ตอนที่ 36 : บทที่ 10 วอนขอ [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    27 ม.ค. 62

ต่อ


พลันกานต์พงศ์ก็เดินแกมวิ่งตรงเข้าไปกระชากประตูห้องนอนออก  ภาพที่เห็นทำให้ต้องถอนหายใจพรูออกมาคล้ายโล่งอก  แต่ทว่ารู้สึกหวิวโหวงที่ใจแปลกๆ  เมื่อมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงเตียงนอนเหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง 

วิมลกานต์ชันเข่าขึ้นยกมือขึ้นเกาะเข่าเอาไว้  ปลายคางวางอยู่บนเข่าของตัวเอง  มองไปยังด้านนอกหน้าต่างท่าทีเหม่อลอย 

กานต์พงศ์เดินเข้าหาช้าๆ  กระทั่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ  เขาสบถเมื่อพบว่าแผลก่อนหน้านี้มีสภาพเช่นไร  และเหมือนว่าเสียงของเขาจะเรียกดวงตาบวมช้ำของเธอให้หันมาหากัน 

 


สุดท้ายก็เป็นกานต์พงศ์ที่ทำความสะอาดเศษแก้ว  ต่อด้วยการมานั่งทำแผลให้วิมลกานต์  ชายหนุ่มแกะผ้า  ไม่สิ...เศษผ้าชิ้นเล็กที่ไม่รู้สะอาดดีหรือเปล่าออกจากแผลของเธออย่างเบามือ  มันดูเหมือนผ้าที่ใช้ถักผ้าพันคอ  ก่อนจะใช้สำลีชุบน้ำแล้วเช็ดลงตรงแผล  เมื่อแล้วเสร็จจึงจัดการทำแผลด้วยแอลกอฮอล์

            แสบหน่อยนะ

            หญิงสาวสะดุ้ง  ไม่ได้ส่งเสียงร้องทั้งที่เขารู้ว่ามันเจ็บ  ดวงตาบวมช้ำของเธอคล้ายมองออกไปยังบ่อปลาด้านนอก  แต่ทว่าความจริงแล้วมันเหม่อลอยออกไปไกลไร้จุดโฟกัส 

จนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย  กานต์พงศ์ก็ไปเก็บกล่องยาเข้าที่

            มล...

            “อย่าเพิ่งไปได้ไหมคะ  อย่าเพิ่งไปเลย...นะ”  คำวอนขอพร้อมกับร่างกายถูกโอบกอดจากด้านหลังทำให้กานต์พงศ์ชะงักนิ่ง  ชายหนุ่มหลับตาลงเป็นนานกับสัมผัสที่ได้รับ  ก่อนจะหันกลับมาพร้อมการตัดสินใจแน่วแน่

            แต่ครั้นเห็นสภาพของวิมลกานต์ความตั้งใจเดิมก็สั่นคลอน  แต่มันก็ไม่สามารถทำให้เขาเปลี่ยนในสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ได้  ชายหนุ่มจับมือของเธอทั้งสองข้างเอาไว้แล้วบอกในยามที่สบตาเธอ

            มลเคยบอกกับผมว่าอยากให้เราสองคนจากกันไปด้วยดี...

            “...”  น้ำใสๆ  รื้นขึ้นมาอีกคราเมื่อพอจะรู้ถึงการตัดสินใจของเขา  ก่อนมันจะไหลรินออกมาเมื่อฟังคำพูดต่อมา

            “มลเคยบอกว่าคนเราเกิดมาคนเดียว  และแตกดับไปคนเดียว  มลเก่งอยู่แล้วถึงได้พูดแบบนั้นกับผม

            วิมลกานต์จำได้ดี  และรู้ดีว่าความต้องการของเขา  ณ  เวลานี้คืออะไร  แต่มันเร็วเกินไปหรือเปล่า...  มันเร็วจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัวเตรียมใจ  เมื่อคืนก่อนเขายังบอกกัน

          ยังไม่ใช่ตอนนี้มล  ยังไม่ใช่ตอนนี้แน่

            ยังรู้สึกใจชื้นอยู่เลยเมื่อได้ฟังว่าคงอีกนาน  แต่ทว่านี่มันเร็วเกินไป  วิมลกานต์อาจรู้สึกแบบนี้เพราะว่าเหตุผลที่เพิ่งเกิดขึ้น  ลูกของเธอ...  ลูกยังไม่เคยได้อยู่กับพ่อของเขาเลย...

            ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย  ไม่อยากให้ลูกต้องรู้สึกเหมือนเธอ...  ไม่ลูกจะไม่เหมือนและไม่มีวันเหมือน!

            หญิงสาวหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน  เป็นนานกว่าจะลืมตาขึ้นมาเผชิญกับความจริงอีกครั้ง  คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะรั้งให้คนที่ต้องการออกไปจากชีวิตของเธออยู่ต่อ  เพราะสุดท้ายแล้วเป็นเธอเองที่จะเจ็บปวดที่สุด

            ค่ะ...  มลเข้าใจแล้ว... เข้าใจทุกอย่างแล้ว”  หญิงสาวยิ้มให้เขาในยามที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง  ดวงตากลมโตกระพริบตาไล่น้ำใส  บอกเขาด้วยน้ำเสียงที่พยายามปั้นแต่งให้สดใสกว่าครั้งใด  เพื่อหนึ่งชีวิตที่จะเกิดมา  เพื่อลูกของเธอกับเขาคนที่เธอรัก...

            ถ้าอย่างนั้น...กอดลากันสักหน่อยสิ  คุณกานต์ก็น่าจะรู้ว่ามลชอบกอด

            และโดยไม่ทันตั้งตัวหญิงสาวก็ตรงเข้ากอด  กานต์พงศ์ชะงักมือเอาไว้  ไม่ได้โอบกอดเธอตอบเช่นทุกครา

            วิมลกานต์หลับตาลงซึมซับอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดสำหรับเธอแน่น  ให้หน้าท้องที่ยังแบบราบได้สัมผัสกับร่างกายของเขา

            และยิ้มออกมาทั้งน้ำตาเมื่อชายหนุ่มกอดตอบ  หากลูกโตขึ้นเธอจะบอกกับเขาว่าครั้งพ่อของแกเคยโอบกอดแกเอาไว้

            จะไม่ทำให้เขารู้สึกว่าลูกไม่เป็นที่ต้องการเหมือนที่เธอเคยรู้สึก...

            ขอบคุณค่ะ”  หญิงสาวบอกเมื่อผละออกจากกอดของเขา  ดวงตาคู่โตมองภาพของคนที่เธอรัก  ใช่...เธอรักเขา  แม้เขาจะทำกับเธอราวกับสิ่งของไร้ค่า  แต่ก็เข้าใจดีว่า  ความเป็นจริง’  และ  ความฝัน’  นั้นต่างกันเช่นไร

ที่ผ่านมาเธออยู่ในโลกของความฝัน  เป็นฝันดีที่ทำให้เธอมีความสุขจนไม่อยากตื่นขึ้นมาเผชิญกับความเป็นจริง  แต่ไม่มีใครหนีความจริงพ้น  สุดท้ายเขาและรวิกานต์ก็ทำให้เธอได้รู้...  ได้กลับมาสู่โลกแห่งความจริงอีกครั้งคนแบบเธอไม่เหมาะสม  ไม่ควรจะอยู่ในชีวิตของกานต์พงศ์ด้วยซ้ำ  เธอไม่ควรคิดหวังตั้งแต่แรกเหมือนที่ครั้งหนึ่งไม่ควรหวังว่าคนอย่างรวิกานต์จะมองว่าเธอเป็นเพื่อน

ผู้หญิงคนนั้น...เหมาะสมกับคุณดีนะคะ

...”  กานต์พงศ์นิ่งกับคำพูดนั้นของเธอ  เขาจ้องมองดวงตาของเธอราวกับไม่มีอะไรที่ควรทำมากไปกว่านี้  และมันทำให้เขารับรู้...

สายตาของเธอบ่งบอกว่ามันไม่ใช่ถ้อยคำประชดประชันแต่เธอคิดเช่นนั้นจริงๆ  แต่ตอนนี้มันกลับทำให้เขาต้องถามตัวเองว่าเขาแน่ใจแล้วหรือกับสิ่งที่ทำอยู่


จะคิดได้มั้ย  คิดได้หรือเปล่า  ???  เอามาสั่งก่อนเข้านอนค่ะ  :)


อยากจะลงให้ยาวกว่านี้แต่มันจะดูห้วนๆ  ไปค่ะ เลยขอยกยอดไปลงคราวหน้าจบบทเลยค่ะ


วอนรักมี  E-book  แล้วนะคะ  สามารถดาวโหลดได้ในราคา  139-.  แนะนำให้ดาวโหลดทางอื่นที่ไม่ใช่  Apple  นะคะ  เพราะค่าธรรมเนียมจะถูกกว่ามากค่ะ  

สามารถดาวโหลดได้ตามลิ้งค์ด้านล่างเลยค่ะ  


ส่วนใครยังอยากอ่านไปด้วยกันก่อน  ยังไม่ต้องโหลด  ไรต์ยังคงอัปเรื่อยๆ  ค่ะ  ทั้งหมดมี  22 บทนะคะ  ตอนนี้อยู่บทที่  10 ค่า

