ตอนที่ 35 : บทที่ 10 วอนขอ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    25 ม.ค. 62

ต่อ

               ด้านรวิกานต์เข้ามานั่งอยู่ภายในรถตามคำบอกของกานต์พงศ์  และชายหนุ่มก็ออกรถในทันที  เหตุการณ์เมื่อครู่และคนที่เพิ่งเจอทำให้ภาพในวันวานฉายซ้ำขึ้นมาอีกครั้ง

            เธออยากเจอวิมลกานต์มาโดยตลอดหลายสิบปี  อยากเจอมากที่สุดเพราะความผิดที่เคยกระทำมันฝังใจจนเธอต้องฝันร้ายซ้ำๆ  ฝันเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตา    ท่าทางเจ็บปวดใจของคนที่นอนหมดสติอยู่กับพื้นหญ้า  หญิงสาวน้ำตาคลอ  ก่อนจะไหลออกมาเมื่อพบว่าเธอทำให้วิมลกานต์ต้องเจ็บปวดอีกครั้งเพียงแค่มาเจอกันอีกครั้ง  ภาพในวันนี้ทำให้รวิกานต์ด่ำดิ่งลงสู่วันวานอีกครั้ง...

 

            10  ก่อน

          รวิกานต์ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอต้องทำอะไรแบบนี้  แต่แววตาตัดพ้อของเพื่อนคนเมื่อวานทำให้เธออยู่ไม่เป็นสุขเอาเสีย

          เด็กสาวเดินหาเพื่อนคนเมื่อวาน  ก่อนจะพบว่าเจ้าตัวนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ใต้ต้นไม้  มุมเมื่อวานที่เจอกัน

          แต่ครั้นเข้าไปใกล้ตัวเธอก็แข็งทื่อ  เพื่อนไม่ได้อ่านหนังสือ  แต่เอาหนังสือมาปิดบังใบหน้าเพราะซ่อนใบหน้าที่กำลังร้องไห้

          เธอทำให้เพื่อนร้องไห้...

          สองขาก้าวออกไป  แต่ต้องตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าหนังสือร่วงหล่นจากมือนั้น  มือของวิมลกานต์ยกขึ้นจับตรงตำแหน่งของหัวใจแล้วค่อยๆ  นอนราบลงไปกับพื้น

          มล!”

          เด็กสาวเดินเข้าใกล้  แล้วเรียก  แต่มีเพียงแววตาเจ็บปวดที่มองมาตอบกลับมาเพียงเท่านั้น

          ช่วยด้วยช่วยด้วยค่ะ”  รวิกานต์วิ่งไปขอความช่วยเหลือ  และคุณครูท่านหนึ่งก็เข้ามาไถ่ถาม  รวิกานต์รีบอกถึงเหตุการณ์ที่เธอเผชิญ  และตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าวิมลกานต์หมดสติไปแล้ว

          หัวใจหยุดเต้น!” 

          คุณครูหันมาบอก  รวิกานต์ทรุดลงกับพื้น  ก่อนจะมองภาพที่คุณครูปั๊มหัวใจของเพื่อนด้วยดวงตาพร่ามัวไปด้วยน้ำใส  เสียงผู้คนโหวกเหวก  ภาพของคนที่วิ่งวุ่นไม่ได้อยู่ในการรับรู้ของรวิกานต์

          สายตามองตรงไปยังร่างที่กำลังถูกช่วยเหลือให้กลับมามีลมหายใจได้ใหม่  พร้อมกับภาวนาขออย่าให้เพื่อนเป็นอะไรไปจนเธอต้องรู้สึกเสียใจไปตลอดชีวิต

          ในนาทีต่อมาไม่รู้ว่าพระเจ้าเห็นใจแก่คำวอนขอหรือเพราะอะไร  แต่รวิกานต์ก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา  เมื่อพบว่าหัวใจของเพื่อนกลับมาเต้นได้ใหม่  และถูกนำตัวส่งรถพยาบาล

          รวิกานต์มองตาม  ร่างกายมองนิ่งตามรถพยาบาลไปจนลับตา  รู้สึกตัวขึ้นมาอีกที  ก็ตอนที่มีใครคนหนึ่งมาแตะท่อนแขน

          ของหนูหรือเปล่าจ๊ะ

          รวิกานต์ไม่ตอบแต่รับมาถือไว้เมื่อพบว่ามันเป็นหนังสือสภาพใหม่เอี่ยม

          เล่มนี้มันเก่าแล้ว  เรามีอีกเล่มเดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอามาให้นะ

