วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,928 Views

  • 146 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    136

    Overall
    63,928

ตอนที่ 15 : บทที่ 5 สอนรัก [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61


ต่อ

วิมลกานต์กลับมาหาชายหนุ่มในมุมที่เธอนั่งทำงานก่อนหน้านี้  ทว่ากลับไร้ร่างของเขา  ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามีบางอย่างหายไป!

โน้ตบุ๊ก!” 

วิมลกานต์จะไม่ตกอกตกใจขนาดนี้  หากว่าก่อนหน้านี้เธอจำไม่ได้ว่าตัวเองกระทำสิ่งใดอยู่

ไฟล์งานเขียนเธอเปิดทิ้งไว้  และฉากที่กำลังเขียนคือฉากเลิฟซีนแสนดุเดือด!

คนบ้า  นิสัยไม่ดี!”  หญิงสาวเดินแกมวิ่งหากานต์พงศ์ไปทั่วบ้าน  ก่อนจะทันเห็นว่าเขากำลังนั่งจ้องจออยู่ที่มุมสระน้ำที่มีปลาตัวช่วยให้เธอผ่อนคลาย

คุณ!”

เสียงเรียกทำให้กานต์พงศ์หันไปมอง  เขายิ้มล้อเลียนให้หญิงสาวแล้วหันกลับไปหาโน้ตบุ๊กต่อ  ทั้งที่เขาอ่านในสิ่งที่อยากรู้จบลงไปแล้ว 

หยุดนะ!”  คนสั่งแหวบอกเสียงเขียว  คว้าเอาโน้ตบุ๊กในมือของเขาไปอย่างรวดเร็ว  เมื่อจัดการป้อนคำสั่งปิด  หญิงสาวก็ยืนนิ่งหน้าบึ้งตึง  สลับแดงก่ำค้ำหัวเขาอยู่  ถ้าเท้าสะเอวด้วยอีกหน่อยคงแปลกตาไปอีกแบบ

นิสัยไม่ดี  แอบอ่านของคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง  ว่าเสร็จก็จัดการพับจอ  เอามาแนบอกอย่างหวงแหน  กานต์พงศ์ทันเห็นมือไม้ที่สั่นของเธออีกด้วย

ไม่ต้องหวงขนาดนั้นก็ได้  เพราะว่าผม...อ่านไปหมดแล้ว

คุณ!”  วิมลกานต์เพิ่งประจักษ์แก่ใจตอนนี้เองว่ามันสายไปเสียแล้ว...

กานต์พงศ์มองท่าทีหมดอาลัยตายอยากของเธอ  ก่อนจะฉวยเอาโน้ตบุ๊กที่แทบจะร่วงหล่นจากมือเพราะเจ้าของของมัน  หญิงสาวยินยอมให้เขามาแต่โดยดีแตกต่างกับก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง  กานต์พงศ์ใช้โอกาสนี้ดึงมือขอคนที่ยืนอยู่โดยเร็ว

ว้าย!”  การที่ต้องมานั่งแหมะลงบนตักแกร่งทำให้วิมลกานต์ได้สติคืนมาอีกครา  หญิงสาวดิ้นขลุกขลักไม่ยอมอยู่เฉยส่วนหนึ่งเพราะกำลังงอนเขา

มเพิ่งรู้นะว่างานเขียนของคุณมีอะไรดีๆ  ตั้งหลายอย่าง

...”  ครานี้คนฟังนิ่งพลัน   รอฟังด้วยใจจดจ่อ 

ผมว่ามัน...”  เสียงคนพูดพร่าเบากระซิบลงข้างใบหู  ก่อนจะป้อนลมร้อนๆ  ใส่เข้ามาจนต้องย่นคอหนี

ตื่นเต้นดี  แต่มันตื่นเต้นได้มากกว่านี้อีกรู้ไหม  ให้ผมช่วยนะ...

อื้อ!”  ครานี้ใบหูนุ่มถูกขบกัด  แค่นั้นยังไม่พอ  เอวคอดกิ่วถูกโอบรัดกอดลูบไปทั้งลำตัว

คุณ...อือ...”  ครั้นหันไปหาเพื่อห้ามปราม  ริมฝีปากก็ถูกปิดแนบลงมา 

กานต์พงศ์สูบเอาทุกอย่างที่เขาคิดถึง  ไม่ว่าจะเป็นความหอมหวานจากริมฝีปาก  เขาสัมผัสมันอย่างอ่อนโยนทั้งที่กระหายอยาก  แต่เป็นเพราะริมฝีปากนุ่มที่ตอบสนองกลับอย่างไร้เดียงสาแต่ทว่ากระตือรือร้นอยู่ในที

ผมคิดถึงคุณ  คิดถึงที่สุด...”  เขาบอกเมื่อละจากปากหวาน  มายังซอกคอกรุ่น  สูดดมกลิ่นกายสาว  มือไม้ไล้ลูบไม่อยู่นิ่ง  กลิ่นหอมราวดอกแก้วจากวิมลกานต์ช่างไม่เหมือนใคร

ครั้นหญิงสาวเงยหน้ามาสบตากันแววตาเลื่อนลอย  เพราะไฟปรารถนาเริ่มคุโชนกานต์พงศ์ก็กดจมูกลงบนขมับ  เขาชอบที่เธอจุดติดไว  ไม่เฉยเมยต่อสัมผัสของเขา  ก่อนจะเอาใจด้วยคำที่หญิงสาวน่าจะชอบ 

อยากกอด...อยากอดที่สุดเลยรู้ไหมแต่ลึกๆ  เขาก็รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ  และเมื่อพูดจบเขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะกอดเธอในแบบที่เธอชอบ

เด็กดี...  ไหนบอกสิชื่ออะไรหืม” 

วิมลกานต์เพิ่งสะกิดใจ  เธอและเขาไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อของกันและกัน  แน่นอนว่าบัตรที่เขาให้ทำให้เธอรู้ว่าชื่อจริงของเขาคือกานต์พงศ์ 

ชื่อเล่นของเขา  คือกานต์หรือพงศ์กันนะ...

