วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,929 Views

  • 146 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    137

    Overall
    63,929

ตอนที่ 11 : บทที่ 4 อ้อมกอดแรก [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61

  
          
ต่อ



          เสียงดนตรีเป็นท่วงทำนองที่คุ้นหูทำให้คนที่กำลังตกอยู่ในห้วงนิทราเริ่มขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมา  แม้ว่ามันจะหนักอึ้งแปลกไปกว่าทุกครา  และไม่ใช่แค่เปลือกตาที่แปลกไป
          ทว่าร่างกายกลับรู้สึกเจ็บจนต้องร้องโอดโอย  หญิงสาวพยุงกายขึ้นนั่ง  มือคว้าไปหยิบนาฬิกาปลุกของตัวเองมาปิดเสียง  ก่อนจะวางมันลงตรงตำแหน่งเดิม
          "หนักหัวจัง  ทำไมปวดหัวเมื่อยตัวไปหมดนะ..."  
          คร้นตั้งคำถามกับตัวเองและในนาทีต่อมาก็ได้คำตอบ  หญิงสาวตาโต  หัวใจเต้นถี่รัวจนต้องระงับการหายใจเข้าออก  
          'ถ้าไม่อยากทานยาคุณก็ต้องรู้จักควบคุมตัวเอง'
          ครู่ต่อมาเมื่อควบคุมตัวเองได้นระดับหนึ่ง  อาการอึดอัดก็หายไป   จังหวะหัวใจกลับมาเต้นได้ตามปกติ  และตอนนี้เองที่วิมลกานต์นึกถึงใครบางคนขึ้นมา
          เขาอาจจะกลับไปแล้ว  หลังจากที่ได้ในสิ่งที่ต้องการ  หรืออาจจะเหมือนใครๆ  ที่ผ่านมา  พวกเขาทิ้งเธอไว้เพียงลำพังเสมอหลังจากที่...
          ความคิดมากมายหยุดลงพลัน  เมื่อได้ยินเสียงราวกับกระทะกระทบกันกับตะหลิวเสียงดังโล้งเล้งมาจากมุมหนึ่งในตัวบ้าน  มุมห้องครัว...
          หญิงสาวพยุงร่างของตัวเองขึ้นอีกครั้ง  เจ็บเสียดจนต้องสูดปากระบายความรู้สึกออกมา  แต่ความอยากรู้ที่มีมากกว่าทำให้เธอเลือกกัดฟันเดินหน้าต่อไป





          ภาพที่เห็นส่งผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจให้ถี่รัวขึ้นมาอย่างน่าตกใจ  วิมลกานต์พยายามควบคุมมันด้วยวิธีเดิม  ก่อนจะชะงักเมื่อคนที่ง่วนอยู่กับการทำอาหารเงยหน้าจากจานมามองกัน
          "อ้าว!  ตื่นแล้วเหรอ"  
          ชายหนุ่มถามราวกับว่าพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ  ราวกับถามเพื่อนเก่าที่ไม่เจอกันนานว่าสบายดีหรือเปล่า
          วิมลกานต์พยักหน้า  ใบหน้านิ่งเรียบขึ้นมาอัตโนมัติเมื่อได้นึกถึงเรื่องราวในค่ำคืนที่พ้นผ่านโดยมีชายหนุ่มเป็นผู้ร่วมกระทำให้มันเกิดขึ้น...
          "หิวไหม  เสร็จพอดีเลย"  เขาพาแล้วพยักเพยิดไปยังจานตรงหน้าตัวเอง  ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเดินตรงเข้าหาเมื่อเห็นเธอยังคงยืนนิ่ง
          ชายหนุ่มเดินไปวางไว้บนโต๊ะใกล้โซฟาตัวเดียวภายในบ้าน  ก่อนจะเดินเข้าหาเธอ  ครานี้วิมลกานต์มองที่เขานิ่ง  
          "โอ๊ย!"  ครั้นเขาคว้ามือเธอไว้แล้วออกเดินจากหน้านิ่งๆ  ก็นิ่งไม่ไหวเพราะเจ็บจนต้องส่งเสียงร้องออกมา
          "เป็นอะไร!"
          กานต์พงศ์ไม่ได้รับคำตอบมีเพียงประกายตากล่าวหาที่บอกว่าเขาเป็นคนผิด  เพียงแค่นั้นเขาก็เข้าใจได้  ก่อนจะลอบมองส่วนที่เธอเจ็บ...
          "ปล่อย  ฉันเดินเองได้"  หญิงสาวบอกสายตามองมือที่ถูกจับไว้  กานต์พงศ์ปล่อยตามคำขอ  ก่อนจะเดินนำไป  ไม่รู้เลยว่าเพียงคล้อยสายตาหญิงสาวเดินตามด้วยท่าทางแบบไหน  ครั้นเขาหันมามองก็พยายามเดินตามปกติ  เดินเข้าไปนั่งโซฟาข้างๆ  เขา  แต่ไหนแต่ไรมาก็รู้สึกพอใจกับทุกสิ่งอย่างที่มีอยู่หรอก  แต่ตอนนี้วิมลกานต์ได้แต่ตอนนี้วิมลกานตืก็อดถามตัวเองขึ้นมาไม่ได้
          ทำไมบ้านเธอมีแค่โซฟาตัวเดียวด้วยนะ  เฮ้อ...
          "ทานสิ"
          หญิงสาวรับประทานตามคำขออย่างง่ายดาย  นั่นเพราะเธอหิวโซตั้งแต่เมื่อคืน  นึกแล้วก็เสียดายอาหารค่ำของเธอ  
          วิมลกานต์ส่ายศีรษะจะคิดไปก็เท่านั้น  ไม่มีประโยชน์ที่จะคร่ำครวญถึงมันอีก  อีกอย่างอาหารตรงหน้าก็หอมยั่วน้ำลาย
          กานต์พงศ์ลอบมองหญิงสาวทาน  ท่าทางเธอหิวจัด  อาจจะเป็นเพราะว่าเขาทำเธอเสียพลังงานไปเยอะ
          แค่เพียงคิดถึงร่างกายก็ร้อนวูบ  ดวงตาไม่รักดีมองปากที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ
          ก่อนจะผุดลุกขึ้นเร็วไว  จนหญิงสาวหันมองมาอย่างแปลกใจ
          "เอ่อ...ผมขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะ"  
          วิมลกานต์ทำเพียงพยักหน้าก่อนจะทานอาหารต่อ  แต่ครั้นชายหนุ่มเดินไปไม่กี่ก้าวแล้วกลับมาย้ำ
          "อย่าเพิ่งไปไหนนะ  เราต้องคุยกัน...เรื่องเมื่อคืน"
          "...!"  เพียงแค่นั้นหญิงสาวแทบจะสำลัก  ดื่มน้ำตาม  ทุบอกตัวเองดัง  'อั้ก'  มองตามคนที่เดินจากไปด้วยสายวาววับ!

โอ้วววววว  เค้ากำลังจะจับเข่าคุยกัน  

ไรต์ : จับเข่าคุยอย่างเดียวนะคุยพี่กานต์ห้ามจับอย่างอื่น

คุณพี่กานต์ : ถ้าจะแบบนั้นสัญญาจะไม่จับแค่เขา  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

0 ความคิดเห็น