ตอนที่ 13 : บทที่ 4 อ้อมกอดแรก [4] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    5 ธ.ค. 61

ต่อ


"ในเมื่อเข้าใจกันแล้วงั้น...ไปกันนะ"  

"ไป?  ไปไหนคะ"  

"ผัวเมียก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ  ว่าไหม"

"..."  วิมลกานต์พูดไม่ออกกับคำพูดโจ่งแจ้งนั่น  แต่อดค่อนขอดในใจไม่ได้ว่าหากเขาเห็นว่าเธอเป็นเมีย  ป่านนี้เขาคงมีเมียเป็นหลายสิบคน

"อีกอย่างผมคงยอมให้คุณอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้หรอก  ถ้าเกิดแบบเมื่อคืนขึ้นมาอีกจะทำยังไง"

แต่เหมือนว่าประโยคนี้จะได้ผล  แค่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมา  แค่คิดถึงว่ามันจะเกิดขึ้นอีกครั้ง  เส้นขนก็พากันลุกชัน

"ตกลงนะ  ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณ  ต่อไปนี้ไม่ต้องกลัวผมจะดูแลคุณเอง"

กานต์พงศ์บอกเสียงนุ่มมือที่จับมือนุ่มลูบเบาๆ  และพอใจยิ่งกว่าอะไรเมื่อครานี้หญิงสาวพยักให้เป็นคำตอบแทนความเงียบงัน

  

 

"เมี้ยว...เมี้ยว..."  กานต์พงศ์เหล่มองที่มาของเสียงร้อง  มันเดินวนเวียนไปมาทั่วห้อง  ดอมดมกลิ่นแปลกใหม่ของสถานที่แห่งใหม่

"สำรวจพอหรือยังกีวี่"  หญิงสาวถามเจ้าแมวในขณะที่ตัวเองเปิดกระเป๋าที่หอบเอาสัมภาระของตัวเองเข้ามายังสถานที่แห่งใหม่  เห็นกีวี่แล้วก็พานนึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ขึ้นมา  เธอตกลงยอมจะมาอยู่ที่นี่ด้วย  โดยมีข้อแม้ว่าจะขอพาเจ้ากีวี่มาอยู่ด้วย

ชายหนุ่มไม่ขัด  ซ้ำยังพาเธอไปซื้ออุปกรณ์เลี้ยงเจ้าแมว  ไม่ว่าจะเป็นทรายสำหรับแมว  ที่ตัก  อาหารเม็ด  และขนมที่คนขายบอกว่าไม่มีแมวตัวไหนไม่ชอบ  

ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจเตรียมจะเลี้ยงกีวี่แบบระบบปิด  ชายหนุ่มอยากให้มันทำหมันเสียอีก  แต่คราวนี้ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สะดวกนักเพราะบอกกับเธอว่าเขามีงานรออยู่ต่อจากนี้  

ต่อจากนั้นเขาก็พาไปยังห้างสรรพสินค้า  จบลงที่ร้านขายยาโดยเธออ้างว่าอยากได้ยามานวดเท้าตรงที่เขาบีบนวดให้เมื่อคืน  และแน่นอนว่าเธอได้ยาที่จะระงับป้องกันสิ่งที่จะเกิดมาจากความใจง่ายของตัวเองและจากความช่ำชองของเขา

ยาคุมกำเนิดซุกอยู่กับยาแก้ฟกช้ำอยู่ในถุงที่ซื้อมา  วิมลกานต์รีบเข้าห้องน้ำในร้านขายยาและทานยาคุมในทันที

ชอบที่นี่ไหม”  กานต์พงศ์ถามคนที่กำลังมีท่าทีครุ่นคิด  ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งบนเตียงมองเธอที่กำลังจัดการเสื้อผ้าเอาเข้าตู้

ก็ดี” 

อะไร  แค่ก็ดีเองเหรอ  รู้หรือเปล่าว่าห้องนี้น่ะสวยที่สุดจากห้องทั้งหมดเลยนะ”  กานต์พงศ์ไม่ได้โกหกแต่ห้องนี้เป็นเพียงห้องเดียวที่ออกแบบพิเศษตามความต้องการของเขา  และไม่เคยมีใครพักมาก่อนนอกจากเขา  เป็นห้องที่เขาใช้ต่างบ้านเลยก็ว่าได้   

กานต์พงศ์มองคนที่สนใจกับเสื้อผ้ามากกว่าสิ่งที่เขานำเสนอแล้วให้นึกหงุดหงิดใจ  ความจริงแล้วเจ้ากีวี่มันดูจะสนใจมากกว่าเจ้านายของมันเสียอีก  เป็นอีกครั้งที่รู้สึกว่าเธอแปลกกว่าใคร  หญิงสาวไม่ใคร่สนใจยิ่งมองเขาก็ยิ่งหงุดหงิด

ขี้โม้จริง”  วิมลกานต์หันมาย่นจมูกให้คนที่มองเธอ  ใบหน้าของเขาบึ้งตึงราวกับเด็กที่ถูกขัดใจความจริงจะว่าไปห้องนี้ก็สวยมาก  สวยมากกว่าห้องที่เธอเคยเห็นมาทั้งหมด

โม้เหรอ  เดี๋ยวเจอทีเด็ดแน่”  

กานต์พงศ์บอกคนที่ยังสำรวจห้องไม่หมด  ก่อนจะเดินไปเปิดม่านเดินตรงไปดึงมู่ลี่เปิดม่านออก  แล้วหันมาดูปฏิกริยาของเธอ

