วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,940 Views

  • 146 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    148

    Overall
    63,940

ตอนที่ 14 : บทที่ 5 สอนรัก [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    8 ธ.ค. 61

 บทที่  5  สอนรัก


ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่วิมลกานต์มาพักอยู่ในรีสอร์ตของกานต์พงศ์  จากวันนั้นกานต์พงศ์ก็หายหน้าไป  แต่ทว่ามีโน้ตเขียนฝากไว้พร้อมกับบัตรเครดิตที่แนบเอาไว้ให้  ในนาทีแรกที่เห็นมันเธอรู้สึกใจหาย

แต่ทว่าเมื่อได้อ่านข้อความที่แนบมาความคิดมากมายในทางที่ไม่ดีก็มลายหายไป 


"ผมมีงานด่วน  คงไม่อยู่ไปทั้งอาทิตย์  อยากออกไปไหน  ซื้ออะไรใช้บัตรได้เลย  อ๊ะคิดมากอยู่ล่ะสิ  ไม่เอาน่า  ยิ้มหน่อย  ยิ้มกว้างๆ  ^___^  

คุณจะไม่ใช้ก็ได้หากไม่สบายใจแค่อยากจะบอกว่าผู้ชายที่ดีควรจะเปย์ผู้หญิงของเขา  และแค่นี้ขนหน้าแข้งผมก็ไม่ร่วง  แล้วจะซื้อของฝากกลับไปให้นะครับ"


วิมลกานต์ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเผลอยิ้มทุกทีเมื่อนึกถึงข้อความเหล่านั้น  และแน่นอนว่าเธอฉลาดพอที่จะให้เขาเปย์ตามที่ชายหนุ่มต้องการ  ในเมื่ออยากเปย์ดีนักเธอก็จัดให้!  

เธอใช้มันไปกับอาหารที่ต้องทานเป็นประจำทุกวัน  และที่เยอะสุดก็เป็นของเล่นให้เจ้ากีวี่  ลูกบอลสีสดและตุ๊กตารูปปลาทูดูเหมือนจะถูกใจมันที่สุด  นอกจากนี้วงเงินไม่จำกัดของบัตรเครดิตเธอยังเอามันมาใช้ในเรื่องงาน  เหตุผลเพราะช่วงนี้เธอจน  และเจ้าโน้ตบุ๊กเพื่อนรักดันมามีปัญหา  ดับตายเป็นเศษเหล็กชิ้นเก่า  ดีที่ว่าเธอบันทึกลงไดรฟ์ของเวปออนไล์  งานทุกอย่างจึงอยู่ครบถ้วน  

วิมลกานต์เลยใช้โอกาสนี้จากบัตรของเขาเปย์โน้ตบุ๊กเครื่องใหม่  แต่คิดว่าเงินในส่วนนี้จะทยอยคืนหากได้ลงขายนวนิยายเป็นเรื่องเป็นราว

พอนึกถึงเรื่องงานแล้ววิมลกานต์ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้  เธอรู้สึกว่าตัวเองเขียนงานได้ดีขึ้นหลังจากมาอยู่ที่นี่

แน่ล่ะ...ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะบรรยากาศของสถานที่แห่งนี้  เขียนงานไปฟังเสียงน้ำไหล  พักสายตาด้วยการดูปลาสวยๆ  หรือผ่อนคลายด้วยการแช่เท้าลงในน้ำ  อะไรเหล่านี้อาจจะมีส่วนช่วย

แต่ทว่าข้อความคอมเมนต์ที่ได้รับจากนักอ่านที่ส่งมามันทำให้เธอคิดว่าอาจจะไม่ใช่เพราะสาเหตุนี้อย่างเดียว  และยิ่งนึกถึงดวงหน้าก็ยิ่งร้อนผ่าว 

นักอ่านโดยส่วนใหญ่บอกว่าเธอเปลี่ยนไปโดยเฉพาะฉากอินเลิฟของคู่พระนางหรือฉากเลิฟซีน!  วิมลกานต์เองก็รู้สึกว่าเธอเขียนมันได้ดีทั้งที่ก่อนหน้านี้ติดขัด  และดูเหมือนจะขัดใจนักอ่าน

หญิงสาวคิดว่ามันมีส่วน  แม้ใบหน้าจะร้อนวูบวาบและนึกถึงสัมผัสของเขาในทุกคราที่ลงมือเขียนแต่เธอก็ยังแอบใช้มันเพื่องานของเธอ...