ความคิดหยุดลงอีกคราเมื่อปลายคางถูกเชยขึ้น  รับรสจุมพิตที่แนบสนิทไม่มีช่องว่างระหว่างกัน  หรือจะมีก็คงเพียงลมหายใจของกันและกันเพียงเท่านั้น...

กานต์พงศ์จู่โจมเข้าหากันอย่างร้อนรนเมื่อได้รับคำตอบเป็นเสียงครางหวาน 

วิมลกานต์เผยอปากรับจุมพิตของเขา  รู้สึกได้ถึงมือที่สอดเข้ามาใต้เสื้อตัวหลวมที่เธอชอบใช้ใส่อยู่บ้าน

ดะ...เดี๋ยว  อ๊ะ!”  ร้องห้ามแต่ร้องได้แค่นั้นก็สะดุ้งเพราะมือที่บีบขยำสองเต้าทรวง  ร่างกายแอ่นหยัดรับราวกับว่าร่างกายของเธอมันชอบสัมผัสของเขา

ตรงนี้ก็คิดถึง...คิดถึงที่สุดเลยรู้ไหม...

ถ้อยคำกระซิบแผ่วร่วมการกระทำ  ส่งผลให้ก้อนเนื้อตรงอกข้างซ้ายของคนฟังเต้นถี่  และดูเหมือนว่ามันเป็นคำอันตราย  รู้สึกอ่อนเปลี้ยจนแขนทั้งสองข้างคล้องคอของชายหนุ่มเป็นหลักยึด 

อุ๊ย!”  วิมลกานต์ร้องเมื่อถูกช้อนอุ้มขึ้นมา  ก่อนจะต้องเงียบลงไปเพราะคนช่ำชองไม่ปล่อยให้เธอได้มีโอกาสห้ามปราม

จนเมื่อเขาวางร่างของเธอลงบนเตียงนอน  ปากจึงถูกปล่อยเป็นอิสระ  วิมลกานต์หายใจหอบ  ครั้นเขาทำท่าจะจะก้มลงมาหา  มือบางก็ค้ำยันกันบนแผงอกกว้าง

ทำไม”  กานต์พงศ์ถาม  รู้สึกขัดใจอย่างที่สุด 

ทะ...ทำไมต้องทำด้วย...อื้อ”  เอ่ยห้ามเสียงสั่นพร่า  ร้องครางเพราะลำคอถูกเม้มกัดราวกับคนทำต้องการลงโทษที่ขัดใจเขา

เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าสำหรับผมคุณพิเศษกว่าใคร  และผมเป็นผู้ชายต้องการมากกว่า  ยิ่งได้กินแล้วก็ยิ่งอยากจะกิน

โอ๊ย!”  เธอร้องเมื่อคนบอกอยากจะกิน  กัดกินซอกคอของเธอ  แต่ว่า...รอให้ถึงวันนั้น...อื้ม!” 

ครานี้สัมผัสเรียกร้องวกมายังปากปิดการประท้วงอีกครา  จุมพิตร้อนแรง  ปลุกเร้ายิ่งกว่าคราแรก  กว่าเขาจะผละห่างหญิงสาวก็หายใจรวยรินหลบสายตาที่คุโชนด้วยความปรารถนาซุกซบกับบ่ากว้าง

จนเมื่อลมหายใจปกติ  คนเหนือร่างก็ผละจากกายเล็กน้อย  เปลี่ยนมาจ้องมองกันแทน

ฟังนะ  ผมเป็นคนความอดทนต่ำคุณก็รู้  หรือถ้าไม่เชื่อก็ลองดู"  

"ไม่เอา!"  วิมลกานต์สั่นหน้าระรัวกับหมอนใบใหญ่เมื่อชายหนุ่มให้เธอ  'ลองดู'  ด้วยการพามือของเธอไปสัมผัสสัดส่วนแข็งแกร่ง

"อ่า...  รู้สึกถึงมันไหม"




ขออภัยที่ขัดจังหวะ  :P  

ช่วงนี้กำลังอินมากกับการเขียน  ใกล้จบแล้ว  แต่พรุ่งนี้จะเข้ามาอัปให้อีกจ้า  พร้อมกับมาลบเมื่อผ่านไป  24  ชั่วโมง  บอกไว้ก่อนจ้า

ขอบคุณทกกำลังใจจ้า  ^_______^



เมื่อเจ้ากระต่ายน้อยกำลังจะโดนเสื้อร้ายกิน!!


นุ้งมล  :  ใครก็ได้ช่วยมลที

ไรต์  :  ยอมๆ  ไปเถ๊อะ  :P


  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #3 ying2521siri (@ying2521siri) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 18:28
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png ตาคนหื่น
    #3
    1
    • #3-1 arynight (@arynight) (จากตอนที่ 15)
      12 ธันวาคม 2561 / 17:10
      555 หื่นหนักมาก >//<
      #3-1