วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,953 Views

  • 146 Comments

  • 659 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    161

    Overall
    63,953

ตอนที่ 19 : บทที่ 6 คนที่คู่ควร [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61

ต่อ




เวลา  20:00  น.  ณ  งานปาร์ตี้

เฮ้ยไอ้กานต์ทางนี้โว้ย

กานต์พงศ์โบกมือตอบคนที่โบกมือให้เขา  เพียงดนุใส่เสื้อสีแดงเลือดหมูดูโดดเด่นมาแต่ไกล

ไง  รู้สึกว่าช่วงนี้หน้าตาสดใสขึ้นนะ  ที่ฉันช่วยคราวนั้นคงทำแกหายหงุดหงิด

ทว่าคำทักทายของเพียงดนุ  กลับทำให้กันพงศ์นึกถึงเรื่องวันนั้นขึ้นมา  เพียงดนุเป็นคนที่วางแผนร่วมกันให้เขาได้เชยชิมวิมลกานต์!  


'ช่วยอะไรฉันหน่อยสิไอ้นุ'

'มีอะไรเพื่อน  บอกมาเลย  ฉันยินดีช่วยทุกอย่างเลยเพื่อนรัก'

หลังจากเอ่ยขอให้เพียงดนุช่วยเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการ  'จัดฉาก'  เพื่อทำให้วิมลกานต์มาเป็นของเขา  เพื่อนก็ช่วยเขาด้วยการเข้าไปทำร้ายวิมลกานต์  ยังจำได้ดีว่าวิมลกาลต์เจ็บท้องและเจ็บข้อเท้าเพราะการกระทำของเพียงดนุและเขาเป็นคนขอให้มันทำ!

'คืนนี้อยู่กับฉันได้ไหม'  ยังจำได้ดีถึงถ้อยคำวอนขอของวิมลกานต์  ความหวั่นกลัว  ความอ่อนแอของหญิงสาวเผยให้เขาเห็นอีกด้านหนึ่งของเธอในคืนนั้น

'แค่คืนนี้คืนเดียว...'

และจำได้ดีว่าหลังจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

'คงไม่ได้'  จำได้ว่าเขาตอบเธอแล้วค้างคำพูดอยู่อย่างนั้นกระทั่งเห็นสายตาจากวิมลกานต์

'เพราะผมไม่คิดจะอยู่กัยคุณ...แค่คืนเดียว'

ใช่...  หลังจากนั้นจุมพิตเรียกร้องคือสิ่งที่เขามอบให้หญิงสาวไร้เดียงสาเช่นวิมลกานต์  ครั้งแรกของเธอยังติดตรึงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของเขา  แต่เขาเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเขาได้มันมาอย่างไร  จนกระทั่งในตอนนี้ที่เพียงดนุพูดถึงมันขึ้นมาอีกครา...


เป็นอะไร  หรือว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ทำให้หายหงุดหงิด "ฉันว่าแล้วจืดๆ  เชยๆ  แบบนั้นไม่น่าจะใช่แนวแก

เพียงดนุพูดไปเรื่อย  ไม่ได้สนใจสีหน้าของเพื่อนที่ส่อแววหงุดหงิดปะปนความเคร่งเครียดเพิ่มขึ้นเข้าไปทุกที  ก่อนจะหยุดคำพูดลงเมื่อมีสิ่งที่น่าสนใจเพิ่มเข้ามา

ฉันว่าคนนั้นต่างหาก  คงทำให้แกหายหงุดหงิดได้แน่แต่คงไม่ง่ายเหมือนคนอื่นว่ะ”  พูดเสร็จเพียงดนุก็หันมองเพื่อนที่หันมองคนมาใหม่เช่นกันแล้วเดินเข้าไปหาสาวสวย

ปล่อยให้กานต์พงศ์มองการกระทำของเพื่อนและรวิกานต์ที่กำลังเดินตรงมาหา

เชิญครับคนสวย

รวิกานต์หัวเราะเบาๆ  กับคำนั้นของเพียงดนุ  ก่อนจะนั่งลงเมื่ออีกฝ่ายบริการลากเก้าอี้มาให้นั่ง

วิอยากทานอะไรดีครับ  เดี๋ยวไอ้นุคนนี้จะบริการตักให้

ขอเป็นไวน์แล้วกันค่ะ  มื้อดึกวิทานไม่หนักค่ะ  เดี๋ยวจะอึดอัดตอนนอน

ได้เลยครับคนสวย

เพียงดนุโค้งกายให้ก่อนจะเดินจากไปก็ยักคิ้วให้กานต์พงศ์อย่างยียวน

          ไอ้นี่...”  กานต์พงศ์ส่ายหน้าให้  ส่งผลให้สาวที่นั่งไม่ไกลกันเท่าไหร่หัวเราะน้อยๆ  ขึ้นอีกครา

          “กานต์ล่ะคะ  ไม่ทานเหรอ  ให้วิไปตักให้ไหมคะ

        “ไม่เอาหรอกครับ  ขืนวิไปตักให้ไอ้นุได้เอาผมตาย  อีกอย่างผมทานมาบ้างแล้วครับ  พอดีทานกับลูกค้าไปเมื่อเย็นเลยยังไม่หิวเท่าไหร่

            รวิกานต์พยักหน้ารับรู้  ยิ้มบางๆ  ให้กับคำบอกเล่านั้น  ขณะเดียวกันบริกรคนหนึ่งก็ถือถาดที่มีเครื่องดื่มหลากชนิดเข้ามาใกล้  กานต์พงศ์จึงกวักมือเรียกเอาไว้

            เขาหยิบไวน์ขึ้นมาสองแก้ว  แล้วถามหญิงสาวผ่านสายตาว่าสนใจจะรับด้วยหรือเปล่า

        “เอาแบบกานต์ก็แล้วกันค่ะ”  เห็นดังนั้นชายหนุ่มจึงหยิบเพิ่งอีกหนึ่งแก้ว  ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินเข้าไปนั่งใกล้กันกานต์พงศ์เสียเอง

           ทว่าคิ้วสวยกลับขมวดมุ่นเมื่อได้กลิ่นหอมจางๆ  ไม่ใช่น้ำหอม  แต่มันคล้ายกลิ่นของดอกไม้ชนิดหนึ่ง  คล้ายดอกแก้ว...

          




โอ้วววว  คุณกานต์ช่างร้ายกาจจริงๆ  

ร้ายจนเกือบจำไม่ได้แน่ะว่าเคยจัดฉากยังไง

เรื่องนี้พระเอกเป็นคนร้ายๆ  ค่ะ  และคนร้ายๆ  ก็สมควรได้รับผมกรรมนะว่าไหม  หึหึ! 

เริ่มจะเข้าสู่มาม่าแบบจริงจัง  ต้มน้ำเดือดเอาไว้เลยจ้ะ!


จะพยายามมาอัปบ่อยขึ้นนะคะ  แต่ถ้าบ่อยก็อาจจะมาน้อยๆ  น้า  ขอบคุณมากๆ  สำหรับทุกๆ  กำลังใจเลยค่ะ  ^______^  


          


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

0 ความคิดเห็น