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านวอนรักค่ะ  ^^


วอนรัก
จุมพิตหวาน
www.mebmarket.com
วันนั้นเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขาไป ทว่าวันนี้ใจกลับโหยหา... คำว่า  'ไม่มีอะไรสายไป สำหรับการเริ่มต้น'  เขาจะใช้มันเริ่มต้นใหม่กับเธอจะอ้อนวอนยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ใจของเธอ กลับมาเต้นได้ใหม่อีกครั้ง“คุณกานต์รู้ไหม  มลไม่เคยหวัง  ไม่เคยคาดหวังกับใครเลยสักครั้งว่าจะมีใครมารัก  ว่าเขาจะเป็นของมล”“...”“แต่กับเค้า...”  เธอว่าแล้วใช้มืออีกจับท้องของตัวเอง  “มลรู้สึกมีความสุขมากที่มีเค้าอยู่ในนี้กับมล  ถึงเค้าจะไม่รักมล...  แต่เค้าทำให้มลมีความหวัง  มลจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด  เค้าคงรักมลบ้าง  แต่หากไม่...“มลก็จะยังรักเค้า  จะรักให้หมดหัวใจ  ให้ทั้งหมดที่มลมี”“มล...”“คุณกานต์ขา  มลอยู่ไม่ได้หรอกนะ  แค่คิดว่าจะไม่มีเขา  มลอยู่ไม่ได้  มลต้องตาย  ต้องตายแน่ๆ  ฮือๆ”ร่างของวิมลกานต์ถูกรวบไปกอดเอาไว้อีกครั้ง  กานต์พงศ์จุมพิตย้ำๆ  ตรงขมับของคนในอ้อมกอด  หวังให้สัมผัสของเขาช่วยปลอบโยนให้เธอรู้สึกดีขึ้น  และสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ “มลทำตามที่คุณกานต์เคยต้องการทุกอย่าง  แต่ครั้งนี้...  มลขอนะคะ”แววตาของคนพูดรอคอย  กานต์พงศ์จับเส้นผมที่รุ่ยร่าย  เปียกชื้นด้วยน้ำตา  แล้วเช็ดมันออกอีกครั้ง  แต่เป็นปากของเขาที่จูบซับให้แทน  ก่อนจะแนบหน้าลงกับหน้าผากมน  ทิ้งสัมผัสนิ่งนาน  เรียกกำลังใจให้ทั้งตัวเขาและเธอกานต์พงศ์จับมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง  ยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจแตกต่างไปจากทุกทีวิมลกานต์หัวใจเต้นถี่ขึ้น  ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเกินขึ้นกับใจ“ผมคงให้ตามที่คุณขอไม่ได้”  แต่ครั้นได้รับคำตอบ  รอยยิ้มก็พลันเลือนหายไปจากใบหน้า  น้ำตาที่แห้งเหือดไปเริ่มคลอนัยน์ตาคู่สวย  มองไปที่ชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #68 Prisana13082554 (@Prisana13082554) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 01:37
    เศร้าเกินไปแล้วไรท์ขอฉากมลฮึดสู้ เป็นหญิงสตรองทีนะคะ
    #68
    0
  2. #67 pakaija (@pakaija) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 22:05
    หลังจากนี้ต้องมีแต่ความเข้มแข็งนะมล หมดเวลาแห่งความฝันแล้ว
    #67
    0
  3. #66 alegicoffee (@alegicoffee) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 22:03
    เลิกเพ้อเจ้อ ทำตัวไร้ค่าไร้ราคาซะทีเหอะมล
    #66
    0
  4. #65 lucky789 (@lucky789) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:53

    เศร้า จับใจ

    #65
    0
  5. #64 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:26
    นึกว่าจะไปแล้วซะอีก
    #64
    0
  6. #62 Wander22 (@Wander22) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:49
    ใจร้าย

    อย่ามาง้อนะ
    #62
    0
  7. #61 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:47
    ผู้ชายไร้ใจ สงสารมล😂😂😂
    #61
    0
  8. #60 silver rose (@supawadee-psb) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:41

    เลือดเย็นมาก
    #60
    0
  9. #59 kornwan22 (@kornwan2) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:39

    โอ้ย!น้ำตาแตก

    #59
    0
  10. #57 Ratchani Pumipak (@242515) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:36
    อุตส่ารอตั้งนาน

    เฮ้อ นึกว่าจะไปเป็นงัยละเขาปฎิเสธตัวเองช้ำมั้ย
    #57
    0