          คำพูดของเพื่อนแทรกเข้ามา  รวิกานต์เปิดมันออก  แล้วพบการ์ดใบหนึ่งร่วงลงมาจากหนังสือ  เธอหยิบมันมาจากพื้นอ่านลายมือน่ารักนั้นผ่านม่านน้ำตา

          หนังสือเล่มนี้เป็นเล่มที่เราชอบที่สุด  เราฝันอยากเดินทางพร้อมใครสักคน  อยากขึ้นไปบนยอดเขานั่งดูพระอาทิตย์ตก  แต่หัวใจเราอ่อนแอเกินกว่าจะไปคนเดียวได้  ถ้าวิชอบเหมือนกันเรามาออกเดินทางด้วยกันนะ

          “มล...”  รวิกานต์เก็บการ์ดไว้ในหนังสือ  แนบมันลงตรงตำแหน่งหัวใจอย่างหวงแหน  แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างที่น้อยครั้งจะทำ

          ครั้นเสียงร้องไห้จบลง  เด็กสาวก็ตั้งใจอย่างแน่วแน่  เธออยากไถ่โทษในสิ่งที่ได้กระทำผิดกับเพื่อน  แม้ว่าความผิดนั้นไม่ได้มาจากเธอโดยตรงแต่เธอก็มีส่วน  และผิดที่เธอเองไม่ยอมอธิบายให้วิมลกานต์เข้าใจ  อีกอย่างเธอชอบเดินทางและเธอจะเป็นคนที่พาวิมลกานต์ไปให้ถึงความฝันนั้นด้วยกัน

          เด็กสาวตั้งใจอย่างแน่วแน่  รุ่งขึ้นเช้าวันต่อมาจึงมาโรงเรียนแต่เช้าจนที่บ้านยังแปลกใจ  แต่ครั้นถึงเวลาเรียนโต๊ะของวิมลกานต์กลับว่างเปล่า 

          และเธอก็ได้ทราบว่าทุกอย่างสายไปเสียแล้ว...

         

หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่พบกับวิมลกานต์อีกเลย  แม้จะพยายามตามหาถามไถ่เรื่องราวของวิมลกานต์อย่างไร  แต่ถึงอย่างนั้นความตั้งใจเดิมของเธอก็ไม่เคยเปลี่ยน  คำขอโทษและการชดใช้ทุกสิ่งให้วิมลกานต์คือสิ่งที่เธอตั้งใจหากมีโอกาสได้เจอกับเพื่อนอีกครั้ง  แต่ทว่าวันนี้ที่มาเจอกันอีกครั้งสิ่งที่เธอทำลงไปมันกลับดูเลวร้ายสำหรับวิมลกานต์มากกว่าในวันนั้นเสียอีก...

 

            กานต์พงศ์ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมจึงมาอยู่ตรงนี้ในตอนนี้อีก  หลังจากที่ส่งรวิกานต์ที่บ้าน  ฝ่ายนั้นก็เดินลงไปจากรถท่าทีเลื่อนลอย   จะว่าไปเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเธอตั้งแต่เธอขึ้นรถมาตอนออกจากบ้านด้วยกัน  

อีกทั้งกานต์พงศ์ไม่คิดถาม  เขารู้สึกว่าตัวเองก็ยังไม่พร้อมที่จะพูดอะไร  ก่อนจะขับรถออกมาแล้วตรงมาที่นี่ 

ทั้งที่เขาควรดีใจที่วิมลกานต์เข้าใจอะไรง่ายดาย  แต่แววตาของเธอก่อนหน้านี้มันทำให้เขาอยู่ไม่สุข

            กานต์พงศ์ถอนหายใจหนัก  ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูรถ  ปิดมันลงแล้วเดินตรงเข้าบ้าน 

ความเงียบงันเข้ามาสู่ใจ  เมื่อไม่เห็นร่างคุ้นตาที่มักเดินเข้ามาหาในยามที่เขากลับมาถึงบ้าน 

เขาก็แค่ยังไม่ชินกับมันก็เป็นได้...

ชายหนุ่มเดินเข้ามาก่อนจะสะดุดตาเข้ากับกองเศษแก้วและรอยเลือด  ปกติวิมลกานต์ไม่ใช่คนที่ปล่อยอะไรแบบนี้เอาไว้  และมันเป็นการบ่งบอกว่าเธอไม่ใคร่ปกติเช่นทุกครา...

