วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,931 Views

  • 146 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    139

    Overall
    63,931

ตอนที่ 20 : บทที่ 6 คนที่คู่ควร [3] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61

   ต่อ


          

       ทว่าคิ้วสวยกลับขมวดมุ่นเมื่อได้กลิ่นหอมจางๆ  ไม่ใช่น้ำหอม  แต่มันคล้ายกลิ่นของดอกไม้ชนิดหนึ่ง  คล้ายดอกแก้ว...

          เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”  คิ้วสวยขมวดมุ่นราวครุ่นคิดทำให้กานต์พงศ์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา

          อ้อ!  เปล่าค่ะ

        รวิกานต์ปัดความคิด  ความสงสัยที่มีทิ้ง  ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มเมื่อเขาส่งแก้วไวน์มาให้  สองหนุ่มสาวพูดคุยกัน  ซึ่งก็ไม่พ้นเรื่องธุรกิจที่ถนัดเหมือนกัน  ที่ไม่ว่าจะได้คุยเมื่อไหร่ก็คล้ายจะ  'คุยกันถูกคอ' 

          ครู่ต่อมาเพียงดนุก็กลับเข้ามาพร้อมกับเครื่องดื่มและผลไม้ในมือ  ชายหนุ่มยิ้มมุมปากกับภาพที่ได้เห็น  ก่อนจะวางอาหารลงบนโต๊ะใกล้ๆ  มุมที่ตนยืนอยู่แล้วกดข้อความหากานต์พงศ์  เมื่อตัดสินใจได้ว่าเขาไม่ควรขัดคนที่เหมือนกำลังจ  'คุยกันถูกคอ'  หากเป็นไปได้ก็อยากให้รวิกานต์มาเป็น  'คนที่ถูกใจ'  ของกานต์พงศ์ไปเลยยิ่งดี

          ปี๊บ...ปี๊บ

         กานต์พงศ์ขออนุญาตหญิงสาวด้วยสายตา  ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อหญิงสาวพยักหน้ายิ้มให้เป็นเชิงอนุญาต 

         คิ้วขมวดมุ่นเมื่อพบว่าเจ้าของข้อความเป็นเพียงดนุ 

         คนที่คู่ควรคืออาหารจานหลัก  ส่วนฉันขอไปกินอาหารจานรองก่อนก็แล้วกัน  โชคดีนะเพื่อน

          กานต์พงศ์ยิ้มมุมปาก  ส่ายหน้าไปมากับข้อความของเพื่อน  ก่อนจะหันไปบอกหญิงสาวที่นั่งจิบไวน์เงียบๆ

           “ไอ้นุมันคงไม่กลับมาแล้วครับ

           “อ้าว!  แล้วกันสิคะ  ไหนว่าจะไปหาอะไรให้วิทาน

       กานต์พงศ์หัวเราะ  รู้ว่าหญิงสาวไม่ได้ต่อว่าจริงจังเพราะยังคงแย้มรอยยิ้มให้ในตอนที่กล่าวถึงเพื่อนตัวดีของเขา

            “วิอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ  เดี๋ยวผมไปตักให้

           “ไม่อยากหรอกค่ะ  แค่มีกานต์อยู่เป็นเพื่อนด้วยก็พอแล้ว  วิไม่อยากคุยกับใครค่ะ  เหนื่อยๆ  มาทั้งวันขอพักหน่อยนะคะ”  คนขอพักว่าแล้วพิงร่างลงตรงไหล่ของเขา  กานต์พงศ์พอจะเข้าใจได้  เพราะมีหนุ่มๆ  หลายคนคอยลอบมองเธออยู่  กานต์พงศ์หันมองแล้ววาดแขนโอบไหล่มน  ที่มีโบคล้องไหล่เอาไว้  เปิดเผยผิวขาวบางส่วน

           ครั้นเห็นการกระทำของเขาหนุ่มๆ  เหล่านั้นก็พากันล่าถอย

           ขอบคุณนะคะกานต์” 

           น้ำเสียงเหนื่อยอ่อนเอ่ยออกมา  กานต์พงศ์รู้สึกได้ว่าน้ำเสียงของเธอฟังดูเหนื่อยล้ากว่าทุกครา

           “ด้วยความยินดีครับ

       คนฟังยิ้มกับอกอุ่น  ความเหนื่อยล้ากับสิ่งที่ต้องเผชิญในวันนี้และความคาดหวังจากบิดาทำให้รู้สึกดีขึ้นเมื่อได้กานต์พงศ์เป็นที่พักพิง 

เธอพร้อมจะทิ้งทุกอย่างเพื่อใครคนหนึ่งแต่เขาคนนั้นไม่คิดจะไปด้วยกันกับเธอ  หรือเธอควรพอและลงหลักกับกานต์พงศ์ตามความต้องการของใครหลายคนและเขาคนนั้นที่คำนึงถึง  'ความเหมาะสม'  

พวกเขาทั้งหมดไม่เคยคิดจะถามความสมัครใจของเธอเลย... 

รวิกานต์ครุ่นคิด  ก่อนจะหลับตาลงซุกอกของเขามากยิ่งขึ้น  แต่แล้วกลิ่นหอมคล้ายดอกแก้วก็ปะทะกรุ่นตรงจมูกอีกครา 

รวิกานต์กานต์ยิ้มเย็น  วันนี้เธอยังไม่ตกลงปลงใจกับกานต์พงศ์  แต่หากตัดสินใจเมื่อไหร่  กลิ่นหอมที่ได้สัมผัสอยู่นี้เธอจะกลบมันด้วยกลิ่นกายของเธอเอง!

       กานต์พงศ์ยอมเป็นที่พักพิงให้หญิงสาว  เพราะรวิกานต์คนนี้ไม่มีสิ่งใดที่เขาควรจะปฏิเสธ  เธอทำให้เขาไม่อึดอึดเหมือนผู้หญิงหลายคน  ผู้หญิงเหล่านั้นแม้จะเพียบพร้อมแต่เปิดเผยความต้องการจนน่าขยาด 

            แต่รวิกานต์ไม่ใช่...  และเธอเหมาะที่จะเป็นอาหารจานหลักอย่างที่เพียงดนุว่า  เธอเป็นคนที่คู่ควรกับเขายิ่งกว่าใคร  และหากวันหนึ่งวันใดที่จะลงหลักปักฐานกับใครสักคน  รวิกานต์คงจะเป็นผู้หญิงคนนั้น...คนที่คู่ควร


ขอบคุณทุกกำลังใจจากทุกช่องทางที่ส่งมาให้ค่ะ  ยิ้มกว้างอีกแล้ว ^______^

E-book  ตั้งใจจะลงไม่เกินวันที่  15  มกราคมค่ะ  เพราะตั้งใจจะให้ทันชอปช่วยชาติ  หลังจากนี้จะพยายามมาอัปให้บ่อยขึ้นหลังจากที่หายไปปั่นมานาน  ช้าสุดก็คง  2  วันครั้ง  

คืบหน้าอย่างไรจะแจ้งเรื่อยๆ  ค่ะ  ขอบคุณที่เข้ามาอ่านวินรักนะคะ  ^^





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #7 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 15:42
    ผู้ชายโลเล แถมห่วยอีกตะหากขอให้แกไม่เจอรักแท้นะ
    #7
    0
  2. #6 Kirumi (@Kirumi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 13:30

    จร้า เอาเลยจร้า เอาเลย ไปอยู่คนที่คู่ควรกะแกเด้อ อย่ากลับมาหานางเอกนะ._.
    #6
    0