วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,949 Views

  • 146 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    157

    Overall
    63,949

ตอนที่ 31 : บทที่ 9 หัวใจที่แหว่งวิ่น [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    18 ม.ค. 62

บทที่  หัวใจที่แหว่งวิ่น

 

สัปดาห์ผ่านไป 

หลังจากค่ำคืนนั้นตื่นขึ้นมาวิมลกานต์ก็เจอกับข้อความของกานต์พงศ์อีกครั้ง  ชายหนุ่มบอกกับเธอว่าเขามีงานด่วนที่ต่างประเทศอย่างน้อยต้องอยู่ที่โน่น  สัปดาห์หรืออาจจะมากกว่านั้นก็เป็นได้

แต่การไปของเขาครั้งนี้ทำให้ให้วิมลกานต์รู้สึกหวิวไหวที่หัวใจแปลกๆ  อาจจะเป็นเพราะการกระทำของเขาร่วมด้วย 

กานต์พงศ์ไม่รับโทรศัพท์เธอสักครา  แต่วิมลกานต์ก็ไม่อยากเซ้าซี้โทร.  หา เธอกลัวเขาจะรำคาญ  และกลัวตัวเองจะไปเป็นปัญหาให้กับงานของเขา 

แต่ในความเงียบงันที่ได้รับ  วิมลกานต์คิดว่ายังดีที่มีข้อความตอบกลับมาจากเขาหลังจากนั้นว่าเขากำลังยุ่ง  เสร็จเรื่องวุ่นๆ  แล้วจะโทร.หา  ทว่ามาบัดนี้ก็ยังคงเหมือนเดิม

หรือนี่มันอาจจะเป็นสัญญาณเตือนของอะไรบางอย่างจากเขา...

เมี้ยว...เมี้ยว...”  เสียงร้องเรียก  พร้อมกับที่รับรู้ได้ว่าอะไรนุ่มนิ่มอยู่ตรงหน้าขา  วิมลกานต์ยิ้มออกมาเมื่อพบว่าเป็นอะไร

กีวี่”  หญิงสาวอุ้มมันขึ้นมา  จมูกของมันชนปลายคางของเธอเข้าให้จนต้องหลุดหัวเราะ  ให้กับการ  โมโหหิว’  ของเจ้ากีวี่

รู้แล้วน่า  ทำเป็นวัยรุ่นใจร้อนไปได้”  หญิงสาวว่า  แต่กลับอุ้มมันตรงไปยังถุงอาหาร  ก่อนจะเทใส่ภาชนะที่เจ้ากีวี่ทานเป็นประจำทุกวัน

เชิญค่ะนายท่าน”  หญิงสาวว่า  แล้วหัวเราะขบขัน  เมื่อ  นายท่าน’  ของเธอ  ก้มหน้าก้มตารับประทานท่าทางหิวจัดทันทีที่  ทาสแมว’  อย่างเธอยกปากกล่องอาหารขึ้นจากภาชนะ

ขอโทษนะกีวี่”  เพิ่งตระหนักในตอนนี้เองว่าเธอละเลยจนปล่อยให้เจ้ากีวี่หิว

หญิงสาวนั่งลูบหัวของมันจนกระทั่งกีวี่ทานหมดและตรงไปดื่มน้ำจากอีกภาชนะหนึ่ง  หลังจากนั้นจึงได้เก็บทุกอย่างเข้าที่  ก่อนจะคว้าเอาอาหารปลาติดมือไปด้วย

วิมลกานต์ให้อาหารอาหารปลา  โดยมีเจ้ากีวี่ที่ทานอาหารของมันเสร็จแล้วลอบมองอย่างสนใจ  ก่อนจะเปิดโน้ตบุ๊กที่มีงานคั่งค้างอยู่  ระหว่างนั้นก็เปิดทีวีดู  ตั้งใจจะดูข่าวสั้นๆ  ก่อนจะทำงานยาว

แต่ทว่าภาพที่เห็นอยู่ในหน้าจอโทรทัศน์ทำวิมลกานต์ชะงักนิ่ง  คนในจอเปลี่ยนแปลงไปมาก  แต่วิมลกานต์ไม่เคยลืมเลือนว่าเธอคนนั้นเป็นใคร  อีกครั้งที่เธอดำดิ่งลงสู่ความทรงจำครั้งเก่าก่อน

 

