วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,933 Views

  • 146 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    141

    Overall
    63,933

ตอนที่ 42 : บทที่ 12 ฝันร้ายที่วนมาซ้ำๆ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    9 ก.พ. 62


ต่อ


แพทย์เจ้าของไข้และพยาบาลออกไปแล้ว  ห้องทั้งห้องกลับมาเงียบสงบ  ความเงียบงันเข้ามาสู่ใจ  มือบางยกขึ้นกุมท้องของตัวเอง  นึกถึงสาเหตุที่เกือบทำให้เธอต้องเป็นคนทำร้ายลูกก็ยิ่งโกรธตัวเอง

 

เมื่อคืน...

ร่างของวิมลกานต์ที่นอนอยู่บนเตียงนอนกระสับกระส่าย  ใบหน้าสะบัดไปมา  เพราะความฝันที่กำลังพาลพบเจอ 

ฝันร้ายพาเธอดำดิ่งไปยังอดีตมากมาย  และฝันร้ายมักจะมาเยือนในวันที่เธอเจ็บปวดเสมอ...

 

น่าสงสารเด็กเด็กที่เพิ่งมานะ  ชื่ออะไรนะวิมลกานต์ใช่ไหม

คนฟังพยักหน้ารับ  อีกฝ่ายจึงพูดต่อ

ได้ยินว่าพ่อตาย  แม่ก็เกลียดลูกเพราะเกลียดพ่อเด็ก

เงียบๆ  สิเธอ  หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง  เดี๋ยวเกิดใครมาได้ยินแล้วไปฟ้องแม่ใหญ่เดี๋ยวก็ซวยกันพอดี

ไม่มีใครที่จะไปฟ้องแม่ใหญ่ให้ได้ยิน  แต่มีเพียงเจ้าของเรื่องที่เป็นที่พูดถึงได้ยิน  ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว  แต่เธอได้ยินมันบ่อยครั้ง  รวมทั้งที่หนักกว่านั้นก็มี

นี่  เค้าว่าเด็กที่ชื่อกานต์อะไรนั่นน่ะ  แม่ทิ้งไปให้อยู่กับป้า  พอไปอยู่บ้านป้าได้ไม่นานก็ไปครัวไหม้บ้านเขา  ป้าเด็กโมโหมาdตอนพามาส่งที่นี่บอกว่าไม่อยากรับเลี้ยงตัวกาลกิณี

นั่นสิ  สงสาร  น่าเวทนาเหลือเกิน  แต่ฉันได้ยินว่าเกือบทำไฟไหม้ครัวของเราตอนที่แม่ใหญ่ให้ช่วยทำกับข้าวด้วยนะ

จริงเหรอ  น่ากลัวนะแบบนี้

แล้ววันนั้นเด็กหญิงวิมลกานต์ก็เดินออกจากสถานที่แห่งนั้นไป  เธอเดินออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า  พร้อมกับคำว่าไม่มีใครต้องการ  และตัวกาลกิณี

 

และอีกครั้งที่ฝันร้ายวนมา  มันคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนช่วงมันยมต้น

เด็กนั่นใช่ไหมที่อยู่กับแม่ปราณี  ที่กำลังนุ่งขาวห่มขาวเตรียมจะบวชชี  ว่าแต่ว่าแม่ปราณีมีลูกด้วยเหรอ

จะบ้าเหรอ  ไม่ใช่ลูกแม่ปราณีสักหน่อย  ได้ยินมาว่าหนีออกมาจากบ้านเด็กกำพร้าแล้วแม่ปราณีรับเลี้ยงไว้

เป็นเด็กดีหรือเปล่า  พ่อแม่ถึงไม่เอา

ร่างของวิมลกานต์กระสับกระส่ายยิ่งขึ้น  ในฝันเธอเห็นตัวเองยืนมองคนที่จากไป  พร้อมกับปฏิเสธแผ่วเบา

หนูไม่ใช่เด็กไม่ดีนะ  ไม่ใช่...

