วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,952 Views

  • 146 Comments

  • 659 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    160

    Overall
    63,952

ตอนที่ 43 : บทที่ 12 ฝันร้ายที่วนมาซ้ำๆ [3] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    11 ก.พ. 62

ต่อ

               หญิงสาวสำรวจตัวเองหน้ากระจกห้องน้ำอีกครั้งเมื่อสวมใส่ชุดของตัวเองเสร็จ  เธอไม่อยากอยู่กับฝันร้ายซ้ำๆ  การไปจากสถานที่เดิมๆ  ความทรงจำเดิมๆ  อาจจะทำให้เธอลืมหลายเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ในสักวัน  แต่เหนือสิ่งอื่นใดก็เพื่อลูกของเธอ...  อีกหนึ่งชีวิตี่กำลังจะเกิดมา

            เป็นกำลังใจให้แม่ด้วยนะคะเด็กดี...

            น้ำเสียงแน่วแน่พร้อมแววตามุ่งมั่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า  ก่อนจะออกจากสถานที่แห่งนั้นแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านที่อยู่ภายในรีสอร์ตของกานต์พงศ์ 

            ครั้นมาถึงบ้านวิมลกานต์ก็รีบมุ่งตรงไปยังบ้านของเจ้ากีวี่  เก็บมันใส่กรงที่ใช้พกพาพร้อมอาหารของมันมาส่วนหนึ่ง  ก่อนจะเข้าไปยังห้องนอน  รวบเก็บสิ่งจำเป็นมาเร็วไว 

            และเพียงไม่นานก็ตรงมายังรถที่รอท่า  เป็นคันเดียวกันกับที่เธอโดยสารมาจากโรงพยาบาล

            ผมช่วยครับ”  คนขับท่าทีสุภาพอาสา

            “ขอบคุณค่ะ

            วิมลกานต์เอ่ยขอบคุณเมื่อคนขับช่วยถือกรงเจ้ากีวี่  แม้รู้ว่าเอามันไปด้วยจะเพิ่มความเหน็ดเหนื่อยให้  แต่เจ้ากีวี่เป็นเสมือนเพื่อนของเธอ  อีกอย่างหากปล่อยให้อยู่กับคนใจร้าย  เกิดเขาใจร้ายเอามันไปทิ้งขึ้นมาเธอคงเสียใจตลอดชีวิต

            ให้ไปส่งที่ไหนดีครับ

            เสียงถามดึงวิมลกานต์ออกจากภวังค์  หญิงสาวบอกจุดหมายปลายทางคือสถานีขนส่งฯ  คนขับพยักหน้ารับ  ก่อนจะออกรถมุ่งตรงไปข้างหน้าในทันที


          ในยามที่ซื้อตั๋วขึ้นรถเพื่อออกต่างจังหวัด  ไปในจังหวัดที่เธอต้องการ  เธอภาวนาขอให้ฝันร้ายที่เกิดขึ้นอย่าเวียนวนมาพบเจอ  ไม่ว่าจะเป็นรวิกานต์หรือกานต์พงศ์  ต่อไปนี้เธอจะใช้ชีวิตเพื่อลูก...  ลูกที่มาพร้อมความหวังและความฝัน...  ต่อไปนี้ชีวิตของเธอจะไม่โดดเดี่ยวอีกแล้ว

            อยู่กับแม่นะลูก  อยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะคะ”  หญิงสาวพร่ำบอกประโยคเดิมซ้ำๆ  มือลูบเบาๆ  บรรยากาศโพล้เพล้กำลังจะเข้ามาเยือน  อีกไม่นานความมืดคงครอบคลุมทุกพื้นที่  แต่วิมลกานต์กลับไม่รู้สึกกลัวแต่อย่างใด  และมันเป็นเพราะเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในร่างกายของเธอ  เขาว่ากันว่าหากผู้หญิงคนหนึ่งหากได้มีโอกาสเป็นแม่คน  ความนึกคิดและอะไรหลายๆ  อย่างอาจจะทำให้เปลี่ยนไปจากเดิม  เหมือนที่เธอกำลังเป็นอยู่หรือเปล่านะ 

            ปี๊น...”  เสียงแตรรถบ่งบอกว่าได้มาถึงยังจุดรับผู้โดยสารอีกแห่งหนึ่ง  ดึงวิมลกานต์ออกจากภวังค์ความคิด  หญิงสาวลอบมองบรรยากาศข้างทางนอกกระจกรถโดยสาร  แล้วเธอก็ได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นรถมากับลูกน้อยวัยไม่น่าจะเกิน  ขวบ  ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้มอีกครา  อดคิดไม่ได้ว่าลูกของเธอจะน่ารักสดใสเหมือนแม่หนูคนนั้นหรือเปล่า  เอ...หรืออาจจะเป็นตาหนูกันแน่นะ

