วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,927 Views

  • 146 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    135

    Overall
    63,927

ตอนที่ 12 : บทที่ 4 อ้อมกอดแรก [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    4 ธ.ค. 61

ต่อ



เมื่อกลับมาอีกทีกานต์พงศ์ก็ได้เห็นว่าหญิงสาวกำลังล้านจานอยู่  ดวงตาคู่คมลอบมองเงียบๆ จนกระทั่งหญิงสาววางจานใบสุดท้ายลงชั้นวาง  หันไปเช็ดมือกับผ้าเช็ดจานที่โยงระยางอยู่บนที่แขวนรูปแมว  ก่อนจะยืนนิ่งคล้ายมองอะไรสักอย่าง  

แต่ครั้นกานต์พงศ์เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังเขาก็ได้รู้ว่าเธอไม่ได้มองสิ่งใดแต่หญิงสาวกำลังเหม่อ

"อุ๊ย!"  วิมลกานต์ร้องเสียงหลงเมื่อโดนสวมกอดเข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ปล่อยค่ะ"

"นึกว่าจะขอให้กอดต่อซะอีก"

"..."  คำพูดของเขาทำเธอนิ่งงัน  อดคิดไปถึงเมื่อคราวที่ขอให้เขากอดไม่ได้  หญิงสาวปลดมือของเขาออกแล้วหันไปหาเขาทั้งตัว  ก่อนจะถามออกไป  

"ต้องการอะไรกันคะ"  

"ต้องการคุณ"  ชายหนุ่มพูด  ครั้นเธอมองมาแววตาสับสนเขาจึงใช้โอกาสนี้ดึงร่างของเธอมากอดอย่างรวดเร็ว  ใบหน้าซุกซบอยู่ตรงซอกคอของคนที่กำลังกอดแล้วพูดต่อ

"คุณอาจจะไม่เชื่อก็ได้  แต่ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้ว่าสำหรับผมคุณไม่เหมือนใคร"  กานต์พงศ์ไม่ได้โกหก  สำหรับเขาวิมลกานต์ไม่เหมือนใคร  เพราะเธอแปลกประหลาดกว่าที่เคยเจอมา  ไม่เหมือนใครสักคน...  

ความคิดของกานต์พงศ์หยุดลงเมื่อเธอผละออกจากกอดของเขา

"ให้โอกาสผมนะ"  เพราะความลังเลไม่แน่ใจในแววตาคู่สวยทำให้เขาโพล่งออกไป  ก็เขายังไม่อยากเสียเธอไปในตอนนี้  วิมลกานต์ทำให้เขาอยากกินซ้ำแล้วซ้ำเล่า  อยากเก็บเธอไว้เชยชิมข้างกายไม่ห่าง

"คุณ...พูดจริงเหรอ"

"ถ้าไม่แน่ใจ..."  กานต์พงศ์ละจากต้นแขนของเธอเปลี่ยนมาจับมือบางไว้ทั้งสองข้าง  ดวงตาคู่คมจ้องลึกไปนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นไม่แน่ใจแล้วบอกเสียงนุ่มทุ้มอย่างที่ไม่เคยใช้กับใคร  "ผมอยากให้คุณลองพิสูจน์  ผมจะยอมให้คุณพิสูจน์จนกว่าจะพอใจเลยเอ้า!"

"..."  

ความหวาดหวั่นลดลงแต่ก็ยังไม่หายไปไหน  แต่มันเป็นสัญญาณที่ดี  

"ให้โอกาสผมนะ"  ครานี้พูดพร้อมกับแนบปากลงบนหลังมือของหญิงสาว  ทว่าแววตาไม่ละไปจากวงหน้านวล  ก่อนจะดึงเธอมากอด  กดศีรษะแนบกับกับอกของเขาอีกครา

ความเงียบที่ได้รับ  พร้อมร่างกายที่โอนอ่อนผ่อนตามยอมให้เขากอดทำให้กานต์พงศ์อดยิ้มออกมาไม่ได้  ในที่สุดเขาก็ได้รับคำตอบตามทีเขาปรารถนา!



ทำไมร้ายยยยยยยยย!

มาสั้นไปนิด  พรุ่งนี้จะมาต่อให้จบบทจ้า

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาให้นะคะ  ^________^


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

0 ความคิดเห็น