แล้วฝันร้ายอีกอย่างก็วนเวียนมา  ภาพในวันที่เธอยืนรอเพื่อนคนหนึ่งอยู่ใต้ต้นไม้ 

ได้ยินว่าเธอไม่มีพ่อกับแม่เหรอ

นี่ฉันคุยกับแกอยู่นะ  ยัยเด็กไม่มีใครเอา”  ถ้อยคำต่อว่าในวันนั้นทำให้น้ำใสๆ  ไหลออกมาจากดวงตา

เราไม่คิดเลยว่าเธอจะใจร้ายแบบนี้

จำได้ดีว่ารู้สึกอย่างไรในตอนที่ต่อว่ารวิกานต์และวิ่งหายไปจากตรงนั้น  เป็นอีกคราที่พาตัวเองออกมาจากผู้คนแล้วบอกว่าอย่าได้เผลอเอาตัวเองไปข้องเกี่ยวกับใครหากไม่อยากได้ยินถ้อยคำที่ยิ่งบ่งบอกว่าตัวเธอไม่เป็นที่ต้องการสำหรับใคร

ภาพของเธอดิ้นหายใจติดขัดบนพื้นหญ้า  เจ็บจี๊ดตรงหัวใจก่อนสติจะดับวูบไป...

และฝันร้ายสุดท้ายที่เพิ่งเผชิญ

มลเคยบอกว่าคนเราเกิดมาคนเดียว  และแตกดับไปคนเดียว  มลเก่งอยู่แล้วถึงได้พูดแบบนั้นกับผม

 

          ‘เฮือก!’  วิมลกานต์สะดุ้งตื่นขึ้นมา  ในยามนั้นจึงได้รู้ว่าฝันไป  ความทรมานที่ไม่เกิดขึ้นมาสักพักหลังจากที่ได้พบกับกานต์พงศ์  ทว่าวันนี้มันกลับทรมานยิ่งกว่า  และเธอไม่อยากจะทานยาที่บ่งบอกว่าหัวใจกำลังอ่อนแอซ้ำอีกครั้งในค่ำคืนเดียวกัน

          มือบางยกขึ้นกุมตรงตำแหน่งหัวใจ  ลูบเบาๆ  สูดลมหายใจเข้าลึก  แต่กระนั้นความทรมานก็ยังไม่หายไป  จึงเลือกหยิบยาอีกกระปุกขึ้นมา  ยานอนหลับที่ไม่ได้ใช้มานานอีกเหมือนกัน

          หญิงสาวหยิบมันขึ้นมาป้อนใส่ปาก  คว้าน้ำจากขวดบนหัวเตียงขึ้นดื่มตามแล้วนอนลง  น้ำใสไหลออกมาจากทั้งสองตา  รอเวลายาออกฤทธิ์  และเพียงไม่นานดวงตาก็ปิดลง  ปิดการรับรู้จากทุกสิ่งอย่างที่ทำให้เธอพาลพบกับความทรมานที่แสนเจ็บปวด...

 

ปัจจุบัน

วิมลกานต์ปาดไล้หยาดน้ำตาที่ไหลออกมาเมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ในค่ำคืนที่ผ่านมา  ตอนนั้นเธอทำตัวราวกับคนไร้สติ  คิดถึงแต่ความเจ็บปวดของตัวเอง  และมันเกือบจะทำให้เธอเป็น  ฆาตกร’  ฆ่าหนึ่งชีวิตที่แสนบริสุทธิ์  มือบางปาดน้ำใสออกจากแก้มอีกครั้งจนเหลือเพียงรอยชื้นบางเบา  รอยยิ้มบางๆ  ปรากฏขึ้นมาในยามที่ยกมือขึ้นลูบท้องของตัวเองแล้วเอ่ยออกมาน้ำเสียงอ่อนโยน

            แม่ขอโทษนะลูก  ต่อไปนี้แม่จะเข้มแข็ง  จะไม่อ่อนแออีกแล้ว  ให้โอกาสแม่ดูแลหนูนะ

ดวงตู่สวยที่บวมช้ำปรากฏความมุ่งมั่นแน่วแน่  อีกทั้งความเข้มแข็ง  ก่อนจะไล่มองข้างกายอีกครา  ขวดน้ำเกลือที่เกือบหมดขวดเธอมองมันนิ่งอย่างรอคอยเวลา...