ติ๊ง...ติง”  เสียงออดดังขึ้น  วิมลกานต์เด้งตัวขึ้นเพื่อจะดูว่าใคร  แต่ครั้นตรงไปที่ประตู  ประตูก็ถูกผลักเข้ามา!

ตกใจหมดเลย!”  เป็นกานต์พงศ์เจ้าของที่พักอาศัย  ชายหนุ่มไม่ตอบคำใด  นอกจากส่งยิ้มให้และทิ้งของทั้งสองมือลงบนพื้นห้อง  ก่อนจะตรงเข้ากอดคนที่เขานึกถึงตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่ต่างประเทศ

คิดถึงจัง” 

วิมลกานตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดที่เริ่มรู้สึกคุ้นเคย  สัมผัสที่จู่โจมเข้ามาหาอย่างรวดเร็วทำเธอตั้งรับไม่ทัน  ปลายคางวางบนไหล่กว้าง  ตลอดลำตัวแนบไปกับร่างกายกำยำ

คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า

เขาถามเมื่อผละจากกอด  เปลี่ยนมาเป็นจ้องมองนิ่ง  หญิงสาวไม่ตอบคำใด  แต่ว่าไปอีกอย่าง

คุณเหนื่อยไหม  หิวหรือเปล่าฉันทำกับข้าวเอาไว้”  คนบอกพูดเสร็จก็หันหลังหนี

กานต์พงศ์ยิ้มมุมปากให้กับอาการของเธอ  เมื่อกี้เขาเห็นว่าหญิงสาวหน้าแดง  แค่นั้นก็เป็นคำตอบที่น่าพอใจแล้วสำหรับเขา

เป็นอีกครั้งที่กานต์พงศ์รู้สึกชอบ  หญิงสาวที่เขาเจอแต่ละคนพูดเก่ง  ขยันเอาอกเอาใจจนบางทีก็มากเกินไป  แต่วิมลกานต์ไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น  แต่กระนั้นการแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติของเธอเมื่อครู่ก็บอกความรู้สึกของเธอได้ชัดเจนยิ่งกว่าเสียอีก

กานต์พงศ์ลอบมองหญิงสาวที่หายเข้าไปในมุมห้องครัวทั้งทียังไม่ได้คำตอบว่าเขาหิวหรือไม่  ชายหนุ่มถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองออก  ก่อนจะเก็บของที่หล่นลงบนพื้นวางไว้กองรวมกันบนพื้น  ก่อนจะหันมองโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้

ครั้นเห็นว่ามันคือโปรแกรมไมโครซอร์ฟเวริ์ด  และมันคืองานเขียนของเธอ  เขาก็ไม่รอช้าที่จะดู  และยิ่งเห็นว่ามันคือฉากใดมุมปากก็ยกยิ้มขึ้น  ชายหนุ่มนั่งลงอ่านด้วยใจจดจ่อ


มีคนนิสัยไม่ดีแอบอ่านงานคนอื่นอยู่ 1 อัตรา แจ้งน้องมลด่วนๆ ตอนหน้ามีเลิฟซีน เหมือนเดิมผ่านไป 24 ชั่วโมง ไรต์จะเข้ามาลบนะคะ อ่านให้ไวเด้อ แจ้งไว้ก่อน ขอบคุณทุกกำลังใจจ้า ^___^


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

0 ความคิดเห็น