10  ปีก่อน

อ่านอะไรน่ะ”  วิมลกานต์ที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้เงยหน้าขึ้นจากหนังสือในมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนถาม

นั่งด้วยคนนะ”  คนมาใหม่บอกเธอ  ไม่แน่ใจว่าเป็นคำขอหรือแค่คำบอกเล่ากันแน่  เพราะเธอคนนั้นนั่งลงข้างๆ  เธอทันทีโดยไม่ฟังคำอนุญาตใดๆ

อ่านอะไรเหรอ”  คำถามเดิมถูกป้อนมาอีกครา  ครานี้วิมลกานต์จึงตอบออกไปโดยที่ดวงตาละจากคนพูดมายังหน้าหนังสือที่เปิดคาเอาไว้

อ่านหนังสือ

เอ๊ะก็รู้ไงน่าว่าหนังสือ  ที่อยากรู้ก็คือแล้วมันเกี่ยวกับอะไรต่างหาก”  เธอคนนั้นว่ายืดยาว  ท่าทางหงุดหงิดเต็มทีกับคำตอบที่ไม่โดนใจจากเธอ  แต่วิมลกานต์ก็ยังไม่สนใจให้คำตอบนอกจากเปิดอ่านไปเรื่อย  กระทั่งได้ยินเสียงถามอีกครา 

เรายืมอ่านบ้างได้ไหม” 

ไม่ได้!”  ครานี้นอกจากตอบเสียงดังฟังชัด  เธอยังปิดหนังสือลงและเอามาไว้แนบอก  จ้องมองคนพูดราวกับทำอะไรผิด

ขี้หวงจัง  ไม่อ่านก็ได้”  เธอคนนั้นว่าแล้วลุกขึ้นยืน  แล้วหันหลังให้เธอ

ดะ...เดี๋ยวสิ

ครานี้เธอคนที่หันหลังให้หันกลับมามอง  ใบหน้ายังคงงอเง้าไม่คลายกับการกระทำก่อนหน้านี้ของเธอ

คือว่า...เล่มนี้เราให้ใครไปไม่ได้จริงๆ  เพราะว่ามีคนให้เรามาเหมือนกัน  แต่ถ้า...  วิชอบเราจะเอาอีกเล่มมาให้

รู้ชื่อเราด้วยเหรอ”  ครานี้ร่างนั้นกลับมานั่งลงเคียงข้างเธออีกครา  รอยยิ้มสว่างสดใสเต็มใบหน้าจนเธอต้องกลั้นยิ้ม  ก่อนจะหันไปพยักหน้าส่งให้คนที่รอคอยเป็นคำตอบ  แล้วหลุดยิ้มท่าทีเขินอาย  จนรวิกานต์ลอบมองเธอนิ่ง

ใครบ้างจะไม่รู้จักรวิกานต์ที่ทั้งสวย  ทั้งเก่งเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง  เธอเองก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ชื่นชมอีกฝ่ายอยู่ห่างๆ  เพราะคงไม่คิดว่าคนอย่างรวิกานต์จะมาเป็นเพื่อนกับคนที่ไม่มีใครต้องการอย่างเธอ...

ที่พูดเมื่อกี้อย่าโกหกนะ

เสียงนั้นดึงวิมลกานต์ออกจากภวังค์  ออกจากความทรงจำที่เจ็บปวด  และรอยยิ้มสดใสของคนข้างๆ  ทำให้วิมลกานต์คลายความหม่นเศร้าไปอีกครา  ครั้นนึกได้ว่าที่อีกฝ่ายพูดหมายถึงเรื่องใดเธอก็โบกมือพัลวันพร้อมกับเอ่ยยืนยัน

ไม่ๆเราไม่โกหกแน่”  ครั้นรับรอยยิ้มสดใสบ่งบอกว่าอีกฝ่ายพอใจกับคำตอบของเธอ  วิมลกานต์ก็พูดถึงเหตุผลของการกระทำของเธอขึ้นอีกครา

เรื่องนี้เราชอบมากน่ะ  หลังจากที่ได้อ่านเอาจากเล่มนี้เราก็ซื้อเล่มใหม่เก็บไว้อีกเล่ม  แล้วก็ยังมีเผื่อไว้อ่านอีกหนึ่งเล่ม  ที่จริงวันนี้ก็กะจะหยิบเล่มที่เอาไว้อ่านแต่ดันหยิบเล่มนี้ที่มีคนให้เรามาแทน