จนกระทั่งในนาทีที่มันหมดลงสมใจ  วิมลกานต์ก็ไม่รอช้าอีกต่อไป  มือปลดเข็มที่อยู่บนหลังมืออก  ปากอิ่มสูดปากร้องครางแต่ทว่าเพียงครู่เดียว  ก็ขยับกายมองหาของๆ  ตัวเอง  ที่คิดว่ามันคงอยู่สักที่ใดที่หนึ่งภายในห้องนี้

        รอยยิ้มหวานตามมาเมื่อพบว่ามันอยู่บนโซฟาตัวยาวไม่ผิดจากที่คาดเดา  หญิงสาวก้าวเดินอย่างระมัดระวังเข้าไปหา  มือบางยกขึ้นจับท้องอย่างหวงแหน  ครั้นถึงที่หมายก็ตรวจข้าวของออกดู  โทรศัพท์  กระเป๋าสตางค์  รวมทั้งเสื้อผ้ายังอยู่ครบ  ก่อนจะผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำในเวลาต่อมา

          หญิงสาวสำรวจตัวเองหน้ากระจกห้องน้ำอีกครั้งเมื่อสวมใส่ชุดของตัวเองเสร็จ  เธอไม่อยากอยู่กับฝันร้ายซ้ำๆ  การไปจากสถานที่เดิมๆ  ความทรงจำเดิมๆ  อาจจะทำให้เธอลืมหลายเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ในสักวัน  แต่เหนือสิ่งอื่นใดก็เพื่อลูกของเธอ...  อีกหนึ่งชีวิตี่กำลังจะเกิดมา

            เป็นกำลังใจให้แม่ด้วยนะคะเด็กดี...




ตอนนี้ไรต์กำลังเปิดให้ลงชื่อจองเล่มอยู่นะคะ  เหลือที่ว่างอีก  20  คน  ค่ะ  นักอ่านสามารถลงชื่อจองได้ที่เพจ  จุมพิตหวานได้เลยนะคะ  ไรต์พิมพ์รอบเดียวตามยอดจอง เพาะฉะนั้นหากท่านใดต้องการเล่มอย่าลืมมาสั่งจองกันนะคะ ^^  ราคาหนังสือ  299  บ.  ฟรีค่าจัดส่งและแถมฟรีโปสการ์ด  นักอ่านทุกท่านจะได้รับโปสการ์ดสำหรับทุกท่านที่สั่งจองค่ะ

 ไรต์ไม่พิมพ์เผื่อจริงๆ  น้า  เผื่อเคลม  3  เล่ม ให้ตัวเอง  2  เล่ม  ที่เหลือจะเป็นของนักอ่านที่จอง  ตอนนี้คุยราคากับทางโรงพิมพ์และสั่งทำโปสการ์ดไปแล้วเหลือแค่สั่งพิมพ์ค่ะ  อาจจะปิดจองก่อนได้ทุกเมื่อ  อย่าลืมไปจับจองกันนะคะ

ไรต์ยังคงอัปให้อ่านกันเรื่อยๆ  ถึงบทที่  14-15  นะคะ  แต่หากใครไม่อยากรอแล้ว  E-book  มีพร้อมให้โหลดนะคะ  สามารถกดตามลิ้งด้านล่างเลยค่ะ  วอนรัก  พร้อมโหลดในราคา  139-.  บาทค่ะ  กดไปตามลิ้งค์ด้านล่างได้เลยค่ะ ^^