            วิมลกานต์หัวเราะออกมาเมื่อนึกไปถึงภาพนั้น  ก่อนความคิดจะหยุดลงส่งยิ้มให้สองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเมื่อพบว่าคือสองแม่ลูกที่เธอลอบมอง

            เชิญนั่งเลยค่ะ”  วิมลกานต์ยิ้มให้อีกฝ่าย  แม่หนูน้อยยิ้มร่าเมื่อวิมลกานต์ขยับให้พื้นที่แก่ทั้งสองคน

            ขอบคุณค่ะ”  มารดาของหนูน้อยพึมพำขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้มหวานส่งมาให้เมื่อเข้านั่งประจำที่และวางร่างเล็กป้อมของลูกสาวลงบนตัก

            “แม่  น้องแมวค่ะ”  เด็กหญิงชี้ไปยังตะกร้าใส่เจ้ากีวี่ที่วางอยู่อีกด้านหนึ่งของเธอ

            น้องน่ารักจังเลยค่ะ  กี่ขวบแล้วค่ะเนี่ย” 

            “สามขวบค่ะ  กำลังจะเข้าสี่ขวบ  ไหน...  หนูจ๋า  ธุจ้าพี่หรือยังลูก

            “ธุๆ  จ้า”  มือเล็กป้อมนั้นยกขึ้นไหว้  แม้ไม่สวยงามแบบผู้ใหญ่แต่วิมลกานต์กลับเห็นได้ถึงความตั้งใจนั้น 

            ค่ะ  ธุค่ะคนสวย  หนูชื่ออะไรคะ

            แล้วหลังจากนั้นการเดินทางของวิมลกานต์ก็ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป  หญิงสาวตัดสินใจบอกว่าตัวเธอมีอีกคนในท้อง  รวมทั้งไถ่ถามสารพัดเรื่องเกี่ยวกับลูกน้อย 

            วันนี้ช่างเป็นวันเริ่มต้นที่ดี  ในใจของวิมลกานต์ภาวนา...  ขอแค่เธอผ่านพ้นวันนี้ไปได้  เธอเชื่อว่าพรุ่งนี้จะมีสิ่งที่ดีกว่ารอคอยอยู่อย่างแน่นอน  ใครจะไปรู้  นอกจากฝันร้ายที่วนมาซ้ำๆ  ให้ใจต้องอ่อนแอ  ครานี้เธออาจจะฝันดีเพิ่มขึ้นอีกก็ได้  แน่นอนสิต้องดีกว่า  ในเมื่อสถานที่ที่กำลังจะไปนั้นมีคนดีของเธอรออยู่ 

          ถ้าวันไหนเหนื่อย  หรือมลไม่ไหวกลับมานะลูก  กลับมาพักเพื่อสู้ต่อ  ไม่ลืมใช่ไหมว่ามลยังมีแม่  มีบ้านหลังนี้ที่รอมลกลับมาเสมอ

            หญิงสาวยังจำได้ดี  น้ำเสียงนั้นจากวันวานยังดังก้องอยู่ในความคิด  รอยยิ้มแต้มมุมปาก  มือยกขึ้นจับท้องของตัวเอง  ความมืดมิดเริ่มคืบคลานมาทุกขณะ  ดวงตาหันไปเห็นสองแม่ลูกหลับไปในอ้อมกอดของกันและกันอยู่ข้างกายเธอ  หญิงสาวมองภาพนั้นอย่างสุขใจ  ก่อนจะยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองแผ่วเบา  ริมฝีปากอิ่มแต้มรอยยิ้มกว้างยิ่งขึ้น  เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังว่าว่าฝันร้านที่เคยวนมาซ้ำๆ  จะจากเธอไปในสักวันหนึ่ง...




ทุกคนนนน!!!  บทหน้าชื่อว่ากว่าจะรู้ใจแต่ความจริงมันคือบทที่ทุกคนรอคอย  เรามาสมหน้าๆ  คุณกานต์ไปด้วยกันนะคะ  555


ตอนนี้ไรต์กำลังเปิดให้ลงชื่อจองเล่มอยู่นะคะ  เหลือที่ว่างอีก  10  คน  ค่ะ  นักอ่านสามารถลงชื่อจองได้ที่เพจ  จุมพิตหวานได้เลยนะคะ  ไรต์พิมพ์รอบเดียวตามยอดจอง เพราะฉะนั้นหากท่านใดต้องการเล่มอย่าลืมมาสั่งจองกันนะคะ ^^  ราคาหนังสือ  299  บ.  ฟรีค่าจัดส่งและแถมฟรีโปสการ์ด  นักอ่านทุกท่านจะได้รับโปสการ์ดสำหรับทุกท่านที่สั่งจองค่ะ

