วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,931 Views

  • 146 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    139

    Overall
    63,931

ตอนที่ 26 : บทที่ 8 หากจะเกิด... ย่อมเกิดจากความรัก (ของเธอ) [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    7 ม.ค. 62


บทที่  หากจะเกิด... ย่อมเกิดจากความรัก (ของเธอ)

 

เมื่อออกมาจากห้องน้ำวิมลกานต์ก็พบว่ากานต์พงศ์หลับไปแล้ว  หญิงสาวย่องเบาไปสวมใส่เสื้อผ้า  อ่อนจะใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกหมาดๆ  ให้แห้งพอประมาณ

หลังจากนั้นจึงเดินไปปิดไฟ  ห้องทั้งห้องมืดลงแต่ยังคงมีแสงสว่างจากโคมไฟดวงเล็กตรงหัวเตียง  วิมลกานต์จ้องมองคนข้างๆ  เมื่อปรับสายตากับความมืดได้เธอก็มองเห็นจมูกคมสัน  จมูกของเขาที่มักจะดอมดมเส้นผมของเธอ  หรือประทับลงบนขมับ  ก่อนจะมองไล่ลงมายังปากได้รูป  หลังจากนั้นจึงมองทั่วทั้งใบหน้าราวกับจะสลักเขาเอาไว้ในใจ

ก่อนจะตัดใจนอนลง  รู้สึกแปลกๆ  เมื่อชายหนุ่มไม่ได้โอบกอดเธอหลับไปเช่นทุกคืน  ก่อนจะวาดแขนโอบกอดเขาเสียเอง

มล...

ขอโทษค่ะที่ทำคุณตื่น”  วิมลกานต์บอก  ผงกศีรษะขึ้นมองเขา  ก่อนความหวิวโหวงแปลกๆ  จะหายไปเมื่อกานต์พงศ์กอดกระชับเธอแน่น  จมูกโด่งคมดอมดมเส้นผมของเธออย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

ยังไม่ได้หลับลึกหรอก  แค่เคลิ้มไปเท่านั้น

วิมลกานต์ยิ้ม  คำอธิบายของเขาราวกับจะบอกว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอ  หญิงสาวกระชับกอดเขาแน่นขึ้น  ซึมซับความรู้สึกที่ได้รับ  ยามที่ได้อยู่ในอ้อมกอดอุ่น...  เนิ่นนานจึงได้เอ่ยออกมา

มลจำได้ที่คุณกานต์เคยบอกว่ามลเป็นคนพิเศษสำหรับคุณ”  หญิงสาวบอกเสียงเบาหวิว  และรับรู้ได้ว่าคนฟังชะงักมือที่ลูบอยู่บนศีรษะของเธอ

วิมลกานต์ยิ้มขื่น  แล้วเอ่ยออกไปน้ำเสียงสั่นพร่า  ดวงใจสั่นไหว...

แต่มลรู้ดีว่าความจริงแล้ว  มลอาจไม่ดีพอที่จะอยู่ข้างๆคุณกานต์...

มล...”  แม้ไม่ได้เห็นใบหน้าของเธอชัดเจน  แต่ท่าทีและน้ำเสียงสั่นเครือก็บ่งบอกความรู้สึกของคนพูดได้เป็นอย่างดี  กานต์พงศ์ดึงไหล่มนทั้งสองข้างขึ้นจากอกเขา

แล้วภาพที่เห็นก็ไม่ต่างจากที่คิด  ดวงตาของวิมลกานต์มีน้ำใสคลอขัง  เธอกระพริบตาถี่ๆ  ปั้นยิ้มสดใสส่งมาให้  แล้วพูดต่อ

ถ้าหาก...  ถ้าหากว่าวันนั้นมาถึงคุณกานต์บอกมลได้นะ

...