ขนาดนั้นเลย  มันสนุกมากเหรอ” 

อืม...ก็ไม่รู้ว่าวิจะสนุกหรือเปล่า  แต่มันเป็นแนวที่เราชอบน่ะเราเลยรู้สึกสนุก

ครั้นเห็นรวิกานต์ขมวดคิ้วมุ่นเธอจึงรีบอธิบายต่อ

มันเกี่ยวกับการเดินทาง  เราชอบตอนจบของมันมากเลย”  แต่ดูเหมือนว่ารวิกานต์จะยังคงไม่เข้าใจ  วิมลกานต์จึงได้แต่ยิ้มเจื่อนส่งให้ 

อ่านให้เราฟังได้ไหม

แน่นอนว่าคำตอบของวิมลกานต์เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจาก

ได้สิ!  ทำไมจะไม่ได้ล่ะ

แล้ววันนั้นวิมลกานต์ก็อ่านให้รวิกานต์ฟัง  จนกระทั่งได้ยินเสียงออดเตือนให้เข้าเรียน  รวิกานต์โอดครวญขึ้นมาอย่างขัดใจ  เห็นแบบนั้นวิมลกานต์ก็อดยิ้มไม่ได้  เพราะนั่นหมายความว่าเพื่อนชอบหนังสือที่เธออ่านให้ฟัง...

นี่โดดเรียนกันไหม

ได้ไงไม่เอานะวิ”  วิมลกานต์ส่ายหน้ารัวส่งให้คนที่เธอเริ่มสนิทใจ  คงเพราะได้คุยเรื่องหนังสือที่เธอเองก็ชอบเหมือนกัน  รู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก  ทั้งๆ  ที่เธอไม่ค่อยยอมให้ใครเข้าหาได้ง่ายๆ...

แต่วิอยากฟังต่อนี่”  คำบอกอย่างเอาแต่ใจดึงวิมลกานต์ออกจากภวังค์ความคิด

อย่าทำเลยไม่ดีหรอก”  วิมลกานต์ยืนยันคำตอบเดิม  แน่นอนว่ามันทำให้ใบหน้าของรวิกานต์ยิ่งงอง้ำเข้าไปใหญ่  เธอยิ้มก่อนจะบอกว่า  งั้นเอาแบบนี้ดีไหม  พรุ่งนี้วิมาหาเราตรงนี้เดี๋ยวเราจะเอาเล่มที่บอกมาให้วิ  เราจะได้อ่านด้วยกัน

โหมลใจดีจัง

วิมลกานต์ขัดเขินกับถ้อยคำชมนั้นจนต้องก้มหน้ายิ้มกับตัวเอง 

เธอชื่อจริงว่าอะไรเหรอ”  ครั้นคนข้างๆ  เอ่ยถามจึงหันไปสบตาบอกด้วยรอยยิ้ม

วิมลกานต์  เรียกเราว่ามลก็ได้

ชื่อเรามีคำว่า  กานต์เหมือนกันเลยเนอะ  กานต์ที่แปลว่าความรัก  เราสองคนคงเกิดมาจากความรักของพวกท่าน  ครั้นได้ฟังรอยยิ้มก็เลือนหายไปจากใบหน้าของเธอ

รวิกานต์แปลว่าความรักแห่งดวงอาทิตย์  หรือความรักของดวงอาทิตย์  แม่เราชื่อรวี  พ่อเราชื่ออาทิตย์  เราชื่อรวกานต์เป็นความรักของพวกท่าน  แม่เราเป็นคนบอก  แล้ววิมลกานต์ล่ะ

วิมลกานต์นิ่งไปกับคำตอบนั้น  ก่อนจะบอกออกไปเสียงอ่อย

เราไม่รู้หรอก...