พลันกานต์พงศ์ก็เดินแกมวิ่งตรงเข้าไปกระชากประตูห้องนอนออก  


วันนี้ตื่นเช้ามาแล้วรู้สึกสดชื่อที่สุด  ดีต่อใจมากๆ  ค่ะ  ที่เห็นวอนรัก  ติด  Bestseller  มีสายสะพายแดงๆ  แล้ว  :)

ไรต์ยังคงอัปต่อเรื่อยๆ  นะคะ  อาจจะช้าบ้างเพราะเมามันกับต้นฉบับของหนูวิต่อเลย  หลายคนสงสัยว่าพระเอกของคุณหนูวิคือใคร  อัปเรื่องนี้จบเมื่อไหร่ไว้ไรต์จะมาเปิดเรื่องเฉลยกันนะคะ  ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ  ^^

ใครไม่อยากรอแล้วจิ้มตรงด้านล่างเลยค่ะ  วอนรักราคา  139  บาท  แนะนำให้โหลดผ่านเวปหรือระบบอื่นที่ไม่ใช่  Apple  นะคะ  เพราะ  Apple  จะเสียค่าใช้จ่ายมากกว่าปกติค่ะ  ขอบคุณค่ะ


วอนรัก
จุมพิตหวาน
www.mebmarket.com
วันนั้นเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขาไป ทว่าวันนี้ใจกลับโหยหา... คำว่า  'ไม่มีอะไรสายไป สำหรับการเริ่มต้น'  เขาจะใช้มันเริ่มต้นใหม่กับเธอจะอ้อนวอนยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ใจของเธอ กลับมาเต้นได้ใหม่อีกครั้ง“คุณกานต์รู้ไหม  มลไม่เคยหวัง  ไม่เคยคาดหวังกับใครเลยสักครั้งว่าจะมีใครมารัก  ว่าเขาจะเป็นของมล”“...”“แต่กับเค้า...”  เธอว่าแล้วใช้มืออีกจับท้องของตัวเอง  “มลรู้สึกมีความสุขมากที่มีเค้าอยู่ในนี้กับมล  ถึงเค้าจะไม่รักมล...  แต่เค้าทำให้มลมีความหวัง  มลจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด  เค้าคงรักมลบ้าง  แต่หากไม่...“มลก็จะยังรักเค้า  จะรักให้หมดหัวใจ  ให้ทั้งหมดที่มลมี”“มล...”“คุณกานต์ขา  มลอยู่ไม่ได้หรอกนะ  แค่คิดว่าจะไม่มีเขา  มลอยู่ไม่ได้  มลต้องตาย  ต้องตายแน่ๆ  ฮือๆ”ร่างของวิมลกานต์ถูกรวบไปกอดเอาไว้อีกครั้ง  กานต์พงศ์จุมพิตย้ำๆ  ตรงขมับของคนในอ้อมกอด  หวังให้สัมผัสของเขาช่วยปลอบโยนให้เธอรู้สึกดีขึ้น  และสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ “มลทำตามที่คุณกานต์เคยต้องการทุกอย่าง  แต่ครั้งนี้...  มลขอนะคะ”แววตาของคนพูดรอคอย  กานต์พงศ์จับเส้นผมที่รุ่ยร่าย  เปียกชื้นด้วยน้ำตา  แล้วเช็ดมันออกอีกครั้ง  แต่เป็นปากของเขาที่จูบซับให้แทน  ก่อนจะแนบหน้าลงกับหน้าผากมน  ทิ้งสัมผัสนิ่งนาน  เรียกกำลังใจให้ทั้งตัวเขาและเธอกานต์พงศ์จับมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง  ยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจแตกต่างไปจากทุกทีวิมลกานต์หัวใจเต้นถี่ขึ้น  ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเกินขึ้นกับใจ“ผมคงให้ตามที่คุณขอไม่ได้”  แต่ครั้นได้รับคำตอบ  รอยยิ้มก็พลันเลือนหายไปจากใบหน้า  น้ำตาที่แห้งเหือดไปเริ่มคลอนัยน์ตาคู่สวย  มองไปที่ชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #56 pakaija (@pakaija) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 21:53
    เพราะความอยากแสดงถึงความจริงใจต่อหญิงใหม่ไงถึงได้ผลลัพธ์อย่างนี้
    #56
    0
  2. #55 Prisana13082554 (@Prisana13082554) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 19:11
    ค้าง ไรท์มาต่อไวๆน่ะคะ
    #55
    0
  3. #54 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 16:47
    อยากสมน้ำหน้าอิกานต์สักพันครั้ง สายไปมั่ย
    #54
    0