วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,932 Views

  • 146 Comments

  • 662 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    140

    Overall
    63,932

ตอนที่ 25 : บทที่ 7 เกิดอะไรขึ้นกับใจ (ของเธอ) [5] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    5 ม.ค. 62

ต่อ


       ตายจริงกี่ทุ่มแล้วคะกานต์

            “จวนจะห้าทุ่มครับ

            “หาว้าย!”  เพราะการรีบลุกทั้งที่ร่างกายไม่ปกติทำให้รวิกานต์เซ  เกือบจะล้มลงไป  แต่กานต์พงศ์รับไว้ได้ทัน

            ตาประสานตา  มือของหญิงสาววางอยู่บนบ่ากว้าง  ลมหายใจที่มีกลิ่นไวน์อ่อนของกันและกัน  กานต์พงศ์เคลื่อนเข้าหาใบหน้าของเธอช้าๆ

           อย่าค่ะ”  ทว่ารวิกานต์เบี่ยงกายหลบเสียก่อน  หญิงสาวทรงตัวยืนนิ่งมือทั้งสองข้างละออกจากบ่ากว้าง  ก่อนคำพูดชัดเจนจะตามมา

            “วิคิดว่ามันเร็วเกินไปที่เราจะทำอะไรแบบนี้  และอีกอย่าง...

            “อีกอย่าง...อะไรครับ”  กานต์พงศ์มองนิ่ง  แต่ทว่ารอคอยอยู่ในที

            วิรู้นะคะว่ากานต์ไม่ได้มีแค่วิ  วิเข้าใจว่าคุณแค่สนุก  แต่ถ้าหากคุณไม่คิดจะหยุดวิคิดว่าเราคงไปด้วยกันไม่ได้  เพราะวิไม่อยากใช้ผู้ชายของวิร่วมกับใคร

          คำพูดตรงไปตรงมาของหญิงสาวทำกานต์พงศ์นิ่งอึ้ง  เป็นอีกครั้งที่ได้รับรู้ว่ารวิกานต์ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะเล่นๆ  ด้วยได้  และถ้าเขาฉลาดพอก็ควรจะหยุด

            แล้วผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น

           “วิจะรอดูค่ะ”  หญิงสาวไม่หลบนัยน์ตาคมกล้า  ราวกับจะบอกเจตนาของตนชัดเจน  กานต์พงศ์หัวเราะ  นึกชอบใจกับความตรงไปตรงมาของเธอ  และจ้องมองนิ่ง  สิ่งที่คล้ายความเอ็นดูเกิดขึ้น  ครานี้เขาเคลื่อนใบหน้าเข้าหาช้า  ก่อนจะวางจุมพิตลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลานิ่งนาน

        กลับกันเถอะครับ”  กานต์พงศ์บอกแล้วจับประคองร่างที่ไม่ค่อยปกติ  พากันขึ้นรถเพื่อไปส่งหญิงสาวยังบ้านของเธอ 

 

กานต์พงศ์ขับรถเข้ามายังบ้านของเขาภายในรีสอร์ต  แปลกใจตัวเองเหมือนกันที่เลือกกลับที่นี่แทนบ้านใหญ่ของตัวเอง

และก็ต้องแปลกใจอีกคำรบเมื่อพบว่าภายในบ้านไม่ได้มืดสนิทอย่างที่เขาคิด

ครั้นเข้ามาในบ้านร่างบางที่นอนพับอยู่กับโซฟาก็ทำให้เขาเข้าใจได้ในทันที

วิมลกานต์รอเขา...

ชายหนุ่มถอนหายใจคล้ายระอา  ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอไม่หลับดีๆ  ในห้องนอนทั้งที่มันดึกขนาดนี้  หรือน่าจะโทร.หาเขา...

พลันความคิดของเขาก็ชะงัก  มือคลำโทรศัพท์ก่อนจะพบว่ามันอยู่ในกระเป๋าเสื้อตัวนอก  เขาถอดมันออกในตอนที่รับประทานอาหารอยู่ที่บ้าน  กับตอนที่เต้นรำอยู่กับรวิกานต์  และครั้นเปิดออกดู  ชายหนุ่มสบถออกมาเมื่อพบว่าวิมลกานต์โทร.หาเขาตั้งหลายสายในช่วงเวลาที่โทรศัพท์ไม่ได้อยู่ข้างกายให้เขาใส่ใจ

สุดท้ายก็วางเสื้อตัวนอกลงบนโซฟาแล้วเข้าไปหาร่างที่ฟุบหลับอยู่

มล  มลตื่นเถอะ

เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำวิมลกานต์งัวเงียตื่นขึ้นมา  ในคราแรกภาพตรงหน้าพร่ามัว  แต่เมื่อเพ่งมองชัดๆ  แล้วเห็นว่าเป็นคนที่เธอรอคอยหญิงสาวก็ยิ้มกว้าง

