วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,933 Views

  • 146 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    141

    Overall
    63,933

ตอนที่ 10 : บทที่ 4 อ้อมกอดแรก [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

  
บทที่  4  อ้อมกอดแรก



          วิมลกานต์ขยับพลิกกายนอนตะแคง  หลังจากที่บทรักเร่าร้อนผ่านพ้นไปอีกครา  ขบกัดปากตัวเองเมื่อเผลอส่งเสียงครางเพราะความเสียดจุกใจกลางร่างกาย
          มือยกขึ้นลูบเบาๆ  ตรงตำแหน่งหน้าอกซ้านที่กำลังเต้นรัว  โชคดีที่อาการไม่กำเริบขึ้นมา  หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าและออก  ราวกับจะปลอบให้มันปกติตามเดิม 
          พลันความรู้สึกบางอย่างก็แทรกเข้ามา  เมื่อได้รับรู้ว่าได้ทำอะไรลงไป  น้ำใสรื้นขึ้นมาจนต้องกระพริบตาถี่ๆ  ไล่มันไป
          เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกผิดหวังกับตัวเอง  ทั้งๆ  ที่เธอทำมันดีมาโดยตลอดหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น...
          "คิดอะไรอยู่"  เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกันกับที่ร่างกายถูกโสมกอด
          "ปล่อยค่ะ"  
          "ไม่"  คำตอบของเขาทำหญิงสาวหันมอง
          กานพงศ์นึกชอบใจที่ได้เห็นดวงตาคู่นั้นวาววับ  เลยกดจมูกลงบนแก้มของเธอ  หญิงสาวตาโต  ดวงตาวาวยิ่งขึ้นกว่าเดิม  กานต์พงศ์หัวเราะแล้วปล้ำกอดคนที่เริ่มดิ้นแล้วบอกเสียงนุ่ม
          "ก็อยากกอด  ขอกอดหน่อย"
          เพียงแค่นั้นคนใต้ร่างก็นิ่งเงียบไป  
          ชายหนุ่มไม่รู้หรอกว่าคำพูดนั้นได้ทำให้คนฟังใจเต้นแรง  
          กอด...  ที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมันจากใคร
          กอด...  ที่เธอเคยอยากให้ใครสักคนกอด
          กอด...  ที่เธอที่เธอเพิ่งได้ประจักษ์แก่ใจว่ามันอุ่นขนาดไหน  
          วิมลกานต์เพิ่งรู้ว่ากอดทำให้รู้สึกอุ่น  แต่คนเราจะรู้สึกกับคนแปลกหน้าต่อกันได้แบบนี้เลยหรือ
เป็นกันทุกคนหรือเปล่า  หรือเป็นแค่เธอที่ใจง่าย...
          หรือเพราะร่างกายไม่เคยได้รับสัมผัสจากใคร  จนยอมเขาอย่างง่ายดาย  โหยหาอย่างน่าอาย...
          "คิดอะไรอีกแล้ว"  ครานี้เพราะมัวแต่คิด  ร่างกายจึงถูกจับพลิกหันเข้ามาหาโดยง่าย
          "เจ็บมากเลยเหรอ"  กานต์พงศ์ตีความไปแบบนั้น  เพราะน้ำใสๆ  ที่เกาะตรงหางตา  ความรู้สึกแปลกเกิดขึ้นกับใจอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน  และโดยที่ไม่รู้ตัวเขาก็ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำให้ใคร
          วิมลกานต์มองนิ่งเมื่อมือหนาปาดไล้น้ำตาที่หยดลงมา  ก่อนจะยิ่งไหลลงมา  นานเข้าก็เริ่มสะอื้น  
กานต์พงศ์ทำอะไรไม่ถูก  
          "ถ้าไม่อยากให้กอด..."
          "กอดอีกหน่อยได้ไหม  แค่...อีกสักพัก"
          ดวงตาของคนขอเต็มไปด้วยความอ้างว้าง  โดดเดี่ยว  กานต์พงศ์ประจักษ์แก่ใจในนาทีนี้ว่าเธอไม่ได้โหยหาความปรารถนาเช่นที่เขาต้องการ  
          ในแง่ของธุรกิจเขาคิดว่าไม่ควรทำ  วิมลกานต์ต้องการในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดให้...
          "ไม่ได้เหรอ"  แต่ครั้นเสียงเศร้าเอ่ยถาม  น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือของเขากานต์พงศ์ก็ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำอีกครา  เขากอดเธอ  ร่างกายนิ่งงันไปชั่วขณะหนึ่งเมื่อคนถูกกอดโถมตัวกอดเขาแน่นยิ่งกว่า  ราวกับโหยหามันมาแสนนาน
          กานต์พงศ์นิ่งคิด  ยิ่งอยากรู้ว่าอะไรกันทำให้หญิงสาวที่เขาคิดว่าไม่แยแสต่อโลกคนนี้เป็นแบบนี้  
วิมลกานต์ทำให้เขานึกอยากรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเธอ
          ความคิดมากมายวนเข้ามาในหัวของกานต์พงศ์  แต่ครั้นได้ยินเสียงหนึ่งเข้ามามันก็หายไป  รอยยิ้มผุดขึ้นบนปากได้รูปเมื่อมองเจ้าของที่มาของเสียง
          เธอหลับไปแล้ว  ลมหายใจสม่ำเสมอคือสิ่งที่ยืนยันได้เป็นอย่างดี  กานต์พงศ์จัดท่าทางของเธอให้นอนหนุนอกของเขา  จมูกโด่งคมกดลงบนเส้นผมของคนหลับใหล  โอบกอดเธอตอบเมื่อคนที่หลับใหลโอบรัดช่วงเอวของเขา
          กานต์พงศ์รู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้สูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆ   และความผ่อนคลายก็ทำให้เขาเริ่มเคลิบเคลิ้ม  ร่างกายที่เหนื่อยล้าพากันปิดสวิตช์จนหลับตามหญิงสาวไปด้วยอีกคน

         





         
        


  






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

0 ความคิดเห็น