สมมุติว่าคุณกานต์...”  หญิงสาวหยุดคำพูดเอาดื้อๆ  เมื่อรู้สึกว่ามีก้อนอะไรมาจุกอยู่ตรงลำคอ  เธอสูดลมหายใจเข้าลึกผ่อนมันออกแล้วพูดต่อ  ถ้าหากว่าคุณกานต์ไม่ต้องการมลแล้วบอกมลนะคะ

น้ำใสๆ  หยดแหมะลงบนแก้มทันทีที่คนพูดพูดจบ  กานต์พงศ์มองนิ่งก่อนจะถามออกไปเพื่อความแน่ใจ

มล...หมายความว่ายังไงกันแน่

มลแค่พูดเผื่อไว้  เกิดวันหนึ่งคุณกานต์เบื่อมลขึ้นมา...  เคยมีคนบอกมลนะคะว่าความจริงแล้วคนเราตอนที่ออกมาสู่โลกใบนี้ก็ออกมาคนเดียว  ตอนจากเราก็จากไปคนเดียว  หากเราเอาตัวเองไปยึดติดกับเขา  แต่เขาคนนั้นไม่อยากให้เราไม่ผูกติดด้วย  มันจะทุกข์กันทั้งสองคน” 

เหมือนที่แม่เองไม่ต้องการเธอ  ท่านคงจะทุกข์ที่มีเธอในชีวิตจึงได้เลือกทิ้งเธอไป...

น้ำเสียงที่พยายามปั้นให้สดใสนั้น  ทำกานต์พงศ์รู้สึกจุก  อดถามตัวเองไม่ได้ว่าเธอหมายความอย่างที่พูดมาจริงๆ  หรือเปล่า

เธอจะอยู่ได้โดยไม่มีเขาจริงหรือเปล่า...

แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือหากวิมลกานต์พูดมาแบบนี้  ก็หมายความว่าหญิงสาวไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาหากวันหนึ่งเขาตัดสินใจหยุดทุกอย่างลง

แต่อีกความคิดด้านหนึ่ง  จู่ๆ  ความหงุดหงิดแปลกๆ  ก็เข้ามาเพียงคิดว่าเธอไม่รู้สึกรู้สากับมันจริงๆ...

ความคิดของกานต์พงศ์หยุดลง  เมื่อมือข้างหนึ่งของเขาถูกนำไปแนบแก้มนวล

ถ้าหากว่ามลไม่ใช่สำหรับคุณจริงๆ  บอกมลนะคะ  ให้เราจากกันด้วยดี  ดีกว่าต้องจากกันไปโดยที่ต้องเกลียดกัน

กานต์พงศ์สัมผัสได้ถึงความแปลกไปของร่างกายเธอ  แก้มของเธอเย็นชื้น  มือของเธอก็ด้วย  แต่น้ำอุ่นร้อนบนแก้มใสทำให้กานต์พงศ์ได้สติ  เขามองเห็นความเจ็บปวดในแววตาคู่สวย  มือข้างที่ว่างของกานต์พงศ์ปาดไล้มันแผ่วเบา  ก่อนจะบอกออกไปโดยที่ดวงตาไม่ละไปจากใบหน้าของเธอ

ยังไงก็ไม่ใช่วันนี้มล  ยังไม่ใช่ตอนนี้แน่

วิมลกานต์นิ่งไปกับคำตอบนั้น  หญิงสาวยิ้มให้เขา  ก่อนจะโน้มใบหน้าลงจูบลงตรงปลายคางสากแล้วผละออกมา

กานต์พงศ์มองเธอนิ่งราวกับโดนสะกดไว้ให้ดวงตาละไปไหนไม่ได้เพราะการกระทำนั้นของเธอ  ชายหนุ่มมองดวงตาคู่สวยที่หม่นหมองลงกว่าทุกวัน  ก่อนจะมองไปทั่วใบหน้าเหมือนที่หญิงสาวทำกับเขา  และครานี้ที่ดวงหน้านวลเคลื่อนมาหาอีกครา  กานต์พงศ์ก็ตอบรับสัมผัสที่เธอมอบให้อย่างยินดี

จุมพิตอ่อนโยนคือสิ่งที่หญิงสาวมอบให้แก่กัน  มือของกานต์พงศ์เคลื่อนจับท้ายทอยของเธอเพื่อมอบสัมผัสลึกซึ้งให้อย่างถนัดถนี่  เรียวลิ้นอุ่นร้อน  ปากของทั้งคู่สัมผัสกันและกันจนพอใจ  น่าแปลกใจที่มวลความอ่อนหวาน  ความอบอุ่นแล่นเข้าใส่กานต์พงศ์อย่างที่เคยรู้สึก

หรือเพราะเธอจูบเขาด้วยความอ่อนโยน  จึงรู้สึกต่างจากที่เคยกันนะ...