คุณกานต์!”  เธอเรียกเขาเสียงดังแล้วโผเข้ากอดเหมือนเด็ก  ทำเอากานต์พงศ์รู้สึกอุ่นแปลกๆ  ที่อกข้างซ้ายของตน  มือหนาลูบผมนุ่มสลวยกรุ่นกลิ่นแชมพู

ทำไมไม่ไปนอนดีๆ  หืม”  ชายหนุ่มถามมือยังคงลูบบนผมนุ่มมือ  ครั้นใบหน้าของเธอผละจากอก  เขาก็ได้เห็นว่าเธอยังงัวเงีย  กานต์พงศ์หลุดยิ้ม  ฟังเธอพูดไม่มีทีท่าโกรธเคือง 

มลเห็นคุณยังไม่กลับ  นึกว่ารถจะพลิกคว่ำไปแล้ว  โอ๊ย!”

สมน้ำหน้าแช่งผมทำไม

กานต์พงศ์ว่าแต่มือกลับลูบตรงที่เขาเป็นคนมะเหงกไปเสียเอง  วิมลกานต์หันหน้าหนี  ผละกายออกห่าง  แล้วบอกว่า

มลขอไปเก็บกับข้าวก่อนนะคะ  กลัวว่าถ้าไม่อุ่นจะเสียของเปล่าๆ” 

คราวหน้าถ้าเกินสามทุ่มครึ่งก็ไม่ต้องรอ  มลทานไปก่อนได้เลย  ผมไปอาบน้ำก่อนนะ

ว่าเสร็จกานต์พงศ์ก็หันหลังให้  วิมลกานต์มองแผ่นหลังกว้างแล้วรู้สึกใจหาย  กานต์พงศ์พูดเช่นนี้ราวกับว่าจะมีแบบนี้อีกหลายๆ  คืน  แต่นี่แค่คืนเดียวเธอก็ไม่ชอบความรู้สึกนี้เสียแล้ว

มล...”  กานต์พงศ์ชะงักนิ่งเมื่อรู้สึกว่าร่างกายกำลังถูกโอบกอดจากด้านหลัง

มลดีใจที่คุณยังอยู่ตรงนี้กับมลนะคะ”  เธอบอกแล้วก็เป็นฝ่ายผละจากไปเสียเอง

กานต์พงศ์หันหลังมองตามร่างบางที่เดินเข้าไปในห้องครัว  อดคิดไม่ได้ว่าหากวันหนึ่งเขาไม่อยู่ข้างเธอวิมลกานต์จะไม่เป็นอะไรไปใช่หรือเปล่า...

ฝ่ายคนที่ผลพละจากมา  นำกับข้าวอุ่นขึ้นเตา  ทำทุกอย่างปกติทั้งที่รู้ดี...  รู้ดีว่ามีบางอย่างไม่ปกติ  คำถามที่เธอถามตัวเองมันชัดเจนขึ้นทุกที

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงผ่านแก้ม  แค่คิดว่าหากวันหนึ่งไม่มีเขาก็แทบหายใจไม่ออก... ครั้นเมื่อแน่ใจว่าอีกคนไม่เข้าห้องน้ำไปและไม่สนใจกันอีก  ร่างบางก็ค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น  ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาเมื่อลับร่างของกานพงศ์

เกิดอะไรขึ้นกับใจคำตอบที่ค้นเจอ  คือคำตอบที่น่ากลัวที่สุดสำหรับเธอ  บัดนี้หัวใจดวงนี้ไปผูกมัดกับกานต์พงศ์เข้าเสียแล้ว

ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่...  แต่สิ่งที่แน่ใจจากความรู้สึกข้างในที่ค้นเจอ  มันบอกกับเธอว่า

ใจของเธอมีกานต์พงศ์เต็มไปหมดแล้วทั้งใจ!


จบบทแล้ว  บอกดังๆ  ว่าบทหน้ามีเลิฟซีน  (อีกแล้ว :P)  รีบอ่านภายใน 24 ชั่วโมงเหมือนเคยค่ะ :)  กดแอด  Fav.  กดเข้าชั้นหนังสือไว้นะคะ  จะได้ไม่พลาดกัน  

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและทุกคอมเมนต์นะคะ  ยิ้มกว้าง  ^_______^  กับกำลังใจที่ได้รับเบอร์นี้เลย ^^

ปล.คราวหน้าจะเอาปกมาอวดค่ะ ปกมี 2 แบบให้ช่วยเลือกกันนะคะ  ขอบคุณค่ะ

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #35 Plaifon_17 (@Plaifon_17) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 15:11

    สงสารมลจัง
    #35
    0
  2. #16 Prisana13082554 (@Prisana13082554) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 19:39
    อยากให้นางเอกตัดใจแล้วทิ้งพระเอกจัง เห็นแล้วสงสารนางเอก เปลี่ยนโหมดเร็วๆนะคะไรท์
    #16
    0
  3. #15 Orninth (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 19:19

    เก็บไว้กินเป็นของสำรองนี่ ไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยหรือไง. นางเอกทำไมความรู้สึกช้าจัง

    #15
    0