โห!”  วิมลกานต์ร้องออกมา  ลืมคำพูดก่อนหน้านี้เสียสนิทเพราะทิวทัศน์ตรงหน้า  เมื่อมองลงไปด้านล่างจะพบกับสระน้ำสีเขียวอมฟ้า  น้ำใสแจ๋วเห็นตัวปลาที่กำลังแหวกว่ายไปมา  เท้าทั้งสองข้างพาตัวเองไปยังกรุกระจกใส  สองมือกางกั้นราวกับสัมผัสทิวทัศน์ที่ได้เห็นผ่านกรุกระจกใส 

มาทางนี้ดีกว่า”  ไม่ว่าเปล่ากานต์พงศ์ดึงมือคนที่ตาโตเพ่งมองด้านนอกอย่างสนใจ  แตกต่างจากคำว่า  ก็ดี’  พร้อมท่าทีเมินเฉยที่เจ้าตัวแสดงออกมาก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

กานต์พงศ์จับจูงมือเธอพาออกมาจากห้อง  พบกับระเบียงห้องที่อากาศปลอดโปร่ง  ลมเย็นๆ  พัดโชยมา  มีช่องเป็นระแนงให้สองขาลอดผ่าน  เมื่อนั่งลงตามการฉุดดึงของคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้า  สองขาทั้งสองข้างก็สัมผัสกับน้ำพอดิบพอดี

ว้าย!” 

ฮ่าๆๆ”  กานต์พงศ์ขันคนที่ตกใจเพราะถูกฝูงปลาตอดเท้าเข้าให้  พวกมันคงอยากจะทักทายคุณน่ะ  นั่งไปเรื่อยๆ  เดี๋ยวก็ชิน  ผ่อนคลายด้วยนะ

วิมลกานต์ทำตามอย่างว่าง่ายด้วยการแช่เท้าลงไปใหม่  ในนาทีต่อมารู้สึกว่าตัวเองผ่อนคลายจริงๆ  ผ่อนคลายจนหนังตาเริ่มหย่อน  ทว่าสะดุ้งเมื่อศีรษะเริ่มเอนไปทางเขา

นอนเถอะ  เมื่อคืนคงทำให้คุณพักผ่อนไม่พอ”  เขาว่าแล้วกดศีรษะเธอแนบเอาไว้  วิมลกานต์จึงถือโอกาสซ่อนไปหน้าร้อนๆ  เอาไว้บนอกของชายหนุ่มที่เป็นเจ้าของอ้อมกอดแรกของเธอ

ทั้งๆ  ที่พยายามบอกกับตัวเองว่าอย่าเอาเขามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต  เพราะเมื่อไหร่ที่เขาทิ้งเธอไปเหมือนทุกคนที่ผ่านมาตัวเธอคงไม่ต่างจากคนที่ขุดหลุมฝังตัวเอง

แต่ทว่าอีกความคิดด้านหนึ่งมันร้องบอกว่าเธอควรจะเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้...

ความรู้สึกในยามที่ถูกใครคนหนึ่งโอบกอด  เมื่อใดที่วันหนึ่งต้องจากกันอย่างน้อยก็ได้มีช่วงเวลาดีๆ  ให้ได้จนจำ  ให้หัวใจที่แหว่งวิ่นได้รับรู้ความรู้สึกว่าการเป็นคนที่อยู่ในอ้อมกอดของใครสักคนมันเป็นเช่นไร  รู้สึกดีแค่ไหน...

วิมลกานต์ยิ้ม  และเธอเผลอรัดเอวสอบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว  ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราในเวลาเวลาเพียงไม่นาน

กานต์พงศ์ลอบมอง  พอใจเมื่อหญิงสาวคล้อยตามในแบบที่เขาอยากให้เป็น...

วิมลกานต์เหมือนจะมีจุดอ่อนคือการกอด  เขารับรู้ได้ว่าเธอชอบให้เขากอด

กอดอีกหน่อยได้ไหม  แค่...อีกกสักพัก

และคำขอที่ผ่านมาของเธอหลังจากผ่านค่ำคืนนั้นเป็นการการันตีได้เป็นอย่างดี  และตอนนี้มันก็ยืนยันกับเขาอีกครา  ในเมื่อเธอชอบมันเขาก็จะทำ  ทำเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เขาต้องการไปเรื่อยๆ!

ความสัมพันธ์ของคนเราก็เหมือนการทำธุรกิจ  การแลกกันเพื่อผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด!

แม่...แม่จ๋า...”  

ทว่าความคิดของการพงศ์ก็สะดุดลงเมื่อคนที่เขาโอบกอดละเมอแล้วกอดเขาแน่นขึ้น  กานต์พงศ์กอดตอบ  ปัดปอยผมที่ปรกหน้าให้อย่างอ่อนโยน

ความคิดก่อนหน้านี้มลายหายไป  มีเพียงคนในอ้อมกอดเท่านั้นที่เขานึกถึง 

เช่นเดียวกันกับวิมลกานต์หญิงสาวดื่มด่ำความรู้สึกของอ้อมกอดแรก  ทดแทนสิ่งที่เธอโหยหามานานแสนนาน...



ยังร้ายได้อีกนะพ่อคุณณณณณณณณ!  นุ้งมลของไรต์เหมือนจะมีปม  T_T

ปั่นสดเด้ออออออ  ตรวจทานรอบเดียว  ยังไม่ได้ตรวจคำผิดจริงจัง  ถ้ามีคำผิด  คำตกหล่น  ขออภัยไว้ก่อนจ้าาาาา  ขอบคุณทุกกำลังใจเล้ยยยย  ^_______^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

0 ความคิดเห็น