๆเลย
    (และตอนนี้ก็จิ้นกับชิบาตะอยู่55 ไม่รุ้มีใครจิ้นเหมทอนเราบ้างนะ)

    ขอบคุณมากค้าา
    #1
    1