มลอยากรักคุณค่ะ

...!”  ความคิดมากมายหยุดลงเมื่อคนเหนือร่างกระซิบเสียงพร่าในแสงสลัว  แต่กระนั้นกานต์พงศ์ก็เห็นถึงความแน่วแน่ในดวงตาคู่งาม

มล  ทำไม...”  วิมลกานต์ดูแปลกไปกว่าทุกวัน  รวมไปถึงการกระทำของเธอ  แต่ภายในใจของกานพงศ์เต้นถี่รัวเพียงแค่ได้ยินมัน

ไม่ได้หรือคะ”  

ไม่ใช่ถามด้วยความไม่พอใจ  แต่ความไม่แน่ใจนัยน์ตาคู่สวยบอกเขา...  มันทั้งตัดพ้อละเสียใจจนกานต์พงศ์ทนมองดูไม่ไหว  เป็นฝ่ายกดใบหน้านั้นให้เคลื่อนมาหาเสียเอง


มาต่อแล้วค่ะ  ขออภัยที่ขัดจังหวะ  ด่าได้แต่อย่าแรง  แฮ่  พรุ่งนี้จะมาอัปต่อให้ค่ะ  ^^  วันนี้คงปิดเรื่องได้ค่ะ  ขอเวลารีไรต์จัดหน้า  2-3 วันค่ะ  วันนี้เอาปกมาให้พิจารณากันด้วยค่ะ  ปกมี  2  แบบนะคะ  เดี๋ยวจะมีอีกแบบมาให้ช่วยพิจารณาเลือกกันด้วยค่ะ






ขอบคุณทุกคนสำหรับกำลังใจที่ให้มานะคะ  แอบตกใจกับยอด  Fav.  ยอดเก็บเข้าชั้นหนังสือที่เพิ่มขึ้นมากกว่าทุกที  ทุกหัวใจที่กดมาให้  ได้รับมาเต็มๆ  ค่ะ ^_____^  ขอบคุณที่เข้ามาอ่านวอนรักนะคะ  ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #39 Plaifon_17 (@Plaifon_17) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 16:02
    หน่วงเหลือเกินแม่คุณเอ้ย
    #39
    0
  2. #21 natnaree_aey (@natnaree_aey) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 07:03
    ขออีบุ๊คเลยได้มั้ยยยยยยยย
    #21
    1
    • #21-1 arynight (@arynight) (จากตอนที่ 26)
      8 มกราคม 2562 / 20:27
      รออีกนิดนะคะคนดี ^^
      #21-1
  3. #19 Papa24579 (@Papa24579) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:26
    นางเอกเรา สายสตรองดี

    เรียนรู้ที่จะรักตัวเอง รู้จักรักแบบมีสติ เจ็บก้อคือเจ็บ ยอมรับความจริงได้

    ขอให้อย่าเจ็บนานเลย สงสาร
    #19
    1
    • #19-1 arynight (@arynight) (จากตอนที่ 26)
      8 มกราคม 2562 / 20:29
      มลเจ็บจริงๆ ค่ะ แต่หลังๆ จะมีคุณกานต์เจ็บเป็เพื่อน เจ็บยิ่งกว่า!! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านวอนรักนะคะ :)
      #19-1
  4. #18 pakaija (@pakaija) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 17:09
    ดีแล้วมลทำใจเอาไว้เนิ่นๆ ถึงเวลาเจ็บจะได้ไม่สาหัสมาก
    #18
    0
  5. #17 sansoneimo15 (@sansoneimo15) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 16:04
    ชอบนักแหละแนวนี้...รอค่ะ (ทำอีบุ๊คด้วยนร๊)
    #17
    0