 ไรต์ไม่พิมพ์เผื่อจริงๆ  น้า  เผื่อเคลม  3  เล่ม ให้ตัวเอง  2  เล่ม  ที่เหลือจะเป็นของนักอ่านที่จอง  ตอนนี้คุยราคากับทางโรงพิมพ์และสั่งทำโปสการ์ดไปแล้วเหลือแค่สั่งพิมพ์ค่ะ  อาจจะปิดจองก่อนระยะเวลาที่แจ้งไว้ค่ะ  อาจจะปิดเมื่ออัปครอบโควต้าเลย  อย่าลืมไปจับจองกันนะคะ  รายละเอียดตามภาพที่แนบด้านล่างเลยค่ะ




ไรต์ยังคงอัปให้อ่านกันเรื่อยๆ  ถึงบทที่  14-15  นะคะ  แต่หากใครไม่อยากรอแล้ว  E-book  มีพร้อมให้โหลดนะคะ  สามารถกดตามลิ้งด้านล่างเลยค่ะ  วอนรัก  พร้อมโหลดในราคา  139-.  บาทค่ะ  กดไปตามลิ้งค์ด้านล่างได้เลยค่ะ ^^


วอนรัก
จุมพิตหวาน
www.mebmarket.com
วันนั้นเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขาไป ทว่าวันนี้ใจกลับโหยหา... คำว่า  'ไม่มีอะไรสายไป สำหรับการเริ่มต้น'  เขาจะใช้มันเริ่มต้นใหม่กับเธอจะอ้อนวอนยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ใจของเธอ กลับมาเต้นได้ใหม่อีกครั้ง“คุณกานต์รู้ไหม  มลไม่เคยหวัง  ไม่เคยคาดหวังกับใครเลยสักครั้งว่าจะมีใครมารัก  ว่าเขาจะเป็นของมล”“...”“แต่กับเค้า...”  เธอว่าแล้วใช้มืออีกจับท้องของตัวเอง  “มลรู้สึกมีความสุขมากที่มีเค้าอยู่ในนี้กับมล  ถึงเค้าจะไม่รักมล...  แต่เค้าทำให้มลมีความหวัง  มลจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด  เค้าคงรักมลบ้าง  แต่หากไม่...“มลก็จะยังรักเค้า  จะรักให้หมดหัวใจ  ให้ทั้งหมดที่มลมี”“มล...”“คุณกานต์ขา  มลอยู่ไม่ได้หรอกนะ  แค่คิดว่าจะไม่มีเขา  มลอยู่ไม่ได้  มลต้องตาย  ต้องตายแน่ๆ  ฮือๆ”ร่างของวิมลกานต์ถูกรวบไปกอดเอาไว้อีกครั้ง  กานต์พงศ์จุมพิตย้ำๆ  ตรงขมับของคนในอ้อมกอด  หวังให้สัมผัสของเขาช่วยปลอบโยนให้เธอรู้สึกดีขึ้น  และสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ “มลทำตามที่คุณกานต์เคยต้องการทุกอย่าง  แต่ครั้งนี้...  มลขอนะคะ”แววตาของคนพูดรอคอย  กานต์พงศ์จับเส้นผมที่รุ่ยร่าย  เปียกชื้นด้วยน้ำตา  แล้วเช็ดมันออกอีกครั้ง  แต่เป็นปากของเขาที่จูบซับให้แทน  ก่อนจะแนบหน้าลงกับหน้าผากมน  ทิ้งสัมผัสนิ่งนาน  เรียกกำลังใจให้ทั้งตัวเขาและเธอกานต์พงศ์จับมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง  ยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจแตกต่างไปจากทุกทีวิมลกานต์หัวใจเต้นถี่ขึ้น  ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเกินขึ้นกับใจ“ผมคงให้ตามที่คุณขอไม่ได้”  แต่ครั้นได้รับคำตอบ  รอยยิ้มก็พลันเลือนหายไปจากใบหน้า  น้ำตาที่แห้งเหือดไปเริ่มคลอนัยน์ตาคู่สวย  มองไปที่ชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #111 lucky789 (@lucky789) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:04

    ปูเสื่อ นั่งรอดูหน้า ผู้เห็นแก่ตัว อิๆ

    #111
    0
  2. #110 Wander22 (@Wander22) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:07
    รอ สมน้ำหน้า
    #110
    0
  3. #108 Prisana13082554 (@Prisana13082554) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:09
    รอสมน้ำหน้า ค่ะ มาไวๆนะคะ
    #108
    0
  4. #107 vanvivavanviva (@vanvivavanviva) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:49
    รออออออค่าาา
    #107
    0
  5. #106 norngmay (@norngmay) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:48
    สมน้ำหน้าคุณกาน รอ
    #106
    0