อ้าวงั้นก็กลับไปถามพ่อกับแม่สิ

นอกจากยิ้มไม่ออก  วิมลกานต์ยิ่งอยากจะร้องไห้  หวังว่าหากบอกความจริงไปรวิกานต์จะไม่รังเกียจกัน  วิมลกานต์สูดลมหายใจเข้าลึก  แล้วหันไปบอกคนที่รอคอยคำตอบ

เราไม่มีพ่อแม่หรอก

ครานี้เงียบไปกันอึดใจใหญ่  ก่อนเสียงสดใสจะถามย้ำอีกครา

...หมายถึงไม่ได้อยู่ด้วยกันกับพ่อแม่หรือ

วิมลกานต์พยักหน้า  กลัวเหมือนกันว่ารวิกานต์จะรังเกียจที่เธอเป็นเด็กกำพร้า 

วิ!”  เสียงเรียกดังมาจากด้านหลังของพวกเธอ  แล้ววิมลกานต์ก็พบว่าเป็นคนหนึ่งที่เรียบร้อยที่สุดในกลุ่มเพื่อนของรวิกานต์  หากจำไม่ผิดเธอคนนั้นชื่อแก้ว... 

มีคนเรียกแล้ว  งั้นเราไปก่อนนะ

วิมลกานต์พยักหน้าให้  โบกมือลาเพื่อนใหม่ที่ยิ้มให้เธอก่อนไปแล้วหายลับไปเพื่อนของเธอ

 

วันต่อมา

วิมลกานตั่งรอรวิกานต์อยู่ตรงที่เดิม  ภายในมือถือหนังสือที่ตั้งใจจะเอามาให้เพื่อนไว้มั่น  ก่อนจะหันไปด้านหลังเมื่อได้ยินเสียงเหมือนใครเดินเข้ามา

วิ...”  เสียงของเธอขาดหายไปเมื่อพบว่าไม่ได้มีแค่รวิกานต์เพียงเท่านั้น  แล้วคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของรวิกานต์ก็เดินเข้ามาหาเธอ

ได้ยินว่าเธอไม่มีพ่อกับแม่เหรอ

วิมลกานต์หน้าบึ้งเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยออกมาในสิ่งที่เธอไม่ชอบที่จะได้ยิน  ก่อนจะหันไปหารวิกานต์เอ่ยถามน้ำเสียงเรียบแต่แววตาตัดพ้อ

วิบอกเหรอ”  รวิกานต์ส่ายหน้าส่งมาให้  แต่ยังไม่ตอบคำใดเป็นการยืนยันคนเดิมก็เข้ามาใกล้ตัวเธอยิ่งขึ้น

นี่ฉันคุยกับแกอยู่นะ  ยัยเด็กไม่มีพ่อแม่

มินต์  พอเถอะ”  รวิกานต์เอ่ยห้ามเพื่อนของเธอ 

วิมลกานต์มองเหตุการณ์ตรงหน้า มองทุกคนที่มองมายังเธอด้วยแววตากล่าวหาราวกับเธอทำผิดอะไรสักอย่าง

แค่ไม่มีใครมันยังไม่พออีกหรือ...

เราไม่คิดเลยว่าเธอจะใจร้ายแบบนี้

วิมลกานต์ว่าแล้ววิ่งออกไปจากตรงนั้น  เป็นอีกคราที่พาตัวเองออกมาจากผู้คนแล้วบอกว่าอย่าได้เผลอเอาตัวเองไปข้องเกี่ยวกับใครหากไม่อยากได้ยินถ้อยคำที่ยิ่งบ่งบอกว่าตัวเธอไม่เป็นที่ต้องการสำหรับใครอีก...


มือบางยกขึ้นจับตรงตำแหน่งหัวใจ  หญิงสาวหลับตาลงราวกับอยากให้ภาพในวันวานจางหายไป  ครั้นลืมตาขึ้นมาใหม่ก็ลุกขึ้นไปปิดทีวี  ก่อนจะให้ความสนใจกับงานของตัวเองอีกครา

ใช่...  งานคือสิ่งที่ทำให้เธอมีตัวตนและเป็นคนที่บางคนต้องการ  อย่างน้อยๆ  ตอนนี้ก็กลุ่มคนที่เธอเรียกพวกเขาว่า  นักอ่าน

อีกแค่  บทเธอจะปิดต้นฉบับลงแล้ว  แต่ครั้นเปิดโปรแกรมเพื่อลงมือเขียนท้องเจ้ากรรมก็ร้องประท้วงขึ้นมา

หญิงสาวหัวเราะ  ก่อนจะเดินตัวปลิวเข้าไปในบ้าน  คิดว่าคงต้องหยิบอะไรมารองท้องจากตู้เย็นก่อนที่ท้องเธอจะประท้วงหนักกว่าเดิม 