วอนรัก
จุมพิตหวาน
www.mebmarket.com
วันนั้นเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขาไป ทว่าวันนี้ใจกลับโหยหา... คำว่า  'ไม่มีอะไรสายไป สำหรับการเริ่มต้น'  เขาจะใช้มันเริ่มต้นใหม่กับเธอจะอ้อนวอนยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ใจของเธอ กลับมาเต้นได้ใหม่อีกครั้ง“คุณกานต์รู้ไหม  มลไม่เคยหวัง  ไม่เคยคาดหวังกับใครเลยสักครั้งว่าจะมีใครมารัก  ว่าเขาจะเป็นของมล”“...”“แต่กับเค้า...”  เธอว่าแล้วใช้มืออีกจับท้องของตัวเอง  “มลรู้สึกมีความสุขมากที่มีเค้าอยู่ในนี้กับมล  ถึงเค้าจะไม่รักมล...  แต่เค้าทำให้มลมีความหวัง  มลจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด  เค้าคงรักมลบ้าง  แต่หากไม่...“มลก็จะยังรักเค้า  จะรักให้หมดหัวใจ  ให้ทั้งหมดที่มลมี”“มล...”“คุณกานต์ขา  มลอยู่ไม่ได้หรอกนะ  แค่คิดว่าจะไม่มีเขา  มลอยู่ไม่ได้  มลต้องตาย  ต้องตายแน่ๆ  ฮือๆ”ร่างของวิมลกานต์ถูกรวบไปกอดเอาไว้อีกครั้ง  กานต์พงศ์จุมพิตย้ำๆ  ตรงขมับของคนในอ้อมกอด  หวังให้สัมผัสของเขาช่วยปลอบโยนให้เธอรู้สึกดีขึ้น  และสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ “มลทำตามที่คุณกานต์เคยต้องการทุกอย่าง  แต่ครั้งนี้...  มลขอนะคะ”แววตาของคนพูดรอคอย  กานต์พงศ์จับเส้นผมที่รุ่ยร่าย  เปียกชื้นด้วยน้ำตา  แล้วเช็ดมันออกอีกครั้ง  แต่เป็นปากของเขาที่จูบซับให้แทน  ก่อนจะแนบหน้าลงกับหน้าผากมน  ทิ้งสัมผัสนิ่งนาน  เรียกกำลังใจให้ทั้งตัวเขาและเธอกานต์พงศ์จับมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง  ยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจแตกต่างไปจากทุกทีวิมลกานต์หัวใจเต้นถี่ขึ้น  ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเกินขึ้นกับใจ“ผมคงให้ตามที่คุณขอไม่ได้”  แต่ครั้นได้รับคำตอบ  รอยยิ้มก็พลันเลือนหายไปจากใบหน้า  น้ำตาที่แห้งเหือดไปเริ่มคลอนัยน์ตาคู่สวย  มองไปที่ชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #109 silver rose (@supawadee-psb) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:42
    เป็นคำพูดที่โคตรเลือดเย็นเลย
    #109
    0
  2. #105 norngmay (@norngmay) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:49
    น่าสงสารอะ มลสู้ๆๆ
    #105
    0
  3. #104 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:44
    หลังจากผ่านความเป็นความตาย ชีวิตจะมีค่าขึ้น สงสารนางจังนางต้องเข้มแข็งแค่ไหนถึงได้มาถึงจุดนี้ ตอนนี้เกลียดพระเอกมากๆ ถ้าเราโดนแบบนางคงไม่ให้อภัยพระเอก
    #104
    0
  4. #102 kornwan22 (@kornwan2) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:57

    ขอไห้มลโชคดี และจงเข้มแข็งเพื่อเจ้าตัวน้อย

    #102
    0
  5. #101 Prisana13082554 (@Prisana13082554) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:51
    เศร้า รอมลหนีค่ะชีวิตอาจดีขึ้น
    #101
    0
  6. #100 Wander22 (@Wander22) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:47

    น้ำตาไหล
    #100
    0