วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,954 Views

  • 146 Comments

  • 658 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    162

    Overall
    63,954

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 แรกพบเจอ [2] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    21 พ.ย. 61

ต่อ
          สาบานเหอะ!  ว่านี่คือที่ที่เธอเรียกมันว่าบ้าน
          ยิ่งเข้ามาภายในกานตพงศ์ก็ไม่อยาากจะเชื่อว่าที่นี่จะมีคนอาศัยอยู่
          "โทษที  ฉันไม่ค่อยมีเวลา  ปกติก็ไม่มีใครมาเลยรกนิดนึง"  หญิงสาวบอกพลางเก็บหนังสือที่วางอยู่บนพื้นพรม  บนนั้นมีโต๊ะญี่ปุ่นตกเล็กที่ยังไม่ได้พับเก็บและโน๊ตบุ๊กที่เปิดไฟล์  word  ค้างไว้อยู่
          "นั่งตรงนี้ก็ได้  เอ้อ!  โซฟาท่าจะดีกว่า  นั่งไปก่อนนะ  เดี๋ยวไปเอาน้ำมาให้"  บอกเสร็จหญิงสาวก็จากไป  ทิ้งให้เขากวาดตามองไปทั่วบ้านของเธอ
          บ้านหลังนี้มีเฟอร์นิเจอร์ไม่มาก  มีโซฟาที่พอดีตัวคนนอนได้อยู่หนึ่งตัว  มีโต๊ะญี่ปุ่นที่หญิงสาวน่าจะเอาไว้ใช้ทำงาน และมุมหนึ่งยังมีชั้นหนังสือ  มองเลยเข้าไปจะเห็นตู้เย็นตู้เล็ก  และครัวที่แยกเป็นสัดส่วนด้วยฝากั้น
เวลาต่อมาเขาก็เห็นหญิงสาวเดินมาจากทางนั้น
          "น้ำค่ะ"  น้ำเย็นใสถูกกยื่นมาตรงหน้า  ชายหนุ่มรับมันมาแล้วนั่งลงบนโซฟา  ก่อนจะยกขึ้นจิบ
          "ขอโทษด้ยนะ  มีแค่น้ำธรรมดา  ปกติไม่เคยมีใครมาหา"
          "ไม่เคยมีใครมาหา..."  ชายหนุ่มทวนคำราวกับได้ยินเรื่องแปลกประหลาด  แต่ทว่ามันกลับสะกิดใจของคนที่ได้ฟัง
          "คุณจะกลับไปได้หรือยัง  โทษที...ฉันต้องทำงาน"
          กานต์พงศ์ถึงกับเหวอกับคำไล่ตรงๆ  นั้นอีกครั้ง  แต่ก็อีกเช่นเคย  เขาไม่เคยโดนเมิน  และไม่ชอบเลย  
          "ผมกลับก็ได้  แต่มาอีกได้หรือเปล่า"
          "ห๊ะ!  จะมาทำไมอีก"  แน่นอนว่าวิมลกานต์ไม่ไดคิดว่าเขาจะสนใจเธอ  รักชอบเธอตั้งแต่แรกพบหรืออะไรเทือกนั้น  เพราะสภาพของเธอ  และตลอดชีวิตที่ผ่านมามันบอกกับเธอว่าเธอไม่เหมาะที่จะเป็นที่รักของใครสักคน
          ก็ขนาดที่ว่าคนที่ควรจะรักเธออย่างเช่นผู้ให้กำเนิดยังทิ้งเธอไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้เลย
          "ผมอยากมาดูอาการของเจ้าตัวนี้  ทำไม...ไม่ได้หรือ  หรือคุณกลัวว่าผมจะ..."
          "ไม่ๆ  ไม่เลย  คุณนี่นะ...  ตลกแล้ว"  ท่าทีโบกไม้โบกมือรวมทั้งการหัวเราะที่คล้ายกับขบขันเสียนักหนานั้นยิ่งทำให้กานต์พงศ์ประหลาดใจอีกครากับสิ่งที่ได้พบเจอ
          เป็นอีกครั้งที่อยากรู้จักผู้หญิงคนนี้  เขาเหมาเอาว่าเพราะเธอแปลก...
          "ถ้าอยากมาก็มาได้"
          "คุณจะเลี้ยงมันไว้เหรอ"  เขพยักเพยิดไปทางเจ้าแมว
          "ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น  ฉันว่ามันคงกินไม่จุมั้ง"
          ส่วนหนึ่งเพราะเจ้าแมวมีชะตากรรมที่ไม่ต่างจากเธอ  มันถูกทิ้งให้เผชิญกับโลกใบนี้  มันโดดเดี่ยว  ต้องต่อสู้เพียงลำพัง...  
          ชายหนุ่มกวาดตามองตามสายตาของเธอ  มันเผยแววเอ็นดู  ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาเศร้าหมอง  ไม่ต่างกับตอนที่บอกเขาเมื่อกี้  ในตอนที่บอกเขาว่า...
          'ฉันไม่มีใคร'  
          "จะกลับยัง"  ชายหนุ่มปรับสีหน้าแทบไปมันเมื่อเธอหันกลับมาไม่มีปี่มีขลุ่ย
          "อื้ม  ไม่ต้องไปส่งหรอก  ไว้เจอกันนะ"
          "อื้ม  ขอบคุณที่เข้าใจ"

          และนั่นคือการจากลากันของคนทั้งสองคน  การจากลาเพื่อเจอกันใหม่  เพื่อเริ่มต้นเรื่องราวต่างๆ  ต่างๆ  มากมายในชีวตของคนทั้งสอง!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

0 ความคิดเห็น