แต่ทว่าทันทีที่เปิดตู้เย็นก็ต้องปิดลงเร็วไว  ร่างบางผุดลุกเข้าห้องน้ำ  ตรงดิ่งไปยังชักโครก

วิมลกานต์ขย้อนน้ำเหนียวขมออกจากลำคอ  ร่างกายรู้สึกอ่อนเปลี้ยราวกับร่างกายไม่มีอะไรเหลืออยู่ในท้อง  นั่งนิ่งอยู่เป็นนานเมื่อรู้สึกว่าพื้นห้องน้ำเริ่มโครงเครงตามสายตาที่ไม่ปกติของตัวเอง

อึดใจต่อมาจึงค่อยๆ  พยุงกายขึ้น  ใช้มือเกาะขอบเคาเตอร์ห้องน้ำพยุงร่างออกมา

ทำไมเป็นแบบนี้นะ”  วิมลกานต์ถามตัวเอง  แต่ครั้นเริ่มครุ่นคิดหาคำตอบ  ดวงตาก็พลันเบิกกว้าง  “หรือว่า...”  

หญิงสาวตรงไปหยิบปฏิทิน  มองดูวงกลมแดงของเดือนที่แล้ว  ก่อนจะพบคำตอบว่า 

ประจำเดือนของเธอขาดหายไปจากกำหนดเดิมมาหลายวันแล้ว!


มาอัปต่อแล้วค่ะ  ^^

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณสำหรับยอดดาวโหลดจากหลายๆ  คนนะคะ  ไม่คิดว่าจะเอ็นดูกันขนาดนี้  ซึ้งงงง  T___T  

ไรต์ยังคงอัปต่อเรื่อยๆ  ค่ะ  แต่อาจจะไม่ได้มาทุกวัน  อาจจะ  2  วันครั้ง  3  วันครั้งน้า  เพราะว่าไฟมาจากกำลังใจที่ได้จากทุกคนค่ะ  ^___^  ไรต์เลยขอเขียนเรื่องใหม่ร่วมไปด้วย

หากท่านใดอ่าน  'วอนรัก'  จบแล้วจะพบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่ง  ที่ชอบว่า  ชอบบ่น  และชอบแช่งคุณกานต์  (ให้มลมีผัวใหม่  เอ้ย!  สามี  555)  และรักมลเธอก็รักมลยิ่งกว่าใคร  เธอคนนี้อาจจะดูแสบซ่า  แต่ว่าความจริงแล้วน่าสงสารไม่แพ้มลเลย  ส่วนพระเอกของเธอก็อยู่ในวอนรักค่ะ  คนที่เมื่อเธอมาจะหายไปจากเรื่องเลย  คงพอจะทายออกกันแล้ว

ท่านใดที่ยังไม่แน่ใจว่า  'วอนรัก'  ใช่แบบที่ชอบหรือเปล่า  อย่าเพิ่งรีบโหลดก่อนก็ได้น้า  มาอ่านพร้อมกันไปก่อนได้ค่ะ  ^^

ส่วนใครที่รอไม่ไหวแล้ว  ไม่อยากรอแล้ว  จิ้มลิ้งค์ด้านล่างเลยนะคะ  วอนรัก  ในราคา  139-.  นิยายอิโรติกหน่วงๆ  เบาๆ  พร้อมให้โหลดค่ะ  


 

วอนรัก
จุมพิตหวาน
www.mebmarket.com
วันนั้นเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขาไป ทว่าวันนี้ใจกลับโหยหา... คำว่า  'ไม่มีอะไรสายไป สำหรับการเริ่มต้น'  เขาจะใช้มันเริ่มต้นใหม่กับเธอจะอ้อนวอนยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ใจของเธอ กลับมาเต้นได้ใหม่อีกครั้ง


ขอฝากคุณกานต์และหนูมลไว้ด้วยนะคะ  
ขอบคุณค่ะ  ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #33 Kirumi (@Kirumi) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 20:08

    อื้อหือ เคยรู้จักกันด้วย ดันมาท้องอีก
    #33
    1
    • #33-1 arynight (@arynight) (จากตอนที่ 31)
      19 มกราคม 2562 / 14:36
      คุณกานต์ใจร้ายย T__T ป.ล. ตอนใหม่มาแล้วนะคะ ^___^ ขอบคุณค่ะ ^^
      #33-1